Opinions

Leuk!

Camp zou ik het niet willen noemen, daarvoor steekt Miike teveel tijd in het musical gedeelte. Katakuris was camp, dit vond ik daar toch bovenuit stijgen.

Bloedmooi geschoten in ieder geval. Miike blijft zichzelf op dat punt steeds verbeteren. Vooral de introscene (niet de animatie) was geweldig in elkaar gedraaid. Verder verrassend leuke musical nummertjes met genoeg Miike-gekkigheid. Het is niet meer zo edgy als vroeger, maar nog wel steeds amusant.

Voor een keertje volg ik wel de populaire Miike kritiek. De film duurt wat te lang, vooral het laatste uur had wat meer musical en minder drama mogen zijn. Maar saai werd het allerminst en Ai To Makoto is ondertussen de zoveelste goeie productie van Miike. Niet te stoppen die vent.

4.0* en een uitgebreide review

Erg goed.

Het is dat deze Cheang het sentiment niet goed weet te doseren, anders had er zeker meer in gezeten. Meer nog dan in z'n recentere films speelt Cheang met melodrama. Jammer want met die laatste scene(s) doet hij bijvoorbeeld de hele climax tekort. De laatste 20 minuten zijn echt ijzersterk, dan volgt er nog zo'n melig aanhangseltje ...

Verder visueel aantrekkelijk, mooi kleurgebruik en fijn camerawerk. Acteerwerk zit ook goed, qua verhaal en stijl had het eigenlijk zo een Milkyway productie kunnen zijn. Niet al te veel actie verder (meer een thriller met romantische tussenstukjes), maar de actie die er in zit is best lekker.

Cheang blijft absoluut een interessante regisseur. Het moois dat hij later zou maken is hier al goed herkenbaar, alleen het sentiment heeft hij nog niet altijd even goed onder controle.

3.5*

Sono op Netflix.

Wat je ook van de film zelf vindt, als liefhebber van moderne Japanse cinema is het feit dat je een nieuwe Sono op dag 1 in meer dan 190 landen ter wereld kan bekijken. Ik ben zelden enthusiast over een nieuwe Sono, al is het maar omdat het soms jaren duurt alvorens ze beschikbaar zijn ... als ze al beschikbaar gemaakt worden. Dan is dit toch wel even een andere ervaring.

Maar Netflix heeft natuurlijk geen perfect rapport wat z'n Originals betreft en het was maar afwachten hoe Sono zelf met deze plotse aandacht zou omspringen. Gelukkig trekt hij er zich niks van aan en maakt hij gewoon weer een vintage Sono. Wild, kwaam, komisch en compleet maf. De handrem wordt geen seconde aangeraakt.

Hoewel ze qua films niet meteen direct met elkaar te vergelijken vallen, vind ik dit een mooie double bill met von Trier's The House Jack Built. Twee eigenzinnige films over een serial killer, elk op hun eigen manier erg apart en uniek. Sono maakt er wel een grootser en luider spekakel van. Je moet een beetje tegen het Japanse enthusiasme kunnen in deze film, daarom misschien ook niet de beste film om Sono te ontdekken, maar fans hebben weinig te vrezen.

Shina is geniaal, de film is mooi geschoten en de hele film is prettig gestoord, terwijl het per half uurtje steeds wat maffer (en soms ook ongemakkelijker) wordt. Geweldig van genoten, zit net onder z'n beste werk, maar da's bij Sono allerminst een negatief punt. Wél opletten dat je dit met Japanse dub kijkt. Blijkbaar heeft Netflix ook een Engelse dub laten maken en die is echt compleet, ridicuul slecht.

4.5* en een uitgebreide review

Niet de feministische tegenhanger van Iron Man.

Op het eerste zicht leek het eeder thuis te horen in het Japanse pulp segment dat films als The Machine Girl heeft voortgebracht, maar dat is maar schijn. Of een promotie-trucje om meer mensen naar deze film te lokken.

Het is een soort van ultra-budget versie van Mad Max met Japanse invloeden geworden. Een legendarische redder komt een groepje verstekelingen redden van een bende criminelen. Er komt wat folklore aan te pas, een paar gevechten, maar vooral veel conversaties en drama. En daar is dit nu echt geen film voor.

Sowieso weet Nagamine weinig aan te richten met z'n budget. Het meeste geld is in het kostuum gekropen lijkt me, de rest oogt goedkoop en lelijk. Lege decors, slecht in beeld gebracht en dramatisch geëditte gevechten. Maar het is vooral de énorm, maar dan ook ENORM cheesy soundtrack die het geheel een plastieken laagje geeft. Eén of andere slechte dansmix die zo enorm plat aanvoelt dat je er wat ongemakkelijk van wordt tijdens het kijken.

Verder teveel gezever, te weinig actie en de actie die er inzit is maar weinig enerverend. Ik denk dat Nagamine echt geloofde in z'n folklore en daarmee iets interessants wou doen, maar dat kwam echt compleet niet uit de verf. Eéntje om te negeren dus.

1.0*

Een must voor de Kiyoshi Kurosawa liefhebber.

Het hele Bright Future gebeuren is niet meer dan een excuus, een kapstok om een docu te maken over Kurosawa, de regisseur. Dat maakt dat je Bright Future eigenlijk niet gezien moet hebben, maar wel bekend moet zijn met het werk van Kurosawa, anders is er helemaal niks aan denk ik.

Het is verder een redelijk klassieke Japanse documentaire, met best respectvolle interpretaties van de mensen rondom heen, aangevuld met een welgekomen streepje eerlijkheid. Er wordt niet rechtstreeks gebashed of kritiek gegeven, maar hij is wordt ook niet tot God verheven door de mensen rondom hem.

Mooiste vond ik nog de relatie tussen Kurosawa en z'n vaste producer. Je gaat er vaak toch vanuit dat een regisseur als Kurosawa zelf z'n weggetje gaat, maar hier blijkt toch al snel dat zij een soort van mamatje is voor Kurosawa, die hem challenged en uitdaagt z'n grenzen te verleggen. Alleen jammer dat je Kurosawa niet direct over haar bezig hoort, zo blijft het toch een beetje gissen.

Qua documentaire zelf is het basic basic. Paar interviews, lelijk geschoten, puur natuur, laar gelukkig ook wel een aantal momenten waar de camera gewoon observeert. Leuk om Odagiri en Asano bezig te zien, toch twee zeer verschillende types, hoewel dat ook een beetje aan de timing in hun carriere gelegen kan hebben. Voor Odagiri was dit z'n eerste hoofdrol, Asano had toch al meerdere films achter de kiezen.

Eentje voor de liefhebbers dus. Je krijgt als kijker genoeg ruimte om zelf mee een beeld te vormen over Kurosawa, maar da's enkel interessant als je je vooraf al interesseert in de man. Zowat al mijn sterren gaan daar dus naartoe, heb je geen idee wie Kurosawa is dan heb je ook geen enkele reden om deze docu te kijken.

3.0*

Erg matig.

Eerder een luchtige oorlogsfilm dan een actie/comedy. Moet het hebben van het spel van Downey en Gibson.

Verder niet veel soeps. De actie komt van ontploffingen in de achtergrond, verder valt er weinig te melden behalve de grote vliegtuigcrash. Wel grappig, hoewel niet echt indrukwekkend.

De humor is bij momenten wat belegen, het verhaaltje nogal oninteressant. Moraaltje op het einde is een verplicht nummertje en de kritische kanttekeningen komen absoluut niet over.

Vervelend wordt het niet, boeiend ook niet.

1.5*

Wat een draak.

Het was deze of Con Air die ik vroeger als ventje nog wel leuk vond, na deze weer eens gezien te hebben hoop ik toch echt dat ik Con Air voor me had. Deze Air Force One is amper door te komen.

De opzet alleen al is erg grappig. Een Duitser die een uber-Amerikaanse film over een president in Rambo mode ten midden van een Russisch conflict moet regisseren. Met een achteloze melding over nucleaire wapens ergens is de bingo kaart meteen vol.

Ford acteert echt als natte dweil, hij is dan ook compleet geen actie held. De rest van de cast loopt er maar wat verloren bij. Close als laffe vice-president, Oldman als doorsnee bad guy (en hij kan zoveel beter) en Macy als agentje met 5 lijntjes tekst.

De actie is melig, de effecten érg slecht. Het lijkt soms een parodie op een actiefilm, maar het is toch echt redelijk serieus bedoeld allemaal. Mnee, dit is een serieuze miskleun van Petersen. Sowieso al niet m'n favoriete regisseur, maar dan nog een dieptepunt.

0.5*

De film wordt gequote, niet de muziek. Hoogtepunt van deze film trouwens. Het enige hoogtepunt ook.

Verder niks bijzonders. Weer zo'n film over rockende losertjes, wat rock 'n roll gedoe ertussen, maar eigenlijk een gebrek aan alles waar het zou voor moeten staan. De humor werkt voor geen meter, enkel Sandler weet heel af en toe grappig uit de hoek te komen.

De Die Hard parodie is pover, Fraser is een slechte hoofdpersoon en het hele rock on gebeuren laat mij verder ook volledig koud. Het enige komische is dat er een hoop ruig uitgedoste freaks erg wild staan te doen op aardig softe plaatjes.

Leuk voor mensen die wat voeling hebben met het hele rock 'n roll gebeuren waarschijnlijk, ik laat dit soort gedoe liever aan mij passeren. Zelfs Buscemi kon dit vehikel niet meer redden.

1.0*

Guess I quit the wrong week to quit amphetamines. Geen grappige, wel een bekende.

Anyway, erg matige comedy die later voorbijgesneld zou worden door The Naked Gun en Hot Shots. Waarschijnlijk voor de mensen die deze film eerst gezien hebben, maar ik kende de grappen al zonder de film gezien te hebben, en wat TOR en Flipman al zeiden, de grappendichtheid is niet hoog genoeg. Soms is het te lang wachten op een grap die te voorspelbaar of te flauw is.

Verder hier en daar wel enkele geslaagde scenes. Vooral de Roger, Clarence, Victor scene vond ik leuk. Ook die autopilot vond ik best grappig. Jammer van saaie flashbacks en een tekort aan geslaagde grappen. Doe mij maar de nieuwere films.

2*

Aardig.

Maar een beetje overbodig als je de serie reeds gezien hebt. Deze film is niet meer dan een verkorte versie van de eerste helft van de serie. En wat mij ook wel aan te raden boven de serie zelf, je mist vooral een hoop intros/outros en wat overbodige scenes die uiteindelijk toch weinig toevoegen.

Animatie is wel aardig maar duidelijk niet op film niveau, al zitten er dan wel een aantal aardige actiescenes in. Vooral het camerawerk valt daar positief op. Personages zijn een beetje vlak en ook het verhaaltje is misschien wat simpel voor het potentieel dat er toch duidelijk inzit, maar da's eigen aan de recentere anime reeksen heb ik zo het gevoel.

Begin van de serie was ook een beetje aan de trage kant, naar het einde komt het allemaal wat meer op stoom, maar dat deel zit dus niet in deze film. Neem aan dat er ook nog een deel 2 is dan, al heb ik die nog niet meteen gevonden.

Allicht dat de meeste mensen de serie wel zullen prefereren (want meer plot enzo), maar ik hou toch meer van de bondigheid van een film. Zeker wanneer het vooral de actie is die het meest aansprekend is, de rest is aardig maar weinig opzienbarend.

3.0*

Zeker niet verkeerd.

Duister en morbide verkrachtingsdrama met sterke thriller invloeden. India is duidelijk meer dan Bollywood alleen, wie daar bewijs van wil kan best deze film een keertje opzetten. Hier geen dansende mensen (toch niet in een blije context) of alle mogelijke genres in één film gepropt.

Integendeel zelfs, Ajji is vooral erg stijlvast. Mooi in beeld gebracht, echt krachtig gebruik van muziek en ook goed geacteerd. Het is de zoektocht en wraak van een oma op de verkrachter van haar kleindochter, een louche figuur die beschermt wordt vanuit de politiek en politie.

Film duurt niet te lang, weet continue te boeien en bevat een aantal indrukwekkende scenes. Soms had ik het gevoel dat het nog nét iets shockerender wou zijn, maar dat kwam niet altijd even goed over. Maar zeker geen film voor tere zieltjes of om lekker achterleunend op de bank te kijken.

Aanradertje dit, absoluut geen idee waarom dit weer zo laag moet scoren. Van de recensies hier raak ik ook niet veel wijzer.

3.5*

Mnee.

Een film met eigenlijk één verkoopspunt, al wat daarrond hangt stelt niet veel voor. Imamura is volgens mij ook gewoon m'n regisseur niet. Herkende hier wel nogal wat van Unagi in, ook al zo'n film die me tegenviel.

Yakusho kan ik de laatste jaren wel beter waarderen, in z'n oudere films vind ik hem vaak tekort komen. Er zit gelukkig wel wat humor en luchtigheid in deze film, de "filosofische" laag vond ik eerder te dicht bij tegeltjeswijsheid liggen. Het serieuzere gedeelte kwam heel wat minder goed uit de verf.

De stilering van Imamura vind ik mat, heb van hem nog geen mooie film gezien denk ik. Ook de soundtrack is aardig oninteressant. Iets wat deze film nog wat verder de dieperik induwt. Al blijft Imamura er wel opvallende scenes insteken, die de aandacht steeds weer even aanscherpen. Een voldoende haalt hij er echter niet mee.

2.0*

Povertjes.

Inderdaad no-budget, maar Yamanouchi doet er verder ook niet veel mee. Toegegeven, het idee is erg leuk, doet een beetje denken aan dat bib-spelletje, op filmgebied is het eerder Saw meets Das Experiment.

De uitwerking is goedkoper dan goedkoop. De eerste 20 minuten saai en aftastend, de tweede 20 saai en goedkoop. Pas tegen het einde van de film komen er eindelijk wat pijnlijke momenten (splatter? nee toch) waarbij de spelletjes pas écht over de schreef gaan.

Daar moet je echter wel een aardig stukje voor doorworstelen. Acteerwerk van laag niveau, visueel oerlelijk en de soundtrack is ook belachelijk slecht. Het is dat het qua shock op het einde nog wel iets weet te brengen, maar zelfs dan nog zijn de 1.5* die ik er aan kwijtkan nog ietwat aan de gulle kant.

1.5*

Yamaguchi en Umezu weer herenigd.

Yamaguchi had eerder al een verhaal van Umezu verfilmd, dit maal echter een langere film. Je moet er een beetje van houden, typische "manga" horror, niet echt te vergelijken met de new wave.

Begint erg steriel maar wel erg gestileerd. Mooi camerawerk, knappe settings. Halverwege komt Yamaguchi's hand naar boven. Tamami is een gaaf creatuurtje, de horror is leuk en de lol komt er goed in.

Voor een typisch horror verhaaltje of degelijk uitgewerkte characters ben je hier echt op de verkeerde plaats, maar horror lol verzekerd. En best stijlvol gestileerd dus.

4.0* en een uitgebreide review

Fijne herziening.

Herinnerde mij niet zo héél veel van deze film, wel de DV-kern en dat het een nogal vreemdlopend drama was. Ik was een beetje verrast dat de film een stuk gestileerder was dan ik mij herinnerde, uiteraard was dat een erg fijne meevaller.

Ook het grimmigere randje viel me op, vooral omdat je dat tegenwoordig niet zo vaak meer terugziet in Japanse dramas. Het is toch allemaal wat braver en luchtiger geworden, met personages die iets eenvoudiger te doorgronden zijn. Bright Future is op dat gebied uitdagender (en dus beter).

Eerste derde is redelijk straightforward, daarna wordt de structuur wat losser. Maar sterk acteerwerk, boeiende personages, fijne cinematografie, een interessante soundtrack en een aantal licht-magische toetsen maakt dit een boeiende film, en één van Kurosawa's beste.

4.0* en een uitgebreide review

Pover.

Eerste Mizoguchi maar het smaakt absoluut niet naar meer. Gelukkig blijkt dit dan een wat atypische film te zijn, hopelijk is de rest wat beter.

Beetje saaie vertelling over een Japans bordeel. Een hoop personages met elk hun eigen miniprobleempjes, het enige leuke was eigenlijk de achtergrond van het verhaal, met de anti-prostitutiewet die aangehaald werd. Geen idee wat hier "vlot" aan is, maar dat komt misschien ook omdat het drama mij echt geen seconde geboeid heeft, waardoor het allemaal erg traag en levensloos wordt.

Visueel helemaal niks, de "experimentele" score is zo simplistisch dat ik er ook niks mee kon. Het klonk inderdaad nóg wat valser dan muziek uit die tijd, maar of dat nu positief is?

Zal binnenkort nog wel eens een Mizoguchi proberen. Leek me wel veilig om met z'n recentste film te beginnen (ook lekker kort), maar dat is geen al te beste keuze gebleken. Erg mat allemaal.

1.0*

Nogal een onevenwichtige film dit.

Heeft zijn goeie momenten. Vooral dan de reeds door Hemdale genoemde scenes. Maar ook verder op het einde nogal wat mooie shots, ook een degelijke soundtrack, hoewel soms op het randje.

Jammer is het verder een ietwat wisselvallig filmpje. Op typisch Koreaanse wijze worden er weer 36 subthemas bijgesleept. Wie bedenkt het ook om een standaard waargebeurd TV-drama te mengen met een suspensefilm. Weer veel te veel in één film geramd vond ik.

Verder is het begin van de film visueel een beetje saai en zijn sommige scenes eerder lachwekkend dan eng. Wat griezelige geluiden met daarbij een boom die in bloem staat (whooo) zijn niet zo eng. En weer wordt bewezen dat je in Azië van niemand zoveel te vrezen hebt als van lief uitziende kindjes.

Vooral het gezapige, redelijk stijlvolle sfeertje en twee erg mooie scenes zorgen ervoor dat dit geen complete rommel is. Echt goed vond ik het ook niet.

2.5*

Teveel gericht op jeugd.

Jammer, al zag je het wel al wat aankomen, gezien het thema en de poster. Toch had ik van Minamoto een mooiere film verwacht.

Veel techie onzin en een hoog otaku gehalte, maar daar draait de film dan ook om. YosiYosi Arakawa is zoals steeds wel leuk, de rest is aardig maar weinig opvallend.

Visueel fijn filmpje, al zijn het vooral wat aangezetten kleurtjes en filtertjes die voor mooie beelden zorgen. Camerawerk is niet bepaald speciaal.

Begint allemaal wel leuk, Eerste 90 minuten zijn nog erg vermakelijk, maar het einde is mij toch wat te kinderlijk en té nerdy. Nog steeds in lijn met het thema en waarschijnlijk ook de doelgroep, maar ik had er niet zoveel mee.

Wel leuk is de kritiek op de Japanse aanwezigheid op het net en de web idealen die aangehaald worden. Volgens mij nog nooit eerder zo gezien.

Leuk om een keertje te zien, maar Minamoto mag weer iets volwassenere films gaan maken. 3.0*

Laat ik eens wat bij Akira schrijven.

Alles bij elkaar beschouwd misschien wel de meest belangrijke anime film ooit gemaakt. Daarom niet de beste, maar het is een mijlpaal binnen het genre die ervoor gezorgd heeft dat vele mensen Japanse animatie plots als iets gingen beschouwen waar ook volwassenen wat mee konden.

En de film staat nog steeds als een huis, zo'n 30 jaar na datum. De 80s look verraadt de ouderdom van de film, maar de animatie is nog steeds van erg hoog niveau, de soundtrack heerlijk uniek en de geweldig mix van steampunk en scifi draagt Otomo's handtekening.

Otomo bouwt een intrigerend universum en de eerste 90 minuten zijn sterk genoeg om van deze film een klassieker te maken. Het is de grotesque finale die ervoor zorgt dat de film boven zichzelf uit is gegroeid. Dat blijft toch wel een fantastisch stukje cinema, vraag me af wat ze daarmee gaan doen in de remake, maar ik vrees er een beetje voor.

Halfje erbij want heb deze toch net wat te laag gewaardeerd. Allicht toen gedaan omdat ik de film in vergelijking met andere bekende animes toch net iets minder vond, maar waar een Ghost in the Shell aan het plafond van de 4.5* spectrum zit, mag deze zich toch knusjes nestelen in de buik van die groep, want zo groot is het verschil nu ook weer niet.

4.5* en een uitgebreide review

Erg mooie film.

Kitano die zichzelf bekijkt als schilder en daarbij het kunstwereldje mee onder de loep neemt. De droge, klare en recht-door-zee houding waarmee Kitano dat doet is meer dan opvallend te noemen.

Thematisch gezien sluit het nauw aan bij z'n twee vorige films, qua sfeer, pacing, humor en andere is het weer een typisch ouderwetse Kitano, uitgezonderd het eerste half uur. Daarna deed de film mij érg veel denken aan Kikujiro.

Lijkt me een film waar Kitano fans sowieso meer plezier aan beleven, aangezien naast het algemene thema Kitano zelf toch ook centraal blijft staan, net zoals zijn schilderijen.

Verder mooi geschoten, een paar erg grappige fragmenten, sterk geacteerd, prachtige score en een meer dan waardig einde.

Leuk om te zien dat na z'n trilogie Kitano zichzelf weer heeft teruggevonden, of zich in ieder geval verzoend heeft met de aparte personages waaruit hij is opgebouwd.

4.5* en een (nogal wat) uitgebreidere review

Best oké.

Zoals de meeste Zuid-Koreaanse films gaat de film een beetje gebukt onder een teveel aan verschillende genres. Op zich is dit best een aardige politiethriller, alleen zit er wat teveel onnodig drama in. Geen idee waarom men steeds alles in één film probeert te steken, maar dit is zeker niet de eerste ZK film die daardoor minder goed is dan zou moeten.

Als politiethriller is het verder wel geslaagd. Geen uitmuntende of opvallende dingen, maar over de gehele lijn wel goed genoeg. Netjes in beeld gebracht, een paar leuke actiescenes en een fijne finale. Saai wordt het niet, toch is het tempo te traag en de speelduur te lang.

Als filler of tussendoortje is het best wel te doen, zolang je maar geen al te grootse film verwacht en twee uurtjes te vullen hebt is dit zeker geen slechte optie. Maar het gevoel blijft toch ook dat dit makkelijk beter had kunnen zijn. Wat drama eruit, half uurtje eraf en iets meer inzetten op het hoofdgebeuren en er had makkelijk een halfje bij gekund.

3.0*

Goed.

Maar uhm, "copy the best bits"? Die best bits zijn gecopied uit Hardcore Henry natuurlijk. De hele intro is first-person actie geweld. Toegegeven, van het hoogste niveau en het kan mee met een Hardcore Henry, maar ongezien is het niet. Zo ook die scene met de motoren. Supergaaf camera werk, je zit je af te vragen hoe ze het voor elkaar krijgen, maar ook die scene deed weer denken aan HH.

't Is vooral jammer dat net die scenes er bovenuit springen en bij zullen blijven, want de rest is een stukje minder. Redelijk verhalend en dramatisch, maar de verschillende elementen zijn bij elkaar geraapt vanuit andere films. Het is jammer want het haalt het tempo uit de film.

Acteerwerk is wel in orde, visueel (buiten de actiescenes dan) kan Zuid-Korea normaal wel beter. Het oogt net iets te donker en te troosteloos, daar waar een beetje kleur en iets strakker camerawerk de boel had wat kunnen opfleuren. 't Is het net allemaal niet.

Drie of vier actiescenes, da's de reden om deze film te zien. En toegegeven, ze zijn echt wel spectaculair en indrukwekkend. Een gemiste kans dat de film daarrond wat minder is.

3.5*

Mainstream Miike met een sterk randje.

Miike zet de rem op z'n gekkigheid, dat maakt het eerste uur eigenlijk een beetje saai. Er zitten nog wel vage en vreemde typetjes in, maar naar Miike normen vond ik het niet echt voldoen. Laatste 45 minuten gaat die rem er wel weer af, maar dan is het eigenlijk al iets te laat.

Mede door het brakke spel van Hideaki Ito. Draak van een acteur en een absolute miscast wat mij betreft. Komt compleet niet over, waardoor een hoop leuke scenes ook wat in het water vallen. Rest van de cast is wel aardig en de uitgerekte finale mag er absoluut zijn, maar ik verwacht van een Miike toch net dat beetje extra.

Slecht is het zeker niet, de film heeft zo zijn momenten en voor sommige zal het einde wel wat te veel zijn, maar als doorgewinterd Miike fan had hij wat vroeger mogen beginnen of wat meer los mogen gaan.

3.5*

Iets minder dan voorheen.

Al blijft dit wel een gave film. Toch is het eerste uur net iets te tam om van een echt goede Tsukamoto te spreken. In vergelijking met de meeste J-Horror films wel oneindig keer beter, al vind ik dat de film ook niet echt in dat genre thuishoort. Daarvoor is er gewoon te weinig horror en ligt de focus meer om mysterie.

Visueel iets beter dan ik me herinnerde, maar het duurde iets te lang alvorens de finale vol losbarstte. Die is wél geweldig en zeker op Tsuka's normale niveau, al onderstreept het dan ook weer het wat tammere eerste deel.

Wel fijn om Matsuda een keertje te zien in een Tsukamoto film, toch wel een interessante relatie daar tussen poplaire acteurs en underground regisseurs. Maar volgens mij toch vooral een film voor mensen die interesse hebben in Tsukamoto maar niet meteen met z'n wildste films willen beginnen. Verder ook gewoon een prima filmpje, het is dat Tsukamoto er nog veel betere gemaakt heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Mooie film weer.

Begint redelijk traag, maar de mix van drama, mysterie en een vleugje horror werkt best goed. Spannend is de film inderdaad niet maar vond het allesbehalve een gemis.

Visueel is het laatste half uur vooral erg indrukwekkend, sowieso het sterkste gedeelte van de film. Visueel geweldig, prachtige soundtrack en erg boeiend om volgen allemaal.

Van mij mag Tsukamoto weer eens compleet loos gaan, maar ook met deze filmpjes weet hij gewoon volop te overtuigen. Eén van z'n mindere films misschien, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit van deze film.

Erg dikke 4.0* en een uitgebreide review

Ik vond het allemaal nog wel leuk eigenlijk.

Plot hierboven verklapt wel alles tot voor de laatste 5 minuten, niet lezen dus. Verder veel leuke ideeën en conceptjes die jammer gevoeg te vaak op een ZDF krimireeks manier zijn uitgewerkt. Boutlelijke film dit. Vooral de editing leek vaak nergens op, sommige shots waren nog wel te pruimen.

Af en toe wat flauwe humor, ook af en toe leuke, droogkomische stukjes. Doorheen de film blijven er genoeg goeie vondsten opduiken om het geheel interessant te houden. Da's dan ook wat de film redt. Want alle leuke ideeën ten spijt (ook qua visuele uitwerking), is het verder wel een draak van een film. Kleine 3*

Deed me wat denken aan Conspirators of Pleasure, zonder de stop motion uiteraard.

Sterk.

Het eerste uur moet je gewoon even door. Het lijkt allemaal nergens heen te gaan, er ontspint zich een degelijk maar weinig geëngageerd whodunit verhaaltje dat nergens enig mysterie verbergt. Je vraagt je dan ook al wat je met 140 minuten film aanmoet.

Maar in het tweede deel gooit Lee echt alles om. Waar het eerste deel een fuzzy verhaaltje met duidelijk emoties was, wordt het tweede deel een duidelijk verhaaltje met fuzzy emoties. Hoewel de gebeurtissen van het eerste deel blijven staan, veranderen alle personages en krijgt je een mooi palet van personages waarbij initiële gevoelens en affecties langzaamaan verdwijnen om zo een complexer geheel te vormen.

Knap gedaan van Lee. Audiovisueel had het iets beter uitgewerkt kunnen worden, het is degelijk maar iets te braaf, maar qua impact kan deze film wel tellen. Absolute aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Zeker al 15 jaar geleden.

Aladdin had ik ooit al wel een keer gezien, maar zelfs als kind was ik niet echt te vangen voor Disney films.

Nu valt het wel op dat er nogal ontypische zaken inzitten voor Disney. Toch een beetje gemener dan de meeste Disney films (wat verwijzingen naar doorgesneden kelen en een geile flamingo), en een type humor wat je niet meteen verwacht (Williams die Nicholson imiteert, of in Disneyworld outfit verschijnt). Dit soort zelfbewustheid ken ik niet echt van Disney.

Verder redelijk typisch verhaaltje (uit de "pik eens een legende uit een ander land" tijd van Disney) en jammer genoeg weer een resem vreselijke liedjes. Aan die themesong altijd al een kleine hekel gehad.

Animatie bevatte duidelijk CG geëxperimenteer. Het hoofd van de grot als redelijk goed experiment, maar de CG tijdens de vlucht uit de grot was helemaal niks. Animatie en stijl vind ik nog steeds weinig verheffend. Allemaal heel vlak en hyperactief.

Af en toe wat geslaagde grapjes. Daar blijft het voor mij toch bij.

1.5*

En zo zijn we weer bij met Ritchie.

Deze 2019 versie blijft redelijk dicht tegen het origineel hangen, inclusief enkele musical nummers. Je zoekt het niet meteen achter een Ritchie film, maar zijn inbrengt is eerder beperkt. Buiten een paar visuele knipogen is dit toch vooral een klassieke Disneyfilm geworden.

Van de animatie ben ik nooit echt fan geweest, deze versie is dan ook niet echt mijn ding. Maar Ritchie brengt het er niet zo slecht vanaf. Smith vind ik leuker dan Williams, de setting is best vlot vormgegeven en er zit voldoende tempo in de film. Voor iets wat toch vlot over de 2 uur gaat vond ik het nergens echt slepen of vervelend. Da's toch redelijk uitzonderlijk bij een film als deze.

De musical nummers vond ik wel beduidend minder en van Ritchie hoop je toch altijd wel op wat extras. Dat zit er hier niet echt in. Het blijft braaf binnen de lijntjes van de Disney grenzen kleuren, ik zal er denk ik nooit echt fan van worden. Maar ik had me ingesteld op een vervelendere film. Vond het niet super, maar heb me er nog redelijk mee vermaakt.

2.0*

Leuk.

Al verbaast het mij niet dat dit afkomstig is van een reeks. Het voelt af en toe ook echt wel als een lange TV aflevering. Meteen waar zowat het grootste probleem van deze film ligt. Na 60 minuten komt er een "en wat nu" momentje, waar de film zelf blijkbaar ook geen geweldig goed antwoord op heeft.

Maakt dat het laatste uur net wat minder scherp is, maar verder wél echt genieten van Coogan, Meaney en Pertwee (die kom ik de laatste tijd ook vaak tegen). Partridge is een geweldig typetje, de humor is verder lekker droog en Brits. Zitten een paar geweldige oneliners in ook, toch eerder een zeldzaamheid.

Als film zelf is het misschien wat minder geslaagd, gelukkig staat de comedy als een huis en da's uiteindelijk wat belangrijk is bij een film als deze. Of Lowney er verder veel mee te maken heeft gehad weet ik niet, voelt uiteindelijk vooral als de Coogan one-man show.

3.5*