Opinions

Zeer matigjes in al zijn facetten. Delen 1 en 3 heb ik nog niet gezien, maar ik denk dat ik het maar bij dit ene deel ga laten (voorlopig toch zeker). Bevreemdend, bizar en onnozel verhaal in feite...

1,5*

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Costner en ook met Open Range stelt hij weer niet teleur. Een mooi opgebouwde film met een simpel verhaal rond ouderwetse good guys en bad guys en een heuse, ietwat overbodige maar daarom niet minder sympathieke romance. Gewoon prima gemaakt met een topcast, weinig mis mee dus.

Ik neig naar 4* maar laat het voorlopig bij 3,5.

Aardige low-budget surprise-hit met een behoorlijke dosis spanning, die naar het einde toe echter wat aan intensiteit verliest, waardoor de film ondanks de korte duur eigenlijk toch nog te lang is voor dit (al dan niet waargebeurde) verhaaltje.

2,5*.

Het lijkt me vrij duidelijk: bovengenoemde mensen worden onder valse voorwendselen geinterviewd, krijgen volledig andere vragen en vervolgens is het knippen en plakken geblazen voor de makers.

Prachtige documentaire dit, over de kracht van TV en de noodzaak om feiten, fictie en verhalen uit elkaar weten te houden. Een lesje in kritisch TV kijken voor iedereen, want ook ik stonk er gedurende het eerste half uur met open ogen in. Op een gegeven moment komt dan wel de omslag (maar mensen, dit kan gewoon niet!), maar erg mooi en knap gedaan.

Een must see voor iedereen die bijvoorbeeld Moore's documentaires als zoete koek verorberd.

4*.

Niet geheel gelukte satirische komedie, die net even te graag vlot, grofgebekt en politiek incorrect wil zijn (een combinatie die ik normaliter wel kan waarderen). Ricci speelt haar rol wel met verve, en een paar aardige oneliners brengen de film naar 2,5*.

Vreselijk Van Damme vehicel, waarin de stramme knokbelg als een kruising tussen Indiana Jones en een Universal Soldier zijn vader uit de handen van een wel erg vage sekte moet redden. Een knokpartijtje, one-liner en suffe bom-aftel scene verder weet ik weer wat ik eigenlijk al wist: dit soort films zou ik eigenlijk niet moeten kijken.

1*.

Een film voor in m'n top 20 (top 10 zal-ie net niet halen).

Die openingsscene, die doet het hem toch al? Pachelbel op de achtergrond, en de luchtbeelden over die mooie zee, dat keurige stadje, die nette buurt, de pas geverfde picket fences. We komen uit bij een jongeman die met rood aangelopen gezicht Hallelujah zingt. En je voelt het... hier is iets aan de hand.

De uitwerking is dan zo mooi, je voelt zo mee met Conrad... je hoopt zo dat het ooit weer goed komt, of in ieder geval zo goed mogelijk... Die scene bij Hirsch waar Linda het over had, zelden zoiets intens gezien.

Prachtige prestaties van de hele cast, met de jonge en oscarwinnende Hutton in een absolute glansrol. Een prachtig verhaal dat me bij m'n keel greep. Het einde van de film:

'I love you'
'I love you too...'

Woorden die zo vaak misbruikt worden, niet in het minst door Hollywood, maar hier zo waar zijn. Niet droog te houden...

5* natuurlijk! (al was het alleen maar voor de schitterende hoes)

Briljante gekkigheid? Welnee, poepflauwe meligheid.

1*.

Een uitstekende, bijzonder creepy thriller waarbij we een enkele vergezochte ontwikkeling maar voor lief moeten nemen. Sarsgaard en met name Varmiga zijn uitstekend als adoptie-ouders die de duivelse Esther (Fuhrman is monsterlijk goed) in hun huis nemen, met alle evil gevolgen van dien. Prima mix van persoonlijk drama en over-the-top narigheid.

4*.

Tja, jammer dan, hier had toch wel wat meer ingezeten qua slechte humor. Zombies an sich zijn toch een tikkeltje saai dus als je dan toch voor Osama gaat maak er dan wat leuks van. Helaas is de film vooral dom (wat soms wel grappig is) en repetitief (een stuk spijtiger). Gemiste kans.

1,5*.

Weinig verheffende donderdagavonddocu. Ik kwam net van een lezing van Charles Groenhuysen met als thematiek onder andere het exporteren van democratie door de VS maar daar ging deze docu niet echt over. Het leek me bovendien interessant om te zien hoe een campagneteam werkt maar ook daar kregen we maar weinig inzichten in; een paar spotjes en wat gesprekken met een focusgroep en dat was het dan wel weer. De Boliviaanse situatie trekt de meeste aandacht naar zich toe en juist dat was niet echt boeiend.

1,5*.

Diabolical!

Had meer een (Amerikaanse) kopie van Bond verwacht maar het lijkt wel een parodie, zoveel ongein zit er in deze eerste Flint film. James Coburn speelt hierin een ont-zet-tend vervelende en arrogante geheim agent die met de nodige tegenzin de wereld moet zien te redden van een organisatie die er op uit is om, ehm... de aardkloot te ontdoen van kernwapens, ongelijkheid, armoede en racisme? 'That is not my kind of world!' roept de immer grijnzende yank uit als hij de strijd aangaat met deze notoire idealisten.

Ondertussen beleeft Flint ondeugende avontuurtjes met de nodige dames, kan hij aan de ingrediënten van een Franse soep herkennen waar de bad guys zich hebben begeven en stopt hij zo nu en dan zijn hart voor 3 uur om een beetje fit te blijven, een trucje dat natuurlijk erg van pas komt. Soms behoorlijk flauw maar na het wat trage begin (neem toch gewoon die opdracht aan) niet vervelend om naar te kijken.

2,5*.

Seagal is definitief de weg kwijt met dit misbaksel dat zich om onbegrijpelijke redenen 'film' noemt. Lachwekkend slecht scenario, waanzinnig suffe teksten en qua acteren heeft de uitbuikende master het ook wel eens beter gedaan.

Meest lachwekkende scene is in de barbershop. Het machtige syndicaat weet dat Seagal komt. Zetten we er A. een leger met machinepistolen op in of B. 1 iel ventje dat wat jiu jitsu bewegingen maakt.

Steven, jongen, hou er mee op. 0,5*.

Forsythe, net terug van de Freddy Mercury look-a-like wedstrijd, is een goede bad guy in deze pittige film met een nog enigzins fitte Seagal. Een (ietwat verlaat) typisch jaren '80 productje vol foute quotes, gemeen kijkende mannen, scheurende bolides en onze eigen Steven on top. Vermakelijk, maar weinig meer.

2,5*.

Typisch Oscar vehicel: het ziet er mooi uit, de cast is prima, de muziek is in orde... maar echt boeiend? Nou nee...

2,5*.

Waardeloos prul waarmee de aftakeling van Seagal een nieuw dieptepunt bereikt. De oude, stramme meester mompelt en strompelt zich door het verhaal, waarin perfect Engels sprekende Poolse kinderen de hoofdrol spelen. Seagal, zich bewust van zijn lichamelijke problemen, heeft blijkbaar een computercursus gevolgd: zo hackt hij zonder problemen het politienetwerk van Warschau en weet hij binnen een paar seconden een waardeloos stukje tape up te graden naar een perfecte foto.

De locatie van het (verder teleurstellende) eindgevecht is adembenemend, maar dat kan me er niet toe brengen dit niemendalletje boven de 0,5* in te schalen.

Lekker vlotte misdaadfilm (ik vond het tempo eigenlijk wel redelijk hoog) waarin zelfs Lopez mee kan komen, al heeft Clooney meer charme in zijn linkerpink dan Jennifer in haar hele bevallige lijfje. Hoe heet dat? Oh ja: 'een lekker wegkijkfilmpje'.

3,5*.

Topentertainment. Vakkundig gemaakte en prima geacteerde thriller (eigenlijk is Mendes best een aardige actrice, bedacht ik me halverwege de film), vol oh zo doorzichtige maar daarom niet minder amusante twists. De twee uurtjes waren *snip* zo voorbij. Strafpunten voor het belachelijke einde laat ik uit pure goedheid dit keer maar achterwege.

4*.

Haha dat was inderdaad mooi, de held die op die bizarre planeet opeens vegetariër blijkt te zijn. Verder speelt de naam van onze held de hoofdrol, als hij weer eens ergens opduikt: 'Look it's Cabot. Cabot. CABOT! CAAABOOOOT!' Dat van die koning snapte ik verder ook niet helemaal, was het dan toch iemand anders?

Ach, de sets en kostuums waren nog wel te pruimen, Palance is een intense priester en de dames in deze flick zijn het aanzien meer dan waard (het oog wil ook wat), maar het verhaaltje is inderdaad wat treurig en de sidekick vreselijk irritant...

Ik call je 1,5*, Vino.

Zelden zoveel bullshit bij elkaar gezien als in deze Stallone. Ergens heel ver weg een tikkeltje amusant, maar dat wordt ruimschoots overschaduwd door tenenkrommende vader/zoon momenten en een afgrijselijke 'finale'. Een draak dat een over the top actie (nu ja) filmpje had kunnen zijn wordt danig verpest door de familie/drama elementen.

1,5*, eigenlijk veel te mild maar ja het is zulk mooi weer...

Ik heb toch wel gekke films gekeken, maar dit slaat werkelijk alles...

Thematiek is ergens wel interessant, je zou het een soort kruising tussen 'Eternal Sunshine', 'The Matrix' en 'Brazil' kunnen noemen, maar dan wel een extreem goedkope versie. Vooral de verschrikkelijke EGA effecten doen pijn aan de ogen, maar ook inhoudelijk ging het op een gegeven moment compleet de verkeerde kant op. Wat gebeurt er nu eigenlijk, met wie en waarom? Zeer verwarrend allemaal...

Ergens wel leuk zijn de Casablanca scenes, waarin Raul Julia (we kennen hem van The Addams Family) zijn beste Bogart tentoonspreidt. 2* voor de ambitie van het project, zullen we maar zeggen..

OK, ik geef me aan je over, maar dan wil ik nu wel businessclass een weekendje naar de zon

Tergend trage en doodsaaie bedoening die zelfs de meest geduldige kijker danig op de proef stelt. Ellenlang gemier-in-cirkeltjes over de heimelijke verlangens van de gemiddelde huisvrouw om zo een graantje mee te pikken van het 50 Shades succes, maar de uitvoering in De Overgave is zo belabberd en zonder ook maar enige spanningsboog (zowel qua erotiek als verhaal) dat de film terecht werd neergesabeld door pers en genegeerd door publiek. Warrige opbouw, irritant repeterende muziek, een vervelende overdadige voice-over en bovenal hopeloze dialogen en onbeholpen karakters in de bijrollen maken hier een ouderwetse flop van.

In vlekkeloos zwart-wit geschoten Western klassieker heeft een hoop prachtigs te overleggen. Het zijn vooral de boeiende karakters die van The Ox-Bow Incident iets bijzonders maken; er zijn er zeker een handvol die veel meer zijn dan toevallige omstanders. Een ieder met zijn eigen verhaal en achtergrond, die ook in deze korte film prima worden uitgediept.

Centraal in de film staat een spectaculair goede Fonda, maar ook de rest van de cast is overtuigend in een verhaal over vigilantisme in een schijnbaar toch al wetteloze tijd. De uiteindelijke hanging komt dan hard aan; en wat een shot ook met de schaduwen.

Werkelijk uitstekend, zelfs lichtelijk briljant. 4*!

Voor een appel en een ei gemaakte troep dat qua titel en verhaal zo een cultklassieker had kunnen worden, maar helaas. Daarvoor is het geheel toch wel te dom en saai voor woorden. Een fikse tegenvaller.

0,5*.