Opinions

Tja, wat kan je nog zeggen over Apocalypse Now dat niet al duizenden keren verteld is? Geweldige film natuurlijk, en het statuut van legendarisch meesterwerk is begrijpelijk en zeker ook verdiend. 4* is misschien wat aan de lage kant, maar het was pas mijn eerste kijkbeurt, en ik heb het gevoel dat het allemaal nog een beetje moet 'zakken' of 'rijpen'. Maar er is genoeg om van te genieten, zonder twijfel. Dat openingsshot alleen al met ''The End'' van The Doors op de achtergrond, heerlijk. Dat zet meteen de toon van de drie uur durende helletocht. De afdaling naar the heart of darkness (titel van het boek waar Coppola zijn film op baseerde, zij het losjes). Die neerwaartse spiraal voel je heel fel in elke scène en in elk shot, net als de waanzin die oorlog teweegbrengt. Coppola vertelt echt een fantastisch visueel verhaal. De allersterkste scènes vond ik misschien nog wel wanneer ze aankomen bij de laatste bemande outpost. De waanzin, verdwaasdheid en verlorenheid bij de soldaten op die plek, kwam ongelooflijk hard binnen. Zo goed in beeld gebracht; wow. De scènes met Kilgore zijn natuurlijk ook ongelooflijk sterk en entertainend, en belicht de waanzin dan weer vanuit een ander perspectief. Maar hoe dan ook, de verstandsverbijstering dringt door in elk personage, elke figuur. Want dat is wat oorlog nu eenmaal doet, altijd en overal. Hoe sommigen de film kunnen zien als een verheerlijking van oorlog gaat m'n petje te boven.

Wat vond ik minder? Mhm, ik vind het moeilijk om er helemaal de vinger op te leggen, maar het eindstuk met Marlon Brando deed me het eigenlijk het minst van alles. Goed geacteerd, dat wel, maar het kwartje viel niet helemaal.. Nog niet, althans. Ik vind niet dat de film hier echt iets vertelt dat niet al eerder aan bod is gekomen in de film, en het voelt daardoor een beetje als een herhaling, meer dan een echte apotheose. Ik had er meer van verwacht in ieder geval.. Het stukje op de plantage deed het tempo van de film ook niet enorm veel deugd, hoewel hier geloof ik al veel in geknipt is ten opzichte van de Redux-versie? (Ik keek The Final Cut, voor alle duidelijkheid). De bioscoopversie wil ik toch zeker ook nog wel een keertje zien. Ik weet dat Coppola de Final Cut als het laatste woord ziet, maar de 'korte' speelduur van de bioscoopversie lijkt me eigenlijk beter en strakker. Vroeger konden films vaak niet lang genoeg voor me duren; tegenwoordig ben ik toch eerder van mening dat korter meestal beter is.

Dikke 4* om mee te beginnen. Gaat zeker nog wel eens de herziening in. Maar toch al wel best imposant.

Redelijke film. De film heeft alvast het concept om goed te zijn. Het verhaal over een meteoor die kan inslaan op aarde en een groep astronauten die dit moeten proberen te verhinderen biedt veel mogelijkheid tot entertainment. De uitwerking van deze film vond ik helaas niet zo goed.

Het verhaal is leuk, maar niet optimaal uitgewerkt. Sowieso is de film veel te langdradig, in het eerste uur gebeurt amper iets interessants. Het gedeelte in de ruimte was dan wel goed. De humor werkte soms wel, maar was lang niet altijd geslaagd. Ook de acteurs waren niet al te best. Liv Tyler, Ben Affleck en Bruce Willis kwamen alledrie niet erg overtuigend over.

Wat dan wel weer heel erg goed is zijn de effecten. Special effects zijn ook na 16 jaar nog niet verouderd en Bay laat grootse en spetterende actie in de ruimte zien. Daardoor is de film nog erg vermakelijk om naar te kijken.

Geslaagde popcornfilm, maar eerlijk gezegd toch een lichtelijke tegenvaller.

In tegenstelling tot de meesten ben ikzelf niet zo héél lyrisch over Villeneuve. Het is een interessante regisseur, dat zeker, en ik kijk uit naar Dune, maar bij sommige van zijn films blijf ik achter met het gevoel dat er nét dat tikkeltje meer in had gezeten. Zo ook bij Arrival. Esthetisch is het een zeer mooie film; mooi lichtgebruik, prachtige shots, etc. Ook qua concept is het een heel interessante film. Ik studeer ook taalkunde onder andere, dus het is heel interessant om al die termen en theorieën voorbij te zien komen. Villeneuve lijkt uiteindelijk de Sapir-Whorf theorie aan te hangen; ons wereldbeeld en de manier waarop we dingen conceptualiseren wordt gevormd door de taal die we gebruiken. Dit wordt op het einde dan mooi weergegeven door het feit dat Adams' personage door het leren van de taal van de aliens een andere visie over tijd krijgt. Het hele motief met de cirkel en het oneindige/niet-lineaire dat dit uitstraalt hangt er allemaal goed mee samen. Interessant dus zeker, maar het probleem is dat Villeneuve dit niet geheel weet om te zetten in een heel boeiende film. De film verloopt soms traag zonder enige functionele reden, spanning zit er niet echt in en ook de personages blijven heel oppervlakkig en oninteressant. Het afsluitende kwartier is in se goed, maar de film lijkt slimmer te willen overkomen dan het in feite is. Vond het af en toe toch iets te onterecht pretentieus.

Gelukkig valt er visueel voldoende te genieten en is tevens de cast goed (met een prima Amy Adams die er wel duidelijk bovenuit steekt) maar over het algemeen weet Arrival gewoonweg niet voor de volle twee uur te boeien, en is het concept interessanter dan de daadwerkelijke uitwerking ervan. Er zat in ieder geval meer potentie in. 3*.

Fantastische spanningsopbouw, een strak tempo, memorabele personages plus goede acteerprestaties, een soundtrack die, zoals in ongeveer elke film van Carpenter, heel passend is en blijft hangen, en gewoonweg een grote coolness factor met die aanvallende bende; Assault on Precinct 13 is een geweldige (zeer) vroege Carpenter. Persoonlijk vond ik de eerste drie kwartier spanningsopbouw onverbeterlijk goed; de verschillende partijen worden één voor één goed geïntroduceerd, en er wordt ijzingwekkend opgebouwd naar het punt dat iedereen in Precinct 13 terechtkomt. Ik had op voorhand verwacht dat de film gedomineerd ging worden door actiescènes, maar niets is minder waar. Spanning voert de boventoon, en de acteurs krijgen zeker ruimte voor wat individuele momentjes. De quotes van Napoleon zijn geweldig, bijvoorbeeld, en ook Austin Stoker heeft een heel toffe présence. Heel leuke keuze ook om de aanvallers anoniem of gezichtsloos te maken. Dat verhoogt enkel de dreiging. Ik heb iemand deze film ooit horen vergelijken met een zombiefilm, en heel oppervlakkig gezien snap ik dat wel. De remake koos wel om de bad guys een gezicht te geven, en dat werkte wat mij betreft totaal niet.

Qua spanningsopbouw zit deze film dus heel erg snor, en je merkt dat Carpenter eenzelfde soort opbouw via oefening hier, in het iets latere Halloween volledig geperfectioneerd heeft. Qua beelden ook gewoon een erg mooie film; de kwaliteit ligt hoog. De actiemomentjes vind ik persoonlijk wel een minpunt. Qua knulligheid, maar het is ook gewoon niet érg interessant in beeld gebracht. De tweede helft behoudt sowieso niet die enorme strakheid van de eerste 45 minuten. Maar over het algemeen levert Carpenter met zijn 'quasi-debuut' meteen een meesterwerkje af.

Niet al te best.

De cast is goed (op een heel saaie Gabriel Byrne na) en de winterse setting met de sneeuwstorm is echt wel sfeervol, maar ondanks die goede elementjes kwam de film voor mij nooit echt tot leven. Van spanning is er nauwelijks sprake; de film leunt vooral op de actie-aanpak. Persoonlijk vond ik dat niet echt een goede keuze; bij een concept als dit kan je toch veel beter focussen op het claustrofobische aspect of iets in die aard. Dan zouden ook de verschillende personages beter tot hun recht komen, want de meeste lopen er nu maar een beetje als opvulling bij. Ethan Hawke, de fijne Drea de Matteo en vooral Laurence Fishburne proberen te roeien met de middelen die ze hebben, en doen dat ook goed, maar je blijft toch met het gevoel zitten dat er meer uit gehaald had kunnen worden, vooral uit Fishburne's personage. Enkele actie-scènes zijn niettemin wel tof, en nogmaals, de sneeuwsetting ziet er visueel heel mooi uit, dus heel slecht is het ook niet. Er zat gewoon meer potentie in. 2.5*.

Binnenkort het origineel van Carpenter maar eens opzetten, heb daar hogere verwachtingen van.

Met Asteroid City stelt Wes Anderson heel hard teleur. M'n bovenbuurman hier verwoordt het perfect; een prachtige lege huls. Dat is echt wat het is. Esthetisch is het weer tot in de puntjes verzorgd en perfect gemillimeterd in beeld gebracht. De symmetrische shots, de pastelkleuren; op technisch vlak is Anderson feilloos en op een hoog niveau in zijn carrière. Maar het blijft enkel bij die mooie verpakking. Inhoudelijk was dit tien keer niks. Met het verhaal en het verhaal-in-het-verhaal wordt er getracht interessant en intellectueel over te komen, maar dat is het op geen enkel moment. Het is pure pseudo-intellectualiteit die nooit prikkelt of boeit. Maar zeker emotioneel deed deze film niets met mij. Er is geen enkel personage waarmee ik me kon binden, of die iets losmaakte in mij als kijker. Een grote verspilling van een sterrencast wat mij betreft. Wat lopen veel acteurs er hier verloren bij. Zo'n acteur als Bryan Cranston wordt toch volledig verspeeld in zo'n stom rolletje als dit, en hetzelfde geldt voor het merendeel van de rest van de cast. Dit kan je toch niet meer vergelijken met bijvoorbeeld The Royal Tenenbaums, waar elk personage zo distinctief aanvoelt en zijn of haar eigen momentje krijgt. Om personages en gevoel draait het al een tijdje niet meer bij Anderson, maar dat is nergens zo jammerlijk duidelijk als hier.

De occasionele leuke of opvallende scène zit er zeker in. Het moment dat de alien voor het eerst opduikt in dat groene licht, bijvoorbeeld. Maar het is heel karig, en het is vooral een hele lange zit, omdat ik op geen enkel moment emotioneel in de film zat, en Asteroid City ook absoluut op geen enkel ander vlak boeit of interesseert. Anderson mag hierna toch eventjes herevalueren wat mij betreft. 2*.

Leuke film.

Eerst vond ik deze film niet zo goed, ik verveelde me echt bij deze film. Vorig jaar nog maar eens bekeken en viel meteen al een stuk beter mee. De effecten zijn echt geweldig en het grootste pluspunt aan deze film. De hele Pandaro-wereld wordt heel goed in beeld gebracht. Het verhaal vond ik dan wel weer wat minder. Het heeft niet erg veel te bieden en is soms ook wat saai en langdradig. De film in zijn geheel duurt zeker te lang, er had echt wel een halfuurtje afgekund. De acteurs deden het niet slecht, maar beter kon het wel.

4* voor deze film en dat komt voornamelijk door het visuele aspect.

De Avatar-films, het zijn toch altijd wel blockbuster-ervaringen om naar uit te kijken. Niet omdat het zo'n baanbrekende films zijn - verre van - maar omdat je toch een bepaald technisch (actie)niveau van James Cameron verwacht, en de visuele werelden toch waanzinnig veel sterker in beeld worden gebracht dan in je doorsnee spektakelfilm. Zo ook hier, je komt ogen tekort om het allemaal in je op te nemen, al kan je je nooit onttrekken aan het idee dat je naar een bloedmooie videogame aan het kijken bent. Qua echt 'filmgevoel' dat je er nog aan overhoudt, begin je hier wel echt op hybride grenzen te botsen. Maar goed, op dat aspect valt niets aan te merken, en er zitten enkele bijzonder sterke, spectaculaire en rot-entertainende actie-sequenties verspreid doorheen de (te lange) film. Meer en beter dan in de tweede film, naar mijn gevoel. De climax van de film lijkt verbazingwekkend hard op het eindgevecht in de tweede film - wat ik creatief gezien wel echt enorm suf vind - maar het is allemaal zodanig met een paar schepjes erbovenop, waardoor ik het ondanks de herhaling wel een spectaculairder, toffer einde vond deze keer. Uiteindelijk is dat ook iets dat Cameron al zijn hele carrière doet: Terminator 2 is ook bijna een herhaling van de eerste film, maar dan grootser, epischer en met meer actie. Hij zei zelf in een interview recent dat hij maar 5 goede ideeën heeft gehad in zijn carrière, en daar alleen maar op blijft variëren. Tja, kijk. Zolang het werkt zeker.

Maar toch reken ik de grote herhalingsfactor wel negatief aan, en kan het bij mij daardoor ook écht niet boven een 3.5* uitkomen. Er gebeurt werkelijk niets substantieels in deze film van 200 minuten, en we zijn op het einde eigenlijk geen stap verder dan op het einde van deel 2. Het eindgevecht is opnieuw tussen dezelfde partijen, de film speelt zich voor 90% opnieuw af op dezelfde locaties in de waterwereld (terwijl ik eerlijk gezegd nieuwe biotopen zoals een vuurwereld had verwacht, en wat de titel eigenlijk ook wel lijkt te beloven), de personages strugglen nog steeds met dezelfde persoonlijke dingen.. En op het einde wordt er opnieuw niks definitiefs afgerond. Quaritch heeft voor de derde keer op rij een 'ambigue dood', maar heus niet. Enfin, ik bedoel maar: het is eigenlijk schandalig hoe weinig nieuwe ideeën, locaties en visuele werelden in deze film zitten.. het is gewoon één grote verlening van het tweede deel. Mijn favoriete stuk waren de actie-scènes in de stad van de mensen, omdat dat visueel gewoon even een breuk is met de rest van de film.

Het hoogtepunt qua nieuwe toevoegingen is veruit Oona Chaplin als Varang; zij is echt een sterke villain, die helaas vanaf de tweede helft volledig gesidelined wordt. Ook weer zo'n vreemde keuze, want zij vormde nu juist eens een opwindend nieuw element.

Maar all in all zijn mijn verwachtingen naar volgende delen wel definitief een beetje bijgesteld, ook al vond ik deze film in z'n geheel sterker dan deel 2. Ik verwacht gewoon niet meer dat Big Jim nog heel veel nieuws of creatiefs uit zijn hoge hoed te toveren heeft.

3.5*.

De bioscoopervaring was leuk, maar zelfs tijdens het kijken overwoog een gevoel van teleurstelling. Ik had stiekem gehoopt op een verpletterende ervaring, ongekende actie en bombast, kortom: James Cameron die na al die jaren alle registers zou opentrekken, en er dan nog eens een schepje bovenop zou doen. Maar dat gebeurt niet. The Way of Water is een ambitieus project, absoluut, maar op een bepaalde manier toch ook vreemd kleinschalig. Zelfs de 'gigantische' climax gaat eigenlijk maar over één familie tegen één bad guy. Cameron heeft er een soort van familie-epos van proberen te maken, maar dat is een keuze die niet goed uitpakt wat mij betreft. De nieuwe garde personages zijn met veel, maar slechts enkele van de kinderen vond ik enigszins interessant. De rest is enorm vergetelijk, en ook Jake Sully is geen pakkende protagonist. Je hebt dan wel te maken met een visueel enorm prachtige film (ook al heb je af en toe het gevoel naar een videogame te kijken), maar wanneer er weinig tot geen emotionele binding met de personages mogelijk is, heb je maar tot op een bepaald niveau een geslaagde film. Mooie beelden zijn één ding, maar niet alles. Dat het verhaal heel simpel is, daar ga ik niet over vallen. De gemiddelde Marvelfilm heeft geen sterker verhaal, en daar vallen mensen ook niet over. Maar de personages hadden echt wel pakkender moeten zijn, want nu word ik als kijker eigenlijk nergens geraakt, en hebben de emotionele momenten weinig impact.

En passie en liefde voor je eigen creatie zal ik nooit ontmoedigen, maar je kan ook té geïnteresseerd zijn in je eigen wereld. Pandora is schitterend, maar een diepe lore of geschiedenis heeft het niet, ook al lijkt Cameron te denken dat dat wel zo is. Dat lange middenstuk met de verkenning van de (onder)waterwereld is visueel absoluut schitterend, maar puur buiten het direct visuele om prikkelen de beelden niet. Pandora is voor mij niet zo'n levende wereld als bijvoorbeeld Peter Jackson in zijn Lord of The Rings-trilogie creëerde. Het is mooi, prachtig zelfs, maar het blijft ten allen tijde wel ook een beetje.. fake.

De volgende delen gaan toch iets extra moeten bieden, buiten de overweldigende visuele ervaring om. Je gaat geen hele saga kunnen enten op enkel mooie beelden, al vrees ik een beetje dat dat wel Camerons plan is op het moment. En mijn god, dit hoeft in de toekomst ook geen 190 minuten meer te duren. Geef ons gewoon een compacte blockbuster van 2 uur met meer vaart en een hele hoop retecoole actie zoals alleen Cameron dat kan (of kon in ieder geval), en je hebt me terug mee in deel 3. Dit moet simpelweg beter.

3*.