Opinions

In tegenstelling tot de meeste verwachtingen heeft 360 (2011) niet de doelstelling om verschillende verhaallijnen bij elkaar te brengen.

Wel wordt duidelijk dat sommige personages die in het begin los van elkaar staan een band creëren.

Het uitgangspunt is om een cirkel te vormen wat in de film duidelijk zichtbaar wordt.

Hierdoor wijkt 360 (2011) af van films zoals 21 Grams (2003)

In mijn ogen bleef het lot van sommige personen onduidelijk, maar het is dan ook de vraag of dit de bedoeling was.

Anthony Hopkins zit weer goed in zijn rol, en ook de rest van de cast is niet slecht.

Acteur Karl Markovics zou oorspronkelijk de rol van Rocco vertolken, maar werd wegens een agendaconflict vervangen door Johannes Krisch.

Een redelijke film voor de liefhebbers van drama en romantiek, maar geef mij maar liever de films waarbij de verhaallijnen goed uitgewerkt worden.

2,5 *

Nog slechter dan zijn voorganger. In de eerste helft zien we dat Laura en Massimo in het huwelijksbootje stappen, maar al vrij snel wordt hun romantisch avontuur op de proef gesteld. Volgens de Poolse traditie draagt Laura haar trouwring aan haar rechterhand. Het script bevat hooguit een paar regels aan tekst om een film van bijna twee uur mee te vullen.

1,0 *

De anti-verkrachtingsorganisatie Pro Empower schreef een open brief in de hoop dat de film op diverse streamingwebsites werd verwijderd. De filmmakers merkten op dat de film een volwassen en moderne herinterpretatie is van Belle en het Beest. Alvorens hij het script voor deze film kreeg, had Michele Morrone zijn film- en televisiecarrière opgegeven. De acteur was pas gescheiden, blut, zwaar depressief en werkte als tuinman in een klein Noord-Italiaans dorpje. Na vijf maanden met koeien en kippen gezwoegd te hebben, kreeg hij een telefoontje van zijn agent. Een team van Poolse filmmakers wilden hem de hoofdrol van een Italiaanse maffiabaas aanbieden. Morrone gaf zijn tuinier te kennen dat zijn maag van streek was, en stapte vervolgens op het vliegtuig naar Polen. Op de vraag welke scène hij het moeilijkste vond om te filmen, zei Morrone: “Dat was de pijpbeurtscène. Het was echt lastig voor mij, omdat ik op de set kwam en dit meisje ontmoette. Na de eerste twee minuten dat ik haar had ontmoet, begon ze me te pijpen. Ik had een neppe voorbindpenis. Het was ongemakkelijk, maar tegelijkertijd grappig. Zodra ze eenmaal begon, hoorde ik de mensen om me heen giechelen. Dit terwijl ik persoonlijk serieus moest blijven.” Naast zijn fysieke transformatie had Morrone ook een mentale transformatie nodig om het personage van Massimo te creëren. Morrone gaf te kennen: “Massimo is een seksverslaafde. We probeerden het personage te baseren op iemand die een seksverslaving heeft. Het is lastig, omdat ik persoonlijk geen seksverslaafde ben. Dus psychologisch was het niet eenvoudig.” Morrone had persoonlijk geen moeite met de expliciete seksscènes, omdat hij er in Italië aan gewend is. In zijn eigen woorden gaf hij te kennen: “In de filmindustrie in Polen, is het iets dat je niet accepteert. In Italië zijn we echt voor dit soort scènes. Als we seksscènes opnemen, laten we graag de diepste passie ooit zien. Voor ons zijn de seksscènes erg sterk en diep. Dus ik was er echt klaar voor.” Schrijfster Blanka Lipinska onthulde dat het shot waarbij Morrone in de privé-delen van actrice Anna-Maria Sieklucka duikt, uit eerdere versies van de film was geknipt. Later werd dit opgenomen, nadat ze had gevraagd om het terug te plaatsen. Volgens Lipinska was dit voor koppels een zeer populair gebaar in Polen. De schrijfster heeft in de film een cameo als bruid. In eerste instantie had ze ook aangeboden om de rol van een stewardess te vertolken tijdens de beruchte pijpscène. Ze was van mening dat alleen zij kon laten zien waar de scène werkelijk over ging. Het productiebedrijf verwierp dit idee, en een actrice werd ingehuurd om de scène te filmen. Volgens Lipinska was met name de seks in de film geweldig. De filmmakers deden er alles aan om de seksscènes authentiek te maken. De filmmakers wilden dat het publiek het gefluister en de zware ademhaling zou horen, en tegelijkertijd hun zweet en passie zouden zien. Ze maakten de camera onopvallend en onzichtbaar voor de twee personages, zodat ze de scène uitgebreid konden naspelen in verschillende lange takes. De bemanning op de set werd tot een minimum beperkt. De scènes bleken zo overtuigend te zijn, dat verschillende kijkers ten onrechte dachten dat de hoofdrolspelers echte seks op de set hadden. Morrone gaf te kennen dat dit niet het geval was. Volgens de acteur kwam dit door hun sterke acteerprestaties, en wist hij hoe ze het moesten faken. De film werd zoals verwacht veel geassocieerd met Fifty Shades of Grey, maar volgens Morrone was “365 DNI” meer seksueel explicieter. Diverse filmcritici hebben beide films met elkaar vergeleken, en kwamen eveneens tot dezelfde conclusie.

Ondanks de controverse en slechte recensies, werd de film een megahit voor Netflix. Met name nadat deze in juni 2020 wereldwijd op het platform werd uitgebracht na een succesvolle theaterloop in Polen. Sinds Netflix in februari 2020 hun dagelijkse top 10 heeft gemaakt, staat deze film regelmatig in de top 10 van verschillende gebieden. Met name in Amerika, Australië, Groot-Brittannië, Brazilië, Frankrijk, Spanje en India. Forbes schatte dat de film de grootste Netflix-hit van het jaar zou kunnen zijn, die verschillende traditionele Amerikaanse films verslaat. In Polen vond men de film vrouwonvriendelijk. Ook de buitenlandse recensies waren negatief. Lipinska was na Heywood Gould van Cocktail de tweede schrijfster in de geschiedenis van de Razzies. Ze ontving een prijs voor het slechtste scenario. Ik kan het hier alleen maar mee eens zijn. De dialogen tussen de hoofdpersonages zijn ontzettend slecht, en het plot slaat echt nergens op.

1,0 *

Een film die een persoon met een handicap centraal stelt, en duidelijk laat zien dat het lastig is om onafhankelijk te zijn. Ze willen niet als een vreemde worden behandeld. Gehandicapten hebben misschien niet de fysieke mogelijkheden van een niet-gehandicapte persoon, maar dienen wel als een normaal mens te worden gezien. Op dat gebied is de film in zijn opzet geslaagd. Toch vond ik het op veel momenten te langdradig, en wist het verhaal niet altijd even goed m'n aandacht vast te houden.

3.0 *

"37°2 le Matin"...oftewel de lichaamstemperatuur van een vrouw, zodra zij ovuleert. In het buitenland staat hij beter bekend onder de alternatieve titel "Betty Blue." In principe niet zo verassend, omdat de kleur blauw in bijna elk shot is te zien. Tijdens de begindagen van Netflix was dit de meest aangevraagde film. In Nederland toont hij veel overeenkomsten met Turks Fruit. Met name de expliciete naaktscènes waren voor actrice Béatrice Dalle lang niet altijd even makkelijk. De erotische scène in het begin vond ze vreselijk, omdat ze niet op de hoogte was dat het hele team op de set zou zijn. Inclusief haar bloedeigen moeder stond op de achtergrond mee te kijken. Hoewel Dalle uit een religieus en katholiek gezin komt, was haar moeder trots op het behaalde resultaat. Dalle maakte met deze film haar debuut als actrice. Ondanks het feit dat ze Jean-Hugues Anglade niet veel ziet, sturen ze elkaar jaarlijks rond oudjaarsavond een bericht. Deze worden verzonden onder hun personages Zorg en Betty. Op bepaalde momenten was de chemie tussen beide personages dermate sterk, dat hun relatie verder leek te gaan dan een professionele samenwerking. Zowel Anglade als Dalle stonden aan het begin van hun carrière, en waren nog heel jong. Fictie en realiteit waren lastig te onderscheiden. Dalle was tijdens de opnames getrouwd met de schilder Jean-François Dalle. Zij was slechts 19 jaar en hij 25 jaar. Nadat de carrière van Dalle werd gelanceerd, moest ze van de ene locatie naar de andere vliegen. Het huwelijk hield geen stand, en het koppel ging in 1988 uit elkaar. Jean-François Dalle ondernam een zelfmoordpoging, maar wist deze gelukkig te overleven. Schrijver Jean-Jacques Beineix had in eerste instantie Gérard Lanvin en Valérie Kaprisky in gedachten voor de hoofdrollen. Tijdens de castingfase maakte hij kennis met Isabelle Adjani, maar besloot om uiteindelijk voor minder bekendere namen te gaan. De Franse acteur en regisseur Frédéric Andréi zien we in een korte cameo verschijnen.

Met name de cinematografie en het landschap wordt mooi in beeld gebracht. Ik heb de volledige director's cut bekeken, die aanzienlijk meer scènes bevat. Hoewel ik al bekend was met Turks Fruit, had hij op het gebied van romantiek en drama niet veel toe te voegen. Het grote verschil zit hem met name in de humor. Mocht je van "Turks Fruit" hebben genoten, dan zal "Betty Blue" ook een aanrader zijn.

3,0 *

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 1964 heeft afgespeeld.

Kitty Genovese werd verkracht en neergestoken.

Later verscheen er een artikel in de " New York Times " dat 38 getuigen zich niet hadden gemeld bij de politie.

De film schetst een beeld van de situatie waarbij een studente wordt vermoord, en 38 personen niets hebben gezien of gehoord.

De nadruk van het verhaal ligt niet zo zeer in het oplossen van de moord, maar concentreert zich meer op de relaties tussen bepaalde personen na deze dramatische gebeurtenis.

Redelijk, maar helaas niet een film die in mijn kast zal voorkomen.

2,5 *

De eerste film die op een mobiel is gebaseerd. De film werd grotendeels opgenomen op de Fiji-eilanden. Met name omdat de grootvader van acteur Neil Nitin Mukesh daar een grote aanhang had. In Brits-Columbia te Canada had de film geen bioscooprelease.

Het verhaal is erg verwarrend en slecht uitgevoerd. Dit in combinatie met wankelende cinematografie, amateurregie en een slechte montage. De personages worden slecht weergegeven, en de muziek is ook niet al te best. Een absolute afrader voor de horrorfans.

1,5 *

Een vreemde film die begint met de speurtocht naar een kat genaamd Nook. Deze kattennaam is geïnspireerd op Nanook uit The Lost Boys. In werkelijkheid was het de kat van regisseur Adam Graveley. Wat volgt is een vreemde film die traag op gang komt, maar richting het einde een verrassende wending krijgt. Verwacht alles behalve een hardcore horrorfilm, want dan kom je bedrogen uit. Deze film is slechts weggelegd voor een selectieve doelgroep.

1,5 *

Ik kan me alleen maar aansluiten bij een groot gedeelte van de recensies.

Het 1e uur is sterk met interessante dialogen wat niet snel vervelen.

Daarna werd het alleen maar minder.

Het getal 4 zie je duidelijk in meerdere scènes terugkomen.

Verder laat de film een cultuurverschil zien waarin met name veel armoede heerst.

Soms wat onsmakelijke momenten die een sterke maag vereisen.

Maar ja, dat is (in onze ogen) de rare Russische cultuur.

Ik geef hem 2,5 *

Best wel een redelijke western met wat leuke fragmenten, maar niet meer dan dat.

Mede dankzij een sterke cast werd het gelukkig geen flop.

Niet de beste in z'n genre, maar voor de liefhebbers is hij zeker eens het bekijken waard.

2,5 *

Een aardige roadmovie met een "catrelle" ('quatre L') in de hoofdrol. Beter bekend als de Renault 4L. Deze iconische auto uit Frankrijk werd met name door veel studenten gekocht vanwege de lage prijs. De soundtrack werd verzorgd door Pajaro Sunrise. Nummers zoals "Shooting stars on the road to Timbuktu" en "See you soon" creëren de perfecte indie-sfeer voor de film. De film is gebaseerd op de weelderige landschappen van Sahara-Afrika tussen Marokko en Mali. De film is voor de rest onbeduidend met dialogen, en tonen de personages weinig interesse. Het onderwerp is anderzijds theoretisch aanlokkelijk. De prachtige omgeving trok mij eveneens over de grens om deze roadmovie een voldoende te geven.

3,0 *

4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile is ongetwijfeld een goede film.
Vooral als je bedenkt dat dit soort dingen soms in het echt gebeuren.
Dit maakt het op bepaalde momenten heftiger.
Echter had ik persoonlijk wat meer diepgang verwacht.
Ook blijven er nog wat vragen open staan, die misschien niet direct noodzakelijk zijn om te beantwoorden, maar wel fijn zou zijn om het te weten.

Kunnen Otilia en Gabita het zich wel veroorloven om nog meer geld te lenen?
Hoe zal het tussen Otilia en Adi blijven gaan?

Voor de rest word je als kijker flink emotioneel betrokken bij het verhaal, waarin de nadruk niet alleen op het onderwerp " Abortus " ligt.
Ook de vriendschap tussen Otilia en Gabita wordt op de proef gesteld.
Alles bij elkaar zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3,5 *

Wat een telleurstelling was dit, zeg.

De film komt maar niet op gang, en is het gewoon wachten op het tijdstip 4:44.

Het tijdstip waarop de wereld zal vergaan.

We volgen Cisco (Willem Dafoe) en Skye (Shanyn Leigh), die als koppel naar dit moment toe werken.

Via Skype nemen ze alvast afscheid van hun familie en vrienden.

Sommige scènes lijken alsof men op oudejaarsavond met een pilsje of een glas wijn in de hand wachten op de klok van 00:00 uur.

De acteerprestaties waren goed, soms wat emotionele momenten, maar niet voldoende om de film te kunnen redden.

Tip: Wil je deze toch zien? Zorg dan direct voor een volle kan sterke koffie.

Dit zul je namelijk ongetwijfeld hard nodig hebben!

1,0 *

De mensen die dachten dat deze film origineel is, hebben het helaas mis.

Een soortgelijk verhaal werd al eerder gemaakt in 11:14 van Greg Marcks uit 2003.

Je zou haast kunnen zeggen dat 4.3.2.1 een kopie is.

Echter heeft deze variant wat meer humor.

Leuke dames, maar een 2 uur durende film kan hier niet alleen op teren.

Hij heeft helaas het succes van 11:14 niet kunnen evenaren, maar het blijft wel leuk.

3,0 *

Een slechte slasher met enkele verwijzingen naar bekende horrorfilms. De hoofdpersonages wandelen in deze film naar "Higgins Creek." Dit is een verwijzing naar "Higgins Haven." Beter bekend als de hoofdlocatie in Friday the 13th Part III. De belangrijkste antagonist heet "The Shape." Dit is een verwijzing naar het slasher-icoon Michael Myers uit Halloween. Myers werd hierin gecrediteerd als "The Shape." Tot slot is het hoofdpersonage Jess is een verwijzing naar de "Final Girl" uit Black Christmas.

Het zal niet de slechtste slasher zijn, maar deze film is verre van goed. Het acteerwerk is voor een groot deel redelijk, en het verhaal kent een paar interessante momenten. Halverwege pakt het resultaat echter negatief uit, en moeten een paar zoenende meiden erger voorkomen. Desondanks heb ik slechtere films in dit genre gezien.

1,5 *

Een Turkse film waarin 3 verhaallijnen bij elkaar komen.

We volgen 3 verschillende personen die allemaal hun eigen leven en problemen hebben.

Zoals verwacht bij dit soort films krijgen ze steeds meer met elkaar te maken.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit genre mij wel weet te boeien.

Vooral als het ook eens in een ander land wordt gemaakt.

Echter stel ik ook mijn grenzen, en moet ik ze niet te vaak zien.

Alles bij elkaar toch nog 3,0 * waard.

Een film die veel negatieve recensies krijgt, maar over het algemeen niet slecht is.

Het leven van Matt draait grotendeels om seks.

Steeds weer ontmoet hij een andere meid om vervolgens mee tussen de lakens de eindigen.

Als echter zijn vriendin Nicole op een dag de relatie verbreekt, neemt zich Matt voor om 40 dagen en nachten geen seks te hebben.

Ook masturberen is niet toegestaan.

Zijn vrienden sluiten een weddenschap af, en denken dat Matt dit niet lang zal volhouden.

OK, misschien mag het dan weer een film over seks zijn, maar welke komedie kan hier tegenwoordig zonder?

Dit soort films zijn echter niet alleen maar gebaseerd op seks.

Het gaat ook over liefde en romantiek.

Misschien te standaard, maar voor de echte liefhebbers vermakelijk.

Josh Hartnett heeft wel degelijk bewezen dat hij zowel een komische rol kan spelen als serieus.

Ik heb hem onlangs nog gezien in 30 Days Of Night.

Ook geweldig om Griffin Dunne weer eens te zien.

Hij is misschien beter bekend als Jack Goodman in An American Werewolf In London.

3,0 *

Wederom een film van The Asylum.
Het betreft hier een rampenfilm met de nadruk op RAMP.

Een orkaan dreigt alles en iedereen omver te blazen.
De enige hoop is een ark die door het leger wordt gebouwd.
Toch lijken niet alle problemen hiermee verholpen te zijn.

Ik ben dol op rampenfilms en effects, maar je ziet aan dit product dat de regisseur onervaren is en de grootste prul levert.
Het stikt van de fouten en de spanning is ver te zoeken.
1 Van die duidelijke fouten is actrice Monica Keena.
Zij was blijkbaar tijdens de scène met de parachutesprong vergeten een BH aan te trekken.
Op zich nog niet zo heel erg, maar het is vervolgens wel onlogisch als ze even daarna er wel eentje draagt zonder zich om te kleden.

Nee, niet geschikt voor liefhebbers van rampenfilms.

1,5 *

Niet echt een beste western.

Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar helaas geen bijblijvertje.

2,5 *

Een matige sciencefiction waarbij simulatie en realiteit een belangrijke rol spelen.

De cast bestaat o.a. uit Tom Cavanagh, Caity Lotz en Brandon Routh. Deze 3 personages zijn eveneens samen te zien in de TV-series "Arrow " en "The Flash." Het script is nogal vrij rommelig, en geeft uiteindelijk niet een compleet helder beeld. Leuk detail is overigens dat de ruimtepakken in werkelijkheid motorpakken waren. Ik kan me voorstellen dat hij ondanks de kritiek nog positief wordt ontvangen, maar helaas vond ik hem persoonlijk te matig.

2,0 *

Dit was de 1e film uit Thailand die in 3D werd opgenomen.

Echt eng wordt het nergens, maar wel humoristisch. Voor een avondje griezelen kun je deze dus het beste links laten liggen.

2,0 *

Zelf heb ik weinig met honkbal, maar 42 wist me toch goed te vermaken.

Racisme in de sportwereld na de 2e Wereldoorlog.

De film vertelt het waargebeurde verhaal over Jackie Robinson die over een grote hoeveelheid talent beschikt.

Echter zijn huidskleur is een groot obstakel voor alle liefhebbers en teamgenoten van honkbal.

Voor Jackie is het noodzakelijk om dit te negeren, en zich alleen te concentreren op de wedstrijden.

Je voelt je als kijker emotioneel betrokken bij Jackie Robinson.

De vernederingen die hij heeft moeten doorstaan, en tegelijkertijd een briljante wedstrijd moet spelen.

Harrison Ford zet een voortreffelijke rol neer als manager Branch Rickey.

Deze rol zou eerst vertolkt worden door Robert Redford.

De setting geeft een echt jaren '40 gevoel, en over de rest valt er ook weinig te klagen.

Een eerbetoon aan de honkballegende met nummer 42 die op 24 oktober 1972 op 53-jarige leeftijd overleed.

3,5

Een redelijke film die zeker eens het bekijken waard is.

Ik kan echter niet zeggen dat hij sterk was.

Colin wordt door z'n vrouw gedumpt voor een ander.

Z'n vrienden helpen hem om over z'n verdriet heen te komen.

Meredith doet Colin een voorstel om zijn vrouw en diens nieuwe loverboy uit de weg te ruimen.

Wat volgt is een pure dialoogfilm waarin het woord " Fuck " exact 162 keer voorbij komt.

Een hoog misdaad of actiegehalte kent het verhaal niet.

Zo nu en dan genoot ik wel van de zwarte humor, en hebben we te maken met een sterke cast.

Vooral Ian McShane steelt de show die me zo nu en dan aan Robert De Niro liet denken.

2,5 *

De verfilming van het waargebeurde verhaal dat zich op 28 Februari 1997 heeft afgespeeld.

De realiteit is gewoon dat er niet wordt overdreven met het aantal kogels.

Keihard en zonder genade schieten 2 overvallers op alles en iedereen om te kunnen ontsnappen.

Helaas vond ik de verhalen tussendoor van de betrokkenen op sommige momenten storend.

Vooral als het eenmaal op de spanning aankomt.

3,0 *

De critici zijn lovend over deze film, en dit is niet geheel onbegrijpelijk. Vooral niet als je bekend bent met Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Beide personages zijn eveneens samen te zien in Night Train to Lisbon (2013).

Anderzijds heb ik ook begrip voor de kritiek die op de film rust. De twijfels, keuzes en herinneringen binnen 1 week tijd, waarbij de kijkers geen emoties voelen. Voor iemand die al ontzettend veel films heeft bekeken, is het verhaal al snel standaard clichématig. Persoonlijk denk ik dat we het over de sterke acteerprestaties eens kunnen zijn. Dit in tegenstelling tot de hoeveelheid aan prijzen en nominaties die de film heeft ontvangen. Charlotte Rampling is wat mij betreft Oscar-waardig. Voor de rest heeft de film tot nu toe 33 nominaties gekregen, en 14 prijzen gewonnen.

3,0 *

Na het zien van de première op de Texas Frightmare-horrorfilmconventie, werd de film door The Film Flamers in een aflevering van hun podcast beoordeeld. Op 24 juni 2019 werd deze vervolgens gepubliceerd. Ondanks dat de film een redelijke goede beoordeling kreeg, heeft regisseur Patrick Johnson drie voicemails ingesproken. In minstens één bericht was hij niet bepaald vrolijk. Deze voicemails waren in een latere podcast van The Film Flamers te horen. Dit onder de titel "Shooting the Flames Sep '19: When a Strange Director Calls." Deze werd gepubliceerd op 9 september 2019.

Een matige horrorfilm met elementen uit Final Destination. De spanning is ver te zoeken, en ook de acteerprestaties lieten te wensen over.

2,0 *

Volgens experts zouden de personages hooguit 15 minuten lucht hebben bij een diepte van 47 meter. 47 Meters is 154,2 voet. Mandy Moore en Claire Holt hebben speciaal voor deze film leren duiken. Om de onder water gevonden organismen te repliceren, werd fijngehakte broccoli aan de tank toegevoegd. Mandy Moore gaf te kennen dat het na een paar weken nogal onaangenaam was. Ze vergeleek het zelfs met filmen in een soep. In het voorjaar van 2016 kreeg de film de titel "In the Deep" mee. Ruim een week voor de geplande release werd de film echter gekocht door Byron Allen's Entertainment Studio's, en werd hernoemd naar "47 Meters Down." In de zomer van 2017 kreeg hij een brede release via Freestyle Releasing. Sommige exemplaren van de film werden per ongeluk uitgebracht onder de oorspronkelijke titel "In the Deep" in augustus 2016. Dit op hetzelfde moment dat de film werd gekocht door een nieuw bedrijf, en gepland was voor distributie in de bioscoop tijdens de zomer van 2017. Sommige winkels werden niet op tijd op de hoogte gebracht, en stonden ongeveer één dag te koop. Dit alvorens hij werd teruggeroepen. Ze worden nu beschouwd als verzamelobjecten, en worden voor 50 dollar of meer verkocht. De film werd onder deze titel niet op blu-ray uitgebracht, maar wel onder de huidige titel "47 Meters Down." James van der Beek werd gecast als Stuart, en filmde diverse scènes met Mandy Moore. Al deze scènes werden echter geknipt. De definitieve versie van de film verwijst alleen maar naar Stuart. De haaienkooi en kraan werden gebouwd op een boerderij in Kent. Zoals in meerdere haaienfilms worden de haaien in deze film eveneens op een overdreven manier weergegeven. Dit op een vrij agressieve manier. Outpost werkte samen met regisseur Johannes Roberts om zoveel mogelijk de 'klassieke' aspecten van het gedrag van haaien te behouden, en toch het gevoel van angst en paniek te creëren voor een horrorfilm. In een verklaring gaf Marcin Kolendo te kennen: "We hebben gekeken naar de kaken als een haai aanvalt, wat de kieuwen doen als hij boos wordt, hoe snel de staart beweegt om het massieve lichaam voort te stuwen en toen hebben we die extra paar procent toegevoegd voor de actie. Hierdoor werd de haai niet alleen geloofwaardig, maar ook angstaanjagend. Het water had een specifiek troebel uiterlijk met veel kleine deeltjes die ronddreven, en wat volumestralen die van het oppervlak kwamen. Het was een uitdaging om een CG-haai in deze omgeving te plaatsen. Onze 3D-afdeling heeft geweldig werk geleverd door een realistisch haaienobject te creëren. Elke dag zag ik tonnen referentiebeelden op hun schermen. Dit variërend van professionele documentaires van het type Blue Planet tot veel amateurbeelden. Vooral kooiduiken tussen haaien." Outpost moest geloofwaardige watersimulaties maken voor hun haaientaferelen terwijl de wezens het oppervlak doorboorden. De studio besteedde ook veel tijd aan het bepalen van het juiste uiterlijk van de haaienhuid. Met name als de haaien boven het water zouden opduiken. Kolendo gaf te kennen: "Glinsterend in de zon, nat, maar toch rubberachtig en sterk. Er is veel wat je met de computer kunt doen. Als de CG skin shaders echter verkeerd zijn, dan zal het er nooit goed uitzien op het scherm. Ongeacht de hoeveelheid werk van de 2D-afdeling." Outpost behandelde de CG-haaien. Referentie was hun uitgangspunt, maar een eerste uitdaging was ook het invoegen van de digitale middelen in watertankbeelden. In "Post Mortem with Mick Garris" zei regisseur Johannes Roberts dat het filmen van de onderwaterscènes over het algemeen om 08:00 uur 's ochtends begon. Hij zou de acteurs en actrices voorbereiden wat ze voor de scènes moesten doen. Het filmen duurde tot ongeveer 13:00 uur, en vervolgens gingen ze naar huis. Claire Holt en Yani Gellman waren beide te zien in Pretty Little Liars. Holt speelde Samara en Gellman vertolkte de rol van Garrett. Zowel Claire Holt als Mandy Moore speelden in shows met de personagenaam Rebecca/Rebekah. Claire als Rebekah in The Originals, en Mandy als Rebecca in This Is Us. Claire Holt en Chris Johnson speelden in The Vampire Diaries.

Bij dit soort films weet je vooraf precies wat er gaat gebeuren. Twee onervaren dames in een haaienkooi, en je weet hoe ze gaan reageren. Als je onverwachte plotwendingen en een karakterontwikkeling verwacht, dan moet je dit soort films niet te vaak bekijken. Stel als kijker op dat gebied niet teveel eisen, en de film zal voor een paar verrassende momenten zorgen. Accepteer de sterke en zwakke punten, en je krijgt er een redelijk resultaat voor terug. Geen enkele haaienfilm heeft tot nu toe het succes van Jaws kunnen overtreffen, maar ik verwacht ook niet dat dit ooit gaat gebeuren.

2,5 *

Deze sequel markeert het filmdebuut van Sistine Rose Stallone en Corinne Foxx. Stallone maakte in de film een slow motion-scène. Dit als een eerbetoon aan haar vader, die een eigen klassieke slow motion-sprong in Cliffhanger maakte. In tegenstelling tot de meeste haaienfilms, wordt er in deze film geen enkele haai gedood. Wanneer het misvormde gezicht uit de grotmuur springt, kan dit mogelijk een eerbetoon aan Jaws zijn. Dit zodra het hoofd van Ben Gardner uit de romp van de boot springt. De middelbare school heet "Modine High School", en werd genoemd naar Matthew Modine. De acteur was eerder in het eerste deel van 47 Meters Down te zien. Het personage Ben kan een verwijzing naar Ben McDaniel zijn. Deze amateur-grotduiker verdween tijdens een duik in de Vortex Spring-grot in Florida in 2010. Zijn verhaal wordt onderzocht in de documentaire "Ben's Vortex" uit 2012. Corinne Foxx en Brianne Tju logen tijdens hun audities, en beweerden tegen de producenten dat ze geweldige zwemvaardigheden hadden. Dit terwijl ze in werkelijkheid weinig ervaring hadden. Beiden kregen kort voor de productie les. Brianne Tju verscheen in het eerste seizoen van Scream: The TV Series. Santiago Segura verscheen in het tweede seizoen. Daarnaast speelde Segura in het eerste deel van 47 Meters Down, en was Brianne in deze sequel te zien. De belangrijkste fotografie voor de film vond plaats in de Dominicaanse Republiek, Pinewood Indomina Studios, Dominicaanse Republiek, The Underwater Studio in Basildon en Pinewood Studios, VK. Dit van december 2018 tot februari 2019. Entertainment Studios zorgde voor de distributie van de film, en stelde de release aanvankelijk vast op 28 juni 2019. In februari 2019 werd aangekondigd dat de releasedatum was verschoven naar 16 augustus 2019 om concurrentie met Annabelle Comes Home te voorkomen. Deze sequel kreeg eerst de titels "48 Meters Down" en "47 Meters Down: The Next Chapter" mee. In september 2017 werd bekend dat productiestudio The Fyzz Facility aan een vervolg werkte. Dit onder de titel "48 Meters Down." In augustus 2018 werd er een teaser-trailer voor de film uitgebracht onder een nieuwe officiële titel "47 Meters Down: The Next Chapter." Dit alvorens het filmen was begonnen. In december dat jaar kreeg de film de nieuwe titel "47 Meters Down: Uncaged."

Het eerste deel was niet goed, en zodoende had ik geen hoge verwachtingen bij deze sequel. Desondanks zijn er ook recensies die beweren dat deze sequel beter is. Dat zijn kijkers met een open geest, en liefhebbers van dit soort films. Als criticus kan ik niet veel positiefs hierover zeggen. Het verhaal is niet sterk, de acteerprestaties zijn matig en dit is alles behalve een voldoende waard. Desondanks heb ik slechtere haaienfilms gezien.

2,0 *

Het regiedebuut van Carl Rinsch, het filmdebuut van Rick Genest en het debuut van Jin Akanishi in een Hollywood-productie.

Volgens Keanu Reeves werd de film eerst in het Japans opgenomen, en vervolgens in het Engels.

Dit om de Japanse cast tegemoet te komen voor hun medewerking.

Naast Reeves werden er 5 Japanse acteurs gecast die in de VS niet snel herkend zouden worden.

47 Ronin (2013) is de 7e verfilming m.b.t. deze gebeurtenis, maar kan worden gezien als de 1e Hollywood-productie.

Genroku Chushingura (1941), Chûshingura (1958), Chushingura - Hana no Maki Yuki no Maki (1962), Ako-Jo Danzetsu (1978), Shijushichinin no Shikaku (1994) en Saigo no Chushingura (2010) waren allemaal buitenlandse films die betrekking hadden op deze geschiedenis.

De film kreeg met name veel kritiek te verduren m.b.t. de actie.

Hier kan ik mij wel in vinden, maar echt slecht is het niet.

De CGI vond ik persoonlijk tegenvallen, en kon dit beter in beeld worden gebracht.

Hoewel de film 119 minuten duurt, had het einde nog wat uitgerekt mogen worden.

Ik blijf het voorlopig even op 2.5 * houden.

Het filmdebuut van Khiyla Aynne en Elizabeth Ellsworth.

De acteerprestaties in deze Kerstfilm zijn afschuwelijk slecht. Ik denk dat menig filmliefhebber deze mening wel deelt.

1,0 *