Opinions

Fijn klein filmpje, het verhaal wordt inderdaad nogal rommelig verteld, maar dat heeft z'n charme ook wel vind ik. Deed me af en toe een beetje aan Eagle vs Shark denken, al is die wat scherper en grappiger. Wel een briljant einde trouwens, dat die boot nog verdwijnt ook.

Niet allemaal even origineel maar het degelijke verhaal, een aantal mooie shots en de verschillende weirdo's maken dit een puik filmpje. 3*

Een film waarin de tegenstrijdigheden van Japan perfect worden weergegeven. De moderne digitale cultuur waarin computerspellen een levenswijze zijn geworden tegenover oude tradities zoals de normen en waarden van familie. De rust die de "tempel" waar de familie in woont uitstraalt tegenover de felle kleuren en schreeuwerige avatars die bijna iedereen in het land heeft. Het deed me af en toe zelfs terugdenken aan m'n reis door Japan, wat ik erg knap vindt voor een animatiefilm.

Visueel een plaatje, maar helaas is het verhaal (vooral het einde) iets te luchtig om echt te blijven boeien. 4*

Omdat het van Kraay moet, een kleine recensie.

Boeiende film met een interessant thema, veel symboliek en een aantal prachtige scènes. Voor een stel vreemde typetjes ben ik ook altijd wel te porren, en daarvan zitten er genoeg in deze film. Inderdaad ook een zware film, maar gelukkig zitten er een aantal luchtige momenten in (waarschijnlijk voor het eerst dat ik om een menselijk offer heb moeten lachen).

Anderson heeft inderdaad goed naar Tati gekeken. Elke scene wordt uit een aparte hoek gefilmd en met diepte wordt er flink op los geëxperimenteerd (al wordt het zelfde trucje wel erg vaak herhaald). Dit gecombineerd met de sobere decors en het grauwe kleurgebruik maakt deze film een interessante kijkervaring.

Toch vond ik het nergens écht geniaal worden en zaten er helaas een paar saaie stukken in waardoor ik op 4* uitkom.

Natuurlijk is het verhaaltje standaard, maar ik vond de personages erg vermakelijk. Vooral de vader. Nordiiiip!

Matige film met een standaard verhaaltje en personages die niet uit de verf komen (behalve Stiller dan). Tegenvallende humor ook, de enige écht goede grap (She still thinks he's Moby) kwam nota bene helemaal aan het einde. 2*

Wat een film zeg. Van begin tot eind werd ik in dit meesterwerk meegesleept.

Omdat Kobayashi uitgebreid de tijd neemt het verhaal te vertellen zit de film vol met langgerekte scenes en trage dialogen. Het is dan ook even inkomen, maar uiteindelijk werkt deze manier geweldig. Door middel van de vele flashbacks wordt de tragiek van Tsugumo en zijn familie op een langzame en zeer pijnlijke manier duidelijk. Kobayashi laat zodoende zijn kritiek op de Samoerai code op een harde manier zien en moest ik als kijker me ook even achter de oren krabben, aangezien ik de acties van de Iyi clan in eerste instantie vrij logisch vond.

Visueel is de film overdonderend. Door middel van het indrukwekkende camerawerk, prachtige decors/locaties en sobere muziek wordt een imponerende sfeer gecreëerd. Op sommige momenten dreigt de film door het vele dialoog een beetje in te zakken, maar Kobayashi voelt dit precies aan en trakteert ons vervolgens op enkele geniale scenes (haraki, zwaardgevecht, eindgevecht) .Complimenten aan de cast ook. Dankzij prachtige gezichtsuitdrukkingen hier en daar krijgen we regelmatig échte emoties te zien.

Ik geef 4.5* voor nu en het laatste halfje waarschijnlijk bij herziening. Seppuku verdient veel meer aandacht hier. Échte cinema.

Wat een heerlijke Coen film toch weer. A Serious Man zit allereerst (natuurlijk) weer vol geweldige karakters. Larry is een naïeveling die z'n weerga niet kent. Z'n vrouw bedriegt en verlaat hem, z'n zoon blowt er op los, z'n dochter steelt geld van hem en z'n broer profiteert van hem door ongevraagd in het huis te blijven wonen. Maar Larry laat alles over zich heen komen met een gelatenheid alsof het de gewoonste zaken in de wereld zijn. Arthur zelf is trouwens ook een mooi typetje en verder zijn er zat kleinere rollen die erg geestig zijn (buren, advocaat, rabbi).

Dat de Coens Joods zijn laten ze in niet misverstane bewoordingen zien. Vanaf de eerste scene wordt de kijker overspoeld met Joodse termen, taal, symbolen en gewoonten. Voor Joden (of kenners) zal het waarschijnlijk voor veel herkenbaarheid zorgen, maar voor de rest (waaronder ik) zal het niet altijd even duidelijk over komen. Niet dat ik dit als nadeel zie, want het had absoluut z'n charme. Het Hebreeuws klinkt hier en daar zeer geestig en de gewoonten getuigen vaak van een ongekende knulligheid (She wants a Gett. A what?).
Maar wat me opviel is de flinke kritiek op het Jodendom die de broertjes leveren. Er heerst een zeer geforceerde vriendelijkheid in de gemeenschap die de enorme zelfingenomenheid probeert te verbergen. De minnaar van z'n vrouw pretendeert een goede vriend te zijn. Het lid van de tenure-commissie zet openlijk zijn vraagtekens bij Larry, maar zegt daarbij dat hij zich toch écht geen zorgen hoeft te maken. En de Rabbi vertelt interessante verhalen waarvan hij de clou zelf niet eens snapt en vervolgens maar af doet met Does it matter?

Door deze scheve verhoudingen, gecombineerd met verscheidene buren die Larry's hoofd (door verschillende dingen) op hol brengen, zie je Larry steeds verder de draad kwijt raken en wordt hij regelmatig badend in het zweet wakker in de "Jolly Roger". Deze "chaos" zie je op een geweldige manier terug in het camerawerk. Praktisch ieder shot is schots en scheef gefilmd en horizontale/verticale lijnen of enige vorm van symmetrie zijn amper te bekennen, waardoor de onrust in Larry's hoofd op geniale wijze wordt ondersteund. De jaren 60 setting ziet er sowieso erg mooi uit met de kneuterige huizen en kitscherige inrichtingen.

En een Coen is tegenwoordig geen Coen meer als er geen apart einde aan zit. Waar ik bij Burn After Reading al met een glimlach bleef zitten, barstte ik hier toch even kort maar krachtig in lachen uit. De kijker wordt met een heerlijk WTF-gevoel achtergelaten waardoor er flink wat ruimte opengelaten wordt voor verschillende interpretaties. Ik denk dat het toch vrij simpel is en dat de vloek van de voorouders in de vorm van de tornado en het slecht nieuws telefoontje uitkomt. Extreem diepzinnig is het dus niet, maar wat maakt het ook uit? Vermakelijk is het in ieder geval wel.

4 dikke sterren.

Na gister het geweldige The Apartment gezien te hebben, vond ik deze Wilder een beetje tegenvallen. De dialogen tussen Monroe en Ewell waren wel vermakelijk, maar de vele paranoïde buien van Ewell begonnen op een gegeven moment vervelend te worden en irriteerden me zelfs. 3*

Mijn eerste Cassavetes is goed bevallen. In Shadows slaagt hij erin om met minieme middelen een aantal interessante personages neer te zetten. De dialogen zijn sterk en op momenten zeer herkenbaar. Vooral Lelia wist mij te boeien. Aan de ene kant is ze een sterke jonge vrouw, aan de andere zweeft ze tussen de liefde van Tony en haar broers en is (daarom) bang dat het leven aan haar voorbij gaat. Daarom is het des te jammer dat de actrice niet bepaald de beste is, waardoor de overtuigingen en twijfelingen niet altijd overkomen.

Cassavetes filmt z'n personages van dichtbij en regelmatig er tussen in, wat een bepaalde connectie met ze oplevert die mij zeer aansprak. Dit gecombineerd met de sfeervolle locaties van Manhattan en de relaxte jazz muziek maken van Shadows (het is al eerder gezegd) een ruw pareltje.

Vervelende one-manshow van Chan, die voor de verandering maar even 2 hoofdrollen speelt, daarnaast met speels gemak zijn vijanden de hoeken van het doek laat zien (terwijl hij archeoloog is) en met z'n 60 jaar ook nog even alle vrouwtjes om z'n vingers windt. Z'n personage heet zelfs Jack Chan.

Opzich is dat niet eens zo erg als er andere zaken te genieten zijn, maar dat zit er bij The Myth helaas ook niet in. De special effects zijn van ongekende lelijkheid en het verhaaltje (met het geswitch tussen heden en verleden) is zo oninteressant dat ik de laatste 20 minuten afgehaakt ben.

Nee, hier kan ik helemaal niks mee. 1* voor de lopende band scene.

Op IMDB lees ik dat Fujitani het verhaal waar de film op is gebaseerd zelf geschreven heeft, naar aanleiding van een periode dat ze in L.A. woonde en te maken kreeg met vervreemding en isolement.

Nu begrijp ik meteen hoe ze haar rol zo overtuigend neer kon zetten. Op het eerste gezicht is haar karakter complex met veel onderliggend drama, waardoor haar extreme emoties en vluchtgedrag vaak moeilijk te volgen zijn, en toch schuilt er een bepaalde mate van herkenbaarheid in. Dat is maar goed ook, want de film draait praktisch volledig om haar personage, en van een plot is eigenlijk geen sprake.

Verder is dit een prachtige film die vol zit met poëtische dia- en monologen en heerlijke muziek. De monotone stem van de regisseur pastte perfect bij de gesproken teksten. Daarnaast zit het met goed camerawerk en prachtige decors visueel uitstekend in elkaar.

Kleine minpunten zijn dat het tempo af en toe wel érg laag ligt en het soms me net iets te diepzinnig wordt, waardoor ik niet de volle speelduur m'n aandacht erbij kon houden. 4*

M'n tweede Payne en ook deze beviel me erg goed. Hij slaagt er ook in Sideways in om vreemde typetjes geloofwaardig over te laten komen. Vond vooral Miles een prachtpersonage. (I'M NOT DRINKING MERLOT)
Vond de dialogen ook erg sterk. Het gesprek tussen Miles en Maya over hun favoriete wijn wist me op 1 of andere manier te raken, en vertelde heel veel over hun persoonlijkheden.

Heerlijk einde ook. Ik hou er wel van als de kijker zelf mag invullen hoe het uiteindelijk zal aflopen.

Op dit moment vond ik hem nog niet zo sterk als About Schmidt, maar waarschijnlijk zal dat nog wel veranderen. 4*

Het uitgangspunt is best interessant en ergens nog altijd actueel. De liedjes van Joan Baez raken kant noch wal, maar in de tijdgeest van de begin jaren 70 kan ik het nog wel plaatsen.

De film is alleen onnoemelijk saai. Er gebeurt extreem weinig en wat er wél gebeurt is totaal oninteressant. 2*

Ik vond het een hele goede film. Vooral mooi om te zien hoe de meerdere verhaallijnen bij elkaar komen op een gegeven moment.

By far de minste Kitano die ik gezien heb. Het verhaal is simpel maar nog redelijk vermakelijk. Het probleem zit in de personages, die zonder uitzondering totaal niet interessant zijn. Waardoor het verloop van de film me maar weinig boeide.

Heerlijk filmpje, die bewust alles klein houdt. Met mooie beelden, fijne muziek en interessante personages (wat een heerlijk naïef mannetje, die Joe). Erg mooi om te zien dat, hoewel een aantal zware thema's behandeld worden, de film erg luchtig blijft. Prachtig einde ook, pastte precies bij de toon van de film.

Meer van dit graag! 4*

Eindelijk snappen de makers hoe je dit soort films moet maken. Niet 1 dansje in het midden en 1 aan het einde en daaromheen een ellenlange en kinderachtige romance breien, maar gewoon de halve film met dans volproppen. De dansscènes waren stuk voor stuk erg sterk met perfecte muziekale ondersteuning (ondanks dat ik geen grote fan van dit soort muziek ben).

Neemt niet weg dat het verhaaltje, acteerwerk en stereotype karakters allemaal vrij pover waren en dat ook hier natuurlijk een (kleine) romance in moest. Toch is deze film vele malen beter dan het eerste deel. 2,5*

Fijn filmpje die in een rustig tempo voortkabbelt, met tussendoor prachtige beelden en erg ontspannende muziek.
De onderlinge band tussen de broers wordt gaandeweg steeds duidelijker, tot het einde waar ze allebei geen woorden meer nodig hebben om te zeggen hoeveel ze voor elkaar betekenen.

4*

Fuck nuance!

Zoiets moet Snyder volgens mij gedacht hebben. Geen verhaal, geen karakteruitdieping, geen relativering, geen logica, simpelweg geen inhoud. Vanaf de eerste minuut belandt je in een rollercoaster vol met bullshit, die een kleine 2 uur door blijft razen. Ik geloof best dat veel mensen het niet zullen pruimen, maar ik heb van begin tot einde genoten. Natuurlijk is niet alles even origineel (die stoomnazi's bv), maar ik heb toch regelmatig moeten grijnzen om de complete en bizarre onzin die tentoongesteld werd. Van de briljante slow-mo's tot de Queen medley en van een high-tech robot in WW2 tot samourai's met bazooka's, deze film slaat nergens op. Het deed me even aan de film Rubber denken: Waarom zou je zulke fratsen erin gooien? No reason.

Jammer dat in het laatste kwartiertje de handrem er toch nog een beetje op ging, maar dat mag de pret verder niet drukken. 4*

Mooi subtiele film van Fleck en Boden. Opzich een vrij dun verhaal, maar sterk verteld met prachtige personages. Visueel vond ik het niet overdonderend maar het ziet er wel gewoon goed uit.

Verdient trouwens meer aandacht en een hoger gemiddelde hier. 4*

Hoe deze film ook verteld had kunnen worden:

"Ik kon niet anders dan in de Hudson landen."
"Volgens onze simulaties wel hoor."
"Hebben jullie rekening gehouden met 35 seconden beslissingstijd?"
"Oh nee, laten we dat even doen.... Verhip, je hebt gelijk."
"Maakt niet uit. Volgende keer doen we het in Juli."

Maar Eastwood zou Eastwood niet zijn als ie hier niet koste wat het kost een heroïsch Amerikaans heldenepos van zou maken. Natuurlijk is het een historisch moment, maar waarom film je dan niet juist uit het perspectief van de crash zelf? Er zaten 155 verhalen aan boord en dan kiest hij voor de nasleep die eigenlijk helemaal geen naam mag hebben. Zelfs over de persoon Sully komen we amper wat te weten.

Gelukkig redt Hanks de film nog enigszins. Hij draagt de film met verve en zet een geloofwaardige rol neer (Eastwood moet dit ook door hebben gehad, aangezien de naam van Hanks op de poster een groter lettertype heeft dan de film zelf). Dankzij hem koerste de film lang op 2* af, maar met de laatste zin en het obligate lachsalvootje erachteraan duikt Sully daar nog net onder.

Met Swept Away dacht meneer Ritchie na Lock Stock en Snatch rustig op dezelfde weg verder te gaan. Opzich begrijpelijk en een nobel streven, alleen is hij aan een aantal zaken voorbij gegaan. Zo is het script absoluut niet geschikt voor een spitsvondige komedie á la 2 bovenstaande films en is de cast zeer matig. Niet alleen worden de personages erg summier geïntrodueerd, ze zijn ook zonder uitzondering ongeschikt voor hun rollen. Hierdoor komen de grappen en absurditeiten van de personages die Ritchie probeert te tonen niet uit de verf.

Maar het grootste minpunt (het is al eerder gezegd) is toch wel Madonna (en in mindere mate ook Giannini). Ze acteert écht heel slecht, waardoor aan alle geloofwaardigheid, in hoeverre aanwezig, abrupt een einde wordt gemaakt. Zo waren de zogenaamde humoristiche scènes op het eiland vooral erg pijnlijk (die hints scène spandde de kroon).

Toch probeert Ritchie hier nog wat van te maken. De film is opzich goed geschoten met hier en daar zeer fraaie beelden en duurt niet extreem lang. Het tempo ligt vrij hoog, wat ik altijd een pluspunt vind en de prachtige muziek verdient ook een compliment. Het dramatische einde vond ik zelfs vrij sterk en was gelukkig niet cliché (maar dat was Ritchie geraden natuurlijk).

Ik kom op 2 ruime sterren uit.

Een film die naarmate hij vordert steeds beter wordt. Het begin is heel traag en ik ergerde me aan het personage Sarah, die geïntroduceerd wordt als norse en jaloerse vrouw. Maar eenmaal in Frankrijk begint het te lopen en ontdooit Sarah gelukkig. Daarnaastj had de aantrekkelijke Julie natuurlijk ook invloed op het kijkplezier. Sterke twist aan het einde ook, plaatst de hele film in een ander perspectief.