Opinions

Tweede deel van The Hobbit-trilogie, welke is gebaseerd op het gelijknamige boek van J.R.R. Tolkien. Bij de eerste film was al duidelijk dat de filmversie aanzienlijk is uitgebreid ten opzichte van het boek en dat is bij dit middenstuk niet anders. Verhaallijnen werden erbij verzonnen, ofwel uitgebreid. Andermaal wordt het pijnlijk duidelijk dat deze trilogie niet op drie boeken is gebaseerd, waardoor een rode lijn door het verhaal nauwelijks te bespeuren is. Het blijft gewoon één film die in drieën is gehakt.

J.R.R. Tolkien schreef het boek The Hobbit, 20 jaar voor The Lord Of The Rings. Toentertijd was er nog geen sprake van een vervolg, dus het boek The Hobbit bevatte ook geen enkele referentie aan The Lord Of The Rings. Dat is in de film wel anders: The Lord Of The Rings is één van de populairste en meest geliefde filmtrilogie uit de geschiedenis. Vandaar dat Peter Jackson veel tijd uitpakt om ook diverse verhaallijnen uit te leggen, die in The Lord Of The Rings uiteindelijk hun conclusie kregen. Het erge is dat dit ten koste gaat van het originele verhaal van The Hobbit. Het boek The Hobbit was een leuk kinderboek, maar haalt het in geen velden of wegen bij Tolkien’s meesterwerk The Lord Of The Rings. In deze film zijn de momenten die aan The Lord Of The Rings refereren dan ook interessanter dan de verhaallijnen rondom The Hobbit.

Ook deze film kent weer een chronisch gebrek aan karakterontwikkelingen en het kabbelt allemaal een beetje voort. De trucages variëren van uitstekend tot matig. Het grootste minpunt aan de film is toch wel het einde, die ergens midden in een gevechtscène stopt. Het mag dan wel een trilogie zijn, maar dat neemt niet weg dat de makers er op z’n minst een semi-sluitend einde aan hadden kunnen geven. Nu voel je je als kijker een beetje bedrogen.

The Holiday schijnt een bekende Kerstfilm te zijn, maar ik had er eerlijk gezegd tot dit jaar nog nooit van gehoord. Ik zag hem op Netflix voorbij komen en dacht ik pak hem mee in mijn jaarlijkse Kerstfilm periode. Gezien de cast met klinkende namen had ik een soort Love Actually of Notting Hill verwacht, maar dat niveau weet deze film in geen velden of wegen te bereiken.

Een echt Kerstgevoel weet deze film ook niet op te wekken. De film speelt zich af rond de Kerstdagen, maar daarmee is ook alles gezegd. Verder is het vooral een romantische komedie, geregisseerd door Nancy Meyers, die met name bekend is van de Mel Gibson-hit What Women Want.

Wat The Holiday mist, zijn de leuke bijrollen. Dat is wat films als Love Actually en Notting Hill zo leuk maakte. The Holiday wil helaas nergens echt grappig worden. Ook het script is vrij mager en vanaf de eerste minuut voorspelbaar. Ware het niet vanwege de bekende cast, dan was deze Kerstfilm gedoemd te mislukken. Maar gelukkig weten Kate Winslet en vooral Cameron Diaz er nog het beste van te maken. Jack Black houdt zich voor zijn doen behoorlijk rustig en Jude Law is voor vrouwen de perfecte metro-man.

Niet echt een topper voor de feestdagen, maar nog wel vermakelijk voor zolang ze duurt.

Home Alone is een ode aan de slapstick komedies uit de jaren ’20 en ’30 met beroemde komieken als Laurel & Hardy, Charlie Chaplin, Buster Keaton en Harold Lloyd. Het gegeven van Home Alone, geschreven door John Hughes, is even simpel als doeltreffend. Een klein jongetje is alleen thuis en twee domme boeven denken aan hem een makkelijke prooi te hebben. Maar schijn bedriegt.

De film kreeg kritiek vanwege zijn vaak sadistische humor, maar groeide desalniettemin uit tot de meest succesvolle komedie aller tijden. Met name in de VS was de film met een opbrengst van 286 miljoen dollar het grootste succes van 1990. Een groot deel van het succes is te danken aan de eigenwijze uitstraling van Macauley Culkin, die hiermee een kindsterretje werd en twee jaar later nog zou verschijnen in het eveneens succesvolle vervolg. Na een reeks succesvolle films ging het echter bergafwaarts met de acteur. Hier is hij echter nog in topvorm en krijgt hij voortreffelijk tegenspel van Joe Pesci en Daniel Stern als de twee oliedomme inbrekers. In de bijrollen vallen vooral Catherine O’Hara als de bezorgzame moeder en John Candy als de goedlachse muzikant op. Ook Dan Charles Zukoski heeft een hilarische gastrol als een pizzabezorger die door Kevin de stuipen op het lijf wordt gejaagd.

De humor is misschien niet geschikt voor de allerjongsten en hoewel het verhaal voorspelbaar is en de typetjes erg karikaturaal, blijft Home Alone een klassieker binnen z’n genre en een verplichte kost tijdens de kerstdagen.

De 45e avondvullende tekenfilm van Disney kende een moeizaam productieproces. Reeds in 1995 werd aangevangen met de pre-productie van Home On The Range. Door diverse productieproblemen duurde het echter nog 9 jaar voordat de film daadwerkelijk in de bioscopen te zien was. Een dergelijk productieproces beloofd vaak niet veel goeds, en helaas is dat ook het geval bij Home On The Range.

Op animatiegebied is dit wellicht één van de minste Disney tekenfilms van het nieuwe millennium. Het geheel oogt allemaal Disney-onwaardig.

Gelukkig is de film inhoudelijk wel erg vermakelijk dankzij de aanstekelijke humor en leuke bijfiguren zoals het paard Buck (stem: Gooding Jr.), de prairiekonijn Lucky Jack (stem: Haid), de knorrige geit Jeb (stem: Flaherty) en de oliedommen dieven de Willie Brothers (stem: Levine). Daarnaast is Alameda Slim (stem: Quaid) ook weer een leuke schurk en zijn z’n jodelliedjes hilarisch.

De film kreeg gemengde kritieken was een enorme flop in de bioscopen. Het hong destijds al een tijdje in de lucht, maar Disney kondigde hierna aan dat Home On The Range de laatste animatiefilm zou worden, die gebruik maakte van traditionele 2D-animatie. De studio zou zich voortaan uitsluitend concentreren op 3D-computeranimatie. In 2006 kocht Disney het bedrijf Pixar en werd John Lasseter de nieuwe directeur van Disney. Zijn eerste besluit was om 2D-animatie nieuw leven in te blazen en zo werd de productie van The Princess And The Frog gestart.

Het was altijd een kinderdroom van Spielberg om het verhaal van J.M. Barrie naar het witte doek te brengen en met Hook is die wens in vervulling gegaan.

Kosten noch moeite werden gespaard en visueel ziet de film er dan ook voortreffelijk uit. Daarnaast werd een keur aan beroemde acteurs aangetrokken om de diverse rollen in te vullen. De komiek Robin Williams speelde de serieuze Peter Banning, die later zou uitgroeien tot de speelse Peter Pan. Dustin Hoffman mocht zich helemaal uitleven in zijn rol van Captain Hook en steelt dan ook de show. In de bijrollen zien we diverse bekende acteurs zoals Julia Roberts, Bob Hoskins en Maggie Smith. Deze laatste is met een sterk staaltje make-up technieken zo’n 35 jaar ouder gemaakt dan ze in werkelijkheid was.

Ondanks het talent voor en achter de camera, werd de film destijds gezien als een teleurstelling. De film werd vooral negatief ontvangen door de critici en hoewel de film wereldwijd 300 miljoen dollar in het laatje bracht, werd ze ook niet gezien als een commercieel succes. Eén van de hoofdredenen van kritiek was dat de film te langdradig is voor kinderen en te kinderachtig voor volwassenen. Maar daar tussenin zit nog een groep (tieners) en voor die is deze film ongetwijfeld uiterst vermakelijk.

Hoewel het verhaal van Hook misschien de charme mist van het oude verhaal van J.M. Barrie is de film goed voor ruim 2 uur vermaak. Af en toe is ze wat sentimenteel en kinderachtig, maar dat neemt niet weg dat Hook een prima fantasy-film is. Jammer dat Spielberg deze film als één van zijn grootste mislukkingen ziet.

Door het enorme succes van films als Porky’s waren tiener seks komedies een dankbaar onderwerp voor menig film in de jaren ’80. Hot Moves is waarschijnlijk één van de mindere films uit dit genre.

De film oogt enorm goedkoop en zit boordevol karikaturen. De vrouwen zien er wel leuk uit, en de lekkere jaren ’80 muziek maakt ook veel goed. De film lijkt vooral op één grote reclamespot voor een vakantie naar Venice Beach, Californië. Veel scènes lijken ook te zijn gekopieerd uit diverse documentaires, rondom dit beroemde strand, aangezien het kleurgebruik vaak wisselt in de film.

De vier hoofdrolspelers weten niet te overtuigen en het acteerwerk is vaak hondsberoerd. Acteur Michael Zorek doet zijn rol uit Private School nog eens dunnetjes over, maar met zijn 25 jaar is hij toch iets te oud om nog voor een 16-jarige door te gaan.

Geen al te beste film van regisseur Jim Sotos, die zijn brood vooral verdiende als regisseur van reclamefilmpjes en muziekvideo’s.

De Britse speurneus Sherlock Holmes verscheen voor het eerst in het werk van Sir Arthur Conan Doyle, die dit personage in 1887 verzon. Sindsdien schreef Doyle vier boeken, alsmede 56 korte verhalen rondom deze detective. Sherlock Holmes wordt door het Guinness Book of Records genoemd als het meest verfilmde personage. De eerste film dateert al uit 1900 en sindsdien hebben meer dan 70 acteurs gestalte gegeven aan dit beroemde personage. In 1984 startte het Britste Granada Television met een succesvolle tv-serie waarin Jeremy Brett de rol van Sherlock Holmes vertolkte en Edward Hardwicke de rol van Dr. Dawson voor zijn rekening nam. De serie liep vier seizoenen lang en tot en met 1994 werden er 39 afleveringen gemaakt. Naast de serie verschenen er een aantal tv-films, waarvan The Hound of the Baskervilles er één van is. Dit verhaal is gebaseerd op één van de vier boeken die Doyle over Sherlock Holmes schreef, en mag gezien worden als één van de bekendste verhalen van Sherlock Holmes.

Deze TV-film is waarschijnlijk één van de beste versies van het verhaal. De sfeer is uitstekend, evenals het verhaal wat met veel suspense wordt verteld. Jeremy Brett wordt door velen nog altijd gezien als de beste Sherlock Holmes en hij laat hier zien waarom. Ook de rest van de cast is goed op dreef. De film oogt tegenwoordig wat oubollig en het tempo is wat aan de trage kant, maar voor de rest is dit een uitstekende tv-film.

Peperdure (kosten: 120 miljoen dollar) romantische komedie, die destijds hopeloos faalde in de bioscopen. De kosten zitten hem met name in de acteurs. Reese Witherspoon was destijds één van de bestbetaalde actrices in Hollywood en ook Jack Nicholson en Owen Wilson kregen een 8-cijferig bedrag voor hun bijdrage aan deze film. De dure cast kan echter niet verhullen, dat dit een vrij standaard romantische komedie is geworden, met een 13-in-1-dozijn verhaaltje.

Reese Witherspoon speelt op de automatische piloot en heeft in het verleden beter acteerwerk afgeleverd. Owen Wilson is zoals gewoonlijk weer ontzettend irritant (nooit begrepen wat het Amerikaanse publiek zo geweldig aan hem vind) en ook Jack Nicholson kan beter. Het enige lichtpuntje is Paul Rudd, die met veel enthousiasme zijn rol vertolkt, en ook als enige voor de komische noot zorgt. Want ook op dat gebied schiet deze komedie hopelijk tekort. Er valt veel te weinig te lachen.

Een mislukte romcom van James L. Brooks, die in het verleden beter werk heeft afgeleverd als bedenker van The Simpsons en films als As Good As It Gets en Terms Of Endearment.