Log

vote posted

Intuitief voelen mensen aan dat er iets niet klopt aan het 'zwartwassen' van Helena van Troje. Maar... geef daar maar eens de juiste woorden aan.
Uit de reacties valt op te maken dat er nogal wat controverse heerst rond dit thema. Omdat ik het zo interessant vindt ben ik verder gaan zoeken en stuitte op deze video. De maker ervan geeft welsprekend zijn visie op Nolan's keuze.

De maker bekritiseert de castingkeuzes in Christopher Nolans verfilming van The Odyssey (met name de casting van een Zwarte actrice als Helena van Troje) Volgens de spreker is het veranderen van het ras van een historisch en mythologisch figuur schadelijk, respectloos en een aanval op de Griekse en Europese identiteit. De maker stelt dat het aanpassen van de etniciteit van klassieke personages maatschappelijke spanningen en racisme juist verergert. Het roept het gevoel op van een dubbele standaard: als een blank persoon een historisch of mythologisch Zwart personage zou spelen, zou dat onacceptabel zijn. De Ilias en Odyssee zijn verhalen die niet moeten worden gezien als willekeurige fictie. Het zijn heilige, culturele en historische fundamenten voor de Griekse bevolking én de Europese geschiedenis. Daarom moeten ze met respect voor de originele context behandeld worden. Er is een verschil tussen het casten van andere Europese/mediterrane acteurs die er aannemelijk Grieks uitzien en het casten van personen die visueel ver afstaan van het Griekse uiterlijk, Homerus omschrijft Helena specifiek als wit-armig en met een lichte huid. Helena staat niet op zichzelf; ze heeft een uitgebreide mythologische en koninklijke stamboom (waaronder broers Kastor en Pollux en zus Clytemnestra) Het veranderen van haar ras verstoort de hele genealogie binnen het verhaal.
Conclusie: De maker roept op tot meer respect voor de representatie van Europese mythologie en stelt dat het maken van verhalen uit Afrikaanse mythologie een betere manier is om diversiteit te bevorderen.

Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Er zitten elementen in de film die interessant zijn. Wat is liefde en hoe is dat gerelateerd aan afhankelijkheid, seks, opkijken tegen de ander, liegen en bedriegen. Met als ultieme uitschieter de wanhoopskreet van de door haar man zwaar mishandelde Bethany tegen haar zus die wil helpen: 'Jij weet niet wat liefde is'! Dit thema wordt lichtvoetig opgepakt door Rose Glass en fijn tongue-in-cheek uitgewerkt.
Maar, het probleem in deze film is dat Glass te veel wil. Ze introduceert naast liefde, seks en het buitensporige geweld ook een vorm van surrealisme waarmee ze al mijn kijkplezier onderuit haalt. De film gaat ten onder aan slecht uitgevoerd post modernisme.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote posted

Meteen na Citizen Vigilante ( op weg naar cultstatus) deze van Uwe Boll bekeken. Ook met deze stelt hij niet teleur. Het chaotische gezwaai met de camera benadrukt de adrenaline gedreven actiebeelden, die overigens echt goed in elkaar zitten. Het prima sounddesign valt goed samen met de edit waardoor een aangenaam ritmisch geheel ontstaat. Petje af. De dialogen zijn geïmproviseerd en komen daardoor redelijk naturel uit de verf. Brendan Fletcher doet het erg goed als psychopaat die methodisch, koelbloedig en berekend te werk gaat.
Uwe Boll behandelt dezelfde thematiek als in Citizen Vigilante: maatschappelijk onbehagen, falende systemen en radicalisering. Goed dat er nog regisseurs rondlopen die onafhankelijk werk produceren zonder te hoeven buigen voor subsidiefondsen en overheidsgeldpotten.

Dit is mijn tweede Anderson-film. Ook nu weer wordt het thema kapitalisme en religie op de korrel genomen. In One battle after another was nog enige lichtvoetigheid te bespeuren, zoniet in deze loodzware film. Het is van begin tot end allemaal kommer en kwel.
Anderson verhaalt over de botsing tussen het meedogenloze Amerikaanse kapitalisme en religieuze corruptie en hypocrisie. De film laat zien hoe extreme hebzucht en de weigering om liefde toe te laten iemand volledig kunnen uithollen, tot er aan het einde letterlijk alleen nog maar waanzin en bloed over is. De hoofdpersonen bezitten klinkende bijbelse namen en vertegenwoordigen dientengevolge ook de achterliggende diepere betekenis, Daniel, Eli, Paul, Maria etc. Letterlijk vertaald betekent Plainview zoiets als "in het volle zicht" of "duidelijk zichtbaar", duidend op het karakter van de protagonist. Zijn ware aard ligt in het volle zicht: Daniel Plainview liegt niet echt over wie hij is voor de kijker. Vanaf de allereerste scène is het volkomen duidelijk dat hij een meedogenloze, kille man is die gedreven wordt door pure hebzucht.
Net als de zonen van de Bijbelse Eli, gebruikt Eli Sunday religie niet uit pure vroomheid, maar als een instrument om macht, status en geld te vergaren. Hij manipuleert zijn volgelingen met theatrale uitdrijvingen en emotionele chantage.

Dat klinkt allemaal interessant. Ware het niet dat de film op geen enkele wijze mij wist te vermaken. Het is een donker verhaal dat overloopt van misantropie en naargeestigheid. Ik kon me gedurende de film met geen enkel personage vereenzelvigen. Ook vroeg ik me steeds af waarom deze film uberhaupt bestaat, anders gezegd, waarom wil iemand heel erg graag deze film maken. Toegegeven, het ziet er allemaal erg fraai uit en er wordt goed geacteerd. Maar, het boeide me voor geen meter. Net zoals one battle after another.

(reactie op ander bericht)



Nou, niet iedereen. Maar je hebt zeker gelijk dat het meestal mannen zijn. Een rijtje anekdotische linkjes toont niets noemenswaardigs aan.

vote posted