Opinions

Ik vond er heel weinig aan. Langdradig en oninteressant. Eenmaal in het warenhuis gebeurt er toch vrijwel niks meer?

Godverdomme wat een geniale film.

Briljante humor en personages, geweldig verhaal en surrealisme.
Halverwege dreigt het wat in te kakken, daarom ook niet hoger dan 4*, maar tegen het einde herpakt de film zich weer helemaal.

Grappig ook hoe het op een bepaalde manier herkenbaar was voor me. Ben eigenlijk opgegroeid in een nieuwbouwwijk die nog (lang) niet af was in de eerste jaren, dus al die braakliggende terreinen met enkel onkruid, al die half-verlaten keten, die rondslingerende stukken hout en steen, deden me terugdenken aan mijn 6e/7e levensjaar tijdens het buitenspelen. Natuurlijk is dit veel extremer, maar het kent wel enige overlap. Geweldige setting dus, waar die ongelofelijk tergende sociale controle nog meer in past dan een vooroorlogs dorpje van 5 huizen en een kerk.

Continu een lugubere maffe zwarte laag die de film ook op de minder humoristische momenten grappig houdt. En dat icm een nog immer aanwezige bekrompen tijdgeest (die leraar die bij die tentoonstelling vertelt over 'de neger' terwijl er eentje in een kooitje naast zit ), maakt het echt een unieke film.

4* dus.

Hij ziet er tegenop zijn bestemming te bereiken, dat is het meer.

Toch wel een leuk filmpje, de humor redt het geheel, al moet je hier ongetwijfeld van houden.

De speelduur is aan de ene kant best lekker, maar eigenlijk zorgt het er bovenal voor dat het verhaal erg rommelig is en afgeraffeld wordt. Van het karakter Jomar krijg je eigenlijk net te weinig hoogte. Je weet het een en ander van zijn achtergrond, maar veel meer ook niet. Zeker geen uitleggerige film (vrij fragmentarisch zelfs, bouwt op 3 kennismakingen en meer is het niet), maar wat meer uitdieping had denk ik wel een betere film opgeleverd.

Verder qua uitwerking behoorlijk standaard voor een roadmovie. Film doet inderdaad erg denken aan The Straight Story, maar dan heel wat korter, maar wel een stuk grappiger. Een hoop herkenbare dingen uit het genre komen terug, inclusief het opbellen, maar al ophangen zonder iets te zeggen.

Qua uitwerking schort er een hoop aan, maar ik vond de film dusdanig grappig en fris dat ik een onvoldoende niet kan maken. Apart (en daarmee wederom fris) einde ook.

3*

Gebruikelijk rise en fall kruimeldiefjes film. De vergelijking met Pusher is onvermijdelijk, en dan komt deze er toch vrij karig van af. De Kopenhaagse onderwereld boeit opzich nog wel maar verder is dit toch vrij standaard en voorspelbaar te noemen. 2.5*

Bijzonder knappe klassieker. Erg sterk verhaal, en ook visueel heeft de film de tand des tijds makkelijk doorstaan. Een erg charmante Eva Marie Sant en een grootse Cary Grant geven nog extra glans.

4*

Flink teleurstellend.

Het boek is kennelijk erg populair, de zaal was ook flink gevuld, wat me ook niet echt verbaast. Het verhaal zelf is namelijk wel erg mooi ja, kan me voorstellen dat het boek ook wat meer doet met het heen en waar gaan tussen de locaties (stad en bosrijke omgeving en tussen Naoko en Midori). De film heeft en neemt daar de tijd amper voor, waardoor de twijfel en verplichting amper doorkomen.

Visueel is er weinig op aan te merken, soms is het zelfs erg mooi, en over de hele linie verzorgd. De soundtrack is over het algemeen ook fijn, op een paar missers na. Maar inhoudelijk is het over het algemeen toch vooral overdramatisch en aan te pretentieuze kant. Soms was het echt een beetje genant hoe een scene ontzettend volgestopt werd met emoties, alles werd in de strijd gegooid, een schreeuwende soundtrack enzo. Beetje to much.

Een film die wat mij betreft een veel intiemere aanpak had verdiend, een beetje hoe de film er visueel uitzag, maar dan ook inhoudelijk. Best sterk vaak, maar waarom het soms zo ontzettend zwaar overdramatisch aangezet moet worden mag God weten.

2.5*

Vind dat je qua thematiek wel gelijk hebt, maar gevoelsmatig ligt Nostalghia voor mij juist het dichst bij Stalker. Visueel vooral, en dan met name die hypnotiserende werking (verzegelde tijd noemde Tarkovski het zelf) van bepaalde scenes.

Was vaak weer smullen, alleen al dat geweldige laatste kwartier, met eerst de scenes met de kaars, en vervolgens het geweldige eindshot. Tussendoor weer wat virtuoze shots, met vooral de reflecties in het water die opvallen. Geen regisseur die zoveel met plasjes, beekjes en stroompjes kan doen

Inhoudelijk niet mijn favoriet, en met alleen nog Offret te gaan (buiten zijn afstudeerfilm gerekend) kan ik wel zeggen dat ik toch het meest ben gevallen voor zijn toegankelijkste films (Stalker en Ivan's Childhood). Vond Nostalghia lang niet zo moeilijk als Solaris en zeker niet als Zerkalo overigens.

Dikke 4* maar weer.

Niet heel bijzonder of extreem boeiend vond ik deze Hitchcock, maar hij is eigenlijk de hele speelduur vermakelijk om te volgen. Cary Grant als Graziano Pelle avant-la-lettre is eigenlijk nog het sterkste aspect van de film. 3*

Vreselijk.

Als zoveel mensen een film hebben gezien, maar ik niet, gaat er bij mij iets knagen. Het is nogal een slechte eigenschap van me dat ik al snel een mening klaar heb op basis van status etc, dus daarmee de vraag beantwoord waarom ik een film kijk waar ik het ergste van vrees.

Ik denk dat deze film wel exponent van zijn generatie genoemd mag worden. Een tijd waarin bekendheid op zich als talent gezien wordt, of bekendheid gebruikt wordt door mensen om dingen te doen die ze helemaal niet kunnen.

Soapacteur laat baard staan en denkt a la Spielberg een heroische epische vertelling neer te zetten, maar zal zo langzamerhand wel merken dat regisseren iets anders is dan productiewaarde creeeren (hoop ik?) Een model fungeert als aas voor het volk (slimste marketingstunt van 2011 denk ik), en lijkt zich geen moment te beseffen wat ze wel of niet kan. De ene onverstaanbare brabbelzin na de andere vullen de scenes waar de regisseur ongetwijfeld doelbewust toch al zo veel mogelijk de focus van probeert af te leiden. Verder, een professioneel knokker legt de lat voor zijn doen misschien nog wel het hoogst, maar leest zijn gestudeerde regels uit zijn hoofd voor. Meer kan je er eigenlijk redelijkerwijs niet van verwachten van dit soort casting, maar dat maakt het er allemaal niet minder belachelijk op.

Gelukkig waren dit slechts bijrolletjes, waar ik vooraf nog niet eens zo bang voor was. Maar blijkbaar dachten de grotere acteurs (De Hoog, vind ik best een talent, De Lint, een naam opzich, en Decleir, vaak sterk), dat dit een aanvaardbaar niveau was. Neiging tot het midden denk ik ofzo, want serieus het leek echt helemaal nergens op. De Hoog zegt net zo goed zijn regeltjes op zonder enige uitstraling, waarbij hij amper de moeite lijkt te nemen de tegenspeler uit te laten praten. Decleir lijkt enkel wat met zijn ogen te rollen, maar zijn toespraken zijn nog de beste acteerprestaties van de film (dat zegt ook wel genoeg), maar ook De Lint viel me erg tegen. Liep er erg ongeinspireerd bij. En dan waren er nog een zooitje bemanningsleden bij, waarvan je eigenlijk van meer dan de helft pas tijdens de aftiteling merkt dat ze ook nog een rolletje hebben gespeeld. Kwam er toen pas achter hoe ze ook allemaal heten enzo, want meer dan kou lijden heb ik ze niet zien doen, de hele film niet.

Het verhaaltje overtuigt natuurlijk geen moment. Alle personages zijn platter dan plat, en interne strubbelingen (Barentsz en Van Heemskerck, Leiding en bemanning, Gerrit en Vos) worden simplistisch en onzinnig uitgewerkt, zonder verder enig interessant gevolg, terwijl er toch wel echt een paar mogelijk twistpunten zijn. Verder doet echt alles gehaast aan. Enkele scenes worden zo gemakzuchtig geschoten of afgewerkt, zodat het lijkt alsof er zo'n tijdsdruk was dit af te krijgen. Of zou het geld op zijn? Op een gegeven moment valt dat jonge ventje op dat vogeleiland van een klif, waar niet eens de moeite wordt genomen met een stuntman oid te werken. Shot jongen op de klif --> shot rest van de mannen en een gil van die jongen --> shot jongen op de grond. Bovenal gebeurt er eigenlijk barweinig in de film, en zit de film opgesloten in een niet gemaakte keuze tussen een realistische vertelling (saaie, lange ontberingen, maar daar is het allemaal te braaf voor), en een romantische en heroisch (aangedikt) verhaal waar vanalles gebeurt. Maar als je er dan voor kiest wel een romance te bedenken en in je film te verweven, dan begrijp ik niet waarom je er op dat eiland ook niet wat leukers van maakt. Enkele pogingen zoals een belachelijk geanimeerde poolvos en ijsbeer, en een gevecht dat uit de lucht komt vallen(wat uiteindelijk blijkbaar ook totaal geen issue is) proberen het allemaal nog enigzins spannend te maken, maar dat werkt allemaal totaal niet.

Een film vol met krakkemikke dialogen en zeer zeer matig acteerwerk, ook van de mensen waarvan je meer mag verwachten. Verder vond ik het vooral saai, daarom ook het cijfer. Mocht er nou nog wat minder te vervelen zijn geweest was ik denk ik wel wat milder geweest. Was er dan echt helemaal niks goed? Nee dat moet ik toegeven, in het eerste kwartier zat er een best aardig gecomponeerd muziekstuk. Jammer genoeg is de soundtrack al niet veel later vervallen tot een Hollywood John Williams-kloon met oorverdovend pathetische bombast, maar daar zat wel meer potentie in dan er uiteindelijk uit is gekomen. Voor de rest belachelijk geforceerde afgeraffelde troep van eigen bodem.

1*

We hebben er weer eentje. Zo'n plot waarvan 'het brein' degene is waarvan je het zogenaamd het minst van verwacht. Deze Usual Suspects-kloon in een Oceans 11-jasje pakt al vroeg uit met veel personages om maar lang het idee in stand te houden dat iedereen het kan zijn geweest. En de clou zelf dan is natuurlijk vermoeiend onvermijdelijk.

Vond het allemaal niet bijster goed werken met een rits aan vervelende typetjes, typisch aangedikt camerawerk (leek wel een weddenschap in hoeveel rondjes kan een camera in een en dezelfde kamer maken?), die belachelijk overdreven reconstructies uit het hoofd van Freeman waar je keer op keer met verbazing naar zat te kijken, maar dan vooral hoe onnozel, toevallig en vergezocht het allemaal was.

Afijn, typisch aangedikt hip, vergezocht en bedacht filmpje. Snap wel dat mensen dit aanspreekt , maar vond het vaak eerder vermoeiend dan heel leuk. 2*

Verrassend knappe film. Ik ben niet zo gek op biopics, The Beatles vind ik zo nu en dan wel leuk, maar ik zet het niet zelf op. Toch niet echt een film die me zou aanspreken op het eerste oog.

Maar gelukkig is dit niet zo'n rise/fall biopic, en doen de makers er in mijn ogen goed aan niets over de glorietijd van Lennon en The Beatles te laten zien, daar is al genoeg over verteld en geschreven denk ik. Het verhaaltje van de tienerjaren van Lennon is leuk. Eigenlijk gaat het vooral over de relatie met zijn moeder, en de band laveert daar een beetje tussendoor. Opzich had het dus over iedereen kunnen gaan, maar wetende dat we met een muziekicoon te maken hebben maken de details leuker.

De film is daarnaast bovenal uitstekend geacteerd, Aaron Johnson speelt zeer overtuigend, kan niet anders zeggen. Ook de vertolking van McCartney als ultiem sulletje is erg sterk.

Had er niet zoveel van verwacht, maar het is gewoon een prima film. 3.5*

De eerste helft van 'The number 23' moet je eigenlijk alleen maar lachen om de vergezochte verbanden met het getal 23. Roze is rood + wit = 92/4 = 23.. . Allemaal zo lachwekkend en vergezocht, op deze manier was de film al gelijk totaal niet spannend meer. In het tweede gedeelte herstelt de film zich in eerste instantie nog wel iets, maar het plot is zo onrealistisch en onwaarschijnlijk. Het gegeven dat hij zelf de schrijver bleek te zijn is opzich natuurlijk niet slecht, maar in deze context was het nogal vreemd uitgewerkt. Het feit dat die professor bijvoorbeeld onterecht in de gevangenis zat lijkt heel vreemd. Ja zijn vingerafdrukken stonden op het mes, maar bij politieonderzoek moet toch blijken dat er meerdere vingerafdrukken op het mes hebben moeten gestaan. Als je dat weet dan ga je bij een ontkennende verdachte op z'n minst op zoek naar een andere verdachte. Als dan die vriendin dood wordt gevonden, en even later pleegt de hoofdpersoon zelfmoord, vriend van het meisje nota bene. laat een heel document achter met een quasi-fictief verhaal. Valt er dan bij de politie geen link te leggen? Theoretisch KAN het allemaal wel, maar het is zo onwaarschijnlijk dat je als kijker nogal verdwaasd zit te kijken.

Daarnaast was het boek wat Carrey schreef bedoeld als afscheidsbrief voor zijn zelfmoord. Het is gewoon niet logisch en vergezocht dat hij een hele roman schrijft zonder zijn eigen naam te vermelden, en de echte feiten weer te geven. Voor wie schreef hij die afscheidsbrief dan, ik zie die logica niet. Wederom geldt ook hier dat het opzich allemaal wel kan, maar wederom is het allemaal zo vergezocht.

Dan nog die hond die 'toevallig' bij het bewuste graf ging zitten, tja wat moet je daar nou van zeggen. Onwaarschijnlijk maar weer he..

En zou de professor Carrey niet herkend hebben toen hij langskwam in de gevangenis, als zijnde het vriendje van het meisje waar hij een verhouding mee had?

Tenslotte vond ik Carrey nogal mat en kleurloos spelen dit keer. Als Komedieacteur is hij natuurlijk top, een serieuze rol met luchtige elementen kan hij ook tevens heel goed aan, maar deze rol was veel te diepgaand en ingewikkeld om een goede invulling van hem te verwachten. Volgens mij wist hij zichzelf ook geen goede houding te geven. Het was allemaal zo kaal en leeg.

Al met al een hele kleine 2*