Opinions

Nadat ik voor een artikel wat research deed naar Poltergeist II (jawel), stuitte ik wederom op het verhaal van Jim Jones. Ik had er al wel eens van gehoord, maar was nu toch benieuwd geworden naar het gehele verhaal. Er schijnen verscheidene documentaires te bestaan over dit onderwerp en deze vierdelige miniserie kwam als eerste op mijn pad. Het fijne aan de documentaire is dat de film vooral wordt verteld door getuigen en ex-leden van de People’s Temple. Mensen die tot het laatst bij de sekte waren betrokken en ook de zonen van Jones komen aan het woord. We komen in de eerste afleveringen meer te weten over Jones, zijn jeugd en zijn succes, maar halverwege begint het verhaal toe te werken naar die ene afgrijselijke dag in Guyana.

De beelden en met name het gebruik van de geluidsfragmenten - waaronder die ene beruchte Death Tape - geven je een sterk beeld van de gehele gebeurtenis. Het is afschuwelijk maar enorm intrigerend om te zien wat zich daar heeft afgespeeld en de verhalen van de ooggetuigen zijn fascinerend. De documentaire zelf is qua toon soms iets te gelikt en ‘spectaculair’, met iets teveel bombastische, dramatische en filmische muziek en geluidseffecten, alsof de makers het allemaal iets toegankelijker wilde maken. Want de materie is niet bepaald makkelijk om te kijken, zeker de vierde aflevering is hier en daar een behoorlijke dreun in het gezicht. Maar wel een uiterst intrigerende dreun in het gezicht.

4 sterren.

Simpel, cliché en behoorlijk voorspelbaar. En tóch is Joy Ride een uiterst vermakelijke film. De spanning wordt goed opgebouwd, de film bevat een uitstekend tempo, het script bevat een flinke dosis humor (vooral te danken aan het karakter van Zahn) en de sfeer is nagenoeg perfect. En dan is er natuurlijk nog die ideale stem van Levine. Over goede casting gesproken.

3,5 sterren.

Eens, zag deze ook na het onvoorstelbaar slechte Snowfever en grappig genoeg valt deze dan nog best mee. Maar goed, een ieder die die voorgaande film heeft gezien weet dat dat geen garantie is voor een goede film. Joyride heeft een aardig uitgangspunt en in het begin een paar redelijke momenten. Verder is de uitwerking echter erg triest en zwaar ondermaats. Erg beroerd acteerwerk, de personages zijn vervelend en zo vlak als wat en ook filmtechnisch is het allemaal maar erg karig. Erg oninteressant en slecht gemaakt, had veel meer ingezeten.

Kleine 1,5 sterren.

Ik dacht, laat ik deze film maar snel kijken voor de remake in ons land komt, zodat ik in ieder geval het origineel al gezien heb

En het was echt de moeite waard. De film is zeer spannend met een paar erg goede schrikmomenten. De make-up, gecombineerd met het uitstekende camerawerk en geluidseffecten maakten sommige scenes echt kippenvel- materiaal en zorgden voor een geweldige sfeer.

Ik kon af en toe Ringu wel in de film herkennen, maar ik vond deze toch stukken enger. En aangezien de remake van Ringu naar mijn mening erg goed geslaagd was, denk ik dat de remake van Ju-On ook redelijk goed kan worden. De makers van The Grudge hebben in ieder geval genoeg materiaal om iets goeds van te maken.

Drie en een halve ster.

Nooit gedacht dat ik MTV nog dankbaar zou zijn, maar bij deze; tof dat ze Ju-on 2 uitzonden. Was wel benieuwd geworden na de spannende eerste film.

En ook dit is weer een spannende film, met zowel schitterende als huiveringwekkende scènes hier en daar. Prachtige mysterieuze muziek, heerlijk bizarre scènes en prima camerawerk zorgen voor een hoop sfeer. Denk dat ik deze zelfs toffer vond dan de eerste. De film heeft net iets meer vaart en zag er over het algemeen ook iets beter uit. Van mij mag Shimizu met Ju-on 3 komen, als ie maar oppast niet teveel in herhaling te vallen.

3,5 sterren.

Een romantisch drama zonder ook maar een spatje chemie tussen de twee hoofdpersonen. Tja, dan vraag je ook om moeilijkheden. Het bijna gênante acteerwerk, de belabberde dialogen en het matige script zorgen ervoor dat de relatie tussen Julia en Thomas totaal niet uit de verf komt. De film mist elke vorm van spanning en emotie, verder dan het niveau van een gemiddelde aflevering van een soapserie komt het niet. Maar ook naast het duo is niet veel meer dan houterig acteerwerk en eendimensionale karakters te vinden. Of het moet de aardige (maar jammer genoeg weinig toevoegende) rol van Hendrickx zijn.

Het leek er dan ook sterk op dat de scenarioschrijvers er na het ongeluk totaal geen zin meer in hadden en dus maar wat begonnen af te raffelen. De film gaat van hot naar her, maar laat nergens ook maar een beetje indruk achter. En ook visueel blijft het allemaal maar wat oppervlakkig. Op zich had er best wat amusants gedaan kunnen worden met het leuke uitgangspunt, maar het resultaat is een heel stuk minder florissant. Zonder meer de slechtste van de vier telefilms die ik dit jaar heb gezien.

1,5 sterren.

Een jeugdsentiment dat gelukkig de tand des tijds nog prima weet te doorstaan. Sterke practical effects, maar ook veel CGI ziet er vandaag de dag nog prima uit. Het niveau Jurassic Park is het nog niet - vooral de apen zien er niet altijd even goed uit - maar het is allemaal nog best hoogstaand. Verder is Jumanji de ideale jeugdfilm; spannend, goede humor en een sterke opbouw. Ook fijn dat ondanks de hoofdrol van Robin Williams, de beste man niet de hele show naar zich toe trekt, maar er ook genoeg aandacht gaat naar de overige personages. Jonathan Hyde speelt met zichtbaar genoegen een leuke dubbelrol en ook de overige castleden als Hunt, Dunst, Pierce en Grier doen het ook prima. Maar het is sowieso fijn om te ontdekken dat sommige jeugdsentimenten zelfs jaren later nog steeds overeind kunnen blijven staan.

3,5 sterren.

Omdat de vorige film eigenlijk al na een half uur door z’n grappen heen was en dus maar bleef herhalen, had ik weinig hoop voor een vervolg. Want een vervolg is meestal meer van hetzelfde, dus dat zou in het geval van Jumanji nóg meer van hetzelfde zijn. Maar gelukkig heeft men voor de plot een twist in petto, waardoor het gelukkig net iets anders loopt. Met name Johnson, Hart en Black mogen zich het eerste uur van een hele andere kant laten zien en dat doet de film veel goed. In de sequenties met Hart en Johnson als de twee oude mannen is de film geestiger dan de hele eerste film opgeteld. Uiteraard wordt deze grap tot den treure uitgemolken, maar als men na een uur het over een andere boeg besluit te gooien, mis ik de gein van het eerste deel al snel.

Want tijdens de tweede helft van de film wordt Jumanji een inwisselbare avonturenfilm. De actie en muziek zijn enorm inwisselbaar en de slechterik - Rory McCann uit Game of Thrones - is slechts iets beter dan de suffe schurk uit de eerste film. Een zinderende finale blijft uit en het sentimenteel bedoelde einde met Danny Glover als vliegend paard is tenenkrommend en onbedoeld hilarisch. Jumanji: The Next Level is weliswaar leuker dan de eerste film, maar het had meer kunnen zijn. Had dat zoete gezeur achterwege gelaten, meer geleund op de gein van het eerste uur en had de speelduur teruggebracht naar 90 minuten, dan was dit een erg aangename film geworden. Nu is het enkel een aardige familie-avonturenfilm, die misschien iets beter is dan de vorige film, maar verder nergens de boeken voor in hoeft.

3 sterren.

Had eigenlijk gedacht dat de film enkel een vervolg was qua naam, maar deze Jumanji heeft inhoudelijk nog best wat overeenkomsten met die film uit 1995. In ieder geval meer dan het niet geheel officiële vervolg Zathura: A Space Adventure, dat eigenlijk Jumanji 2 zou zijn. Best een sympathiek idee en best geinig hoe men de boel een update geeft door er een computerspel van te maken. De film opent als The Breakfast Club, waarna we vervolgens in een avonturenfilm worden gegooid. Een vermakelijke avonturenfilm met best aardige actie. Helaas houden bij Jumanji: Welcome to the Jungle daar de pluspunten wel een beetje op.

De minpunten zijn overduidelijk dat de film leunt op een paar grappen en die tot in den treure blijft herhalen. Het begint al bij de introductie van de ‘echte’ hoofdpersonages waarbij vliegensvlug even moet worden vastgesteld waar we mee te maken hebben. Ofwel; een sportieve Koelkast, een angstige Jesse Klaver, een blonde bimbo en een grijze muis. Zodra dat bekend is, gaan ze het spel in en krijgen de avatars de taak om één kunstje steevast opnieuw te doen. Het is even grappig om The Rock een onzeker mannetje en Jack Black een dame te laten spelen, maar daar ben je vrij snel klaar mee. Na talloze minuten zijn het geschreeuw van Kevin Hart en de opmerkingen over de penis van Jack Black meer dan genoeg. Oftewel; na een half uur is alle creativiteit die het script in zich heeft wel voorbij gekomen en blijft er nog een anderhalf uur vrij inwisselbaar entertainment over.

Dat inwisselbare zie je in extreme mate terug in de slechterik. Eén of andere charismaloze lulhannes zit achter de helden aan. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. De helden zijn dus vooral op de vlucht voor deze schurk en zijn knapen op motors. Het feit dat ze in de jungle zijn is eigenlijk maar amper relevant, er duikt zo nu en dan ineens een neushoorn of nijlpaard uit de bosjes. Maar de locatie wordt amper benut, een groot deel van het verhaal had net zo goed op een industrieterrein of de parkeerplaats van een motorclub kunnen plaatsvinden. De actie is - zoals gezegd - soms best aardig, vooral het personage van Karen Gillan krijgt genoeg te doen. Alleen moet je je dan wel eerst door een enorm suffe en veel te lang gerekte grap over haar flirtgedrag zien te wurmen. Zo gaat de film tussen de actie steeds volledig op de rem om - in muziekloze onderbrekingen - grappen te vertellen die meestal geen seconde grappig zijn. Of die wel in het eerste half uur al tig keer voorbij zagen komen.

2,5 sterren.

Oninteressant en totaal overbodig vervolg, dat eigenlijk het eerste deel nog een keertje overdoet. Had het veel interessanter gevonden als hier vele jaren voorbij waren gegaan in het verhaal (als Spielberg's Hook), maar Mowgli heeft hier praktisch nog dezelfde leeftijd. Wat dat betreft is de meerwaarde van deze sequel vrijwel zoek. Paar aardige momenten, maar daar is het wat betreft Jungle Book 2 ook wel mee gezegd.

2 sterren.

In tegenstelling tot velen ben ik nauwelijks opgegroeid met Disney en zijn klassiekers. Hedendaagse live-action versies als Cinderella kunnen me dan ook vaak gestolen worden. Maar Jungle Boek uit 1967 is een rasecht jeugdsentiment, een typisch voorbeeld van een grijsgedraaide videoband bij ons thuis. En dus was mijn interesse voor deze verfilming (live-action is het nauwelijks te noemen) behoorlijk groot. Het resultaat is grotendeels erg geslaagd, met name visueel is het bijzonder sterk. Dat tekenfilmdieren kunnen praten pikt iedereen, maar dat zoiets ook uitstekend werkt met realistische dieren is best knap.

Wat vooral opvalt, in vergelijking met de animatie uit de jaren 60, is de toon. Er komen wel wat liedjes voorbij en de momenten met Baloo zijn luchtig, maar verder is deze Jungle Book vrij duister, compleet met af en toe een bijna horror-achtige jumpscare. Dat had iets erg interessants. De personages als Baloo, Bagheera, Kahn en Louie komen verder erg goed tot hun recht. Iets minder te spreken was ik over Kaa, die had wel iets interessanter gemogen (en vond Johansson nogal miscast). Ben vooral blij dat men voor deze film niet letterlijk de animatie heeft opgevolgd, maar slimme veranderingen heeft toegepast. De olifanten hadden nu een kleinere rol, maar ik had ook niet veel zin om een kwartier naar olifanten-slapstick te kijken. Wat dat betreft was die serieuzere toon helemaal zo slecht nog niet.

3,5 sterren.

Charmante film, in de stijl van Ghost World en American Splendor. Vond 't persoonlijk nergens echt grandioos of memorabel, maar de film zit leuk en lekker vlot in elkaar, bevat prima beelden en muziek en een aantal erg amusante vertolkingen (met de altijd hilarische J.K. Simmons voorop!). Desondanks niet al te bijzonder, eigenlijk. Vond Reitman's Thank You For Smoking leuker.

Kleine 3,5 sterren.

Ja, dit is dus jeugdsentiment ten top! Prachtige avonturenfilm, zeer spectaculair met effecten die nu, en waarschijnlijk over 20 jaar, nog steeds baanbrekend zijn. Prachtig opgebouwd en vormgegeven, ijzersterke score, goede spanning, uitstekend acteerwerk, beter amusement bestaat eigenlijk niet. Eén van die weinige films die nu nog net zo leuk is als vroeger.

4,5 sterren.

Je hebt inspiratieloze scripts en dan heb je dit. De Jurassic Park serie heeft qua sequels nog maar weinig boeiends voortgebracht, maar zeker na Jurassic World was de wens naar meer niet echt groot. Maar vanwege het enorme bedrag aan de box-office werden scènes uit alle voorgaande films bij elkaar geflikkerd om maar snel een volgend deel te kunnen maken.

Oersaaie hoofdfiguren Pratt en Howard worden weer bij elkaar gezet (op werkelijk een identieke manier als in de vorige film) en de grote bedrijven en mannen in pakken zijn weer de slechteriken. Want alsof het moraal 'het zijn ook dieren' niet genoeg in onze strot is geduwd in de vorige films, doet men er hier graag nog een schepje bovenop. Vioolmuziek klinkt uit alle speakers als er weer een pixel-dinosaurus wordt gemarteld door de boze mannen zonder gevoel. Acteurs als Toby Jones en Ted Levine zijn altijd leuk om naar te kijken, maar hun personages komen rechtstreeks uit een tekenfilm. Maar ze zijn ten minste niet zo saai en strontvervelend als de overige figuren die in Jurassic World 2 rondbanjeren. De show wordt het meest gestolen door de dinosaurussen, maar jammer genoeg zijn het grotendeels weer van die lelijke CGI gedrochten. Het blijft bijzonder hoe een film van 25 jaar oud er beter uitziet dan dit.

Actiesequenties zijn er genoeg. Sterker nog; de eerste helft op het eiland is een aaneenschakeling van actie, explosies en achtervolgingen. Erg memorabel is dit allemaal niet, maar het zorgt er in ieder geval voor dat je als kijker niet in slaap valt. Dit wordt duidelijk als de film na tamelijk wat actie ineens in snelheid afneemt om wat verhaal te vertellen en het meteen dodelijk saai wordt met een hoop gelul rondom mannen in maatpakken en hun kwaadaardige plannetjes. Met als gevolg een vrij bespottelijke veiling, waarin unieke, bijna uitgestorven beesten schijnbaar voor slechts een paar miljoen worden verkocht. En daarnaast bevat de film ook nog eens één van de domste - en onnodige - plottwists aller tijden betreft het kleine meisje. Anderzijds zijn dit soort domme keuzes het enige waarin we over een tijdje Jurassic World 2 nog aan zullen herkennen, de rest van de film is zo inwisselbaar dat ik de helft nu al weer ben vergeten.

2 sterren.

Vorig jaar zagen we nog hoe Batman en Superman op de vuist gingen en daarna vriendjes werden omdat hun moeke dezelfde naam had. Een propvolle – en ronduit belabberde - film, die maar weinig hoop gaf dat de Avengers van DC iets zou gaan worden. Want DC wil heel graag zo’n universum als Marvel. En terwijl die partij nu na twintig films zo’n 65 personages optrommelt voor Infinity War, daar weet DC nu zes helden te verzamelen, met daarvan drie personages die we enkel zagen in geforceerde cameos in Batman v Superman. Deze moeten we eerst nog leren kennen, dus hoppen we de gehele eerste akte van Justice League heen en weer.

Maar ondanks dat gezigzag is Justice League alsnog meer gestroomlijnd dan zijn voorganger. En de film is met zijn 120 minuten zelfs kort voor hedendaagse superheldenfilms. Dit komt de flow ten goede (stel je eens voor dat dit bijna 3 uur duurde, zeg), maar sommige personages komen er bekaaid vanaf; J.K. Simmons heeft bijvoorbeeld niets meer dan een veredelde cameo. De andere nieuwe gezichten laten ook niet echt indruk achter. Flash is irritant, want hij is degene die tussen alle ernst door steeds grappig moet doen, maar dat absoluut niet is. Cyborg is een zuurpruim. En Aquaman krijgt niets te doen. En bij alles wat hij wel doet vraag je je enkel af; wat is nu in hemelsnaam zijn superkracht?

Traditiegetrouw voor een film uit de DC Extended Universe gaat hij volledig van het padje af tijdens de derde akte. Een hoop poeha met werkelijk de meest inwisselbare schurk, een hoop vliegende hulpjes, Cyborg en drie magische kubussen en één of ander goedje dat achter bewoners aangaat. Justice League mag dan 120 minuten duren, maar gevoelsmatig duurt alleen dat bombastische geneuzel aan het slot al drie uur. Jeremy Irons als Alfred vat de film mooi samen: ‘Ik mis de tijd waarin onze grootste zorg exploderende neppinguïns waren’. Hij is niet de enige.

2 sterren.

Volledige recensie: Justice League - schokkendnieuws.nl