Log

De film begint in Las Piedras, een bloedheet, stoffig en armmoedig stadje ergens in Latijns-Amerika. Het dorp zit vol met gestrande, werkloze Europese gelukszoekers en vluchtelingen. Ze zitten vast, want hebben geen geld voor een vliegticket of paspoort om weg te komen. De sfeer is uitzichtloos, lui en af en toe grimmig.
De latente homo-erotische sfeer spat van het scherm in het eerste uur. Yves Montand , jong en atletisch is de mooie Mario die het sloofje Linda het hoofd op hol brengt. Haar liefde voor hem lijkt vrijwel onbeantwoord. Mario woont samen in een huis met Luigi. Deze Luigi kookt voor Mario, wast zijn kleding en verzorgt hem. Deze dynamiek heeft veel weg van een traditioneel echtpaar. Mario valt op door het hempje waardoor zijn borstpartij goed zichtbaar is en het sjaaltje strak om zijn hals geknoopt. Zodra de oudere, stijlvolle gangster Jo het dorp binnenstapt, raakt Mario opgeslokt door hem. Mario laat Linda ijskoud staan en dumpt ook Luigi om al zijn tijd met Jo door te brengen. Het lijkt op liefde op het eerste gezicht.

Clouzot neemt de tijd om de uitzichtloze situatie in Las Piedras te schetsen.
Wanneer de gevaarlijke rit eenmaal begint, zijn de twee mannen in de cabine volledig op elkaar aangewezen. Hun relatie verschuift van dominantie naar kwetsbaarheid, lichamelijk contact en intense emotie wanneer de angst toeslaat. In die zin is het een echte mannenfilm, het zit vol met risico, gevaar, opoffering, onverschilligheid, intimiteit en eenzaam heldendom.

Derde keer dat ik deze film zie, maar blijf een monument van een film.

Het schijnt dat Charles Laughton zo aangeslagen was door de slechte ontvangst dat hij nooit meer een film heeft geregisseerd.Wellicht was de film destijds te baanbrekend. De keus om een moorddadige psychopathische seriemoordenaar neer te zetten als een reizende predikant shockeerde het publiek in 1955. Het doorbrak het taboe op het afbeelden van religieuze figuren als ultiem kwaad op het witte doek. (Nu, 70 jaar later is dat taboe opnieuw levend maar nu in de vorm van een andere godsdienst dan het christendom. Welke regisseur durft?)

Robert Mitchum is de vrouwonvriendelijke seriemoordenaar die zich voordoet als rondtrekkende dominee. Met de woorden "LOVE" en "HATE" op zijn knokkels getatoeëerd , gebruikt hij religieus fanatisme om weduwen te verleiden en hun geld te stelen. Het sterke contrast tussen deze twee woorden trekt Laughton vakkundig door in de rest van de film: Kain en Abel, het lieve kleine meisje en de stoute jongen, het vredige sprookjesachtige verblijf op het water en het gevaar op de oever in de aanwezigheid van de schurk
Zodra de kinderen het water op gaan, verandert de stijl van de film abrupt van een beklemmende noir-thriller in een droomachtig, mythologisch sprookje. Laughton brengt de oever in beeld via extreme close-ups van dieren: een pad, een uil, een schildpad, konijnen en een spin. De dieren kijken stilzwijgend toe hoe het bootje voorbij drijft. Dit geeft de scène de sfeer van een prentenboek of fabel. De natuur lijkt aan de kant van de kinderen te staan. De film kenmerkt zich door harde contrasten, scherpe schaduwen en vervormde perspectieven, sterk geïnspireerd op de Duitse stomme films uit de jaren 20. Een van de filmische hoogtepunten is de moord op Willa De slaapkamer heeft een extreem hoog, driehoekig plafond dat lijkt op de spits van een kerk. Er is geen meubilair behalve het bed, en de scherpe, schuine schaduwen en het doordringende maanlicht creëren een sfeer van een offeraltaar.

Mitchum speelt de verpersoonlijking van het kwaad op jaren vijftig manier. Een beetje te dik aangezet. Maar toch indrukwekkend mede dankzij het scenario dat hem een bijna bovennatuurlijke, onstopbare aanwezigheid geeft.

Prachtfilm. (ondanks enkele scenario-missers)

Intuitief voelen mensen aan dat er iets niet klopt aan het 'zwartwassen' van Helena van Troje. Maar... geef daar maar eens de juiste woorden aan.
Uit de reacties valt op te maken dat er nogal wat controverse heerst rond dit thema. Omdat ik het zo interessant vindt ben ik verder gaan zoeken en stuitte op deze video. De maker ervan geeft welsprekend zijn visie op Nolan's keuze.

De maker bekritiseert de castingkeuzes in Christopher Nolans verfilming van The Odyssey (met name de casting van een Zwarte actrice als Helena van Troje) Volgens de spreker is het veranderen van het ras van een historisch en mythologisch figuur schadelijk, respectloos en een aanval op de Griekse en Europese identiteit. De maker stelt dat het aanpassen van de etniciteit van klassieke personages maatschappelijke spanningen en racisme juist verergert. Het roept het gevoel op van een dubbele standaard: als een blank persoon een historisch of mythologisch Zwart personage zou spelen, zou dat onacceptabel zijn. De Ilias en Odyssee zijn verhalen die niet moeten worden gezien als willekeurige fictie. Het zijn heilige, culturele en historische fundamenten voor de Griekse bevolking én de Europese geschiedenis. Daarom moeten ze met respect voor de originele context behandeld worden. Er is een verschil tussen het casten van andere Europese/mediterrane acteurs die er aannemelijk Grieks uitzien en het casten van personen die visueel ver afstaan van het Griekse uiterlijk, Homerus omschrijft Helena specifiek als wit-armig en met een lichte huid. Helena staat niet op zichzelf; ze heeft een uitgebreide mythologische en koninklijke stamboom (waaronder broers Kastor en Pollux en zus Clytemnestra) Het veranderen van haar ras verstoort de hele genealogie binnen het verhaal.
Conclusie: De maker roept op tot meer respect voor de representatie van Europese mythologie en stelt dat het maken van verhalen uit Afrikaanse mythologie een betere manier is om diversiteit te bevorderen.

Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Er zitten elementen in de film die interessant zijn. Wat is liefde en hoe is dat gerelateerd aan afhankelijkheid, seks, opkijken tegen de ander, liegen en bedriegen. Met als ultieme uitschieter de wanhoopskreet van de door haar man zwaar mishandelde Bethany tegen haar zus die wil helpen: 'Jij weet niet wat liefde is'! Dit thema wordt lichtvoetig opgepakt door Rose Glass en fijn tongue-in-cheek uitgewerkt.
Maar, het probleem in deze film is dat Glass te veel wil. Ze introduceert naast liefde, seks en het buitensporige geweld ook een vorm van surrealisme waarmee ze al mijn kijkplezier onderuit haalt. De film gaat ten onder aan slecht uitgevoerd post modernisme.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote posted