Opinions

Yudai Yamaguchi is er weer.

Met een bewerking van een manga. En eentje die best relevant is, want de manga is een parodie op het ondertussen compleet uitgemolken Journey to the West boek. China is de laatste jaren weer erg druk in de weer geweest elke letter naar het witte doek te brengen, dus een live-action versie van de manga is welgekomen.

Je zit hier wel met een Japanse parodie op een Chinees boek. Dat brengt een beetje spanning met zich mee, vooral omdat het materiaal waarmee Yamaguchi aan de slag gaat extreem puberaal is. Maar gelukkig wel op zo'n manier dat het compleet over the top en grappig is.

Veel horror hoef je niet te verwachten, de film speelt compleet op de humor. Wel lichtelijk ongelooflijk dat hij Ken-ichi Matsuyama voor een hoofdrol heeft kunnen strikken, niet meteen het type acteur dat je verwacht in een film als deze, maar hij doet het naar behoren.

Japanse humor ten voete uit. Wat matige CG, compleet gestoord, extreem kinderachtig en erg schreeuwerig. Wie iets met enige diepgang of subtiliteit wenst kan maar beter in een grote boog rond deze film heenlopen, maar 't is verder wel erg uniek en origineel. En vooral: vermakelijk.

3.5*

Boeiend.

Niet zozeer omdat er weer een schandaal dreigt op de financiële markt. Het vorige is amper 10 jaar oud en daar worden nog steeds docus en films over gemaakt, dus een nieuw schandaal is eigenlijk niet zo heel interesssant. Wel welke richting deze docu af en toe neemt.

Uiteraard wordt het schandaal uit de doeken gedaan en wordt daar het meeste aandacht aan besteed. Er is weer een hoop technisch gebabbel of hoe de financiële markt werkt en hoewel het tijdens de docu allemaal best duidelijk klinkt, is het niet iets wat lang in mijn brein blijft vaststeken zo blijkt. Ik kan na dit soort docus de scams nooit voortvertellen in ieder geval.

Maar leuker zijn de zijpaadjes, die ingaan op de reden waarom dit zo snel opnieuw kon gebeuren. Niet dan men daar écht werk van maakt, maar links en rechts wordt er toch wat aandacht aan gegeven. En niet zozeer erg specifieke zaken, want die doen er ook niet zo toe. Wel hoe en waarom we bepaalde systemen opzetten en hoe die vanaf het begin al kwetsbaar zijn, simpelweg omdat de mens nu eenmaal graag datzelfde soort systemen weet te omzeilen.

Zat best goed in elkaar allemaal, qua onderwerp niet zo heel origineel, qua richting wel.

3.0*

Vond het een uiterst droge bedoening.

Trage film die zijn verhaaltje uit een gemiddeld b-romannetje haalt. Het hangt aan elkaar door toevalligheden en vergezochte soapelementen (het is m'n zus maar ook m'n dochter).

Rest er niet veel meer dan te kijken wat de film aan sfeer te bieden heeft, en ook daar kon ik niks boeiends ontdekken. Al vond ik de film wel gezellig zonnig op bepaalde momenten, met vaak luchtige beelden en wat aardig lichtwerk. Camerawerk vond ik af en toe wat storend en uiterst saai. Ook de muziek was erg onopvallend.

Nicholson en Dunaway lukt het absoluut niet om maar iets van hun personage te maken. Bordkartonnen personages. Enkel Huston zet iets neer, al lijkt die meer uit een Coen film weggelopen te zijn.

Rest er twee uur traag afgeraffeld verhaal waar je als kijker maar moet slikken wat in je strot geduwd wordt.

Het kijkt weg, da's het beste wat ik er van kan zeggen. Maar een klok kijkt ook weg, en daar heb ik iets teveel van gezien tijdens Chinatown.

1.0*

Ondertussen toch alweer mijn 5de Polanski en buiten The Ninth Gate nog niks boeiends kunnen ontdekken.

Ehm.

Nu ben ik niet de persoon die weemoedig terugkijkt naar oude reeksen en deze onaantastbaar acht, maar een beetje respect is toch wel op z'n plaats denk ik. De eerste de Chinese Odyssey films zijn toch deel gaan uitmaken van de HK filmgeschiedenis, dit derde deel zal dat waarschijnlijk nooit doen (of toch niet op een positieve manier).

De oude Jeff Lau, waar was hij mee bezig. Al moet ik eerlijkheidshalve ook wel zeggen dat het mij niet echt verrast dat hij op zijn leeftijd dit soort films niet meer tot een goed einde weet te brengen. HK is toch vooral een wereld van vakmensen en wanneer die geconfronteerd worden met snel veranderende techniek dan zijn dat doorgaans niet de meest flexibele mensen.

Om maar te zeggen dat dit CG-vehikel echt één van de lelijkste films is die ik in lange tijd gezien heb. Was League of Gods vorige week nog een dikke meevaller, dan is dit zowat het complete tegenovergestelde. De CG oogt goedkoop, weinig gedetailleerd en stijlloos. De physics kloppen echt voor geen meter en de mix tussen CG en live action is gewoon pijnlijk slecht. Het is broddelwerk van de hoogste plank.

Enige excuus dat de film nog zou kunnen inroepen is dat het bij een comedy niet zo héél belangrijk is, maar ook dat gaat hier niet echt op. Enkel het eerste deel is expliciet komisch, het tweede deel van de film is veel verhalender en steunt sterk op het plot. Maar dan nog is het visuele niveau gewoon te laag voor een professionele film.

Plot is verder amper te volgen, maar daarvoor ken ik waarschijnlijk het bronmateriaal ook niet goed genoeg. Verder is het acteerwerk pover, komt de humor ook vaak niet goed uit de verf (al heb ik wel een paar keer moeten glimlachen) en is de editing eerder vervelend dan functioneel.

Mnee, dit had een best leuk vervolg kunnen worden, maar niet in handen van Jeffrey Lau. Laat zo iemand gewoon geen CG spektakels meer verzorgen, want daar is hij absoluut niet geschikt voor. Er zijn er die het kunnen (een Tsui Hark bijv.), maar da's eerder uitzondering dan regel. Dit is bagger.

0.5*

Uiterst drukke comedy.

Veel lawaai, druk camerawerk en erg drukke acteerstijl. Typisch HK werk dus. Wel lollig op Yuen zelf een keertje mee te zien acteren. 't Is geen groot acteerwonder maar lollig was het wel. Verder wel hilarisch de rol van Yen, en dan vooral die dansjes.

Ook leuk weer eens een filmpje dat wat leuke choreografische ideeën heeft, met als hoogtepunt de tennismatch waar Yen tennist met een BMX. Je moet het maar verzinnen.

Dansscenes zijn ook best leuk, maffe dansjes en lollige stand-offs. 't Is net iets te frullig om écht leuk te worden en die 87 minuten drukte zijn ook meer dan genoeg, maar een vermakelijk niemendalletje met enkele sterke scenes.

Dikke 3*

Verhaal hierboven vertelt zo'n beetje de gehele film.

Best nog een aardige JWong, terwijl ik er zeker niet veel van verwacht had. Lai is best oké als slick ventje, verder veel typische JWong humor, zeker in het eerste uur van de film. Vond het trouwens vreemd dat hij er zelf niet in zat, de rol van monnik was hem (ook letterlijk) op het lijf geschreven.

Het middendeel is ook nog wel geinig, zeker de scenes waarin Man Tat Ng ronddoolt. Blijft toch een vaag mannetje. Film ziet er ook nog wel aardig uit. Wat leuke shots en fijne belichting, al is het allemaal niet héél speciaal te noemen.

Laatste half uur is wat minder, vooral erg voorspelbaar met iets minder humor. Eigen aan het genre allicht, maar het verpest toch een klein beetje de lollige sfeer die er hing in het eerste uur.

Nog een klein bijrolletje van Sam Luet, altijd leuk, verder gewoon een vlotte en aardig romantische comedy, als je ten minste tegen dat Chinese gekakel kan.

Kleine 3.0*, vooral door het eerste uur.

Ik, nogal toevallig

Hoe bekend Hark ook moge zijn, het is niet altijd even makkelijk om films van hem terug te vinden, des te leuker om dan eens op wat onbekends te stuiten.

En vind dit persoonlijk één van z'n betere films. In de lijn van A Chinese Ghost Story, beetje diezelfde mix van acteerwerk, fantasy, effecten en actie.

Opvallend veel statische shots met rare angles die aan snel tempo afgewisseld worden in deze film. De film raast al tegen sneltreintempo voort, wat het enkel maar sneller en vluchtiger maakt. Beetje wennen maar kan me er niet aan storen. Zeker niet als alles zo weelderig vormgegeven is als hier. Prachtige decors met overdadig maar mooi kleurgebruik. Ook slim camerawerk dat een beetje aan de animeideologie doet denken. Van veel effecten en trucjes krijg je enkel close-ups die samen de "illusie van" creëren. Doen ze hier toch mooi.

Verder een verhaaltje dat erg veel aan een Romeins/Griekse mythe doet denken, maar dan uiteraard een Chinese variant. Aangenaam om volgen, vooral leuk dat deze keer een Budha monnik de "slechterik" is.

Erg fijne film gewoon. Je krijgt geen seconde de tijd om je te vervelen en visueel schittert de film, als je van deze typische stijl houdt. Een paar momenten waren de special effects té slecht maar meestal worden de technische beperkingen slim en effectief gecamoufleerd.

Vind dit gewoon erg fijne cinema. Wervelend fantasy spektakel, typisch HK werk in de vroege jaren '90.

4.0*

Vermaak.

De combinatie Lee/Chow levert altijd wel wat lol op, de film toont alleen z'n leeftijd. Het begin is duidelijk het leukst, af en toe wat geslaagde grappen en lekkere onzin. Kleine waarschuwing, maar voor een geweldige soundtrack of knappe visuals ben je hier in ieder geval niet aan het juiste adres.

Daarna settelt het verhaaltje zich en dan wordt het toch iets minder. De scenes in het huis met de dubbele verwarring zijn wat flauwtjes, het is vaak wachten tot Chow zelf weer een keer grappig wil zijn.

Blijft uiteraard wel erg vlot, maar had toch een stuk beter gekund door wat meer variatie in het middendeel te steken. Lee is duidelijk nog gegroeid door de jaren heen, al blijft dit wel de moeite, zeker voor Chow fans.

2.5*

Oude JWong die ik al gezien heb.

Wat heeft die man in z'n latere werk veel gesampled van zichzelf. Had het idee deze film al helemaal gezien te hebben in stukjes van latere films van JWong.

Hoewel dit dan het "origineel" is (voor zover er hiervoor geen eerdere films waren waaruit JWong samplede) wordt het toch een beetje saai, elke keer hetzelfde. Er zijn wel een aantal grappige scenes (dat kikkerliedje) maar in het algemeen is dit toch te zwak om de gehele tijd te kunnen boeien.

Gelukkig is het een korte film, blijft het luchtig en valt Pak-cheung nog wel redelijk te pruimen. Verder een typische flauwe comedy die echt te simpel is.

1.5*

Een zoekende Lam.

Dante Lam heeft lang moeten zoeken naar de juiste vorm. Die zou hij eindelijk vinden in Fire of Conscience, maar hier was hij toch al zeer aardig op weg. Het is nog net iets teveel een doorsnee HK cop-flick op sommige momenten, maar over het algemeen toch van een erg hoog niveau.

Tse, maar vooral Cheung laat zien toch over aardig wat acteercapaciteiten te beschikken. Ben niet z'n grootste fan, maar z'n rol hier was absoluut memorabel. Af en toe wat visuele schichten van Lam, maar nog iets te makjes. Als je moet concurreren met mannen als To moet je met meer overtuiging sommige scenes op het doek schilderen. Soundtrack vond ik daarentegen wel erg goed geslaagd.

Het is jammer dat de film net iets teveel te platgetreden paden volgt, want verder is het een rauw, spannend en vermakelijk filmpje geworden. Een 3.75* naar beneden afgerond, want Lam heeft al laten blijken beter te kunnen dat dit. Maar voor liefhebbers van HK cinema niet te missen.

3.5*

Luchtiger.

In HK gebeurt het wel vaker dat regisseurs hand in hand een film regisseren, in dit geval lanceerde Mak Chong. Een verbond dat later tot Overheard zou leiden. Daar is in deze film alleen nog niet zo heel veel van te merken.

Dat het verzorgd oogt kan je wel aan Mak overlaten, da's ook zeker niet het probleem van deze film. Vervelender is de rol van Lai. Een retarded personage spelen is sowieso al lastig, en HK acteurs staan sowieso bekend om hun overacting. Voeg dat samen en je hebt een redelijk vervelende mix. Gelukkig is To beter te pruimen in z'n rol.

Verder een redelijk eenvoudig verhaaltje in Tokyo, met onverwacht dramatische afloop. Vond het eerlijk gezegd niet zo nodig in deze film, vraag me dan ook af waarom ze voor dit einde gekozen hebben. Zorgt er in ieder geval wel voor dat er wat te beleven valt op het einde.

Simpel filmpje, ziet er aardig uit en qua luchtigheid is het ook makkelijk te verteren, maar Lai's personage is toch wel een stoorzender.

2.0*

Ook de derde is niet veel.

Ik krijg maar geen grip op dit soort Koreaanse films. Park is een mooifilmer, wat hij met deze film ook weer bewijst. De soundtrack is wat minder bombastisch dan Oldboy wat ook wel fijn is. Qua setup heeft het wat weg van een 2046 achtige arthouse film.

Lady Vengeance is niet meer dan een farce. Doorheen de film zit continue debiele humor en vervelend stereotyp geklooi. Wat Goodfella al zegt, het karikaturale acteerwerk is het eerste wat goed opvalt. Soms lijkt het wel een Chaplin film. Daarnaast zijn er zoveel onnozele situaties dat het gewoon triest is. Sowieso is het hele stuk na het vangen van de dader, met de families en het gekibbel te dom voor woorden, daarbij ook nog een keer vreselijk saai.

Het Engels dat de film bezigt is vervelend, de personages vaak irritant, vele "shockerende" situaties missen totaal effect. Lady Vengeance verliest op sfeer. Enige serieux wordt door de film zelf vakkundig de nek om gewrongen. Het mag er dan uitzien als een stevige arthousehit, het verhaal loopt als een belegen Home Alone episode. Zoveelste Koreaanse farce, zoveelste flop.

1.5*

Aoyama uit de oude doos.

Volgens mij is Aoyama één van de regisseurs die het moeilijkst te plaatsen is voor mij. Ik heb ondertussen een hoop films gezien van hem, maar weet bij elke nieuwe film nooit goed wat te verwachten. Ook deze Chinpira is een buitenbeentje in Aoyama's oeuvre, maar eigenlijk zijn al z'n films dat wel.

Een fijne Yakuza filmpje met een hoop bekende gezichten. Terajima ditmaals als bad guy, Ryo Ishibashi mag ook meer eens opdraven in een leuke rol. Een erg jonge Osawa steelt de show en ook Dankan doet het niet slecht.

Moeilijk om deze film niet met de vroege Kitano films te vergelijken. De humor is een stuk minder aanwezig, maar verder is dit wel het type Yakuza filmpje dat dicht aansluit bij Kitano's werk. Redelijk botte (maar korte) actie en ruimte voor iets meer poezie dan je van een film als deze zou verwachten.

't Is geen groots werkje, daarvoor weet het zich te weinig te onderscheiden, maar vermakelijk en leuk om weer eens een Aoyama te zien.

3.0*

Matig product.

Links en rechts weet de film best sfeervol te zijn. Een paar geslaagde spannende scenes, wat degelijke shots en een gegeven dat niet bijster origineel is, maar wel naar behoren uitgewerkt wordt. Jammer genoeg blijkt Hongrattanaporn niet de goede regisseur.

Vooral storend zijn de érg slechte CG en de overduidelijke 3D stukken. Deed meer denken aan een 80s 3D film, daar waar tegenwoordig de 2D versies niet zo opvallend "bedoeld" zijn voor 3D. Het zag er in ieder geval niet uit, wat veel sfeer uit de film wegnam.

Jammer, want zoveel had Hongrattanaporn niet moeten doen om er een tof horror-mysterietje van te maken. De basis lag er, had misschien visueel nog iets aantrekkelijker gemogen en ook het acteerwerk had allicht wat beter gekund, maar als je dan zo'n scene met die piano ziet zit er genoeg kwaliteit achter om er een leuke film van te maken. Altijd spijtig als het er dan niet uitkomt, en al helemaal als het door zoiets stom als crappy 3D effecten komt.

2.5*

Die Jing Wong

Wat begint als een ietwat matige comedy ontaard is een compleet losgerukte Street Fighter clone/rip-off/parodie. Op z'n JWongs natuurlijk, wat het toch echt uiterst vermakelijk maakt.

De sci-fi intro is nogal goedkopig maar best grappig, jammer genoeg is wat volgt (in onze tijd dan) van een minder niveau. Typische humor die iets te weinig variatie kent.

Wordt echter veel leuker naarmate de film vordert. Begon eigenlijk pas echt goed met de Mario Bros scene, daarna wordt het steeds gekker en uitbundiger.

Met Lau, Jacky Cheung en zelfs een maffe Simon Yam (als Dhalsim) is er ook genoeg bekend acteertalent dat zich weer met veel plezier compleet belachelijk maakt.

Vooral aanstekelijk dit soort filmpjes. Compleet niet serieus te nemen, zal het nooit echt goeie films vinden of aanschaffen, maar geweldig vermaakt voor een keertje is het zeker.

3*

Enorme chaos.

Het gezegende jaar '98 mag dan niet onbelangrijk zijn in de HK geschiedenis, erg veel goede films heeft het niet opgeleverd. Zeker de mainstream films lagen compleet knock-out in het een hoekje, daar kan ook deze Lai/Lau combo niet aan ontsnappen.

Na 90 minuten heb ik nog steeds moeite met te ontwaren wat de kern van deze film nu eigenlijk was. Vooral de mix tussen typische uitbundige HK comedy en extreem dramatische wendingen wil er niet goed in. Los van alle gekkigheid die verder voorbij komt waaien, is dat hetgene waar ik me eigenlijk het meest aan stoorde.

Verder ook goedkoop in elkaar gedraaid, typisch voor films uit dat tijdvak. Toch raar dat men amper 5 jaar eerder aan eenzelfde tempo wel visueel uitdagende films uit hun mouw wist te schudden. Het zou eigenlijk geen verkeerd onderwerp zijn voor een docu/filmboek, want het contrast is toch echt schrijnend.

Voer voor completisten dus. Een onnavolgbaar plot, comedy die niet werkt en drama dat compleet verkeerd valt. Een paar individuele scenes weten nog iets van de film te maken, maar daarmee valt dit vehikel absoluut niet te redden.

1.5*

Fijn fijn fijn.

Ninomiya's eerste film was een enorme opluchting, want na een jaar of 7/8 zonder 5* film had ik eindelijk weer eens een volle score vast. Dat schept alleen wel verwachtingen voor de volgende film natuurlijk, dus wanneer Chiwawa eindelijk aangekondigd was had ik toch ook een beetje schrik dat de film het niet zou kunnen waarmaken.

Gelukkig niks van dat. Ninomiya laat hier zien dat z'n eerste film absoluut geen toevalstreffer was. Niet dat Chiwawa die film echt kan evenaren, maar daar had ik verder ook niet op gerekend. Ik ben al lang blij dat Ninomiya hier laat zien dat hij een eigen stijl heeft die hij op verschillende manieren kan toepassen.

Want hoewel de intro nog rederlijk levendig en feestelijk is, is dit een film die met de minuut wat duisterder en introspectiever wordt. Ik vond het thema mooi en menselijk uitgewerkt, eerder uitzonderlijk voor een film die vooral "club kids" als z'n hoofdpersonages kiest. En dat alles zonder veel in te boeten op de typische stijl van Ninomiya.

Mee, voor mij bevestiging dat Ninomiya wel een tijdje kan blijven meedraaien. Chiwawa viel me 200% mee, het type film waar ik gevoelig voor ben.

4.5* en een uitgebreide review

Je kan je inderdaad afvragen wat dit in een reeks genaamd "Masters of Horror" doet.

Afgezien daarvan vond ik het begin wel te pruimen. Garris creeert effectief een zekere spanning en ik vond de flashbacks mooi gedaan.

Best onderhoudend tot hij doorkrijgt wat er aan de hand is. Als kijker is de climax daar al voorbij en zie je de hoofdrolspeler enkel z'n doel achterna lopen. De echte ontknoping is erg triest en het hele tweede deel is een serieuze sof.

Jammer, had veel beter kunnen zijn, al was het waarschijnlijk nooit echt horror geworden. 2.5*

Pinkaew is er weer!

Zo'n beetje de beste Thaise actiefilm regisseur, en daarmee ook gewoon al een grootheid op martial arts gebied. Zijn Muay Thai spektakels zijn zo'n beetje ongeëvenaard.

De andere elementen binnen zijn films hebben er vaak zwaar onder te lijden, hoewel het in Chocolate visueel allemaal wat beter in elkaar steekt (met een prachtig animatie segment) en de aanwezigheid van Abe het plot iets beter verteerbaar maakt. Toch zit er teveel loos drama in en is het erg plat allemaal.

Tot daar de zaken die er weinig toe doen bij martial arts films. De gevechten zijn gewoon grandioos en het blijft een prachtige, stijlvolle en beenharde martial arts stijl. Eindgevecht is super, het gevecht met dat twitchy zoontje het absolute hoogtepunt.

Een uitgebreidere review staat hier. Traag en wat saaiig begin, maar eens de actie begint is dat snel vergeten. 4*

Kitsch.

Macross altijd bewust gemeden omdat ik Japans spul met bands in één of andere hoofdrol zelden weet te waarderen. De mix van space opera en musical is zelden gezien en wat mij betreft illustreert deze Macross film ook perfect waarom.

Visueel is het redelijk drab. Veel te zware schaduwpartijen en een wat frommelige tekenstijl maken dat dit niet bepaald de mooiste anime is, ongeacht z'n leeftijd. Ook de character designs zijn weinig flatterend, zowel de mensen als de aliens. Het oogt erg chaotisch allemaal, maar weinig bedacht.

Het enige wat er wel goed uitziet zijn de jet/mechs, iconisch design dat daarna (ook veel in games) nog vaak gekopieerd is. Het is een schrale troost in een anime die z'n verschillende elementen nooit mooi weet te combineren en verder stokken in z'n eigen wiel steekt door er telkens vreselijke popnummertjes bij te gooien.

Hopelijk is Plus wat beter, daar kan ik in ieder geval uitkijken naar de hand van Morimoto.

1.5*

Niet zo best.

Toch even schrikken om achteraf te zien dat deze film van Leste Chen's hand komt. Het verklaart waarom het er wel smaakvol en kleurrijk uitziet, maar qua meligheid is het compleet onherkenbaar.

Nu is Chen al een tijdje meer actief in het commerciëlere circuit en heb ik z'n laatste films ook niet echt meer gevolgd, maar kijkende naar deze remake (van een érg recente Koreaanse film) heb ik blijkbaar ook niet zo heel veel gemist. Ondanks dat er best een paar goede scenes inzitten, vertilt de film zich in het hele tweede deel.

Mooiste scene is die bij de fotograaf, mooi geacteerd van Ya-Lei Kuei en gewoon een fijn dramatisch momentje. Op zich is het fantastische plottwistje ook nog wel leuk, maar wat er mee gedaan wordt is minder boeiend. De split tussen de oude romance en het muziekbandje maakt de film nodeloos lang, sowieso heb ik maar weinig met die recente Aziatische muziek/band filmpjes. En da's uiteindelijk toch wel de kern van de film.

Visueel wel goed, maar dat mag je verwachten van Chen. Toch zijn er weinig scenes dat het écht mooi is, het oogt vooral warm en verzorgd. De muziek is lauw en vervelend, het acteerwerk ook niet al te denderend. Veel hip Chinees volk, dat gaat ze toch niet echt geweldig af.

Beetje een miskleun deze film. Hopelijk is het een periode voor Chen en weet hij ooit nog z'n oude niveau te herontdekken, want dit soort meligheid hoeft voor mij niet echt.

2.0*

Recentere Cheh.

In z'n latere films probeert Cheh duidelijk wat van de geijkte formule af te wijken. Niet dat dit een atypische Shaw Bros is, integendeel zelfs, maar het is niet meer het pure martial arts gedoe dat de volle aandacht krijgt.

Zoals de titel al zegt staat een huisje vol hindernissen central in deze film. Het dient als een center piece voor een verhaal over verraad en heroiek (je gelooft het ook niet). Jammer genoeg zijn die Shaw Bros films vaak iets te goedkoop om dit soort dingen tot een goed einde te brengen. Ondanks wat gepoog met sound effects om de boel realistischer te doen lijken, oogt het allemaal nogal bordkarton.

De martial arts is wel op niveau en de acteurs kunnen hun rollen met de ogen dicht spelen, het is ook best vlot allemaal en de speelduur is lekker economisch, maar meer dan redelijk filler is deze Cheh niet.

2.5*

Matige Lam.

Nu is Lam by default wel redelijk matig. Een regisseur die naast actie wel steeds iets extras weet te brengen, maar op het gebied van actie en visuele flair zelf wat te wensen overlaat. Na al die jaren is daar nog maar weinig aan veranderd.

Komt er ook nog eens bij dat Lam een jaartje ouder is geworden en dat je dat ook wel ziet aan deze film. Het voelt nog een beetje als een jaren 80/90 HK actiefilm aan, met hier en daar een likje verf over. Jammer genoeg behoort daar ook wat brakke CG bij.

Maar ach, het acteerwerk is dan wel weer naar behoren en ook het drama is beter dan je doorgaans voorgeschoteld krijgt in een film als deze. Dat zijn jammer genoeg niet de meest belangrijke punten wat mij betreft, maar in z'n geheel gezien levert het toch een degelijke film op. Eentje zonder al te veel hoogtepunten en met een beperkte houdbaarheidsdatum allicht, maar voor een keertje wel te doen.

3.0*

Niet zo denderend.

Ik was er ook niet helemaal op voorbereid. Afgaande op de titel verwacht je niet meteen een culinair-gericht luchtig drama. Enerzijds is dat nog wel leuk, het geeft de film een originele draai, maar de uitwerking is gewoon niet strak genoeg.

Nakamura maakt ze doorgaans ook wel beter. Het beetje drama en romantiek in deze film komt nooit echt uit de verf. Komt deels omdat er redelijk matig geacteerd wordt, zowel van mama, zoontje als samurai, maar ook omdat het allemaal nogal zoutloos in beeld gebracht wordt. Erg flets vond ik.

Er zitten nog steeds wel een paar leuke kantjes aan, zoals het weinig verklarende einde waarbij de samurai gewoon weer terugreist in de tijd, maar deze film laat weinig tot geen echt indruk na. Wel een keertje OK om te kijken, maar daarmee houdt het ook wel op.

En foodporn doen ze in Azië doorgaans ook veel beter.

2.5*

Matige film.

Niet zozeer door het acteerwerk, het verschilt niet opvallend veel van andere horrorfilms. Maar Choose is gewoon een beetje een droog samenraapseltje van andere films, en blijft vooral redelijk tam over de gehele lijn.

Het beetje gore dat erin zit wordt enkel geflashed. Slechts één scene laat echt wat smerigs zien, maar ook die is niet overdreven interessant. Het concept is verder wel boeiend maar weinig spannend uitgewerkt.

Het einde is ook best teleurstellend, vooral de allerlaatste scene in gedachte gehouden. Een goedkoop aanplakseltje om de film toch nog een extra wending te geven, de tijd dat dat leuk was is ook wel zo'n beetje voorbij.

Op zich is het verder wel degelijk in elkaar gebokst allemaal. Het choose-idee is leuk, maar had een betere uitwerking verdiend. Nu blijft het wat hangen in het Saw knock-off sfeertje, en aangezien die reeks ondertussen een knock-off is van zichzelf wordt Choose vooral gereduceerd tot redelijke filler voor horror fanaten.

2.5*

Erg fijn filmpje, met dank aan OzarkLynch

Chopper is een erg fijn personage. Lekker geschifte, onvoorspelbare gek. Iemand die laveert tussen oerdom en geniaal maar toch vaak aan het kortste eind trekt. Erg sterke rol van Bana, die ik verder niet ken.

Film was vooral ook erg mooi vormgegeven. Prachtige kleuren, sterke shots, hier en daar een paar erg leuke filmische trucjes met die lichtversnelde scene en de scene met de Turk als hoogtepunten. Verder is het gewoon lachen met de mafkezerij van Chopper en z'n bizarre karakter. Enkel het tempo van de film zat soms niet helemaal goed vond ik. Vooral het doordragen van een bepaalde sfeer doorheen scenes ontbrak soms een beetje.

Ondergewaardeerd hier, maar wat verwacht je met zo'n film. 4*

Wat een droevige bedoening.

Dat je een zekere meligheid kan verwachten wanneer je een 80s horrortje opzet is geen verrassing natuurlijk, maar dit is toch wel van een ander niveau. Sommige films gebruiken knulligheid om het wat grappiger te maken, andere films proberen dan weer onkunde te vermommen als humor. Dat laatste lijkt hier het geval te zijn.

De robots zijn namelijk amateuristisch knutselwerk. Ze zien er belachelijk uit, ze lijken ook helemaal niet gevaarlijk en de kills zijn zo slecht gescript dat er nooit veel dreiging van ze uitgaat. Ook het acteerwerk is compleet ondermaats, maar het ergste is nog wel dat een simpel filmpje als dit nog steeds vol onlogische onzin zit. Met als hoogtepunt het armverband boven iemand's mouw.

Mnee, enkel voor mensen die kunnen genieten van complete onkunde, ik begrijp dan ook niet dat deze film nog zo'n hoog gemiddelde heeft. De speelduur is kort, maar het voelde uiteindelijk een stuk langer aan. Vooral omdat het nergens leuk, grappig, sfeervol, eng, goor of spannend was. Vervelende film, eentje om snel weer te vergeten.

1.0*

Fijne Yau.

Een 7-tal jaar geleden had Yau al een periode waar hij prostitutie als hoofdthema aanhield, deze Chor Gei zet die traditie door. Veel films over dit thema worden er in Hong Kong niet gemaakt, in dat opzicht zal het dus wel een redelijk belangrijke films zijn, al maakt Yau het zich iets makkelijker door over Thailand als onderwerp te nemen in deze film.

Yam en Choi vormen een sterk hoofdduo. Het drama is nogal zwaarmoedig, gelukkig weten ze een goede balans te vinden zonder dat het vervalt in typisch HK overacting. Yam blijft sowieso een vaste waarde, Choi heeft zich mooi weten te heruitvinden.

Visueel zeker fijn, vooral de scenes in Thailand dan. Soundtrack is verder eenvoudig maar wel naar behoren. Yau levert gewoon een oerdegelijk drama af dat gelukkig niet te lang duurt, dat naast de zware themas ook genoeg filmisch drama bevat en dat zich als een mooi afgerond geheel presenteert.

3.5*

Zeer vreemd.

Een film die eigenlijk nooit weet te kiezen tussen drama en luchtigheid, en daardoor compleet niet werkt. Het is allemaal erg deprimerend, zeker de scenes met Scheider, maar dan komt daar ineens zo'n weird chosen one verhaaltje tussen. Echt grappig wordt het niet, buiten de scenes met Buscemi gerekend, de luchtigheid werkt niet omwille van het teneergeslagen sfeertje en het drama is niet op z'n plaats in een film met een verhaal als dit.

Schneider doet het als acteur niet eens zo slecht, maar de sfeer van de film is echt all over the place, waardoor ook hij er niks meer van kan maken. Zag er verder ook nogal rommelig en goedkoop uit.

Gezien de geschiedenis van het project is de uitkomst misschien niet zo verwonderlijk, vind het dan ook raar dat de film uiteindelijk toch nog is uitgebracht. Hadden ze misschien beter niet moeten doen.

1.0*

Oef.

Jehoshua heeft volgens mij niet zoveel kaas gegeten van het regisseurschap. The Chosen is een film waarin je duidelijk ziet en herkent wat Jehoshua poogt te bekomen, maar waarin eigenlijk helemaal niks werkt.

Zielloos is hier echt wel het kernwoord. Bekende shots en scenes komen in grote getalen voorbij, maar het oogt alsof het gemaakt is door iemand die het horror genre niet zo heel goed begrijpt. Je zou denken dat dit een filmpje gemaakt is met enkel een quick road to success voor ogen, maar dan moet je als regisseur toch écht blind zijn voor ook maar de basis van kwaliteitscinema.

Nochthans is het ideetje wel leuk. Een bekende demonenopzet die leidt naar een soort van Hellraiser-achtig vervolg. Lawley moet iedereen naar de kamer van z'n nichtje lokken, wiens demoon dan de rest doet. Qua idee potentieel genoeg zou je zeggen, het is een film die zich verder zelf schrijft, maar zonder enig regietalent leidt het nergens heen.

Ik zou Jehoshua de volgende keer gewoon het script laten schrijven en een degelijke regisseur zoeken om er iets deftigs van te maken. Gewoon negeren dit onding, veel valt er niet te genieten. Lees een synopsis online en maak er zelf je eigen, betere film van.

1.0*