Opinions

Bond marathon deel tien herzien op bluray. De derde met Moore en wederom een goede film.

Wanneer er twee kernonderzeeërs van zowel Engeland als Rusland op geheimzinnige wijze zijn verdwenen worden de Geheime Dienst van beide landen gealarmeerd. Engeland stuurt 007 en Rusland Majoor Anya Amasova/agent Triple X om de zaak te onderzoeken. Ze komen op het spoor van Carl Stromberg, die door middel van een hitte opsporingssysteem de schepen heeft overgenomen.

Moore zet weer een goede Bond neer met zijn inmiddels wel bekende charme en gevatte oneliners. Hij moet samenwerken, maar krijgt tegelijkertijd concurrentie van de knappe Bond-babe Barbara Bach, de Russische agente. Jurgens vond ik ook niet verkeerd als schurk die een 3e wereldoorlog wilt ontketenen en de wereld te vernietigen, om vervolgens onder water een nieuwe beschaving te scheppen. Zijn schuilplaats is de Atlantis, een koepelvormige zee-aquarium in de vorm van een vierpotige metalen kikker. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de inmiddels bekende boomlange Jaws (Richard Kiel), die met zijn metalen tanden letterlijk mensen doodbijt. Hij krijgt de opdracht van Stromberg om de microfilmkopie van het opsporingssysteem terug te vinden.

Enkele hoogtepunten vond ik de ontsnappingsscene op de ski’s van de bergtop in Oostenrijk. Duidelijk een stunt double, maar wel gaaf gedaan, vooral als hij achteruit skiënd een achtervolger neerlegt, vervolgens een duikvlucht neemt en een Union Jack parachute opent. Als de maîtresse van Stromberg letterlijk aan de haaien wordt gevoerd, onder de prachtige klassieke muziek van Bach (Orchestral Suite No. 3). Het gevecht met Jaws in de trein. En tot slot de achtervolging in Italië met de Lotus Esprit en helikopter. Mooi stukje als ze daarna letterlijk uit de zee het strand op komen rijden onder de bekende Bond tune, en James nog even een visje uit het raam gooit. De locaties in Egypte waren natuurlijk een lust voor het oog, en waren het ook meest sfeervol.

Minpuntjes vond ik de titelsong en de finale in de grote tanker van Stromberg. Komt wat rommelig over als iedereen begint te schieten, met granaten gooit en door elkaar heen rent.

Dit was de eerste Bond-film waar werd verwezen naar Bond’s verleden, waaronder zijn rekrutering door de Britse geheime dienst van de Royal Navy en zijn huwelijk met Tracy. Tevens horen we ook voor eerst de voornaam van “M” als Miles en “Q” als Boothroyd.

In de credits zien we dat Bond zou terugkeren in “For your eyes only”, maar door het enorme succes van Star Wars kwam eerst “Moonraker”.

Had het met een collega over Star Wars en toen kwam deze ter sprake. Ik had hier nog nooit van gehoord. Hij zei als je wil lachen moet je die een keer kijken. We zagen hem in zijn geheel op Youtube staan en toen uiteraard meteen opgezet. Toegegeven we hebben ong een half uur echt gekeken en verder een beetje fastforward van scene naar scene.

Een pure cashgrab waar de cast helaas onder contract stond en dus verplicht was hieraan mee te werken. Dat is overduidelijk te merken want NIEMAND had er zin in. Wat een gedrocht wat al begint met de familie van Chewbacca die er stuk voor stuk hilarisch slecht uitzien en bewegen. Dat huis is gewoon een jaren 70 studio woonkamer en het shot van buitenaf is letterlijk een schilderij. Om nog maar te zwijgen over die circus du soleil scene, hergebruikte beelden van A New Hope, kookles, bij de haren bijgetrokken videoclips, een gedeelte met animatie en ga zo maar door. Mooiste stukkie was in die cantina, zie je zo’n buitenaardse vent verdwaasd om zich heen kijken wat er allemaal gaande is. Geeft denk ik perfect weer wat de kijker ook voelt.

Je moet het zien om te geloven. We hebben in ieder geval flink wat afgelachen hoe absurd slecht dit is.

Herzien op de nieuwe 4K Steelbook met DolbyVision en DolbyAtmos, waardoor de prachtige soundtrack van Jack Nitzsche het best tot z’n recht komt. Ik was reuze blij toen ik hoorde dat deze alsnog een aparte release kreeg. Deze titel zat natuurlijk vast in één van de Columbia boxen waar ik geen fan van ben, spaar ze ook niet.

Een meer dan geslaagd buitenbeentje van Carpenter, die natuurlijk vooral bekend is om zijn rauwe horror en S.F. De muziek werd ditmaal ook niet door hemzelf gecomponeerd, al hoor je in de finale bij de krater wel zijn bekende synthesizer. Duidelijk beïnvloed door het grote succes van ET, hier gespeeld door volwassenen.

Verhaal begint op 20 augustus 1977 wanneer de Voyager II op Cape Kennedy word gelanceerd met een uitnodiging aan buitenaards leven. Aan boord van de sonde bevinden zich foto’s van de aarde, gesproken groeten en ‘n medley van muzikale composities. Jaren later word deze oproep door een ruimtewezen beantwoord en zijn ruimteveer stort neer nabij het huis van weduwe Jenny Hayden in Wisconsin, die nog steeds niet over de dood van haar overleden man heen is. Door middel van foto’s en een pluk haar neemt hij de gedaante aan van haar overleden man, ontvoerd haar en samen reizen ze in een oranje Mustang richting Arizona, waar de alien binnen drie dagen moet zijn. Ondertussen raken ze verliefd, maar worden ook doelwit van een grote klopjacht van de overheid, geleid door Mark Shemin.

Jeff Bridges is geweldig als sympathieke alien die ontdekt wat het aardse leven inhoudt en werd terecht genomineerd voor een oscar. In een interview leerde ik dat hij vogels bestudeerde voor de bewegingen met zijn hoofd. Maar ook Karen Allen speelt fantastisch en weet de emotionele snaar te raken. De special effects zijn hier en daar wat gedateerd, maar storend vind ik het niet. Absolute hoogtepunt is de scene aan het weg restaurant met het hert, in combinatie met de mooie muziek, raakt mij altijd. Maar ook de scene in de treinwagon, waar Jenny het ultieme geschenk krijgt en de eind scene met dat rood en blauwe licht zijn werkelijk schitterend.

In 1986 verscheen er nog een tv serie met een andere cast, die ik nooit gezien heb.

Een heerlijke S.F roadmovie met een vleugje romantiek, drama en feelgood.

Zojuist op Netflix gezien. Eerder dit jaar gemist in de bios, en achteraf maar beter ook. Film werd door de media helemaal overhyped, als één van engste horrors van het jaar. Je moet wel een leek op horrorgebied zijn, wil je dit eng vinden. Vond het maar een matige film met de nodige clichés, zoals de klassieke zaklamp die opeens niet meer werkt. Ook dingen gepikt uit andere films zoals: “It’s bleeding, that means we can kill it”, Predator ‘87. Of de crush scene, komt zo uit Terminator ‘84.

Frank de verdelger was wel geinig, met een aantal leuke oneliners, zoals: ” Looks like it had sex with a blender”. Die demente Helga met alzheimer had ook paar geinige momenten. Laatste half uur was wel aardig, maar had hier meer van verwacht, jammer. Open einde had ook niet gehoeven voor mij.

I'm supposed to dig.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van LionsGate met DolbyVision en een hele gave DolbyAtmos track die de film nog een extra boost geeft.

Dit was vroeger voor mij altijd 'die film waarbij die man z'n halve huis sloopt'. Blijft een goeie bovennatuurlijke thriller die met een tamelijk klein budget toch het onderste uit de kan heeft gehaald. Werd tijdens de release helaas overschaduwd door 'The Sixth Sense' die rond dezelfde periode uitkwam en enige gelijkenissen heeft. Daardoor bleef de film voor veel mensen onbekend, maar tijdens de dvd release sloeg de film alsnog aan bij het grote publiek.

We volgen elektrische kabelwerker/lijnwerker telefoonkabels Tom Witzky (Bacon) die met zijn vrouw Maggie (Erbe) en vijfjarig zoontje Jake (Cope) in Chicago wonen. Jake kan met geesten praten, maar zijn ouders denken dat het een denkbeeldig vriendje betreft. Op een avond bij een feestje van een buurman daagt Tom zijn schoonzus Lisa (Douglas) uit om hem te hypnotiseren. Er word in zijn hersenen een deur geopend waardoor hij nu allerlei signalen opvangt. (Jake: ''You can see now, daddy''). Kort daarna ziet hij s'nachts een geest in zijn huis die hem iets duidelijk probeert te maken. Later komt hij erachter dat het een vermist tienermeisje betreft van zes maanden terug en steeds meer aanwijzingen leiden naar zijn eigen huis. Tom haalt letterlijk de onderste steen naar boven om de waarheid te ontdekken.

Sterke rol van Kevin Bacon die min of meer de film draagt, maar zijn vrouw en zoontje spelen ook goed. De piano soundtrack is schitterend en mooie locaties in Chicago met de rood stenen huizen. Hoogtepunten voor mij zijn de hypnose- en droom scenes. Ook gaaf met die rode filter als net zijn nieuwe gave is ontwaakt na de hypnose. De scene met Neil is een beetje gepikt van de Shining, deed me sterk aan Dick Hallorann denken, die tevens ook een donkere huidskeur heeft. Jammer van de ietswat tegenvallende finale, had wat subtieler uitgewerkt kunnen worden. In 2007 verscheen nog een totaal overbodig vervolg, wat bijna niks met deze film te maken heeft.

Tip: check ook de deleted scenes, Bacon verwijst in één van de scenes naar de titel.

Gezien op de bluray uitgave van Imprint. Een mooie transfer voor deze lowbudget, maar het kon de film niet redden. Begon wel aardig met een 80’s sfeertje in dat stadje Centerville, maar zodra het terug naar New York gaat is er geen touw meer aan vast te knopen. Verhaal zit vol met plotholes en gaat van de hak op de tak, lijkt wel of ze random scenes aan elkaar hebben geplakt. En dan die verschrikkelijke soundtrack, wat totaal niet bij een sci-fi past. Nee voor mij helaas een tegenvaller, had er meer van verwacht.

Ik had deze gek genoeg nog niet gezien, maar wel al veel over gehoord. Nu zag ik hem op SkyShowtime staan en meteen even meegepakt.

Ik kan helaas niet meegaan in de lovende recensies. Vond het maar een matige home invasion thriller die nergens spannend werd. Dattie vriend overhoop geknald ging worden zag ik al van mijlenver aankomen. Van de cast kon ik alleen Liv Tyler van Lord of the Rings en die speelde redelijk.

Nee deed me helaas weinig, heb ze beter gezien in dit genre.

Hahahaha ik heb me doodgelachen bij deze Blackflick. Het moet medelijden opwekken, maar het leek wel een satire. Hoe ongeloofwaardig wil je het hebben, echt alles gaat mis, met toppunt die agent buiten diensttijd die haar bijna van de weg ramt en vervolgens ook nog een doodsbedreiging eruit gooit. Cast en acteerwerk was om te janken. Dat hysterische geschreeuw van die blaaskaak, zo overdreven en nep. Enige pluspuntje was Rockmond Dunbar (Prison Break) als korpschef.

Een film die overduidelijk gemaakt is voor de black community, geloof dat ik twee blanken heb geteld, en die werden als debielen neergezet. Heel gauw vergeten dit stuk stront met die smerige politieke dram boodschappen. Verbaast me nog dat er geen Black Lives Matter spandoek te zien was.

In mijn jeugd aantal keer gezien en goeie herinneringen aan. Nu na ruim 20 jaar herzien op 4K van ShoutFactory met Dolby Vision&Atmos. Prachtige uitgave zowel beeld als geluid.

Jammer dat deze film zo onbekend is bij veel mensen, niemand praat hier nog over. Film heeft niets aan kracht verloren. Verhaaltje is simpel, maar het is de sfeer, de fotografie en de muziek die het naar een hoger level pusht. Coole rol van Paré (I like his attitude) die een cliché einde vermijdt. Lane als gekidnapte popster, mooie vrouw was dat toch. Een jonge Dafoe als badguy en tevens leider van de motorgang in z’n eerste grote rol. Moranis als het nieuwe vriendje van Lane die in zijn ogen, in tegenstelling tot Paré, z’n zaakjes wél voor elkaar heeft. Twee jaar later speelt hij in nog een geweldige muziekfilm ‘Little Shop of Horrors’. Tot slot een kleine maar hilarische rol voor Paxton als bartender met een hoop praatjes en een zwarte voortand.

Voor nu een 8, maar waarschijnlijk bij een nieuwe herziening (wat denk ik niet lang zal duren) nog een halfje omhoog.

Streets of Fire, a Rock and Roll Fable, maar ook een hidden gem from the 80’s!

Vorig jaar gemist, maar nu eindelijk gezien. Hij blies mij omver, beste sci-fi horror van 2024! Wat begon als het pikken van een paar onschuldige uurtjes ging van kwaad tot erger tot een bizarre climax. Demi Moore en Margaret Qualley speelde fantastisch.

Herzien op de bluray van 101BlackLabel. Het regiedebuut van Penelope Spheeris.

Het verhaal begint met Evan die afscheid neemt van zijn jongere broertje Ethan en van huis wegloopt om te ontsnappen van zijn alleenstaande moeder die alcoholist is en losse handjes heeft. Als hij kort daarna laveloos op straat door Jack (Chris Pedersen) wordt gevonden ontfermt hij zich over hem en neemt hem op in de familie van T.R. (The Rejected). Zij vormen een punkrock familie bestaande uit weggelopen jongeren die wonen in een kraakpand in een buitenwijk. Kort daarna ziet Evan op tv hoe zijn moeder is opgepakt voor het veroorzaken van een ongeluk rijden onder invloed. Hij haalt thuis zijn jongere broertje op en die wordt ook in de familie opgenomen. Wat volgt is een rauw beeld van deze groep die het doelwit worden van “Citizens Against Crime”, een groep buitenwijkbewoners, met een aantal fatale wendingen.

Mooi drama met dito soundtrack. Chris Pedersen vond ik veruit het beste spelen van de groep. Hij heeft o.a gespeeld in Night of the Comet, Platoon en Point Break.

Razzle, de jongen met de rat, werd gespeeld door Mike B. The Flea, de bassist van de Red Hot Chilli Peppers.

In de special features hoorde ik dat er live optredens waren van D.I., T.S.O.L en The Vandals. Ik ben verder niet bekend met deze punkrock bands, niet mijn soort muziek, maar wel leuk om te weten.

Om alvast een beetje in de mood te komen voor de nieuwe Superman film 2025 de bioscoopversie van 143min herzien op 4K met Dolby Vision&Atmos.

Zeer vermakelijk eerste deel met een flinke dosis humor en een enorm goede sfeer. Gebaseerd op de stripheld Superman van 1938, gecreëerd door Jerome Siegel en Joel Schuster.

Verhaal begint op de planeet Crypton, waar de ouders van Reeve hem als baby met een groen kristal naar de aarde sturen vlak voordat de planeet Crypton ontploft. Hij is de enige overlevende. Daar groeit hij op bij een ouder koppel genaamd Kent, in het plattelandsstadje Smallville. Zodra hij volwassen is, trekt Reeve naar de grote stad Metropolis, waar hij vermomd als Clark Kent begint als journalist bij de Daily Planet. Hij raakt verliefd op journaliste Lois Lane, maar zij heeft alleen oog voor “Superman”, zoals ze hem in haar eigen artikel omschrijft. Niemand weet dat hij als Superman de strijd aanbindt met miljardair Lex Luthor, die aan de westkust een enorme aardbeving wilt creëren voor geld en macht.

Christopher Reeve overtuigd en valt op door zijn gelijkenis met de stripheld. De nieuwkomer werd gevonden na een intensieve talentenjacht. Ook Hackman speelt uitstekend en voelt zich thuis in zijn rol. De duur betaalde Brando heeft weinig screentime, maar het gesprek en laatste boodschap aan Reeve in het ijsfort is prachtig en persoonlijk één van de beste scenes. Keer terug naar planeet Aarde om de mensheid te dienen. Ontdek waar je krachten en gaven nodig zijn.

De special effects zijn heel aardig en werden beloond met een Oscar, er was een nominatie voor de prachtige soundtrack van John Williams. Enige minpuntje is dat de bioscoopversie wat afgeraffeld aanvoelt. Denk dat ik de lange versie van 3u binnenkort ook een nieuwe kijkbeurt geef.

Herzien op 4K met Dolby Atmos, de Richard Donner Cut van 116min. Het duurde ruim 30 jaar, na eindeloze verzoeken van miljoenen fans over de hele wereld werd deze versie gecreëerd uit de vault van WB. Naar de visie van Richard Donner. Voor velen is dit nu de superieure versie. De belangrijkste verschillen zijn Marlon Brando die wederom terug te zien is Jor-el en er zijn een aantal scènes van Lesters versie in de film verwerkt om de stukken van Donner beter op elkaar aan te laten sluiten, maar deze zijn vaak sterk verknipt en aangepast.

Verhaal begint wederom op Crypton waar drie gevangenen worden berecht door Jor-El. Ze worden in een Phantom Zone de ruimte ingeschoten met als straf daar eeuwig te blijven rondzweven. Kort daarna ontploft Krypton. De omgeleide atoombom van Luthor die Superman in de ruimte laat ontploffen veroorzaakt een wormgat. De Phantom Zone met het drietal weet op deze manier te ontsnappen. Hun ogen zijn gericht op planeet aarde. Superman heeft echter zijn krachten opgegeven om bij Lois Lane te zijn, als mens. Ondertussen is Lex Luthor ontsnapt uit de gevangenis en hoopt zich bij de drie Cyptonians te voegen om de wereld over te nemen.

Uitstekend vervolg die een stuk serieuzer en duisterder van ondertoon is. De cast is wederom fijn om te volgen en het script sluit hier veel beter aan als gehele film. De prachtige score van John Williams maakt het af. Voor mij ook de beste versie.

Ter nagedachtenis aan Christopher Reeve. Zonder hem hadden we nooit geloofd dat een mens kon vliegen.

Herzien op 4K met Dolby Atmos.

Een direct vervolg op de bioscoopversie van deel 2, niet de Donner Cut. Ik was helemaal verbaasd wat er met Lois Lane was gebeurt, waar was zij? Na een klein stukje research online blijkt dat aan het eind van deel 2 van Lester’s versie, Superman het geheugen van Lois Lane wist. Was ik allang vergeten. Als je net als mij de Donner Cut hiervoor hebt gezien, heb je echt je vraagtekens bij dit derde deel, en zou je eigelijk de bioscoopversie van deel 2 opnieuw moeten zien.

Anyways, uit geheugen had ik dit deel best hoog zitten, maar dat viel me toch even zwaar tegen. Dit derde deel is een enorme stap terug, wat vooral komt door het slappe script en de totaal niet grappige komische ondertoon, die meteen al vanaf het begin wordt gezet. De eerste 7,5 minuut zit je letterlijk naar peppi&kokki scenes te kijken met flauwe muziek totdat de film eindelijk begint. Richard Pryor word erbij gehaald om nóg meer humor in de film te stoppen, maar dit werkt averechts. Slechts enkele kleine scenes kon ik mezelf betrappen op een glimlach, zoals het stuk als hij boven bij z’n baas moet komen met die draaimuur, maar verder is hij hier gewoon een miscast en hoort niet thuis in een superhelden film. Zonde, want normaal heb ik hem best hoog zitten. Superman heeft enkele actiescènes die wel aardig waren zoals het blussen van de chemische fabriek en het redden van het zoontje in het korenveld. Lois Lane word vervangen door Lana Lang, een oude geliefde van zijn school in Smallville, vertolkt door Anette O’Toole, die de meeste zullen herkennen als de volwassen Beverly Marsh van IT. Op zich fijne chemie tussen hun en de scenes zijn best leuk als ze samen zijn. Na ruim 70min als Superman langzaam evil begint te raken, wordt het eindelijk een beetje interessant. Laatste drie kwartier is misschien ook het beste wat de film te bieden heeft, maar een voldoende zit er helaas niet in.

Al met al gewoon een hele saaie zit met pijnlijk niet grappige onderbroekenlol. Als zelfs de lampjes van een voetgangersstoplicht met elkaar gaan vechten geeft dat denk ik wel het niveau aan. Nee, deel 1 en de Donner Cut van deel 2 blijven gewoon de beste voor mij.

Much beauty in the swamp. If you only look..

De 93min Unrated cut herzien op 4k met Dolby Vision van MVD Rewind.

Diep in Florida’s donkerste everglades reist onderzoeker Alice Cable (Adrienne Barbeau) naar een geheim laboratorium voor bio-onderzoek in het moeras om een ​​vermiste wetenschapper te vervangen. Al snel raakt ze bevriend met de leider van het onderzoek, Dr. Alec Holland (Ray Wise), en zijn zus Dr. Linda Holland (Nannette Brown), en ze ontdekt dat Alec een hybride plant en dier aan het ontwikkelen is met als doel de wereldhonger op te lossen. De ambitieuze en rijke Arcane (Louis Jourdan) stuurt echter een paramilitair team om het onderzoek te stelen en het hele team te doden. Maar er gebeurt een ongeluk en de formule morst op Dr. Alec Holland en steekt hem in brand. Hij verdwijnt in het moeras en Alice is de enige overlevende van het laboratoriumteam. Ze verstopt het notitieboekje met de formule van Alec en rent naar het bos. Al snel merkt ze dat iets haar beschermt wat niet menselijk is..

Regie van Wes Craven die twee jaar later Nightmare on Elm Street regisseerde. Een film die het vooral van de setting en sfeer moet hebben, die bovendien prachtig geschoten is. Let op de editing naar de volgende scene, die echt comic book stijl aanvoelen. In Craven’s eerdere “The Hills Have Eyes” kon je de hitte van de droge woestijn bijna voelen, hier voel je bijna de vochtigheid van het moeras. Met de boomlange Dick Durock als Swamp Thing, Louis Jourdan als Arcane die een jaar later de iconische badguy Kamal Khan zou spelen in Octopussy, oude rot in het vak Ray Wise en Adrienne Barbeau die naakt te zien is als ze zichzelf wast in het meer. De soundtrack werd verzorgd door Harry Manfredini en je hoort bij vlagen gelijkenissen met Friday the 13th. Film werd geschoten in Zuid-Carolina.

You’re money Mikey

Herzien op bluray. Fijne lowbudget komedie waarvan ex stand-up comedian Jon Favreau zelf het scenario schreef.

Na zes maanden is Mike (Favreau) nog steeds niet over de breuk met zijn vriendin heen. Dit is voor zijn beste maat Trent (Vaughn) en andere twee vrienden genoeg aanleiding om hem mee te slepen in het nachtleven, zodat hij nieuwe vrouwen kan ontmoeten.

Een verhaal heeft de film niet echt, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de briljante dialogen tussen de personages. Sterke rol van de onbeholpen Favreau, die steeds in ongemakkelijke situaties terechtkomt omdat hij helemaal uit de game is van het flirten en praten met vrouwen. De scene dat hij vroeg in de ochtend het antwoordapparaat van een meid (die hij een uur eerder in de club heeft ontmoet) volspreekt is zowel gênant als ontroerend. De gevatte Vaughn is ook goed op dreef met zijn vlotte babbel. Tevens hilarische eerbetonen aan Reservoir Dogs en Goodfelles. Met 93min kijkt de film heerlijk weg. Enkele jaren later regisseerde Doug Liman de minstens even leuke film ‘Go’.

Gezien op 4K van 101BlackLabel, dezelfde transfer van Shout. Zoals Bas ook al aangaf geen beste upgrade, veel grain en donkere beelden.

Film zelf is ook niet best. Ondanks het simpele verhaal komt het alsnog rommelig over. Gevechten zagen er beetje houterig uit en waar ik me nog het meest aan stoorde was die blije heroïsche muziek, paste totaal niet bij de film. Beetje vreemde film ook, komt allemaal beetje knullig en kinderachtig over, maar er zitten ook paar brute scenes in. Eén scene met een steencirkel om zwaarden te scherpen waar iemands hoofd op wordt gehouden en iemand zn hoofd wordt letterlijk doormidden gesneden. Wat me ook opviel was de seksistische ondertoon waar niet alleen de mannen maar ook de vrouwen maar al te graag van bil willen. Enige pluspunten zijn de opening met de herrijzing van de duistere tovenaar in de grot. Het gevecht daarna met de schietende zwaarden, en de finale met die transformatie.

Al met al een film om snel te vergeten.