Opinions

Een gespreks-gestuurde relatiefilm waarin veel wordt gepraat. Dit op een dusdanige excentrieke manier waarbij de hoofdpersonages niet alleen met elkaar, maar ook in de camera praten. De film is opgedeeld in twee delen, en bevat ongeveer 20 hoofdstukken. De acteerprestaties zijn onderhoudend genoeg, en resulteren in een mooi ensemblespel.

3,0 *

Een slechte horrorfilm met een clichématig plot. Dat geldt ook voor de personages die matig acteerwerk leveren. Deze low-budget film bevat een paar redelijke shots, maar het tempo is ontzettend traag. Wat volgt is een saaie rit van bijna anderhalf uur met weinig tot geen spanning en schrikeffecten.

1,5 *

Na 2 Days In Paris moest ik deze sequel uiteraard ook zien.

De film werd wederom geregisseerd door Julie Delpy die eveneens verantwoordelijk was voor het scenario en de hoofdrol.

In dit vervolg wordt ze bijgestaan door Chris Rock.

Het verhaal is eigenlijk meer een herhaling van het 1e deel.

Marion's familie uit Frankrijk komen naar New York.

Het thema " Cultuursverschil " komt weer uitgebreid aan bod, en dit zorgt zo nu en dan voor wat komische fragmenten.

In principe hoeft het niet altijd een verkeerde zet te zijn om het originele verhaal in z'n waarde te laten.

Wel zullen de grappen anders moeten zijn om de aandacht van de kijker vast te houden.

Ik vind dat Delpy hierin is geslaagd, want ook dit vervolg kijkt lekker weg.

3,0 *

2 Days in Paris is best wel een aardige film.

Jack (Adam Goldberg) krijgt te maken met de cultuursverschillen, en spreekt alleen Amerikaans.

Dit zorgt al voor wat komische fragmenten.

Vooral als je de Franse taal helemaal niet beheerst.

Voor Marion (Julie Delpy) is Parijs heel normaal, omdat ze hier grotendeels is opgegroeid.

Als kijker heb je al een vermoeden hoe het einde van de film eruit komt te zien.

Ik ben tot nu toe niet echt bekend met het werk van Julie Delpy, maar hier zal wel verandering in komen.

Niet geweldig, maar ook niet slecht.

3*

Absoluut een geslaagde film.

Ondanks het feit dat hij vergelijkingen met Pulp Fiction vertoond, is hij zeker de moeite waard.

Een mooie cast bestaande uit o.a. Jeff Daniels en Eric Stoltz.

Eric Stoltz lijkt overigens ontzettend veel op Michael J. Fox.

Dit is dan ook de reden waarom hij bijna de hoofdrol had gespeeld in Back To The Future.

Deze 2 Days In The Valley krijgt 3,5 *.

Deze 2 uur-durende Braziliaanse film vertelt het verhaal over Francisco, diens vrouw Helena en hun kinderen die grotendeels opgroeien in een arme wijk.

Francisco wil 2 van zijn zonen omtoveren tot een zangduo om zo aan de armoede te kunnen ontsnappen.

Zijn vrouw en familie verklaren hem voor gek.

De film werd een groot succes, omdat het o.a. gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Toch werd hij door diverse critici beoordeeld als een film die niet Oscarwaardig is.

Ik ben het hier grotendeels wel mee eens.

Het is een mooie film met goede acteerprestaties en muziek.

Van een meesterwerk is er echter geen sprake.

3,0 *

Een matige film die zich afspeelt in de onderwereld van Los Angeles. Het geheel komt allemaal wat lachwekkend over, en de actie is ver te zoeken. Weinig mensen zijn bekend met deze film, en zullen eerlijk gezegd niet veel missen. Zelfs het verhaal in GTA 4 weet meer te overtuigen.

2,0 *

2 Guns is een standaard buddy-movie die de combinatie Mark Wahlberg en Denzel Washington toepast.

Wat volgt is een goede actie-komediefilm in de stijl van 48 Hrs. (1982).

Het verhaal had wat mij betreft iets simpeler gemogen.

Doorgaans lijkt het verwarrend en druk te worden, en dit verslapt de aandacht van de kijker.

Toch blijft 2 Guns deze aandacht prikkelen met een paar goede actiescènes en redelijke humor.

De rollen van Bobby en Stig zouden oorspronkelijk door Vince Vaughn en Owen Wilson worden vertolkt.

Gelukkig besloot men uiteindelijk toch voor Wahlberg en Washington te gaan.

Ook voor de rol van Debbie werden actrices Ellen Pompeo en Marisa Tomei overwogen, maar deze eer ging naar Paula Patton.

De titel van de film verscheen onder de codenaam " Duel Action " in de bioscoop.

2 Guns is niet echt een hoogvlieger, maar zeker het bekijken waard.

3,0 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het personage Jorge Bolívar was in het echte leven Jorge Bacardi. Beter bekend als de erfgenaam van het wereldberoemde drankenmerk. Samen met zijn vrouw Leslie hielp hij om de film te financieren. Helaas heeft hij de première nooit meegemaakt, en overleed hij in september 2020.

Het concept hebben we eerder gezien. Twee aparte verhalen die niets met elkaar te maken hebben. Het duurt een tijdje alvorens je emotioneel betrokken raakt. De film bevat uiteindelijk een ontroerend en inspirerend verhaal over hoe de levens van families elkaar kruisen, en hoe er triomf ontstaat uit een tragedie.

3,0 *

Indien je een liefhebber bent van de imitaties van Jay Pharoah, dan is deze film wel te pruimen. Voor de rest zit hij vol clichés, maar zorgt voor een redelijke komedie.

2,5 *

Tot nu toe vind ik een groot deel van The Asylum-films ontzettend slecht.

De enige die het bekijken waard was, is 6 Guns.

Deze 2-Headed Shark Attack mag ook gerust een ramp worden genoemd.

Het verhaal begint als een aantal studenten met hun leraar zich op een schip bevinden.

Al snel zijn ze het doelwit van een reusachtige haai met 2 koppen.

Helemaal afgesloten van de buitenwereld moeten ze zich zelf in veiligheid weten te brengen, en een manier vinden om naar huis te keren.

De CGI was zo ontzettend slecht, dat het soms te lachwekkend voor woorden is.

De acteerprestaties zijn dramatisch, en moeten een aantal rondborstige meiden in bikini's erger voorkomen.

Gelukkig zijn ze hierin wel geslaagd, want de spanning is ver te zoeken.

Het idee was eerst om het 2e hoofd van de haai direct aan de voorkant van de 1e te koppelen.

Gelukkig werd dit geschrapt.

Leuk voor als je een paar schaars geklede meiden wanhopig wilt zien schreeuwen.

1,5 *

Voor mij leek dit meer op een aflevering uit CSI, dan op een horrorfilm.

Het verhaal is heel standaard, maar richting het einde blijf je toch nog met wat vraagtekens zitten.

Niet echt een beste in dit genre.

2,0 *

Een slechte misdaadfilm die het duidelijk niet van de actie moet hebben.

Dit zal ook niet de insteek zijn geweest, maar dan nog blijft er weinig over om van te genieten.

De titel 2:22 is het tijdstip waarop Gulliver, Willy, Finn en Gael hun slag willen slaan in een hotel.

Gulliver is het grote brein achter deze misdaad, en zorgt er samen met z'n vrienden voor dat alles gladjes verloopt.

De 1e helft van de film verloopt al ontzettend traag, en zit je als kijker te wachten op het grote moment waarop er iets fout afloopt.

Het verhaal verklapt immers al een groot deel van de dingen die er staan te gebeuren.

Het 2e deel werd iets beter, maar er werd helaas veel te weinig mee gedaan om deze film te kunnen redden.

1,5 *

Een redelijke film met Michiel Huisman in de hoofdrol. Hij nam het stokje over van Benjamin Walker. Ook Armie Hammer werd in eerste instantie aangekondigd voor de hoofdrol, maar werd later alsnog vervangen. Teresa Palmer was in 2006 in de vergelijkbare titel 2:37 te zien met slechts een tijdsverschil van 15 minuten. Dit in een veel betere film. De meeste scènes in New York werden opgenomen met projecties die de hele vertrekhal op een blauw scherm op de achtergrond projecteren. De acteurs stonden voor dit scherm, en leek het alsof de film was geschoten op een locatie. Dit inclusief de shootout-scène in Grand Central. De hoofdrolspelers in het verhaal zijn geboren op 18 april. Hiermee hebben ze de Ram als sterrenbeeld. In de film zitten er enkele verwijzingen naar de Ram, en keren ze terug in de patronen van Dylan. Tijdens de bioscooprelease in de week van 30 juni tot 6 juli, bracht de film slechts 422 dollar op. Hiermee werd "2:22" een film met de laagste brutowinst van 2017.

De stijl van de film beviel me beter dan de inhoud. Het regiewerk van Paul Currie was prima. Desondanks is het mysterie in het verhaal niet heel bijzonder en meeslepend. Tevens wordt het halverwege de rit iets te voorspelbaar. De film is het beste te vergelijken met Twelve Monkeys. Mocht je een liefhebber zijn van visuals, dan is "2:22" wel het bekijken waard.

2,5 *

Een goede film met een sterk verhaal.

Hoewel dit genre al in meerdere films is voorgekomen, blijft het gewoon boeien.

2:37 Gaat nog iets verder, en bevat sterke momenten.

Het verhaal gaat over 6 verschillende scholieren die allemaal hun persoonlijke problemen hebben.

Op een dag wordt het lichaam van een scholier op het toilet aangetroffen.

Over het hoe en wat wordt richting het einde pas duidelijk.

De film kan soms wat schokkende beelden bevatten, maar in principe is dit alleen maar een pluspunt.

Het toont immers de keiharde werkelijkheid in een wereld waarin we met z'n allen leven.

3,5 *

Ik had hier eerlijk gezegd meer van verwacht. Echter is dit een weinig boeiende dramafilm waarin de AIVD een belangrijke rol speelt. Vooral voor mensen geschikt die zich meer willen verdiepen in de moord op Theo van Gogh. Verwacht echter absoluut geen spannend verhaal!

2,0 *

20 Centímetros is een redelijke komische musical.

Het verhaal gaat over Marieta die niets liever wil dan 100% vrouw zijn.

Het enige wat nog moet gebeuren is een ingreep waarbij 20 CM wordt verwijderd.

Hoewel ik weinig met musicalfilms heb, vond ik een aantal liedjes toepasselijk uitgezocht en geslaagd.

Ook de humor is niet verkeerd.

Toch zijn er ook wat nadelen.

Zo vond ik de tijdsduur van 112 minuten veel te lang.

De doelstelling van regisseur Ramón Salazar was om een serieus onderwerp aan bod te laten komen.

Immers hebben travestieten het niet altijd even makkelijk om dit soort zaken open en bloot toe te lichten.

Om het geheel luchtiger te maken werd het geheel daarom omgetoverd tot een komische musical die het voorbeeld moest volgen van Dancer In The Dark van Lars von Trier.

Dit niveau wordt helaas niet gehaald.

Alles bij elkaar toch nog 2,5 *

De officiële inzending van Oekraïne voor de categorie "Best International Feature Film" van de 96ste Academy Awards in 2024.

We kennen de verontrustende beelden. Een foto van Evgeniy Maloletka toont een gewonde zwangere vrouw die uit een kraamkliniek werd gedragen. Afgelopen jaar werd deze foto uitgeroepen tot "World Press Photo of the Year." Het slachtoffer was de 32-jarige Iryna Kalinina. Haar baby Miron werd doodgeboren, en een half uur later overleed ook Iryna. Indrukwekkend, heftig, confronterend en meeslepend. Een ongecensureerde documentaire die iedereen moet zien.

4,0 *

Vreselijke troep die me totaal niet heeft weten te boeien.

Het verhaal doet vermoeden dat het om een Found Footage-Film gaat, maar heeft hier absoluut niets mee te maken.

Het script is ontzettend slecht, en alleen Kinga Philipps is nog enigszins het bekijken waard.

Ook fans van Danny Trejo kunnen deze beter links laten liggen.

Schandalig dat deze film is gemaakt.

1,0 *

De film gaat over een ruimteschip die vanaf de planeet Venus terug naar de aarde gaat.

Helaas storten ze neer in de zee.

Een paar vissersmannen zien dit voor hun ogen gebeuren, en proberen de overlevenden te helpen.

Niet veel later vindt de vissersjongen Pepe een cylinder met een onschuldig wezentje erin.

Tenminste.....het lijkt op een onschuldig wezentje.

Standaard monsterverhaal waarbij we o.a. moeten denken aan King Kong.

De film weet voor 1957 best wel te overtuigen, en kijkt lekker weg.

3,0 *

Een geslaagde documentaire waarin de vraag " Waarom " wordt beantwoord.

Karina Hollekim zoekt haar grenzen op, en kent geen angst.

Naast skieën is basejumpen haar favoriete bezigheid.

Men moet zich wel bewust zijn van de risico's, en die zijn niet mals.

Je speelt per slot van rekening met je leven.

Klein nadeel is de korte speelduur van 1 uur.

3,5 *

Een aantrekkelijke en spirituele documentaire over Nick Cave. Deels fictief en deels autobiografisch. Voor de echte muziekliefhebbers het bekijken waard.

3,0 *

Deze film werd beroemd om zijn baanbrekende werk in de daadwerkelijke onderwaterfotografie door George M. Williamson en J. Ernest Williamson. Het was tevens de eerste film die onder water werd opgenomen. De daadwerkelijke onderzeese beelden werden gemaakt op de Bahama's. Dit vanwege het ongewoon heldere water. Toen deze film 38 jaar later opnieuw door Walt Disney werd gemaakt, gingen ze naar dezelfde plek voor de onderzeese beelden. De gebroeders Williamson reisden in de winter van 1914 met de cast en crew naar Nassau op de Bahama's voor de opnames. Ze bouwden een onderzeese kamer met een grote glazen schijf, die tot 300 voet onder de zee kon worden neergelaten. Vervolgens filmden ze door de schijf. Later richtten ze de Submarine Film Corporation op. Beter bekend als de Williamson Submarine Film Corporation. Deze was actief van 1917 tot 1924. Er werd in die tijd uiteraard geen gebruik gemaakt van onderwatercamera's. De gebroeders Williamson hadden een systeem van waterdichte buizen en spiegels ontwikkeld. Ze waren afhankelijk van de helderheid van het water, en de zonneschijn voor het nodige licht. J. Ernest Williamson daagde de Universal Film Manufacturing Co. voor de rechter wegens contractbreuk, en kreeg in november 1917 $3715 toegekend. Het contract van Williamson had acht weken lang $150 per week geëist, maar de jury besloot dat hij recht had op een extra vergoeding. Dit aangezien de film bijna 40 weken in beslag nam. De octopus kreeg de bijnaam Fatima, en werd gebouwd door J. Ernest Williamson. De film bevat plotelementen uit "The Mysterious Island" van Jules Verne.

De sterke punten zijn uiteraard de onderwatereffecten voor die tijd. De fotografie is doorgaans goed, en is de film er zelfs in geslaagd om een aantal interessante zeedieren in beeld te krijgen. Helaas mist deze versie wel de diepgang van het originele verhaal. Desondanks is hij ongetwijfeld weggelegd voor de liefhebbers van stomme films, en voor kijkers die de roman hebben gelezen.

3,0 *

De productie van deze film was zodanig groot, dat Disney gebruik moest maken van faciliteiten bij andere studio’s. Dit omvatte Universal-International en 20th Century Fox. Walt Disney overwoog oorspronkelijk om er een animatiefilm van te maken, maar de gedetailleerde pre-productieschetsen van kunstenaar Harper Goff overtuigden hem van het tegendeel. Dit was de eerste nieuwe volledige Disney-film, die door Buena Vista werd uitgebracht. Eerdere Disney-films werden uitgebracht door RKO, en heruitgaven van oude Disney-films werden vanaf 1954 verzorgd door Buena Vista. Dit was tevens de eerste speelfilm van Disney, die het nieuwe CinemaScope-proces gebruikte. Tevens was het een van de eerste producties buiten 20th Century Fox, die het anamorfe breedbeeldproces gebruikte. De onderzeese beelden werden op dezelfde locatie opgenomen als voor 20,000 Leagues under the Sea. Delen van de film werden op locatie in Jamaica en de Bahama’s gefotografeerd door Fleischer, en een crew van meer dan 400 technici. Een groot deel werd opgenomen in de Disney Studio. De fictieve Disney Nautilus bestaat eigenlijk als een echte onderzeeër, en werd gebouwd door een fan. Pat Regan’s Nautilus Minisub was ’s werelds eerste echte Disney Nautilus-onderzeeër. Dit ontworpen door een man, die alleen werkte in een bescheiden winkel in de achtertuin van Californië tussen 1986 en 1991. In 1993 verhuisde Regan naar Hawaï, en werd productief in het recreëren en duiken van Disney’s unieke onderwatertechnologieën. De onderzeeër werd opgeknapt voor verdere operaties in de Stille Oceaan. Het ontwerp van de Nautilus werd sterk aangepast om het aantrekkelijk te maken voor het publiek. In de originele roman is het schip van Captain Nemo vrij eenvoudig, en wordt het omschreven als een lange sigaar met rompplaten erop. Het interieur van de Nautilus werd ontworpen door Roland E. Hill Sr. Hij ontwierp ook het kasteel van Doornroosje. De climax van de inktvisstrijd werd oorspronkelijk opgenomen met een serene zonsondergang, en een kalme zee. Regisseur Richard Fleischer maakte zich zorgen om het uiterlijk, omdat de nokken en tandwielen van de inktvis gemakkelijk waren te zien. Dit zou er nep uit kunnen zien. Walt Disney bezocht de set, en Fleischer vertelde hem over het probleem. Disney kwam op het idee om het inktvisgevecht tijdens een hevige storm te laten plaatsvinden. Een andere bron beweert dat dit idee van Earl Felton afkomstig was. De scène werd opnieuw opgenomen, en wordt door velen beschouwd als een hoogtepunt van de film. Zo werden sommige bellenstromen geanimeerd om draden te verbergen, die het scheepsmodel ondersteunden. Peter Lorre beweerde dat de reuzeninktvis de rol kreeg, die gewoonlijk voor hem was weggelegd. Fleischer was verrast dat hij in aanmerking kwam voor de regie. Dit aangezien hij de zoon was van Disney’s grootste concurrent Max Fleischer. Hij benaderde Disney om te informeren of hij hem kende. Disney wist dit maar al te goed, en vond Richard Fleischer de beste man voor deze klus. Fleischer vroeg zijn vader ook of hij het erg vond om zijn zoon voor zijn rivaal te laten werken, maar Max Fleischer had geen enkel bezwaar. Hij vroeg Richard zelfs om Disney te vertellen dat hij een uitstekende keuze had gemaakt. Castleden droegen een haring in hun zakken om de zeeleeuw Esmerelda te belonen na haar scènes. Fleischer amuseerde zich vooral toen de gedistingeerde James Mason na een shot in zijn zak moest grijpen. De regisseur gaf te kennen dat de cast naar de Fulton Fish Market rook. Tot eind jaren ’60 werden veel van de sets van de Nautilus gebruikt als attractie in Disneyland. Met name de kaartenkamer, salon en het orgel. De inktvis werd over het observatievenster vastgemaakt, en werd zodanig geanimeerd dat de snavel tevoorschijn kwam. Nadat het gebouw gebruikt moest worden voor een andere attractie, werden de sets verwijderd en werd het merendeel vernietigd. Het pijporgel van Captain Nemo werd in 1969 hersteld, en bevindt zich in de balzaal van Disneyland’s Haunted Mansion. Er werd een duplicaat gebouwd voor de balzaal van Walt Disney World’s Magic Kingdom Haunted Mansion, en werd in 1971 geopend. Meer dan tien jaar later werd er nog een duplicaat gebouwd voor Tokyo Disneyland. Kirk Douglas leerde tenorgitaar spelen van Harper Goff. Douglas was ook een enthousiaste speler van de tenorbanjo, en stond bekend om zijn entertainment op Hollywood-feesten. Een van zijn meest populaire vertolkingen op deze evenementen was “Whale Of A Tale.” Norman Luboff assisteerde Douglas met het oppoetsen van zijn zangkwaliteiten. De skiff was gemaakt van hout, en werd geverfd om eruit te zien als metaal. Het werd verzwaard met zandzakken om er zwaar uit te zien in het water. De bemanning haalden de zandzakken eruit om het werk gemakkelijker te maken, maar vergaten ze er weer in te doen. Douglas verwachtte tijdens een scène dat de boot laag in het water zou liggen. Hij liet de riemen niet ver genoeg zakken om het water op te vangen. Nadat hij begon te roeien, viel hij op zijn rug. Fleischer vond het shot zo grappig, dat hij het in de film liet zitten. Het salaris van Douglas was $ 175.000. Dit was het hoogste bedrag dat Disney op dat moment aan een acteur had betaald. Douglas was het laatst overgebleven castlid van deze film, en overleed in 2020 op 103-jarige leeftijd. Gregory Peck deed auditie voor de rol van Captain Nemo. Ook de Engelse acteur Ralph Richardson werd overwogen voor de rol van Captain Nemo. Charles Boyer werd oorspronkelijk overwogen voor de rol van professor Arronax, maar moest de rol afwijzen wegens andere verplichtingen. Laurie Mitchell maakte met deze film haar debuut. Peter Lorre verscheen in een tweede onderzeeër-sciencefictionfilm genaamd Voyage to the Bottom of the Sea. Paul Lukas en Peter Lorre verschenen later in Scent of Mystery. De film werd in 1998 opgenomen in een lijst van het American Film Institute bestaande uit 400 films. Deze werden genomineerd voor de Top 100 Greatest American Movies.

Hoewel Captain Nemo in deze film sterft, bleef zijn lot in de originele roman van Jules Verne onbekend. Hij verscheen later opnieuw in Mysterious Island. Dit deel wordt overigens niet gezien als een directe sequel. Het is mooi om te zien dat de special effects voor die tijd zo goed blijven presteren. Het acteerwerk is subliem. Met name James Mason als Captain Nemo, die zijn tijd ver vooruit was. Ondanks dat critici zich negatief uitlieten over het overdreven acteerwerk van Kirk Douglas, vind ik dat hij een grappig en sympathiek personage vertolkt. Ondanks het feit dat ik de roman nooit heb gelezen, zat ik goed in de film. Ik ben benieuwd naar de andere versies.

3,5 *

Hoewel ik persoonlijk geen moeite heb met animatiefilms, vond ik deze versie van "20,000 Leagues under the Sea" minder levendiger. De korte speelduur is eveneens een minpunt. Voor de rest kijkt hij redelijk weg.

2,5 *

De eerste van twee concurrerende bewerkingen van de roman van Jules Verne, die in 1997 werden uitgebracht. 20,000 Leagues under the Sea verscheen iets later. Dit was de laatste film van Alan Hume als director of photography.

Deze versie wijkt af van het bekende verhaal, en dat is even wennen. Persoonlijk vond ik het teleurstellend dat er romantiek tussen Sophie, Ned en Captain Nemo werd gecreëerd. De fotografie en prachtige omgeving maken vervolgens wel veel goed. Toch blijft deze versie matig, en hadden ze er beter aan gedaan om trouw te blijven aan de roman van Jules Verne.

2,0 *

Dit was de tweede van twee concurrerende bewerkingen van de roman van Jules Verne, die in 1997 werd uitgebracht. De eerste was 20,000 Leagues under the Sea van Hallmark. Michael Caine hield van de roman, en greep de kans aan om de rol van Captain Nemo te vertolken. De stem van Ken Senga werd nagesynchroniseerd door Doug Stone.

Net zoals zijn voorganger kent deze versie wat aanpassingen. Captain Nemo's dochter Mara en Cube Attucks komen niet voor in de roman, maar werden speciaal voor deze versie erin verwerkt. Een dergelijke aanpassing is even wennen, maar ik vond deze net even iets beter dan de versie van regisseur Michael Anderson. Toch blijven dergelijke aanpassingen compleet overbodig, en blijven alleen de namen van de personages en de titel hetzelfde. Helaas wederom een overbodige remake zonder succes.

2,5 *

Een onderhoudende klassieker uit 1932 waarin oorspronkelijk James Cagney de hoofdrol zou vertolken.

Echter gaf zijn contract bij Warner Bros. Pictures problemen.

Hij werd vervangen door Spencer Tracy.

Verder speelt Bette Davis de minnares van Tracy's personage.

Schrijver Michael E. Lawes was tijdens de opnames zelf directeur van de Sing Sing-gevangenis, en gaf toestemming om zowel binnen als buiten de cellen te filmen.

3,5 *

De titel van de film verwijst naar een Bijbelvers uit Genesis. Het volgt de ontwikkelingen van een verhaal over moord, liefde en homoseksualiteit. Dit onder een deel van het personeel wat er eind jaren '60 tijdens de kerstperiode actief was. Gaandeweg wordt er een detectiveverhaal in het plot gevoerd. Dit maakt de sfeer nogal ongeloofwaardig. De film onthult een dramatische zwakte in de manier waarop het scenario wordt behandeld. De personages beschikken niet over voldoende psychologische diepgang. Sommige actiescènes maken de film enigszins nog het bekijken waard.

2,5 *

Afschuwelijk zoals we gewend zijn van The Asylum. Het verhaal is het enige wat interessant is, maar de uitwerking is ontzettend slecht.

1,5 *