Opinions

Fijne Ghibli inderdaad, kan me voorstellen dat sommige mensen hem saai vonden, maar voor mij werkte dat juist erg goed. Door al haar kleine avontuurtjes ga je steeds meer meeleven met Kiki en is het einde, waar alles uiteraard helemaal goed komt, erg geslaagd. Ook van mij 4 sterren.

Geweldig script, goede acteerprestaties, perfect duister sfeertje en Bogart op z'n best. 4,5*

Hart heeft best wat komisch talent, en we weten allemaal waar Harrelson toe in staat is, maar deze film is zo slecht en afgeraffeld geschreven en zo lui geregisseerd, dat het voor hun ook vechten tegen de bierkaai is. Ik had af en toe echt met ze te doen, als ze de zoveelste flauwe kutgrap eruit moesten persen.

Absolute bagger dit, de lange one-take in de gym is nog enigszins vermakelijk, al is ook dat matig aan elkaar gemonteerd. 1*

Geweldige film. Het is al eerder gezegd, maar visueel is het een plaatje. Daarnaast ook een prachtige rol van BBT. Fisherking zei het al een paar pagina's terug: Je voelt gewoon de leegte van het leven. En dat bij een man die zo weinig woorden gebruikt. Daarom vond ik het einde zo mooi:


I dont know where I'm being taken.

I don't know what waits for me, beyond the earth and sky. But I'm not afraid to go.

Maybe the things I don't understand will be clearer there, like when a fog blows away.

Maybe Doris will be there.

And maybe there I can tell her

all those things...

...they don't have words for here.

Schitterend. 4.5*

Mooie documentaire, leuk dat Morgan Freeman er aan mee wilde werken. Z'n stem is perfect hiervoor.

Vond alleen dat het door de muziek allemaal iets te veel gedramatiseerd werd.

3.5*

Met Lost in Translation op nummer 1 is het eigenlijk een schande dat ik deze film nu pas zie. Want mevrouw Coppola zet de lijn van LiT in Marie Antoinette moeiteloos door. De film straalt één en al sfeer uit. Door middel van prachtige dromerige shots en een diversiteit aan muziek wordt de kijker 2 uur lang het extravagante wereldje van het Franse hof ingezogen.

Dunst is prima gecast als jonge vrouw die worstelt met haar in de schoot geworpen rol. Marie Antoinette moet leven met belachelijke protocollen, een sulletje van een man, een complete roddelfabriek om haar heen en, misschien wel het belangrijkst, de enorme verveling. Door deze zaken subtiel in beeld te brengen kwamen haar buitengewone hobbies nog geloofwaardig over ook.

Over de muziekkeuze is al veel gezegd, bij mij werkte het prima. Niet alleen ondersteunde het de verschillende gemoedstoestanden van Marie Antoinette, het is ook weer eens een luchtige afwisseling op andere historische films.

Of de film veel afwijkt van de historie weet ik niet maar is ook totaal niet relevant, de film richt zich volledig op het wereldje van Marie Antoinette. Dat de gebeurtenissen aan het einde niet in de film toegelicht worden is daarom ook niet meer dan logisch.

Na weer een parel op haar naam wordt het nu echt tijd dat we weer wat van Sofia horen, want het is al veel te lang angstvallig stil rond haar.

Vandaag voor de 2de keer gezien en m'n stem verhoogd. Het verhaal werd me nu duidelijker en het zit gewoon perfect in elkaar allemaal. Dit in combinatie met de geweldige actie maakt dit een hele goede film.

Mila Kunis

En daarmee hebben we ook het enige lichtpuntje van deze film gehad. Wat een amateuristische meuk is dit. Wie dit script geschreven heeft moet zich diep schamen. De personages en dialogen zijn van C-niveau en het verhaaltje is zo voorspelbaar dat je serieus hoopt dat ze nog met een aardige twist komen (wat uiteraard niet het geval is). Met absolute dieptepunt, hierboven al door timbo beschreven, inderdaad de tenenkrommende Not yet Max scene.

Dankzij Kunis (en niet vanwege haar spel) en de redelijke effecten toch nog 1*.

Af en toe tenenkrommend slecht, maar ook een aantal geniale momenten (Dat blikjesautomaat ). Het staat een paar berichten hierboven al aangeduid, prima vermaak voor de liefhebber.

Qua niveau redelijk in lijn met het eerste deel, alleen een beetje jammer van het laatste half uur.

Mooie post-apocalyptische setting met schitterende decors, een vlot lopend verhaal en ook nog een stel zombies er tussendoor, ik was aangenaam verrast.
Echt goed kan ik het allemaal niet noemen, maar als ik de vergelijking met de concurrent mag maken vind ik dat de Maze Runner reeks de (dramatische) Divergent reeks op alle vlakken overtreft.
Jammer dus dat vanaf het punt dat ze bij The Right Arm terecht komen de film volledig ontspoort en het allemaal wel érg melig wordt. Daarom een kleine 3*

Jammer van het tweede filmpje.

Het begint sterk met Magnetic Rose, een prachtig mysterieuze trip. Stijlvol geanimeerd, had van mij nog wel wat langer had mogen duren dan deze 44 minuten.

Stink Bomb vond ik helemaal niks. De humor is erg simpel en banaal met een hoofdpersonage die te dom voor woorden is. Met zeer veel moeite uitgezeten. Gelukkig is de animatie ook hier in orde.

Cannon Fodder is gelukkig nog een prima afsluiter. De aparte animatiestijl sprak mij wel aan en omdat de beelden soepel in elkaar overvloeien zit het tempo er goed in. Jammer dat het maar 22 minuten duurde, want het verhaal was erg interessant.

Wat een kritisch filmpje.

Kritisch naar de consumptiemaatschappij, kritisch naar maatschappij-criticasters, kritisch naar multinationals, kritisch naar online-spelletjes, enzovoort. Tussen alle kritiek zit gelukkig nog voldoende humor (de marsmannetjes zijn inderdaad érg geinig) en kon ik de tekenstijl wel waarderen, want verder kon ik hier eigenlijk maar weinig mee.

Een tragikomische film met veelal intellectuele karakters, die zich afspeelt in New York: ik had vaak het idee dat ik naar een Woody Allen kopie zat te kijken. Aangezien dit de eerste film van Baumbach is die ik zie kan ik niet goed inschatten of al z'n films zo zijn, maar voor mij is dat wel meteen het grootste minpunt van de film. Misschien was het wel een hommage, maar ik miste een beetje originaliteit.

Want verder heb ik weinig aan te merken op The Meyerowitz Stories. De opgetrommelde sterrencast is in topvorm (met Sandler als uitschieter). De dialogen zijn scherp en het tempo ligt enorm hoog. De karakters balanceren op het randje van typetjes, maar gelukkig gaan ze daar nooit overheen (oké Harold misschien hier en daar), waardoor ze prettig te volgen blijven.

3,5*

Wat een barslechte film. Leek wel of er geen einde aankwam. Ze hadden het magere verhaaltje makkelijk in anderhalf uur kunnen proppen.

Mooie film inderdaad, al had ik er stiekem iets meer van verwacht. De film neemt wat mij betreft te veel hooi op de vork en probeert de kijker simpelweg te veel te vertellen, waarbij ook nog eens een vrachtlading aan personages geïntroduceerd wordt. Hierdoor mist de film diepgang en kan het bij lange na niet tippen aan bijvoorbeeld Twilight Samurai. En dat de film in de laatste 30 minuten verandert in een sentimentele draak waarin bijna non-stop gejankt wordt, draagt ook niet bij aan het kijkplezier.

Maar ik geef toch een ruime voldoende. Het verhaal mag dan niet al te ver de diepte in gaan, het is wel vrij afwisselend en door de vertelstructuur prettig te volgen. Daarnaast valt er op visueel vlak ook genoeg te genieten met het mooi camerawerk en prachtige decors. 3.5*

Onverwachts sterke sci-fi film van Nichols.

Los van de krachten van Alton en de onverklaarbare gebeurtenissen die daaruit vloeien vond ik het visueel niet heel bijzonder. Maar het gezinsdrama element vond ik goed gevonden en dat geeft de film een mooie extra lading. Het verhaaltje zelf stelt niet al te veel voor, maar met alle multi-verse onzin die we de laatste tijd uit het Marvel kamp zien komen vond ik deze sobere vertelwijze een verademing. Mede hierdoor en de ingetogen score heeft de film een mooie sfeer en blijft het tot het einde spannend. Shannon speelt daarbij geweldig en Edgerton heeft eigenlijk bij elke film die ik van hem zie een sterke stage presence.

3,75*

Voorspelbaar en over de top, maar tenminste beter dan deel 2. Goeie rollen van Laurence Fishburne en Philip Seymour Hoffman.

Het traantje.

Darabont probeert er een kunst van te maken. Het perfecte traantje dat langs de neus in een kaarsrechte lijn naar beneden rolt om uiteindelijk in de mondhoek te verdwijnen. Bij voorkeur uit één oog, maar uit twee mag ook.

Ik heb het traantje bij vrijwel alle hoofdpersonages gezien. Bij de ene tijdens het bidden, bij de andere midden in een dialoog. Één ding staat echter vast: iedere keer ergerde ik me er kapot aan. De traantjes zijn zó geforceerd dat elke vorm van geloofwaardigheid ontbreekt.

Helaas is het traantje niet mijn enige ergernis in deze film. Het script (en hiermee doel ik vooral op de volkomen onlogische beslissingen die genomen worden), de idiote wezens, de diep trieste CGI en de vreselijke stereotype personages maken mijn ergernis compleet. Ik zal er verder niet veel woorden aan vuilmaken, daarvoor verwijs ik naar de post van Reinbo van 11 Augustus jongstleden, waarin het perfect verwoord is.

Eigenlijk weer een standaard Miike, in zoverre dat ook dit weer een compleet geschift werkje is. In elke film die ik van hem zie, verbaas ik me over Miike z'n bizarre vondsten en in The Mole Song is dat niet anders (The Gutterfly, hoe kóm je erop ).

Maar net zoals in z'n andere films die ik gezien heb worden sommige stukken veel te ver uitgerekt, waardoor de film op momenten doodsaai is. Onbegrijpelijk dat ie er niet gewoon een half uur uit knipt. Dan had er voor mij een hoog cijfer uitgerold, nu kom ik niet verder dan 3*.

Corbijn doet z'n best, maar al z'n mooie shots, kadreringen en kleurgebruik ten spijt is er simpelweg te veel mis met deze film. Ten eerste ligt het tempo veel te laag, na 2 shots van een rokende/drinkende/pijnzende PSH weten we het wel, maar helaas moeten zijn zorgen kosten wat het kost constant benadrukt worden, waardoor ik mijn interesse te vaak verloor.

Daarnaast is het eeuwig zonde dat het eigenlijk een Amerikaanse productie is. De sterrencast die opgetrommeld is komt flets over en wekt niet de indruk er zin in te hebben (met Dafoe voorop). Het idee om ze ook nog eens Engels te laten praten met een Duits accent haalt ook nog eens alle geloofwaardigheid weg. (Ook omdat geen van allen een goed Duits accent had)

De productie maatschappij wilde waarschijnlijk een "Girl with a dragon tattoo scenario" vermijden, waarin de het Europese origineel een Amerikaanse remake krijgt. Dat scheelt in de kosten natuurlijk, maar het gevolg is een vlees noch visch film. Had dan óf de film met Amerikanen gemaakt óf gewoon met een compleet Duitse cast.

Voor mij verpestte dit de film, ondanks dat het script prima in orde is en Corbijn prachtige shots in petto heeft. 2*

Ook m'n tweede Tran is een schot in de roos. Ik las in 1 van de berichten "de ideale onthaastingfilm". Hier ben ik het helemaal mee eens. De film straalt één en al rust uit. Vooral door de prachtige beelden en kleurgebruik. Het ochtendritueel is hier inderdaad een goed voorbeeld van.

Hier blijft het niet alleen bij, aangezien er flink wat drama speelt bij de zussen en hun mannen/minnaars. Ik vond het precies goed in beeld gebracht. Duidelijk, maar niet voorgekauwd. Ik had alleen nog wel willen weten hoe het afliep met de zus die haar man van overspel verdacht.

Tran begint één van m'n favoriete regisseurs te worden, en dat terwijl ik het alom geprezen Xich Lo nog moet zien . 4.5*

Prachtige subtiele film. Weinig dialoog en erg minimailistische personages, maar toch perfect te volgen door middel van kleine gelaatstrekken en emoties. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar wordt op een rustige manier verteld en kabbelt voort in een heerlijk relaxt tempo. De rol van de jonge (en 'oude') Mùi is vertederend. Ze is zó eerlijk en integer, ik kreeg een glimlach op m'n gezicht door alleen al naar haar te kijken.

De reden dat de film mij bleef boeien komt omdat het in 2 delen is opgesplitst, het eerste deel vond ik een mooi familiedrama met een hardwerkende Mùi, tevreden met alle kleinigheden in het leven, in een gezin met relatieproblemen, vervelende zoontjes, een boze schoonmoeder, enzovoort.

Het tweede gedeelte vond ik zowaar nog mooier. De film verandert in een zeer subtiel romantisch drama, waar je vanaf het begin al de spanning tussen Mui en haar meester ziet, terwijl er amper een woord gesproken wordt. Een mooie scene vond ik waar de man en z'n verloofde uit elkaar gaan. Hij laat z'n afwijzing alleen zien door intenser piano te spelen. Zonder dat hij een woord gezegd heeft weet zij genoeg. Ook de scenes waar Mùi zich wast met een groene gloed over haar heen vond ik prachtig.

Ik ga voor 4,5* en ben nu nóg benieuwder naar Cyclo

Matig en ongeïnspireerd filmpje. Het verhaal zit vol clichés en na 5 minuten weet je al hoe het zal eindigen. Ook als komedie stelt het al weinig voor, met als dieptepunt de bruidsjurken-pas scene, die je in 99% van dit soort filmpjes terug ziet komen.

Het is dat de hoofdrolspelers er zin in hadden en hun rollen redelijk overtuigend neerzetten waardoor ik nog op 2 sterren kom.

Prachtig zwaarbeladen onderwerp, dat vakkundig om zeep wordt geholpen door Cassavetes. Door middel van ellenlange flashbacks en zo veel mogelijk voice overs zorgt hij er voor dat enige vorm van eigen interpretatie onmogelijk is. Als de film dan ook nog vol clichés en bordkartonnen karakters zit, blijft er weinig van het interessante uitgangspunt over.

Vraag me af of Cassavetes überhaupt wel eens een film van z'n vader gezien heeft. Waar John vooral eigenzinnige films maakte, zijn die van Nick in werkelijk niets onderscheidend en vooral inspiratieloos en nietszeggend. Hopelijk gaan dit soort scripts volgende keer aan z'n neus voorbij.

1*