Log

Ook al begreep ik er niet veel van, de eerste keer, toch keek de film soepel weg. Nu, na een tweede kijkbeurt vallen er iets meer kwartjes.

Sam's zoektocht door occulte betekenissen leidt niet naar een verheven waarheid of revolutionair inzicht, maar naar een doodscultus van miljardairs die zich opsluiten met jonge vrouwen om een illusie van onsterfelijkheid na te jagen.
Dat is precies de wrange grap van de film: Sams wantrouwen en paranoia kloppen deels – er ís inderdaad een verborgen clubje dat de touwtjes in handen heeft – maar die club is niet bijzonder slim, nobel of spannend. Het is gewoon een egoïstisch, leeg en destructief clubje. Er komt geen verlichting uit, alleen maar het besef hoe ongelijk de macht verdeeld is.

Het moment waarop alles echt duidelijk wordt, is wanneer Sam tegenover The Songwriter staat. Die man zegt doodleuk dat hij bijna alle bekende popnummers van de laatste tientallen jaren heeft geschreven. Volgens hem zijn die nummers niet gemaakt om mensen iets te laten voelen of begrijpen, maar gewoon als herbruikbare producten waarmee geld verdiend kan worden. Hij zegt letterlijk: “De echte boodschap was niet voor jou bedoeld, dus lach maar, dans maar en geniet van de melodie.”
Met andere woorden: al die “verborgen betekenissen” waar Sam zo naar op zoek is, zijn niet bedacht om gewone mensen wijzer of vrijer te maken. Ze zijn een soort gereedschap waarmee een kleine groep insiders (de elite die de codes snapt) de boel in de hand houdt. Voor de rest van ons is het gewoon een afleiding: mooie muziek, gave plaatjes en emoties die ons zoet houden, terwijl we niet doorhebben wat er echt aan de hand is.

En onze Sam, de jongeman die verstrikt raakt in zijn gedachtenspinsels raakt geestelijk van het padje af. Hij gaat geen betekenisvolle verbindingen aan met vrouwen, maar bespiedt ze met een voyeuristische blik, achtervolgd ze, wordt zelf paranoia, slaat kleine kinderen in elkaar, en dreigt zelfs dakloos te worden.

De film opent met graffiti op een koffieshopraam: "BEWARE THE DOG KILLER". De camera zoomt uit en plaatst Sam exact in het midden van deze tekst. Dit is geen toeval, maar een klassieke filmtechniek om verdenking te zaaien.
Als Sam de moordenaar van honden is dan staat dat dier symbool voor de gedresseerde en gedehumaniseerde vrouw in Hollywood. (Alle honden zijn gelinkt aan vrouwen, in zijn nachtmerries blaffen vrouwen en de vrouw die een lijk kannibaliseert gromt en blaft.)
In de film worden de drie vrouwen letterlijk begraven met Sevence in zijn tombe. Dit idee is rechtstreeks geïnspireerd op oude Egyptische gewoontes: farao's werden vaak bijgezet met bedienden, slavinnen of echtgenotes, zodat die hen in het hiernamaals konden blijven dienen.
De film maakt er een moderne, satirische versie van. De vrouwen offeren zichzelf vrijwillig op omdat ze geloven dat ze daardoor eeuwig geluk en een soort hogere toestand bereiken. Maar in werkelijkheid worden ze gebruikt als middel om Sevence' eigen ego te voeden en zijn gevoel van grootheid te versterken. Het gaat hem niet om hun welzijn, maar om zijn eigen zelfverheerlijking.

vote posted

Deze docu geeft niet alleen antwoorden maar roept ook veel vragen bij mij op. Zo wordt de mythe rond testosteron vakkundig doorgeprikt. Dat vond ik het het meest overtuigende in deze produktie.

Het moment dat Sunny op een bijeenkomst is van Jordan Peterson en haar voice-over te kennen geeft dat Peterson niet met haar wilde praten, voel ik me lichtelijk gemanipuleerd. Haar bewering vergezeld Sunny met beelden van Peterson die de zaal verlaat, omringd door mannen. Door haar woorden lijkt ze te suggereren dat zij als 'kritische vrouw' niet toegelaten wordt omdat ze kritiek heeft op zijn gedachtengoed. Maar is dat wel zo? Misschien had hij geen ruimte meer vrij in zijn agenda voor nóg een journalist of misschien moest hij nog snel het vliegtuig halen naar een andere Europese stad...?
Ik weet onvoldoende van Peterson en waar hij precies staat ten opzichte van Sunny, maar wat ik wel weet is dat Peterson uiterst emotioneel kan reageren waarbij tranen overvloedig over zijn wangen vloeien. (Een man dus naar Sunny's hart ...)

Ik hoor Sunny regelmatig het begrip 'gelijkwaardigheid' bezigen. In haar docu illustreert ze dit met een man die de was doet. Het lijkt erop dat haar invulling van gelijkwaardigheid 'taakgericht' is; de man moet dezelfde taken in het huishouden uitvoeren als de vrouw. Mijns inziens is 'gelijkheid' iets anders dan gelijkwaardigheid, huishoudelijk werk is niet 'gelijk' aan thuisklussen, maar kan wel als 'gelijkwaardig' worden gezien.
Als je haar principe door zou trekken dan moeten vrouwen, net als mannen, op booreilanden werken of rioleringsputten schoon spuiten. Waar komt dat 'gelijkheidsdenken vandaan'?

Naast het gelijkheidsideaal maakt Sunny zich zorgen over de mannen die éénzijdig hun mannelijkheid beleven zonder aandacht te besteden aan de zachte emoties. Daar heeft Sunny een punt. Zij onderbouwt deze insteek door te filmen tijdens een mannengroeps-sessie waarin eerlijk en open gecommuniceerd wordt. Eigenlijk laat ze zien dat de mannen al goed op weg zijn.

Dus wat wil die Sunny nou eigenlijk?

Het antwoord op die vraag lijkt te liggen in haar bezoekje aan IJsland waar ze op een school filmt die jongens en meisjes genderneutraal les geeft. Ik zie daar mooie dingen, maar ik bemerk ook onechtheid bij enkele jongens als ze vertellen over genderrollen. Het is net alsof ze een geleerd lesje oplepelen.

Ik krijg toch een beetje de indruk dat als de 'emancipatie', van boven af wordt opgelegd (school ), dat dit misschien niet de juiste weg is.

Hoe meer ik in de docu vorder des te meer ik de indruk krijg dat de uiteindelijke edit een gesloten wereldbeeld opdringt. En ja, dat heeft iets drammerigs. Het is alsof Sunny aan een bloem trekt om haar harder te laten groeien.

Gezien de reacties op haar docu vindt ze hier weinig positieve weerklank. Ik vind deze docu ook niet heel erg goed, maar ik sta wel achter de opvatting dat mannen naast hun mannelijkheid ook hun vrouwelijkheid mogen ontwikkelen.

Kortom, geen goeie docu, maar wel materiaal dat stof tot nadenken biedt. Provocerend dus.

En daarom krijgt Sunny van mij 5 sterren!

De hoofdpersoon is een advocaat die denkt dat hij één keer een morele lijn kan overschrijden – meedoen aan een drugstransport – zonder dat dit echt iets verandert aan wie hij is of aan zijn principes. Hij praat het zichzelf aan als een eenmalig, goed berekend risico: het geld is nodig voor zijn toekomst, voor luxe, voor de diamanten ring die hij aan Laura wil geven.

Scott laat zien hoe naïef en gevaarlijk die gedachte is. Zodra je die grens overgaat, is er geen weg meer terug. Die ene keuze verandert alles. Je stapt niet even een donker hoekje in en komt daarna weer gewoon terug in het licht; je creëert een nieuwe wereld, en in die wereld gelden andere regels – harde, onverbiddelijke regels.

Met andere woorden: moraliteit is hier geen grijs gebied waar je een beetje van dit en een beetje van dat kunt nemen. Het is zwart-wit. Je kunt niet een klein beetje compromissen sluiten en dan denken dat je nog steeds dezelfde persoon blijft. Eén compromis is genoeg om je voorgoed over te zetten naar een andere werkelijkheid – een waarin de gevolgen niet meer te stoppen zijn en niemand je komt redden

Dit kan echt niet. Je kunt niet in leven blijven in die ijskoude omgeving als je steeds natte kleren hebt. Vooral niet met zijn zware verwondingen.

Het zij Alejandro G. Iñárritu vergeven.


De film is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Daar zijn wat dramaturgische elementen aan toegevoegd, zoals dat Glass bij de indianen heeft geleefd en met een squaw een kind had. Voor de rest gaat het er rauw aan toe. De indianen zijn echt geen lieverdjes.

En de beer ook niet.
Ofschoon die digitaal was.


Heb 't er gewoon koud van gekregen.
Ga me ff lekker opwarmen in een paard.

vote posted

De scène waarin Roman Polanski zelf in een cameo-optreden het mes zet in de neus van Jake Gittes (Jack Nicholson) is een van de scherpste momenten in Chinatown- een directe, fysieke waarschuwing: hou op met rondsnuffelen waar je niet thuishoort, "to stick one's nose where it doesn't belong"

De wond zelf is geen eenmalig detail. Jake draagt een groot verband op zijn neus gedurende het grootste deel van de film, en de hechtingen blijven zichtbaar. In tegenstelling tot klassieke noir-helden die verwondingen snel afschudden of negeerden, blijft deze schade confronterend aanwezig. Het symboliseert Jakes beperkte heldendom en zijn kwetsbaarheid. Hij is geen onoverwinnelijke figuur zoals Philip Marlowe; hij is sarcastisch, vaak machteloos en uiteindelijk niet in staat de echte machtsstructuren (Noah Cross en zijn netwerk) te breken. Het verband herinnert constant aan zijn falen: hij graaft te diep, maar kan de corruptie niet stoppen.

De onthullingsscène waarin Evelyn (Faye Dunaway) toegeeft dat Katherine zowel haar dochter als haar zus is, vormt het emotionele en morele hart van de film. Jake confronteert haar hardhandig: hij slaat haar meerdere keren terwijl hij antwoorden eist. Evelyn, eerst fluisterend en fragmentarisch ("She's my daughter... She's my sister..."), barst uiteindelijk uit in de beroemde kreet: "She's my sister and my daughter!"
Dit moment onthult dat Evelyn als vijftienjarige door haar vader Noah Cross is verkracht, met Katherine als gevolg. De verkrachting is hier het ultieme symbool van patriarchale overheersing en moreel verval. Noah Cross controleert niet alleen waterrechten, land en de toekomst van een hele regio; hij bezet ook het lichaam en de familiebanden van zijn eigen dochter op een incestueuze, destructieve manier. Het kwaad is banaal en institutioneel: verborgen achter rijkdom, respectabiliteit en sociale status.
Evelyns herhaalde antwoorden weerspiegelen haar innerlijke verscheurdheid en de schaamte die veel slachtoffers van incest ervaren. Jakes geweld in deze scène symboliseert hoe de zoektocht naar "de waarheid" slachtoffers opnieuw kan traumatiseren. Jake eist helderheid, maar zijn methode is gewelddadig en destructief; hij herhaalt onbedoeld de patronen van macht die hij probeert te ontmaskeren.
Polanski's films keren vaak terug naar thema's van seksueel geweld en trauma bij vrouwen (denk aan Repulsion , Death and the Maiden en Rosemary's Baby ), wat gekoppeld kan worden aan zijn eigen verleden als verkrachtende pedoseksueel.

vote posted

vote posted

(reactie op ander bericht)



Mee eens
Gemaakt in 1961
maar oogt alsof het gisteren is gemaakt!

A living man


onderliggend idee is te herkennen in Carnival of Souls (Film, 1962) - MovieMeter.nl

Het is duidelijk dat Polanski inspiratie voor 'Repulsion' uit deze film haalde. Beide films verkennen de mentale desintegratie van een geïsoleerde vrouw , met hallucinaties, vervreemding en een nachtmerrieachtige vervorming van de realiteit.


Sommige elementen zijn door Polanski 1 op 1 overgenomen.

-Een blonde jonge vrouw maakt een traumatische gebeurtenis mee
-Ze raakt hierdoor in een psychotische staat
- ze krijgt hallucinaties
-Ze heeft een zekere afkeer van mannen

Enkele door Polanski gecopieerde scene's:
-Totaal geïsoleerd loopt ze alleen over straat.
-de straatwerkers
-het lijk in de badkuip

Deze film was voor mij een aangename kennismaking. Een pareltje van een low-budgetfilm (met als basis een intrigerend scenario) die ergens het midden houdt tussen genialiteit en amateurisme.

De film kent een interessante opbouw van sfeer en onbehagen. De zwart-wit fotografie levert opvallende, expressionistische beelden op, met sterke contrasten, lange takes en een gevoel van desoriëntatie. De film maakt intensief gebruik van een orgelscore die onheilspellend en obsessief is, gecombineerd met een opvallende sound design: stiltes, vervormde geluiden en momenten waarop audio loskomt van het beeld. ( het geïsoleerde geluid van naaldhakken ) De film speelt met tijd, realiteit en waarneming, met een verrassende onthulling die alles herinterpreteert. Carnival of Souls excelleert door zijn vermogen om met minimale middelen maximale onrust en blijvende indruk teweeg te brengen, wat het tot een tijdloze prestatie maakt in het genre, Toen de film werd uitgebracht was het niet direct een succes. Pas in de late jaren 80 kreeg de film hernieuwde aandacht door lvideo-releases.

vote posted

vote posted

vote posted

In zijn tweede film snijdt Polanski het thema trauma en psychose aan. De onderliggende thematiek is net als in 'The 'death and the maiden' verkrachting. Pedoseksueel Polanski regisseert dit kindermisbruikdrama uiterst intelligent waarschijnlijk omdat hij kan putten uit eigen ervaring. (In 1977 verkracht hij een 13 jarig meisje en ontvluchtte het land om strafvervolging te ontkomen. In de periode 2010-2018 hebben twaalf vrouwen Polański beschuldigd van seksueel misbruik in het verleden. Bijna al deze vrouwen waren minderjarig op het moment van de veronderstelde feiten)

De familie-foto is de sleutel tot dit drama. We zien een jong meisje (vermoedelijk de kleine Carol) dat met een intense, vijandige, bijna waanzinnige blik naar een volwassen man kijkt (vermoedelijk haar vader).
De film eindigt met een extreem trage zoom op een oude familiefoto. Deze foto wordt in de loop van het verhaal drie maal prominent in beeld gebracht.
De slot-close-up op de ogen van het kind is een visuele bevestiging van vroegkinderlijk seksueel misbruik.
De foto fungeert als een circulaire structuur: het verklaart retrospectief waarom Carol zo extreem bang is voor mannelijke seksualiteit en aanraking.

Haar niet begrepen trauma uit zich in psychotische hallucinaties met seksueel geweld.
Carol hallucineert herhaaldelijk handen die uit muren komen en haar betasten / proberen te verkrachte.
Een onbekende man die 's nachts in haar bed verschijnt en haar aanvalt.
Deze terugkerende flashbacks zijn projecties van een verdrongen traumatische herinnering aan kindermisbruik, die tijdens haar isolement weer naar boven komt.

Carol is een volwassen vrouw die zich gedraagt als een klein meisje. Ze heeft een kinderlijke stem. Haar oudere zus, bij wie ze inwoont regelt alles en gedraagt zich als een moeder van Carol. De vriend van de zus gedraagt zich als haar vader. Hij waagt het zelfs zijn scheermes en tandenborstel in Carol's glas te zetten. We zien hier dus een Freudiaanse penetratie, ongevraagd en tegen haar wens in.

Polanski maakt gebruik veelvuldig gebruik van symbooltaal. De lekkende kraan symboliseert het onderbewustzijn dat zich langzaam opdringt aan Carol. De overstromende badkuip symboliseert dat de beelden uit haar onderbewustzijn niet meer tegen te houden zijn en de stromende regen daalt neer op het moment dat Carol op gruwelijke wijze uiting geeft aan haar verdrongen verleden.

Repulsion is een erg goeie film. Ook ruim 60 jaar na dato nog steeds het bekijken waard. Tijdloos dus.

Monumentale film van Spielberg. Dus mag het best ruim 3 uur duren. Alles is goed in deze film, behalve het einde dat naar mijn smaak te weeïg wordt. Liam Neeson is top gecast. Hij speelt met verve de ontwikkeling van elitaire ondernemer/verwaande kwast naar krachtige, doch nederige leider.
De hand van de Meester wordt zichtbaar in het tempo en de geslaagde tempowisselingen. Ik heb me geen moment verveeld.

Macht kan zó ontsporen, mensen worden monsters. Dat moeten we ons herinneren, en blijvend herinneren. Film is het meest krachtige medium dat ons in de spiegel kan laten kijken. 'Schindlers List' is dat.

Natuurlijk is het knap gemaakt. Er wordt degelijk geacteerd, historisch lijkt alles te kloppen, alles is tot in de puntjes verzorgd tot aan de kleinste rekwisieten.
Maar toch weet de film niet te boeien. Het is een lange zit, met een lange aanloop. De hele opzet lijkt al 100 keer of meer eerder gedaan in andere films over de tweede wereldoorlog en het lot van de joden. De Duitsers in de film zijn steevast schreeuwende sadisten en bullebakken.
Ik denk niet dat deze film iets toevoegt aan het genre. Polanski bewandelt uitgesleten paden, is niet vernieuwend of verrassend. 'The pianist' is niet mijn ding.

Het leek me interessant deze film van Polanski te herzien. Dit naar aanleiding van de Tarantino film 'Once upon a time in Hollywood'. In die film komt het personage Roman Polanski voor en worden tevens enkele subtiliteiten aangebracht die verwijzen naar zijn brute verkrachting van een 13 jarig meisje.

Ik kon de verhaallijn van Death and the Maiden amper nog herinneren. Maar met de kennis van nu, (De verkrachting door Polanski van een minderjarig meisje) en de film van Tarantino in het achterhoofd komt deze film in een geheel nieuw licht te staan.

Polanski baseerde deze film op een theaterstuk van Ariel Dorfman uit 1994. Deze Dorfman is samen met ene Rafael Yglesias de scenarioschrijvers van deze film. Yglesias bracht in 2015 het boek The Wisdom Of Perversity uit. Dit boek draait om drie jeugdvrienden – Brian, Julie en Jeff – die als kinderen in de jaren 1960 seksueel zijn misbruikt door een charismatische en invloedrijke pedofiel (een man genaamd Richard Klein, die een hoge positie bekleedt bij een televisieomroep). Door schaamte, angst, zwijgen en de beschermende houding van de volwassenen om hen heen blijft het misbruik jarenlang onbestraft en onbesproken. (De overeenkomst tussen de charimatische en invloedrijke pedofiel, met een Joodse naam en werkzaam in de televisiewereld, en Roman Polanski is verbluffend )


In de film vertelt Paulina Escobar (Sigourney Weaver) hoe ze in 1977 werd opgepakt gemarteld en verkracht in tijden van de dictatuur. Dat jaartal is van belang. In het originele stuk van Dorfman wordt dat jaar niet genoemd, maar Polanski laat in deze film Paulina hardop dit jaartal uitspreken.
1977 was namelijk het jaar dat Polanski schuldig pleitte aan unlawful sexual intercourse with a minor, van de toen 13-jarige Samantha Geimer, na haar te hebben gedrogeerd en misbruikt ( orale, vaginale en anale penetratie) Hij vluchtte naar Frankrijk vóór de definitieve veroordeling. Polanski is dus nooit bestrafd voor dit vreselijke misdrijf.

Paulina Escobar werd ook eerst, net als Samantha Geimer gedrogeerd voordat ze werd verkracht. Polanski laat Paulina uigebreid vertellen waar de verkrachting uit bestond en wat het met haar deed. Paulina beseft dat wraak nemen haar pijn niet weg zal nemen en dat alleen de bekentenis van de dader, een gesprek met hem, haar uiteindelijk kan helpen. https://youtu.be/PgbdsDTXuJU?si=g6VwEyDYzUpzsQu9

Polanski speelt een pervers spelletje. Hij misbruikt het originele stuk van Dorfman door het hoofdpersonage te verbinden met het door hem verkrachte slachtoffer. Tot aan het einde van de film blijft de ware toedracht in nevelen gehuld, was Dr. Roberto Miranda, (Ben Kingsley), de dader of was hij dat niet?

Dit alles maakt Polanski een ziekelijk schoft. Niet alleen vanwege de verkrachting van het 13 jarige meisje, of het ontvluchten van de V.S. om zijn straf te ontlopen, maar ook om dit ziekelijk dader/slachtoffer spelletje te spelen middels een film en over het hoofd van het slachtoffer.

(reactie op ander bericht)



Tarantino heeft oog voor detail. Hij laat stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) uitdrukkelijk naar de leeftijd vragen van het op seks beluste jonge hippiemeisje. Hiermee lijkt hij te verwijzen naar het incident dat plaats vond in 1977, waarbij Polanski — toen 43 jaar oud — naar eigen latere pleidooi schuldig pleitte aan onwettige seksuele omgang met een minderjarige . Het slachtoffer was Samantha Gailey (nu bekend als Samantha Geimer), toen 13 jaar oud. Op een ander moment in de film zit Julia Butters, de actrice die de 10 jarige Trudi Fraser speelt op schoot bij Rick Dalton (Leonardo DiCaprio). Deze scene kán ongemakkelijk worden ware het niet dat Tarentino uiterst geraffineerd aan iedere mogelijke seksuele projectie voorbij gaat.

Om dan 'het een brug te ver' te vinden dat volgens jou Tarantino het oorspronkelijk drama uit zijn verband trekt doet bij mij dan weer de wenkbrauwen fronzen. "Om een hapje te mogen eten' met Polanski in 1988 ofschoon een ieder kon weten dat hij een meisje van 13, 10 jaar eerder heeft misbruikt...

Dat Tarentino het niet zo nauw neemt met de historie is een pluspunt. De kracht van Hollywood is het overdrijven en het loopje nemen met de realiteit. Dat de moord op Tate uiteindelijk niet plaatsvind is naast een creatieve vrijheid tevens uitvergroting van dit principe. Ook dat realiteit en filmrealiteit constant door elkaar heen lopen in deze film pakt goed uit.

'Once upon a time in ... Hollywood' is een lange zit. Ondanks dat, weet Tarantino te boeien. Iedere scene heeft iets aantrekkelijks, of het nou dialoog is, cinematografie, humor of spanning, ik hoefde me niet te vervelen. Ik heb altijd moeite gehad om de acteurs Pitt en Di Caprio uit elkaar te houden, welke naam hoort bij welk gezicht. Wat mooi dat Tarentino hier gebruik van maakt en ze neerzet als 'inwisselbaar', de ene is de acteur de ander de stuntman voor de acteur.

topfilm

Hoe is het nu met Isis? Na haar contendergevecht heeft ze niet meer gevochten. Deze docu volgt haar op weg naar haar droom, vechten in de UFC. Ze wordt gevolgd bij de trainingen, het trainingskamp in de VS en haar wedstrijden. Deze docu volgt het vaste stramien.

De docu is gemaakt door een productiemaatschappij die voor Nederlandse televisie en streamingdiensten produceert. Dat resulteert meestal in degelijke maar voorspelbare producties.

vote posted

De plottwist halverwege kwam geheel onverwacht, die had ik niet zien aankomen, maar het einde is een regelrechte aanfluiting: De scenarist had blijkbaar niets origineels meer in zijn trukendoos. Dat is jammer, want deze film had een beter einde verdiend.
Wat de verslavingsachtergrond en AA-bijeenkomsten van Ash toevoegt aan het verhaal blijft voor mij een raadsel. Dit zijstraatje had achterwege gelaten kunnen worden. Ik vrees dat de scenarioschrijver er niet meer uitkwam en dit toegevoegd heeft om de politieactie aan het einde te verklaren als Ash in handen valt de vrou.welijke AA-politieagente
Het acteerwerk is goed en overtuigend. Ik ben geen liefhebber van in mijn ogen overdreven blauwfilter in de nabewerking en begrijp nooit waarom dit gedaan wordt. Het levert wel een aardig blauw/oker/bruin kleurschema op. Dat dan weer wel.

Relay is een spannende film met in principe een sterk idee vervat in een intelligent scenario. Verrassend tot aan het eindspel waar de geloofwaardigheid ernstig geweld aan wordt gedaan.

Mooi ingetogen verfilming van het drama rond de familie Van Erich. Nadruk wordt gelegd op het gemis aan communicatieve vaardigheden binnen de familie. Emoties worden amper zichtbaar gemaakt maar worden sterk onderhuids gehouden door de acteurs. In deze verstikkende sfeer speelt de onderlinge broederband een bepalende rol. Het lot dat ze delen is de egoïstische houding van de vader die zijn gemiste levenskansen projecteert op zijn zoons. Alle zoons bezwijken onder dat loodzware gewicht behalve Kevin Von Erich.

Ooit, in begin jaren 70 Kes gezien. In zwart-wit op een oude Erres. De troosteloze sfeer maakte toen indruk. Meeste rollen waren debuten. Het acteren is realistisch naturel waardoor de emoties levensecht en herkenbaar overkomen.
Loach portretteert een sociaal zwakke arbeidersgemeenschap zonder uitzicht op verbetering van hun omstandigheden. De vogel Kes staat symbool voor het overstijgen van het lot van deze gemeenschap en dat van Billy in het bijzonder. Maar het leven in dit mijnwerkersdorpje staat dit niet toe, hier worden geen vleugels uitgeslagen. Hier wordt je geboren en ga je dood.