Opinions

Verrassingsfilm op het AFFF. Helaas maar weinig boeiend. Vanaf seconde 1 is al duidelijk hoe de zaken ervoor staan en als ook nog eens met een climax begonnen wordt de bureaustoelgast die aan gort wordt gereden dooft de film als een nachtkaars uit. Jammer...

2*

Wauw! Schitterende film. Doeltreffende regie van Kamp. Elk vals sentiment wordt gelukkig geweken en Decleir en vooral de kleine Tam zijn geweldig. Heb genoten. Ontzettend lieve film.

4* en dan ben ik nog zuinig...

Deze film viel mij lichtelijk tegen. Goed verhaal en uitstekende cast, maar als ik de regisseur was (als......) dan had ik de film veel duisterder gemaakt. Nu zaten er af en toe een paar 'spannende' (meer ook niet) scènes in en als die afgelopen waren raakte je weer helemaal 'uit de film'. Dat vond ik dus een beetje jammer, maar op zich was dit best een leuke film. 3*

Aan de ene kant was deze film voor mij erg mooi. Ik heb bijna 2 en een half uur gekeken naar schitterende landschappen, mooie gevechten (vooral de gevechten in slowmotion) en prachtig gefilmde scéne's. Vooral de scéne aan het begin waar de hoofdrolspeler (z'n naam is me even ontschoten) in de regen tegen een groepje lui vecht, die een man met een baard afrossen. Schitterende slowmotion scéne's waar je de regen gewoon ziet vallen. Erg mooie gemaakt. Tt zover een genot voor het oog dus. Maar het grote minpunt van het verhaal was dat het verhaaltje veel te langdradig en cliché was. De film had voor mij wel een half uur korter gemogen. Dan was het ook wel goed geweest. Maar al met al toch nog 3 sterren.

Voorspelbaar filmpje, waarin net iets te veel gezongen wordt, maar best wel vermakelijk. 3*

Palindromes behoort helaas niet tot Solondz beste werk, maar er zitten enkele geweldige stukken in, die de film toch zeker de moeite waard maakt.

Het multiple character gegeven werkt leuk, alhoewel het zo nu en dan wellicht een beetje te geforceerd over kan komen (zonder dit was het ook wel duidelijk, dat ze keer op keer ontwikkelingen door maakt). Het meisje van de eerste paar scènes deed me heel erg aan Miranda July in Me And You denken; heerlijke scène waar ze het fotoalbum van die jongen door kijken en Aviva dan zegt dat de jongen eigenlijk altijd klein had moeten blijven.

Vanaf het SUnshine segement ontspoort de film hier en daar wat (het begin was leuk, maar het dramde een beetje te veel door imo). Gelukkig werd dit weer goedgemaakt op het feest, waar Mark zijn geniale betoog houdt (ik was zwaar ontroerd) over de constantheid van de mens (duidelijk één van de beste dialogen uit de hele film; duidelijk Solondz; hier leek hij er zelfs op.)

3,5*

Interessante schets over de opkomst en ondergang van de panman, waar helaas de vertelstructuur een beetje in de weg zit.

Later meer...

Ondanks de toch vrij lange speelduur heeft deze film weinig 'vervelingsmomenten'. Sommige stukken hadden van mij wel een beetje ingekort mogen worden, maar echt storend vond ik dit niet. Hoffman en McQueen doen hun werk uitstekend. 3,5*

Niet onaardig, maar helaas werkt het maar bij vlagen. Het geheel ontbeert ook enige structuur, waardoor op emotioneel vlak mee gaan met Merijn zo goed als onmogelijk is. En dat terwijl het onderwerp zich er wel goed voor zou kunnen lenen. Had wat mij betreft ook nog wel wat langer mogen zijn. De geïnterviewden hadden veel meer willen en kunnen vertellen, als hier de tijd voor zou zijn.

In ieder geval is Paradise Girls stukken beter dan het ultra trage en vooral ultra saaie Jacky, Pyng Hu's vorige film. Veel mooier gedraaid vooral, met veel warmere kleuren. Maar echt overtuigen doet ie helaas nog niet. Ben wel benieuwd naar z'n eventuele volgende film. Een stijgende lijn zit er iig in.

2,5*

Verrassend leuke film. Aardig verhaaltje (hier en daar een beetje dunnetjes) en een aardig goeie cast. (Vooral Rietman en Mercelina. Die kerel met dat baardje, Herdigein heet ie geloof ik was een beetje overdreven bezig.) 3*

Het idee om gedurende de hele film je acteurs alles te laten zingen is natuurlijk enigszins kierewiet, maat toch werkt het wel. En dan raakt niet alleen de vorm, maar ook zeker de inhoud. Een verrassing.

3,5*

....en hij krijgt nu ook van mij de volle 5*. Geweldig.

Zoals de meeste verzameling korte films, geregiseerd door verschillende regisseurs, die worden samengebracht naar één lange film heeft ook Paris, Je T'Aime last van incoherentie. Het is vooral de middelmatigheid die overheerst; geen enkel filmpje was écht slecht (alhoewel er van mij wel enkelen uit hadden gemogen) en op een enkel filmje na was er eigenlijk ook niets wat er echt boven uit stak (die van de Coen's, Craven en vooral Tykwer waren toch net iets beter en/of leuker dan de rest).

3*

Ondanks de aardig lange speelduur word deze film eingelijk nergens echt saai. Wel vond ik het verhaal een beetje leeg (het had ook wel in een kortere tijd verteld kunnen worden), maar erg storend vond ik dit verder niet. Tja, wat kan ik er nog meer over zeggen; gewoon best wel een leuke film. 3,5*

Heerlijke documentaire.

Grappig te zien dat Pim de hele film het filmmaken probeert te controleren. Het zijn dan ook juist de momenten waarin hem dit niet lukt, dat wat de film zo bijzonder maakt.

Wat een man!

Het boek vond ik vrij slap; een interessant gegeven, maar erg matig uitgewerkt. Zo ook in deze film. Heb maar van weinig stukken echt genoten. Carice was wel weer erg sterk imho (doe mij ook zo'n vriendin).

Bij vlagen fantastisch; anderzijds hier en daar ook nogal iteratief. Blijft ondanks dat toch een fascinerende kijkervaring...

3,5*

Sterk. Bruut geweld en ontroerende momenten lopen nadeloos in elkaar over. Prachtig ook, die scène van Coburn met die hoertjes. Hoe hij, blij als een kind, met de tepel van het hoertje in bad speelt, terwijl hij zijn mogelijke einde lijkt aan te voelen.

Een film met een veelbelovende trailer, die het uiteindelijk niet waar maakt. De hoofdstukstructuur maakt het geheel stroperig en sowieso had de tweede helft van de film veelefficienter vertelt kunnen worden. Visueel wordt er genoeg uit de kast getrokken, maar inhoudelijk heb ik geen origineel ontdekt.

Uiteindelijk is de jus zo lekker dat je er pas laat achterkomt dat de gehaktballen eronder bedorven zijn.

2,5*

Ik vond dit best een leuk filmpje. Ik had niet zo veel problemen, in tegenstelling tot vele anderen, met het einde. Het is misschien een beetje té, maar het is weer eens een keer wat anders dan het 'en ze leefden allemaal nog lang en gelukkig einde.' Ook heb ik met verbazing naar de fantastisch acterende Osment zitten kijken. Dat kleine kereltje acteerde zonder moeite Spacey en Hunt onder de tafel. 3*

Matig (en vrij fout) verhaaltje, vooral omdat het begrip realisme niet zo nauw wordt genomen. positief was de vrij verrassende Gibson en de grappige Lucy Liu.

Het geheel sprak mij niet erg aan, daarom 2*

Woo neemt het niet zo nauw met de geloofwaardigheid van z'n hoofdrolspelers, maar toch is dit frisser dan menig ander Hollywood filmpje in z'n soort.

Zijn Phillip K. Dick's verhalen eigenlijk ooit in het NL uitgekomen?

Om Queto even samen te vatten: Patriotistische, Amerikaanse rommel. 1*, omdat de aanval op Pearl Harbour mij nog deed wakker houden. Het romance verhaaltje eromheen leek wel een slechte aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden (oh nee...alle afleveringen van GTST zijn slecht.)

De film begint erg leuk, maar begint na een uur zijn kracht te verliezen. Jammer. 2,5*

Aardige film. De cast deed het aardig (Clooney stak daar wel boven uit), het verhaaltje was ook wel aardig, maar heb me ontzettend geiriteerd aan de ontzettende slechte Special Effects. Maar two thumbs up voor het einde....Ik zou zeggen een Amerikaanse film, dus ze komen ongeschonden door de zware storm heen, maar....ZE GAAN ALLEMAAL DOOD! 2,5*

Film begint sterk (erg indrukwekkende openingsscene), maar weet helaas niet de volle lengte te boeien. Na een dik uur raakte ik mijn concetratie kwijt en die vond ik pas weer terug ongeveer drie kwartier voor het einde, toen het weer stukken interessanter ging worden. De paar laatste scenes waren ook weer erg mooi; vooral de Messias-achtige scene als hij zijn parfum gebruikt om zich onschuldig te laten verklaren.


Een half uur korter had wonderen gedaan...

3,5*

Dijk van een film. John Hughes would be proud.

Dik 4*.

Kon tot nu toe alle Jarmusch films waarderen (op een enkeling na 4* of hoger), maar helaas deed Permanent Vacation het niet bij mij. Hou van minimalistische films, maar dit is mij zelfs té minimalistisch.

Geen verstokte fan dus, gewoon fan.

2*

Misschien dat dit wel de beste Bergman die ik tot nu toe gezien heb (niet dat ik er a veel gezien heb, maar ik denk toch wel meer dan de gemiddelde Nederlander). Vooraf aan de film had ik het gevoel dat ik na 80 minutenmijn top 10 lijstje aan moest passen, maar dit was (helaas) nog niet hte geval.

Wat me opviel aan de film was het schitterende camerawerk (Nykvist) en de prachtige muziek (vond ik overgens totaal niet storend, zoals het bij Ingemar meen ik wel een beetje deed). Verder perfecte rollen van Andersson en Ullmann.

Inhoudelijk heb ik denk ik wel nog het nodige gemist, omdat ik hem voor de eerste keer in het Zweeds met Engelse ondertiteling keek. Ik ga hem dit weekend nog een keer kijken en kom dan met mijn definitieve oordeel. Voorlopig een voorzichtige 4*.