Opinions

“The fact that you borrow my dog in order to trick your veterinarian girlfriend
to thinking you're an animal lover is pathetic.
I am an animal lover, I'm just not an animal owner.”

Het is officieel. Dit was nu eens echt de laatste film met Bruce Willis waar ik mijn tijd aan verpruts. Telkens verwacht ik nog eens een opflakkering van mijn eeuwige held, om tenslotte achteraf ontgoocheld te besluiten dat blijkbaar de grootte van de cheque veel belangrijker was dan de inhoud van de film. En waarschijnlijk zal het loonzakje ook niet voldoende gevuld zijn geweest, als je naar de intensiteit van zijn inzet en enthousiasme kijkt. Een krop sla in de moestuin van mijn vader toont meer dramatiek en inlevingsvermogen dan Mr. Willis in dit pseudo misdaad-actie verhaal. Let eens op zijn expressie op het moment dat Jack (Mark-Paul Gosselaar) een auto opblaast voor zijn hotel. Pijnlijk. Vreselijk degoutant voor een Willis-fan zoals mij. Ik had eerder de neiging om die krop sla uit de moestuin van mijn vader naar het scherm te smijten. (I’m sorry Mr. Willis but not only your ties were dipped in shit.)

Uiteindelijk paste Willis wel perfect in deze film, want voor de rest was dit ook om van te janken. Wanneer gaan regisseurs nu eens eindelijk beseffen dat een misdaadfilm het label “onsterfelijk” krijgt doordat het een weergaloos en boeiend verhaal bevat waarin gedreven en charismatische acteurs de rollen voor hun rekening nemen. En niet de hoeveelheid munitie dat er verschoten wordt gedurende de film. De vuurgevechten in “Precious Cargo” zijn zo irriterend slecht en belachelijk overdreven. Er werd volgens mij zoveel munitie verschoten als tijdens de landing van Normandië. Statistisch gezien is het een uitstekend idee, want het zijn allemaal zo’n slechte schutters dat het massaal afvuren van wapens wel eens een kans op slagen biedt. Eén verdwaalde kogel is voldoende. Zelfs Stevie Wonder zou een betere schutter zijn. En telkens vraag ik me af van welk materiaal de meeste voorwerpen om te schuilen gemaakt zijn, daar ze telkens een immense kogelregen kunnen weerstaan.

Mark-Paul Gosselaar viel al bij al behoorlijk mee. Alhoewel ik niet begreep vanwaar de titel “Michelangelo of Thieves” vandaan kwam, want zo bijster intelligent leek hij me ook niet. Als je op zo’n stupide manier in een verzinsel van een ex-lief trapt en blindelings een vermeende zwangerschap als waar beschouwt, ben je zeker niet gezegend met een goedwerkend brein. Gelukkig had ik hem niet direct herkend als de volwassener versie van Zack uit “Saved by the bell”, anders had ik het al vroegtijdig opgegeven. Als er één irritante jeugdserie was uit die tijd, dan is het wel “Saved by the bell”. Claire Forlani is een elegante verschijning en deed haar best om haar rol als zwangere ex (die ondanks haar conditie toch nog aardig uit de voeten kon tijdens hectische momenten) ietwat geloofwaardig te maken. Onnodig te zeggen dat ze me echter na een tijdje ook begon te irriteren.

Vergeleken met deze film was “American Heist” nog genietbaar. Verwacht je aan een aaneenschakeling van clichés. Zoals de macho-stijl en stoere taal die te pas en te onpas wordt gebruikt. Dat leidt dan tot een gênant moment zoals deze waar Christoph Rob Rowen eventjes enkele met siliconen opgevulde blonde bimbo’s op hun plaats zet. De bendeleden blijven de gehele film vanuit elke hoek en kant komen terwijl hun arsenaal aan wapens zienderogen toeneemt. Er zijn de semi-romantische verwikkeling tussen Jack en enerzijds zijn ex en anderzijds zijn nieuwe vriendin, de veearts Jenna (Lydia Hull) die zich een romantisch dinertje toch anders had voorgesteld. Op het einde vind ze de levensstijl van Jack precies vanzelfsprekend.

Is er dan echt niets positiefs te melden. Jawel hoor, is toch nog één lichtpuntje in deze film. En dat is de figuur Logan, vertolkt door Jenna B. Kelly. Ze is niet alleen oogverblindend knap maar heeft ook een amusante manier van zich uit te drukken. Zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken maar waarschijnlijk wel uiterst genietbaar als ze begint te spinnen. Als ik Jack was, zou ik me toch nog eens bedenken in mijn keuze over een vriendin. Tenslotte viel het me naderhand op hoeveel deelnemende acteurs ook hun medewerking hadden verleend aan “Extraction”. Had ik dat op voorhand geweten, dan had ik me zelfs niet de moeite gedaan om dit gedrocht te bekijken.

1*

“What if I could put him in front of you, the man that ruined your life. If I could guarantee that you’d get away with it. Would you kill him ?”

Zucht ! Waar is de goede oude tijd dat je nog relaxed achteroverliggend in de zetel kon genieten van films over tijdreizen zoals “Back to the Future”,”The Terminator”,”Timecop” of recent “Looper”, zonder dat je naarmate de film voortschrijdt, begint te snakken naar een glas water met een bruisende aspirine erin ? Het principe van het tijdreizen met de gekende paradoxen wordt wel aangehaald in deze films (zoals de steeds waziger wordende Michael J. Fox en de dreiging om als individu te verdwijnen doordat zijn ouders uit elkaar groeien), maar is niet van primair belang voor de gehele film. “Predestination” is van een heel andere orde en zit redelijk vernuftig en verdomd gewiekst in elkaar. Maar ik verzeker je, dat de veelvuldige plot-twists en tijdslussen die in elkaar verweven zijn, je op een bepaald compleet duizelig maken. De film is een harde noot om te kraken die enorm veel concentratie vereist. Het is zo’n film waarbij je van de ene verbazing in de andere valt. Het is te vergelijken met “de kip en het ei” raadsel. Op een bepaald moment ben je er heel zeker van dat het ei er eerst was, maar nieuwe ontwikkelingen en onthullingen doen je dan weer twijfelen aan dit feit en zorgen ervoor dat je je conclusie herziet.

Recensie Predestination

"Stay invisible. Stay out

of sight. That was the plan."

Toen ik in de tijd de film “Christiana F. – Wir kinder vom Bahnhof Zoo” (met in de soundtrack een magistrale Duitse versie van “Heroes” door Bowie ) voor ogen kreeg, had ik à la minute een heilige schrik voor de drug heroïne. De impact die deze film op me had, was onbeschrijfelijk en zorgde ervoor dat ik me voornam om nooit van zijn leven hiermee te beginnen. Het beeld dat ik kreeg over cocaïne na het zien van “The preppie connection”, was dat van een onschuldige party drug die alleen bestemd is voor de yuppie-jeugd van tegenwoordig. Het lijkt een niet zo gevaarlijke maar wel een geldverslindende drug. Om eerlijk te zijn vind ik dit angstaanjagend. Dat schets zo’n beetje mijn gevoel over deze film : een doorsnee film gebaseerd op een waargebeurd verhaal die geen blijvende indruk nalaat.

Alles draait rond Tobias (Thomas “Me and Earl and the dying girll” Mann), een tiener uit een niet zo gefortuneerde familie die onder druk van zijn moeder (Amy Hargreaves) zijn schoolcarrière begint op een eliteschool. Zijn medestudenten waren van het meer geprivilegieerde type die zich geen zorgen maakten over hun studieresultaten. Als je ouders over een rijkelijk gevulde bankrekening beschikken en je afgezet wordt in een peperdure limo, dan is dit wel het laatste waar je je zorgen over maakt. Ik veronderstel dat subtiel beloofde sponsoring door de rijke familie wel zal helpen. Tobias voelt zich een buitenstaander. Een parasiet zonder geld die het waagt om zich te mengen met de bourgeoisie. De dag dat hij een bende van die rijke ettertjes helpt om hun straf te ontlopen, ziet hij een kentering in zijn reputatie. En met de (onbewuste) medewerking van de zoon van een Colombiaanse ambassadeur (Guillermo Arribas) ziet hij een mogelijkheid om een plekje te vergaren tussen deze rijkere jongeren. En tegelijkertijd probeert hij op die manier om ook het hart te veroveren van Alex (Lucy Fry) en haar vriendje (Logan Huffman), een verwende rijkeluiszoon.

De film is gebaseerd op het ware verhaal van Derek Oatis die in de jaren 80 in gelijkaardige omstandigheden vertoefde op Choate Rosemary Hall, een elitaire privéschool waar ooit John F. Kennedy zijn broek op de schoolbanken versleet. De feiten van dit schandaal zijn dan wel een beetje verdraaid en verbloemd, maar wat me zeker beviel was die jaren 80 sfeer. Het moment dat “Just like honey” van The Jezus and Mary Chain weerklonk, kon het voor mij al niet meer mislopen. Misschien wel omdat ik zo’n jaren 80 aanhanger ben op muzikaal gebied. De soundtrack was dan wel een aangename verassing, de film op zijn eigen was dit hoegenaamd niet. Niet dat deze me verveelde, maar intrigerend was het nu ook weer niet. Het botsen van sociale klassen in een schoolomgeving en de manier waarop bepaalde individuen zich moeten laten gelden om erbij te horen, is een onderwerp dat al meermaals werd gebruikt. En drugs gerelateerde films zijn er ook in overvloed. Trouwens, ik wist niet dat het in die periode zo doodsimpel was om drugs te smokkelen. Een tripje boeken naar Bogota in Columbia. Wat doelloos ronddwalen. Liefst richting sloppenwijk om op die manier schijnbaar moeiteloos in contact te komen met ongure types die de pakjes cocaïne in hun voorraadkelder hebben liggen. En dan doodgemoedereerd langs de douane lopen. Het leek me allemaal een beetje te eenvoudig.

Ook de vertolkingen waren redelijk oppervlakkig. In eerste instantie dacht ik dat de houding die Thomas Mann aannam in “Me and Earl and the dying girl”, scriptgewijs was opgelegd. Nu ben ik er van overtuigd dat dit zijn ware aard is, want hier acteert hij op identieke wijze. Een bedeesde, ietwat sullige blik en ook dezelfde bescheiden attitude. Hij wil wel rebels overkomen, maar beslist telkens om zich wijselijk gedeisd te houden. Lucy Fry heeft het gepaste uiterlijk om te fungeren als speelgoedje voor het rijkeluiszoontje en heeft ook meegespeeld in andere flut tienermeisjes films (zoals "Lightning Point" en "Mako Mermaids"), maar haar personage is hoofdzakelijk een noodzakelijk rekwisiet. De enige die op mij indruk maakte, was Logan Huffman. Exact dezelfde psychopathische inleving als zijn personage in “Final Girl”. Een schitterende vertolking die laat zien hoe een drug zoals cocaïne je persoonlijkheid aantast en schizofreen maakt. Echter denk ik dat een filmavond met een film als “The breakfast club” in combinatie met “Trainspotting” een kwalitatief betere optie is.

2.5*

Man man man. Wat een abominabel slechte horror. Ik weet wel dat er in zulke films waar een groepje jongeren op een locatie geconfronteerd worden met iets dat hun het liefst als barbecuevlees wil gebruiken, dat er meestal ultra domme beslissingen worden genomen. Maar deze sloeg alles. Toekijken hoe je vriendin een andere vriend ligt te verorberen, en toch nog weigeren om ze het hoekje om te helpen, omdat ze hulp (psychologische of d.m.v. yoga oefeningen?) nodig heeft .... Tja, dan wordt het best lachwekkend. En de ontknoping met het blubberig ding, hielp ook niet echt. Het enige positieve was de confrontatie tussen Chad en Dace. Plus de make-up zag er behoorlijk uit. Dan vond ik "Animal" toch stukken beter.

I just spent ten months in the jungle,

and this all smells like cat shit to me.

Films waarin dieren het leven van de hoofdrolspelers zuur maken. Ze zijn er in grote getale. Nog maar recent kon je in “Crawl” zien hoe alligators een vader en dochter trachtten te verschalken met hun immense muilen vol vlijmscherpe, vlees verscheurende tanden. Ofwel zijn het schepsels die zo’n ontwikkeld gehoor hebben dat ze elk menselijk geluid kunnen lokaliseren en zich gezwind daar naartoe begeven om de bron van het lawaai aan stukken te scheuren. Vogels, honden, katten, krokodillen, tarantula’s, grizzlyberen, apen, mieren, slangen en haaien. Er is al een heel segment uit het dierenrijk aan bod gekomen. Deze film “Primal” deed me direct terugdenken aan een film die ik jaren geleden heb gezien n.l. “Burning Bright”. Ook in deze laatste film was het een tijger die op twee onschuldige personen joeg. Alleen speelde het zich af in een soort Pippi-Langkous-huis af. In “Primal” daarentegen is het een vrachtschip dat dienst doet als jachtterrein. En Nicolas Cage is ook van de partij. De moeite dus om deze film een kans te geven.

Nicolas Cage. Man, wat heb ik toch een immense bewondering voor dit fenomeen. Ik ben er zeker van dat hij een welbepaald doel ambieert. En dat is op zijn sterfbed kunnen zeggen dat het wereldrecord “Acteur met meeste vertolkingen in langspeelfilms” op zijn naam staat. De man (gekend voor zijn fenomenale rollen in “Leaving Las Vegas” en “Joe”) doet wel zijn uiterste best de laatste jaren. Elk jaar verscheen hij in maar liefst zes films. Dat het niet allemaal meesterwerken zijn, is natuurlijk ook een feit. Maar La Cage schijnt toch wel over een immens uithoudingsvermogen te beschikken. Volgens mij aanvaardt hij elk aanbod dat hij in de bus krijgt. Zijn liefde voor het vak lijkt oneindig te zijn blijkbaar.

De cruciale vraag die je je kan stellen is dan ook natuurlijk : “Is deze film het kijken waard of is het compleet waardeloos?”. Tja, de waarheid ligt eigenlijk ergens in het midden. Als Frank Walsh (Nicolas Cage) inscheept aan boord van een containerschip samen met een hele lading exotische dieren, merkt hij algauw dat hij niet de enige is met een uniek, levensgevaarlijk exemplaar. Frank verdient zijn boterham met het vangen van exotische dieren die hij dan doorverkoopt aan de hoogste bieder. En de witte jaguar (“white jag” zoals Frank telkens herhaalt) is voor hem een lot uit de lottorij. Een schot in de roos en de garantie op wat vastgoed in Pine Lake. Maar dan verschijnen de Amerikaanse autoriteiten met een hoogst gevaarlijke huurling (Kevin Durand) in ketens, een bataljon tot de tanden gewapende militairen en een persoonlijke vrouwelijke arts (Famke Janssen) om ervoor te zorgen dat de huurling de trip overleeft. Het heeft iets te maken met een hersenafwijking en de atmosferische druk. Bijzaak achteraf. Het vervolg kan je al raden. Voordat Frank het goed en wel beseft, moet hij zijn jagersinstincten bovenhalen en jacht maken op zowel de witte jaguar als de levensgevaarlijke Richard Loffler.

Echt spannend wordt de film nooit. Het lijkt meer op een langdurend verstoppertje spelen op het schip. De meereizende militairen worden op een wel echt te makkelijke wijze systematisch geliquideerd. Een echte functie heeft Dr. Ellen Taylor na een bepaalde periode ook niet echt meer. Famke Janssen beperkt zich tot irritant protesteren over het vangen van bedreigde diersoorten. Ze lijkt wel een feministische milieuactiviste die elk moment een spandoek uit haar broek tovert waarop leuzen over dierenrechten staan. Zelfs de jaguar wist alleen te overtuigen in de openingsscène. Naderhand werd het niet meer dan een rondsluipende schaduw. Alleen de beide personages van Cage en Durand zorgden voor enige animo. Kevin Durand wist op een overtuigende manier een psychopathisch personage te spelen. En Cage had zichtbaar plezier hier. En eerlijk gezegd, vergeleken met “A score to settle”, “Kill Chain” en “Running with the devil” (waarbij ik schaamteloos in slaap viel), valt deze B-film best mee. Cage fan? Dan mag je deze gerust toevoegen aan je lijst van “Gekeken-Cage-Films”.

2.5*

So you're telling me right here,

right now to my face,

that you actually believe there's an Oh-Mah out there?

Toegegeven, “Primal Rage” zal zeker niet de prijs voor origineelste film winnen. En er zijn heel wat pijnpunten te vinden in deze B-film. Maar tot mijn verbazing beviel me deze film toch wel. Het aloud bekende thema over een onbekend wezen dat zich in de bossen verschuilt en willekeurige slachtoffers maakt. Neem “Animal” en voeg er wat “Predator” elementen aan toe en je kan je al een beetje voorstellen wat je voorgeschoteld krijgt. Het is eigenlijk niet verwonderlijk dat je direct aan zo’n films moet denken want Patrick Magee, regisseur van deze low-budget horror film, was ook betrokken bij de SE’s van “Alien vs. Predator”. De ervaring die hij daar opdeed, heeft hij wijselijk ook hier toegepast.

Men heeft de legende van de Bigfoot in deze film verwerkt. En dan ook nog eens een Bigfoot met een fashion statement. Het mysterieus wezen gebruikt boomschors als vermomming en bescherming. Lang moet je niet wachten om het wezen al in actie te zien. Nadat Ashley (Casey Cagliardi) haar wederhelft Max (Andrew Joseph Montgomery) aan de gevangenispoort heeft opgepikt en onderweg een kortstondige pauze inlast om moeder natuur haar gang te laten gaan (een jaar celibatair leven heeft zo zijn gevolgen), rammen ze ongelukkigerwijze iemand frontaal van de weg af. Tja, de autoriteiten bellen is problematisch daar Max nog maar net de gevangenis heeft verlaten. Tevens ziet het verfomfaaid lichaam er erg toegetakeld uit. Je zou eerder zeggen dat een pletwals er overheen gedenderd is, in plaats van een doorsnee SUV. En dan begint er ook nog eens iemand enorme keien naar hun te smijten. Terwijl de ongelukkige Max met zijn klikken en klakken de rivier in dondert en Ashley als moedige redder er achteraan springt, beseffen ze niet dat de snoodaard die dit op zijn geweten heeft, onze vriend de gigantische-bosaap-die-dienst-zou-kunnen-doen-als-kamerbreed-vloerkleed is.

Alle gekheid op een stokje. Deze film is ondanks het niet zo gigantisch budget toch verrassend spannend en zelfs geslaagd te noemen op sommige vlakken. Dat er geen astronomisch budget was, heeft tot resultaat dat er geen CGI aan te pas is gekomen. Veronderstel ik toch. De “Practical effects” daarentegen zijn alomtegenwoordig en zien verdomd goed uit. Misschien dat het harige beest, dat zich op onschuldige boswandelaars stort, er soms wel lachwekkend uitziet. Toch zijn er ook bepaalde effecten die weergaloos uitgewerkt zijn. Verwacht dus aardig wat gore fragmenten waarbij heel wat bloed rondspat. Het eindresultaat zijn meestal beelden van verpletterde en verkreukelde slachtoffers. Op dat vlak zit het dus wel snor.

Wat schort er dan? Wat zorgt er dan voor dat deze film niet direct opgenomen wordt in de verzameling van “de betere horror films”? Grootste minpunt is het betrekken van één of ander Indiaanse mythe. Dat men dit gebruikt om een verklaring te geven over de oorsprong van de bosdemon is nog begrijpelijk. Het spijtige is dat men er ook een Indiaanse medicijnvrouw bijhaalt. Ik begrijp dat ze noodzakelijk is voor het verder verloop van het verhaal, maar de uitvoering was ietwat overdreven. Het leek wel of men een tweeluik op gebied van horror wou aanbieden want de “Whispering Woman” zag er wel angstaanjagend uit. Precies de heks die zo uit het sprookje van “Hans en Grietje” is weggelopen. Ook het gedeelte over het ritueel dat uitgevoerd werd door ingeburgerde inheemse Amerikanen was nogal langdradig en in mijn ogen overbodig. Tja, en het acteerwerk viel bij momenten ook nogal tegen. Vooral de interacties tussen de sheriff en zijn hulpsheriff kwam amateuristisch en gekunsteld over.

Desalniettemin is “Primal Rage” een vermakelijke monster-film waar liefhebbers van bloederige en gore scenes hun hart in kunnen ophalen. Het is niet alleen dit primitief wezen dat voor de nodige spanning zorgt. Het groepje Rednecks die Max en Ashley tegenkomen in het bos en waar ze met zichtbaar tegenzin hulp aan vragen, was voor mij het meest boeiende gedeelte van deze film. De manier waarop BD, trouwens een exquise vertolking van Marshal Hilton, op subtiele wijze de beide ongelukkigen intimideert en sart, is gewoonweg schitterend. Dat de groep onbenullen geen goede bedoelingen hebben, is een vanzelfsprekendheid. Ze vormen een even grote dreiging als het harige monster. Ondanks de kleine mankementen is “Primal Rage” wel één van de betere monster flicks (en dan voornamelijk in het Bigfoot segment) en is zeker een aanrader voor de fans van dit horrorgenre.

3*

In lang vervlogen tijden was het de gewoonte om Bruce WIllis een hoofdrol aan te bieden, omdat hij gegarandeerd de hele film zou dragen en de bepalende factor zou zijn voor het succes van de desbetreffende film. Hij werd dan ook demonstratief centraal op een filmposter of video/dvd-doos geplaatst, waar hij je dan indringend recht in je ogen aankeek. Met zo’n blik die een vastberadenheid uitstraalde en die je “Die Hard”-slogans toeschreeuwde : “This movie is MINE. I own this movie. I’m the ruler in this movie, yippiekayee Motherf*cker …”. Je kon er niet omheen. Je moest en zou deze film zien waarin Bruce “De onoverwinnelijke” heerste.

Die tijd ligt al ver achter ons. Willis is gedegradeerd tot een rekwisiet, een noodzakelijk kwaad en een nietszeggend nevenpersonage. Hij staat nog altijd ostentatief centraal op de filmaffiche zoals weleer, maar vergeleken met zijn algehele bijdrage en belangrijkheid zou dit makkelijk herleid kunnen worden tot een minuscuul fotootje, zodanig dat je door de rayons in de Mediamarkt verbaasde kreten kan horen zoals “Hey is dat Bruce Willis niet hieronder in dat hoekje ?”. Spijtig genoeg waren de laatste rollen die ik Bruce Willis zag vertolken zo indrukwekkend als die van de kerstboom in “Home Alone” of die van de sneeuwman Olaf in “Frozen”. Noodzakelijk maar niet bepalend voor het succes van de film (alhoewel ik Olaf toch iets hoger inschat, naderhand bekeken). Kijk naar “The Cold light of Day”,”Fire with Fire” and “Red 2” en je ziet hem als een rekwisiet die commercieel uitgebuit wordt en die de vergane glorie van John McClane terug wil oprakelen. “A good day to die hard” was gewoon een aanfluiting in vergelijking met de eerste “Die Hard” films. Een stalen pin recht door mijn hart. Als echte “Die Hard” fan was dit te triest voor woorden.

Recensie The Prince

Pray for the best, but prepare for the worst.

Mijn echtgenote wou nog eens een thriller kijken. En een thriller heeft ze dan ook wel echt gekregen. Want bij een thriller van zulk hoog niveau als “Prisoners” , surft mijn echtgenote nerveus het internet af om het plot te lezen en begint ze zenuwachtig te worden en verontwaardigt te zeggen dat alles veel te lang duurt en vreselijk uitgerokken werd.

“Prisoners” is dan ook een nagelbijter van jewelste en eigenlijk een mix van een psychologisch drama, met een bloedstollende suspense en een scheutje horror erbij. Een mengeling van “Mystic River” en elke top-film over een jacht op een seriemoordenaar zoals “The Silence of the Lambs” of meer recent “The Frozen Ground”. Als kijker word je geconfronteerd met vreselijke gewetensvragen. Hoever zou je durven en kunnen gaan als je dierbaarste bezit van je wordt ontnomen ? Zou je het recht in eigen handen durven nemen en mensonterende feiten plegen om achter de waarheid te komen ? Daarlangs zijn we getuige van de radeloosheid en onmacht dat een speurder van zulke misdaden kan voelen.

Hugh Jackman speelt de rol van de beproefde vader , Keller Dover, met verve. Hij toont een persoon die verscheurd wordt door radeloze woede en immens verdriet omdat hij ten eerste zijn lieftallig dochtertje kwijt is en ten tweede faalt als gezinshoofd die naar eigen zeggen zijn familie tegen alles kon beschermen. Zijn vrouw Grace , gespeeld door Maria Bello , raakt naarmate de dagen vooruitgaan, in een depressieve toestand waarbij slaap en kalmeringsmiddelen het enige zijn dat haar nog kan verder helpen. De overgebleven zoon bekijkt het allemaal van op afstand en waakt over Grace terwijl Keller voortdurend afwezig is. De andere familie Birch komt wel in beeld , zeker Franklin die Keller met zijn wanhopig plan naderhand helpt , maar hun emoties worden niet zo gedetailleerd ontrafelt als deze van de Dover’s.

Het begint allemaal met de verdwijning van de dochtertjes Anna en Joy op het moment dat beide families Thanksgiving vieren. De beide meisjes hadden die middag nog bij een witte mobilhome gespeeld die voor de deur geparkeerd stond en deze is niet meer te bespeuren. Het signalement wordt doorgegeven en diezelfde avond wordt de mobilhome gesignaleerd op een parking bij een tankstation. Hier is het moment dat detective Loki in beeld komt. Voor mij een megaprestatie qua acteren door Jake Gyllenhaal. Voortreffelijk hoe hij deze inspecteur portretteert. De gedrevenheid, de zenuwtrekjes en de manier waarop hij zich vastbijt in het onderzoek , terwijl het soms erop lijkt dat het hem eigenlijk niet zo echt interesseert. Hoe achteloos hij SMS berichtjes leest en schijnbaar bijna niks opschrijft tot Grace daar een opmerking over maakt om dan toch achteloos iets neer te pennen. Er is wel het feit dat hij tot nu toe alle zaken die hem toegeschoven werden opgelost heeft.
De bestuurder van de mobilhome probeert te ontvluchten en wordt uiteindelijk gearresteerd. De wagen wordt doorzocht en niks gevonden. Wat overblijft is de nietszeggende en verwarde verklaring van de twintigjarige Alex Jones, die een mentale achterstand en het IQ van een 10 jarige heeft. Door een gebrek aan bewijs moeten ze Alex terug vrijlaten , terwijl Keller er vast van overtuigd was dat hij schuldig was en niet vrijuit mocht gaan. Bij de zin “They only cried when i left” slaan de stoppen door en werpt Keller elk christelijk gebod waar hij als diepgelovige aan vasthoudt, overboord. Hij overschrijdt zelfs de grens van het menselijke zodanig dat een terugkeer onmogelijk is.

En dit is dan de belangrijkste morele vraag van deze film. Zou je ook iemand ,waarvan je stellig zeker bent dat hij schuldig is, dusdanig kunnen folteren om de waarheid te weten te komen ? Als vader zijnde, ben ik er van overtuigd dat het verdwijnen van je dochtertje, het ergste kan zijn wat je als mens kan meemaken. Een onmenselijke nachtmerrie. En bij de uitgesproken zin, die voor interpretatie vatbaar is, zou ik waarschijnlijk ook tot zoiets in staat zijn. Zelfs als het uiteindelijk zou blijken dat de betreffende persoon onschuldig is.

Het verloop van de film is tergend , op de zenuwen werkend , traag. Misschien een cinematografische uitbeelding van de tergend lange tijd die ouders van vermiste kinderen moeten doorstaan, al wachtend op positief nieuws. Het zit verder wel logisch en verdomme gehaaid in elkaar. Achtereenvolgens krijgen we te maken met de ontdekking van een vergaan lichaam van een kinderverkrachter in de kelder van een priester, een copycat die uiteindelijk de kans grijpt om zichzelf een kogel door de hersenpan te schieten en de uiteindelijke ontknoping die voor mij niet totaal onverwacht is maar door het voorgaande toch verrassend. Meermaals lees ik over het feit dat er nogal wat gaten in het scenario zit en bepaalde zaken niet kloppen. Ik kan echter niet direct de vinger leggen op een onvolkomenheid in deze film. Het raadsel van het doolhof is dat er volgens mij eigenlijk niet echt één is maar gewoon een perceptie is in het bewustzijn van enerzijds een achterlijke jongen en anderzijds een misbruikte jongen die dit beeld (de medaillon van de overleden vader) jarenlang hebben moeten aanschouwen. Het enigste waarover ik een beetje in het duister tast, is of de slangen een bepaalde betekenis hebben. En daarnaast stoorde mij het onprofessioneel handelen van de ordehandhavers .De hoofdinspecteur werkt meer tegen, dan mee te helpen om de zaak op te lossen. En in zo’n belangrijke misdaadzaak zou ik de hoofdverdachte zeker niet onbewaakt aan zijn lot overlaten. En de woning van Alex zijn tante zal ook wel met een Franse slag doorzocht zijn.

Eindconclusie : Voor mij op dit moment het beste wat ik gezien heb op filmgebied dit jaar. Een aangrijpende, vreselijk emotioneel bij de keel grijpende film met een sterke en boeiende verhaallijn in een filmisch depressief decor met zijn grijzige tinten en eeuwige druilregen en gedragen door een topcast. Het laat toch maar weer eens zien dat er enkele totaal zieke geesten onze aardbol bevolken en dat het religieuze steeds maar weer gebruikt wordt als excuus om het te vergoelijken.

Een overtuigende 5*

You took my son's soul...

you can't have his body

Moordzuchtige en door duistere machten bezeten kinderen verschijnen met de regelmaat van de klok in horror films. De ene keer is het een duivelse macht die bezit van hun neemt. Damien uit “The Omen” en Regan uit “The Exorcist” zijn hier een goed voorbeeld van. Ofwel is het de geestelijke toestand die lieftallige jongetjes in gruwelijke monstertjes veranderen zoals Luke in “Better watch out” en Chavs in “Eden Lake”. In “The Prodigy” is het Miles die een afwijkend gedragspatroon ontwikkelt, naarmate hij ouder wordt. Dit snoezige jongetje blijkt echt wel over een dubbele persoonlijkheid te beschikken. Het ene moment kruipt hij nog knus in de armen van zijn moeder. Het volgende moment werpt hij haar een demonische blik toe. Zo’n kwaadaardige blik waar je op slag kippenvel van krijgt. Voorwaar, er is iets niet pluis met deze Miles (Jackson Robert Scott).

Om eerlijk te zijn werd ik toch aangenaam verrast door “The Prodigy”. Toegegeven, het is niet bijster origineel en de film maakt flink gebruik van alle gekende trucjes uit het horrorgenre. Maar toch slaagde deze film erin me een onbehagelijk gevoel te geven. En er was zelfs een lichte vorm van spanning bij me te bespeuren. En dat werd dan voornamelijk verwezenlijkt door het acteerwerk van de jonge Jackson Robert Scott. Een pienter ventje die qua intelligentie voorloopt op zijn leeftijdsgenootjes. Maar als zijn taalgebruik in zijn slaap (nota bene ook nog eens in een zeldzaam Hongaars dialect) een redelijk volwassene toon aanneemt en hij medeleerlingen met een zware Engelse sleutel te lijf gaat, begint de argwaan bij moeder Sarah (Taylor Schilling) toe te nemen. Het gevolg is een volwassen psychologisch spelletje dat zich ontspint tussen moeder en zoon.

Jef Buhler (scenarioschrijver van o.a. “Pet Sematary”, “Jacob’s Ladder” en de volgende jaar uitkomende film “The Grudge”) neemt zijn tijd hier en bouwt de spanning langzaamaan op. Vandaar het gezapige tempo aan het begin van de film. Wat ik voor één keer niet als storend ervoer. Het is pas als de spiritist Arthur Jacobson (Colm Feore) geïntroduceerd wordt, dat het tempo omhoog gaat. Hier wordt ook duidelijk wat de openingsscène te maken heeft met dit door gedragsproblemen geplaagd lief uitziend kereltje. Fragmenten van een door een speciale eenheid neergekogelde psychopaat en de geboorte van Miles worden aan elkaar gekoppeld. En vervolgens valt de term reïncarnatie. Een explicatie waardoor alles ineens duidelijker wordt. Spijtig genoeg is de motivatie achter het gebeuren makkelijk te raden.

“The Prodigy” is eigenlijk wel een makkelijk verteerbare en onderhoudende horror. Ondanks de voorspelbaarheid en een niet zo ingenieus in elkaar gestoken verhaal. Het acteerwerk van Jackson Robert Scott en Taylor Schilling maakt dan wel weer veel goed. Verwacht je aan wat spanning, enkele jump scares en voor sommigen misschien wel een verrassende ontknoping. Er zijn het laatste jaren enkele films uitgekomen die dweepten met bombastische uitspraken zoals “Engste horror sinds jaren” of “Angstaanjagender dan The Exorcist”. “The Prodigy” steekt ze allemaal de loef af. Zonder grootsprakerige leuzen. Een aanrader dus.

3.5*

If I am to fashion a book,

I'll need a spine.

Soms ben je uit je lood geslagen door een bioscoopfilms vanwege de immens prachtige speciale effecten en het gebruik van weergaloos beeldmateriaal. Een andere keer is het door het inventief opgebouwd en geconstrueerd verhaal. En in een andere film kijk je vol ontzag en bewondering naar de manier waarop bepaalde acteurs hun rol spelen. Als een film er fenomenaal uit moet zien voor je. Of het komt wel eens voor dat je bij het lezen van een roman, waarbij er gesofisticeerd gegoocheld wordt met woorden zodanig dat er een literair hoogstandje ontstaat, met moeite je ogen kunt openhouden en je hoofd na een korte periode achterover knikt waarna er licht gesnurk te horen is. Dan is het beter dat je deze film links laat liggen. Want in “The Professor and the Madman” vallen er geen adembenemende speciale effecten te bespeuren en ligt de nadruk op het literaire uit deze wereld. Voor mij was dit in ieder geval een meesterlijk en boeiend verhaal over hoe de wereldberoemde “Oxford Dictionary” werd samengesteld.

Ook al speelt dit zich af rond 1850, zijn er toch bepaalde feiten die in onze hedendaagse maatschappij terug te vinden zijn. En er zijn ook wezenlijke verschillen op te merken. De film gaat niet alleen over de verwezenlijking van een schier onmogelijke opdracht met beperkte middelen. Het gaat ook over het bestaan van klassenverschillen. De onwetendheid op wetenschappelijk vlak en het toepassen van mensonwaardige praktijken in psychiatrische instellingen. En het pretentieus gedrag van de gegoede klasse en het politiek gekonkelfoes in intellectuele kringen. En doorheen deze onderwerpen heb je de Schot James Murray (Mel Gibson) die met behulp van ontelbare strookjes papier, kilometers lange breigaren en engelengeduld elk bestaand Engels woord tracht te bevatten en te duiden in de literaire geschiedenis. Een opdracht die immense inspanningen vereist ten nadele van zijn vrouw en kinderen.

Ik weet ook wel dat literatuur (voor mij althans) niet bepaald een sexy onderwerp is. Ik ging er al op voorhand vanuit dat deze film niet ondraaglijk spannend zou worden. Maar net zoals bij “Kill your Darlings” kon dit historisch drama me fascineren. En dat al vanwege de uitdaging die Murray aanging. Ik keek vol ongeloof naar de werkwijze die werd toegepast terwijl ik me constant afvroeg of dit een haalbare kaart was. In een tijdperk waar men het woord digitaal nog niet kende (toch één woordje minder waar ze zich op moesten concentreren) en men dus niet beschikte over gecomputeriseerde hulpmiddelen. Geen geïndexeerd werkbestand met gelinkte cross-reference tabellen waarop men SQL statements zou kunnen loslaten, om op die manier aan big data analyse te doen. Nee, hier werd alles met ouderwetse inktpennen neergekrabbeld op velletjes papier en dan vervolgens op de wanden bevestigd. Primitiever kan het niet. Wel schitterend om te zien dat James Murray eigenlijk het principe van content-management toepast door de Engelse bevolking aan te moedigen om Engelse woorden neer te pennen en naar hen per post te sturen (inderdaad geen mail).

Het is vooral het briljant acteerwerk van de heren Mel Gibson en Sean Penn dat de film interessanter maakt. Gibson speelt de Schotse academicus en autodidact die, ondanks de tegenkantingen van de gevestigde waarden uit de raad van bestuur van Oxford, aangesteld wordt als bezieler van dit gerenommeerd werk en een toonbeeld is van doorzettingsvermogen. Mijn favoriete scene is die waar hij geïntroduceerd wordt bij deze intellectuele snobs die zelfs geen moeite doen om hun afkeer te verbergen. Het moment waarop Murray een opsomming maakt van alle talen die hij machtig is en je de verbouwereerde gezichten van de narcistisch ingestelde academici ziet, deed me direct terugdenken aan de scene in een studentencafé met Matt Damon in “Good Will Hunting”. Daar werd ook zo’n snobistisch ingesteld rijkeluiszoon op een schitterende manier op zijn plaats gezet.

De sparringpartner van Mel Gibson is William Chester Minor (Sean Penn), een Amerikaanse legerarts en oorlogsveteraan die achtervolgt wordt door waanbeelden. In een fase van extreme waanzin en schizofrenie vermoord hij een onschuldige voorbijganger en komt terecht in het Broadmoor Criminal Lunatic Asylum. Kortom een inrichting voor criminele gekken. De dienstdoende arts aldaar Dr. Richard Brayn (Stephen Dillane) heeft in eerste instantie een menswaardige behandeling voor ogen (wat leidt tot bepaalde privileges zoals een ruim vertrek met een gigantische bibliotheek). Maar naar het einde toe lijkt hij toch weer gebruik te maken van vreselijke technieken. Het is dankzij een boek dat Minor heeft gekregen van de weduwe van zijn slachtoffer (In mijn ogen het zwakste aspect in deze film) dat hij de vraag onder ogen krijgt die Murray aan de Engelse bevolking gesteld heeft. En dat is de aanzet voor Minor om aan het werk te gaan en Murray te overladen met duizenden woorden voor het woordenboek. De manier waarop Penn deze getormenteerde en krankzinnige man speelt, is gewoonweg formidabel. En ja dit neigt naar overacting. Maar is dit niet noodzakelijk om zo’n individu uit te beelden? Hij is tenslotte een beetje krankzinnig.

Er zijn meerdere facetten die schitterend uitgewerkt zijn. Zoals het uitgewerkte decor waar het verhaal zich in afspeelt. Een Londen uit de 19de eeuw met zijn typische klederdracht, gedrag van de mensen en attributen. Maar het is vooral de interactie tussen de twee uiterst briljante heren dat perfect in beeld werd gebracht. Twee gekwelde intellectuelen. De ene vanwege de tegenwerkingen en onmogelijkheid van de opdracht. De andere vanwege de innerlijke demonen die zijn leven ondraaglijk maken. Een individu die lijdt aan een posttraumatisch stressstoornis (PTSS). Een onbekende aandoening in die tijd. De dialogen waarbij de twee heren hun liefde voor het Engels vocabulaire tonen is ronduit subliem om naar te kijken. De wijze waarop ze beiden opleven en glunderend het ene woord na het andere uitspreken is een lust voor het oog. Misschien paste de melige verhaallijn over de weduwe Eliza Merrett (Natalie “Game of Thrones” Dormer) niet echt bij het geheel en was de nadrukkelijke boodschap over spijt en vergiffenis er een beetje over. Maar ondanks die tekortkomingen vond ik deze historische, op waargebeurde feiten gebaseerde film boeiend genoeg. Dus stel je je vragen over de herkomst van woordenboeken, dan mag je deze niet laten schieten. Tegelijkertijd heb je dan ook een beeld over het academisch intellectualisme (en hun zelfingenomen en arrogante houding) en de gruwel van de 19de-eeuwse psychiatrie. Maar hetgeen ik me het meeste afvroeg : zijn die baarden van Gibson en Penn het resultaat van natuurlijke baardgroei of rekwisieten?

3.5*

“There’s a slight chance that oxygen and nitrogen naturally found in the air could catalyze.

What does that mean?

We could explode.”

Neem “Back to the future”, vermeng het met “Weird Science” en voeg er de MTV-mentaliteit aan toe, en je krijgt uiteindelijk een flets project zoals “Project Almanac”. Een groepje nerds die te dom zijn om te slagen voor een chemietest, maar wel genoeg hersencellen hebben om een tijdmachine te bouwen. Ik heb al heel wat flauwekul in mijn leven gezien, maar dit slaat echt alles. Op het eerste zicht was het een leuk concept, maar als je naderhand bekeken beseft dat je naar een soort “Back to the future” voor Teletubbies hebt gekeken, dan stelde ik me toch de vraag welke doelgroep ze wilden bereiken. Dat zal uiteraard een tienerpubliek zijn, want er valt niets te bespeuren over moeilijke theorieën zoals de paradoxen van tijdreizen (beter uitgewerkt in “Predestination” en “About time”). De hele film is niet meer dan een opeenvolging van belachelijke tijdsprongen naar het verleden om futiliteiten, die van het persoonlijke leven van deze wizkids een persoonlijke hel maken, op te lossen. Had ik die tijdmachine in mijn bezit, ik zou snel een tijdsprong maken naar het moment dat ik de film ging opzetten. En dan zou ik me snel bedenken.

Volledige recensie hier ...

Djezus, 66 pagina's moeten doorworstelen voor deze zogezegde (al dan niet) prequel op "Alien". Ik vond het interessant om hier de commentaren van de grote "Alien"-experts te lezen en misschien iets bij te leren. Ben zelf een enorme fan van de Alien saga met natuurlijk "Alien" als cult-film die ik nog in de bios heb kunnen meemaken. Persoonlijk heb ik altijd "Aliens" het sterkste,spannendste en meest uitgesproken Alien-deel gevonden, maar zoals ik zeg , dat is persoonlijk. Ik weet niet hoeveel keren ik deze op VHS heb gekeken vroeger, maar ik ken hem bijna van buiten De 2 volgende delen zijn eigenlijk aan me voorbij gegaan als een vluchtig item. Afgaande op de score op IMDB is dat niet zo absurd. Deel 1 en 2 halen daar 8.5 terwijl de volgende 2 delen tevreden moeten zijn met een 6.4 en een 6.2.

Eerst eens over het prequel geëmmer. Ik ben zelf niet zo een voorstander van dat prequel gedoe. Het is meermaals gebleken dat het niet het niveau van de originele delen haalt, en in mijn ogen gewoon het teren is op het succes van de originele film m.a.w. commercieel de volgers en fans een beetje uitbuiten. Dat is natuurlijk niet allemaal over 1 kam te scheren en er zitten nuances in. Persoonlijk vind ik Star Wars prequels regelrechte schijt, The Hobbit voor LOTR een niet zo slechte poging en Prometheus is in mijn ogen zelfs niet echt een prequel. Goed het heeft raakpunten met Alien maar t'is SF dus het kunnen evengoed andere wezentjes zijn, niet Als je ziet dat "Mother" uit "Alien" een supercomputer moet voorstellen , maar eigenlijk vergeleken met vandaag een ouderwets ASCII mainframe-pje is, vind ik het toch maar raar dat de IT in Prometheus er wel state of the art uitziet , niet ?

Dan de hele discussie met alle vragen hoe dit en dat in elkaar zit, waarom dit gebeurd en hoe zijn ze dan daar zo terecht gekomen en hoe zit het met die jockey, en wie was er nu eerst en is dit de oorsprong van de mensheid ... en blablabla... Het is en blijft SF met andere woorden fictie. Fictie heeft als gevolg dat iedereen met andere vragen kan zitten waar een tig aantal andere mensen een eigen persoonlijke interpretatie aan kan geven, wat gevolg heeft dat er weer andere stellingen uit kunnen getrokken worden. Hoe komt het dat ze juist deze plaats exact weten te vinden. Een kans van 1 op 1000000 mogelijkheden, zoals iemand uitte. Wie weet hadden ze op aarde een nano-biologisch hypermodern supercomputercomplex gebouwd, die met bovenmenselijke precisie dit kon uit rekenen. SF he ! Maar als er een film uitkomt dat een beetje te rechtlijnig is en te overduidelijk waar men geen vragen over moet stellen, is het ook weeral niet goed

Goed , ik heb hem ook eindelijk gezien met vertraging ...maar ja de digitale lijst van films die ik nog moet zien is zo groot dat alles een beetje vertraging oploopt. Ik heb ook niet zo de neiging om deze in 3D te gaan kijken, ook al geeft dit een meerwaarde en ziet het er dan nog meer fantastisch uit. Ik ook ben bril-getooid en vind het dan ook verdoeme een klotezooi om zo'n plastiek prulletje op de rest van mijn veel te korte neus vast te pinnen. Uiteindelijk ben ik meer bezig met dat verdomde brilletje dan met de film.

En dan uiteindelijk de film : schitterend , magistraal en als echte SF met momenten adembenemend qua scenery, sfeer en effecten. Wie weet ziet het wel echt er zo uit in het heelal op een onbekende planeet. Ook ik ben blij dat Sigourney niet in deze film meespeelde, want ik vind ook dat ze hier niet direct in zou passen, en dan donderd het hele prequel-discussie als een kaartenhuis in elkaar. Voor mij was dit een gewoon goede SF zoals er nog weinige gemaakt worden met wat spannende momenten. Meer moet het niet zijn om van een film te genieten. Dat de personages soms nogal stupide overkomen en soms op een hele rare manier reageren , neem ik erbij.

Voor mij mogen ze dan weer een vervolg hierop maken, zodanig dat ik me weer op een virtuele manier kan voortbewegen in het universum. Al bij al , ondanks de hype , voor mij een enorme 7/10.

3.5*

Het mag ook eens serieus zijn. Een drama over hoe landbouwers overtuigd werden om land te verkopen voor het boren naar gas. Sterk acteerwerk van Damon (na een tijdje zag ik hem niet meer als Jason Bourne ... goed teken), McDormand en Rosemarie DeWitt. De scenery is prachtig in beeld gezet. Je kan als het ware bijna de koeiemest ruiken. Ik vond de dialogen zeer onderhoudend en meermaals grappig. Het gekibbel tussen Steve en Sue over de auto. De ontmoeting van Steve en Alice in de lokale pub met de , voor mij , meest amusante dialoog waarbij ze elkaar versieren. Zij:Let me Guess. 40,married,marketing,2kids. Hij:38,stripper/waitress,born to be a singer. Zij:Fuck you! I'm a teacher. Hij:No I was talking about me.You wanne see a dance.It's a 100 bucks! Schitterend.
Naar het einde werd het wel voorspelbaar. Dat het "Green Peace"-ventje uiteindelijk een lepe truck is van de Gas-Company om de lokale boeren over de streep te trekken om toch toe te happen , was een verassing. Maar dat Steve dan zijn menselijkheid naar boven laat komen en de waarheid verteld voor de uiteindelijke stemming, zag je mijlenver aankomen. En het moet dan weeral eindigen als een zoetsappig,feel-good, happy-end sprookje als hij gaat aankloppen bij Alice , om zijn vetbetaalde job aan de haak te hangen en waarschijnlijk voor de rest van zijn leven te gaan vissen en mini-paardjes kweken. Dat zette wel een dumper op het geheel. Al bij al, toch genoten van deze film.

The Queen's Lair.

That's a theory.

Wat een fantastische SF was dit. Niet omdat er adembenemende ruimtelandschappen worden getoond. Of omdat er indrukwekkende, galactische veldslagen worden geleverd. En je krijgt ook geen verzameling exotisch uitziende buitenaardse wezens te zien. Om eerlijk te zijn, ziet alles er redelijk goedkoop uit. Alsof iemand de rekwisietenkamer van grote filmmaatschappijen heeft afgeschuimd om restanten van oude fiction-films te verzamelen. Het ruimtetuig, een drop-pod, waarmee Cee (Sophie Thatcher) en haar vader Damon (Jay Duplass) op een onbekende groene, moerasachtige planeet landen, lijkt wel op een oude plastieken vuilbak vol met mechanische druktoetsen en hendels voorzien van instructies in een vreemde taal. Ik moest direct terugdenken aan de oude Moulinex keukenapparaten die mijn moeder vroeger gebruikte. En kortstondig moest ik terugdenken aan de eerste Star-Wars film uit de jaren 70. En aan oude SF-boeken uit de bibliotheek die ik verslond als jonge knaap. En de filmaffiche lijkt ook wel afkomstig te zijn van zo’n boekomslag.

Misschien komt het ook doordat ik zo gefascineerd werd door dit fantasierijk universum wat de makers creëerden. Het beperkte budget zorgde ervoor dat men inventief moest zijn en met beperkte middelen een scifi wereld moest ontwikkelen. Een omgeving die niet aards leek en waar onbekende technieken werden gebruikt. Om eerlijk te zijn verstond ik eigenlijk grotendeels niet waar het nu over ging. Wat moesten Cee en haar vader eigenlijk komen ontginnen? Waren de knikkerachtige bollen, Aurelac genaamd, een bron van energie? Of waren het edelstenen? Geen flauw idee. Maar dat ze veel waard zijn was overduidelijk. En deze waarde zorgde er ook voor dat rondzwervende figuren (blijkbaar zijn er veel van die landingstuigen die pech hebben) op elkaars oogst azen. Dat ondervinden Cee en Damon op een bepaald moment als ze op Ezra (Pedro Pascal) en zijn kompaan stuiten. En vanaf dan is het een gevecht om te overleven.

Ik begrijp het dat sommigen dit een trage film vinden en dat men zal klagen over het gebrek aan actie. Nee, dit is geen film met heldhaftige lasergevechten (ook al is er sporadisch een vuurgevecht te beleven) en intergalactische achtervolgingen. Maar als je erin slaagt om je in te leven in deze vreemde wereld, zoals ik deed, dan wordt alles ineens boeiender. Ik vond de dialogen tussen Cee en Ezra op bepaalde momenten aandoenlijk. En ook al staan ze lijnrecht tegenover elkaar, toch is er die plotse verstandhouding en aanvaarding waardoor ze gericht gaan samenwerken om deze planeet te ontvluchten.

Het decor waar het zich afpeelt is niet echt onaards te noemen. Een moerasachtig oerwoud vol vreemdsoortige, met mos bedekte bomen en reusachtige varens. Afgewisseld met rietachtige landschappen waar je elk moment verwacht dat een wilde eend voorbij vliegt. Maar deze twee personages die zich voortbewegen in een ouderwets ruimtepak met een gigantische ruimtehelm en een slang die ze verbindt, zorgen ervoor dat het als een sciencefiction aanvoelt. En het zijn ook andere minuscule details die hiervoor zorgen. Zoals de steampunk koptelefoon die Cee bezit of de vreemdsoortige taal die ze in haar notitieboekje kribbelt. En als ze stuiten op een religieuze groepering die in een gewone kampeertent op deze planeet verblijven, krijg je toch eventjes dat gevoel dat je in een ander zonnestelsel zit.

Alle respect voor Sophie Thatcher die met deze film haar debuut maakt op het grote doek. Ze speelde zo naturelle en ontspannen dat het niet op acteren leek. Een mysterieuze tiener met een mysterieus verleden. Een meisje dat niet veel over haar verleden weet en blijkbaar nooit een echte thuis kende in haar leven. Het verrassendste was wel hoe je haar volwassen ziet worden naarmate de film vordert. Een fantastische acteerprestatie. De meest kleurrijke figuur is die wel van Pedro Pascal. Een soort vrijbuiter die bars overkomt maar telkens zo’n lyrische, verbaal overdreven taal gebruikt (somtijds moeilijk te begrijpen) dat hetgeen hij vraagt of vertelt onwezenlijk belangrijk lijkt. De chemie tussen de beide personages is wat deze film voortdrijft tot aan de finale.

“Prospect” is een intrigerende film waarbij het gebruik van interessante en inventieve ingrediënten voor een boeiende cocktail zorgt en die leidt naar een vreemdsoortige, retro SF. Het enige wat de twee aan elkaar verbonden (letterlijk en figuurlijk) hoofdpersonen willen bereiken, is een veilige terugkeer naar het moederschip. En tijd is van belang daar ze op een welbepaald moment tijdens de omwenteling die lancering moeten maken. Misschien is het qua verhaallijn redelijk simplistisch. Maar naar mijn gevoel past deze verhaallijn perfect bij het minimalistisch uitzicht van deze uiterst geslaagde SF film. Voor SF-liefhebbers is dit toch wel een aanrader!

4*

Paging ET, please phone home.

“Proximity” had potentieel. Heeft het ook gedeeltelijk ingelost maar faalt dan wel flagrant op een heel ander vlak. Bij een film over buitenaardse ontvoeringen is er toch wel één bepaalde verwachting waar de film mee valt of staat. En dat is het uitzicht en de uitwerking van de ruimtetuigen waarmee die groene mannetjes zich voortbewegen. In veel SF-films met dit type onderwerp worden ze ofwel slechts kortstondig in beeld gebracht. Ofwel zijn het ontwerp en de speciale effecten zo erbarmelijk slecht, dat je wenste dat die buitenaardse toeristen stante pede motorpech krijgen en met hun aartslelijke schotel tegen het aardoppervlakte knallen. Maar toen Isaac (Ryan Mason) al heel snel het geval boven zich zag tollen, zag ik al snel die goedkeurende blik. Niet omdat het ontwerp hem beviel maar wel omdat zijn overtuiging alzo werd bevestigd. Bij mij was het dan wel een goedkeurende blik omdat het ruimteschip er toch wel denderend goed uitzag. Maar spijtig genoeg kon dit feit alleen de film in zijn geheel niet redden.

Geloof me. Cinematografisch ziet deze film er gelikt uit. De gebruikte speciale effecten laten duidelijk zien dat regisseur Eric Demeusy geen beginneling is. De ervaring die hij opdeed bij “Tron : Legacy” als 3D animator en andere projecten wierpen duidelijk zijn vruchten af. Dus geen wazige beelden met abominabel slechte speciale effecten. En ook geen toestanden waarbij je het gevoel krijgt dat de ruimtetuigen aan een zijden draadje werden gehangen om ze op die manier voort te bewegen. Zelfs de buitenaardse wezens zagen er prima en geloofwaardig uit. Dus qua beeldvorming zit het wel snor. En dat gedurende de gehele film zelfs.

Ook het verhaal vond ik in het begin veelbelovend. De sullig uitziende Isaac (Ryan Masson) die ervan overtuigd is dat er buitenaardse wezens bestaan en dagelijks over computerschermen gebogen zit om bliepjes van satellieten te bekijken, valt bijna flauw als er op een dag, tijdens een fietstocht, een zilveren vliegende schotel over zijn hoofd scheert. Al een geluk dat hij een camera (Betamax model) bij heeft om het gebeuren te filmen. Zelfs een ‘close encounter’ met een echt marsmannetje kan hij zo op de gevoelige plaat vastleggen. Vervolgens word hij als een bemanningslid van de Enterprise naar boven gestraald en ontwaakt hij vervolgens ergens in een veld. Ongedeerd maar wel met een gigantisch gat van 3 dagen in zijn geheugen. Wat volgt is een chaotisch periode voor Isaac. Een periode waarin hij tracht duidelijk te maken aan de wereld dat hij door buitenaardse wezens werd ontvoerd. En dan krijg je een perfecte demonstratie over hoe het in onze maatschappij tegenwoordig aan toe gaat. De ene dag word je bejubeld en op handen gedragen. De volgende dag wordt je uitgejouwd, met de grond gelijk gemaakt en bedolven onder verwijten en belastende aantijgingen.

Tot hier was het verhaal nog amusant en interessant te noemen. Het hele gedoe met het uploaden van het filmpje en de daarop volgende reacties en commentaren. De uitnodiging door een televisieprogramma en de ontgoocheling bij Isaac. De heisa die ontstaat op het internet en vervolgens de zoektocht van Isaac naar medeslachtoffers en gelijkgezinden. Het voelde “Goonies”-achtig aan en deed terugdenken aan de lang vervlogen tijd toen Spielberg nog hoge ogen scoorde met zijn SF-films over “close encounters”. Er werd zelfs eventjes een “E.T.” grapje gemaakt door de nerds in deze film. En dan halfweg krijgt de film een compleet absurde draai. “Men in Black” klonen dagen plotsklaps op. En de film krijgt ineens Star Wars allures. Samen met de beeldschone Sara (Highdee Kuan), een lotgenote die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt, slaat Isaac op de vlucht voor een mysterieuze overheidsinstantie. Het fenomeen Zed (Christian Prentice) in Costa Rica was het meest hilarische. Deze wizzkid bezit een boomhut in het midden van de rimboe waar hij NASA servers hackt. Hoe hij daar internet kan hebben is voor mij een raadsel. Ik heb soms slechte ontvangst in mijn keuken hier. En ik zit godbetert in het midden van de geciviliseerde beschaving. In ieder geval werd het verhaal met de minuut meer en meer onzinnig. Om nog maar te zwijgen van de ontknoping met de onthulling waar de buitenaardsen naar op zoek zijn. Compleet lachwekkend.

Al bij al is het bewonderenswaardig wat men heeft klaargespeeld in deze low-budget SF. Qua uitzicht en beeldvorming is de film gewoonweg overweldigend. De speciale effecten zien er fantastisch uit. Ook over het acteren zelf valt er weinig te klagen. Het acteerwerk van Masson is quasi perfect. Highdee Kuan is een perfecte aanvulling. En het personage Zed is hoogst vermakelijk. Maar spijtig genoeg is het vooral de verhaallijn die ondermaats is. Ik stel voor dat Demeusy de volgende keer een professionele scriptwriter in dienst neemt om zijn professioneel ogende visuals te ondersteunen.

2*

Onlangs nog "Gangster Squad" gezien en deze stond nog te wachten in het mapje "Misdaad".

Depp in een gangsterfilm. Ik veronderstelde dus dat door zijn inbreng , de invalshoek van zo'n film wel eens zou kunnen verrassen. De openingscene deed me wel eventjes rechtzitten en bij mij kwam de gedachte op "Dit gaat een must-see film worden!"

Maar dan gleed het af in een banaal gangsterverhaal, ondanks dat het over de legendarische en befaamde John Dilinger gaat , dat verweven wordt met de romance met Billie Frechette (Marion Cotillard).

Wat volgt is een verhaal dat van de hak op de tak springt, met soms bijna belachelijke scenes zoals het vuurgevecht in de bossen waar ze zich schuilhielden. Dat daar nog bomen rechtstonden naderhand is voor mij een raadsel John Dillinger, de meest gezochte gangster, die bij het arresteren van zijn vriendin zenuwachtig langs de straat loopt waar dozijnen agents staan , en er is dus echt "niemand" die hem herkend

Uiteindelijk is het geen "Once Upon a Time in America" of "Goodfellas" , en zeker geen "The Untouchables", maar ik heb er wel met plezier naar gekeken !

3*

Om maar in herhaling te vallen ... Het concept is briljant, de uitwerking is totaal mislukt. Ik had zoveel meer van deze film verwacht maar tegen alle verwachtigingen een magere slappe bedoening.

Thriller kan je het nauwelijks noemen daar ik geen moment op mijn nagels lag te bijten van de spanning. Horror kan je het bijlange niet noemen. Iemand een clownsmasker opzetten is niet noodzakelijk een horror film. SF vind ik het nu ook weer niet.

Dat het zo voorspelbaar is kan ik alleen maar beamen. Op het moment dat de buurvrouw de koekjes kwam brengen en de jaloezie er vanaf droop , wist ik al genoeg.
Daarnaast vind ik het idee niet zo echt realiseerbaar. Elke fatsoenlijke burger zou de kans in beide handen nemen om af te rekenen met zijn irritante buur, vervelende baas of kakelende echtgenote Ik zou het toch in ieder geval proberen Een concept zoals in Escape from New York zou beter werken. Alle misdadigers geisoleerd op een eiland.

Uiteindelijk zou er van de gehele wereldbevolking niet veel meer overblijven als iedereen gebruik zou maken van het gesofisticeerde beveiligingssysteem. Wat hield dit systeem dan eigenlijk in , buiten wat outdoor cameras en een paar stalen platen ?

Het totale verhaal hing met haken en ogen aan elkaar en ik stoorde me mateloos aan een aantal feiten.
1. Ik veronderstel dat zo een gesofisticeerde beveiliging toch indringers zou kunnen identificeren bij activatie. Dan was dat vriendje sowieso ontdekt.
2. Ik zou zeker de deactivatiecode voor mezelf houden en een tijdsmechanisme instellen zodanig dat het automatisch na 12 uur zou deactiveren
3. Grote ergernis over de acteerprestaties van het wereldvreemde zoontje en puberende dochter die ineens zowat de helft van de film verdwijnt
4. De nerd van een vader die zich ontpopt tot moordzuchtige vent

Enige pluspunt was de verschijning van Wakefield Overtuigend als een normale doch schizofrene universiteitsstudent die zich samen met andere schoolvrienden eenmaal per jaar amuseren tijdens the Purge.

Het had inderdaad beter gekund ....

2*

I call upon you, brought by leaves and seeds.

Hear with my ears and speak with my tongue.

I invite you to come.

Pyewacket.

Als je al eens een recensie van mij hebt gelezen, dan weet je ondertussen ook dat ik af en toe kan genieten van een low-budget, independent gemaakte film. Zo eentje waar je op voorhand al weet dat de speciale effecten niet van dien aard zijn dat ze je omverblazen. En waarin meestal onbekende acteurs worden opgetrommeld. Dat wil niet zeggen dat dit soort films niet om aan te zien zijn en het camerawerk er amateuristisch uitziet. En ook niet dat het acteerwerk te slecht voor woorden is. Integendeel. Ik heb al meermaals enorm genoten van zulke creatieve , niet-mainstream probeersels. En ik heb ook genoten van “Pyewacket”. Een simpel horrorverhaal (ook al kan je daarover discussiëren of het al of niet horror is) waarin zwarte magie en satanisme de oorzaak zijn van heel wat ellende.

Je zou misschien wel je bedenkingen kunnen hebben bij het impulsief gedrag van Leah (Nicole Muñoz) die na een zoveelste dispuut met haar moeder het bos intrekt en gewapend met een boek over occultisme en wat attributen een oeroud ritueel uitvoert. Een ritueel om de kwaadaardige geest Pyewacket op te roepen zodanig dat die ervoor kan zorgen dat ze verlost is van haar vervelende moeder (Laurie Holden). Het feit dat deze misschien wel eens in een emotioneel dal zit, schijnt ze niet te beseffen. Dat ze naderhand hierover spijt heeft en plots merkt dat haar moeder niet de slechtste is, kan ik wel inkomen. Wie heeft niet al eens zijn ouders verwenst bij het zoveelste discussiepunt? Maar zoals het spreekwoord zegt “Spijt komt na de zonde”. En algauw beseft Leah dat er iets duister en dreigends ronddwaalt.

Echt angstaanjagend is het omzeggens nooit. Er zijn enkele verschijningen, een vriendin die na een nachtje slapen met de schrik op het lijf terug naar huis wil en een gevoel van dreiging op bepaalde momenten. Maar daar moet men dan ook wat geduld voor hebben. Originaliteit is ook niet een term die bij deze film hoort. Alweer zijn het tieners wiens voorkeur uitgaat naar alternatieve muziek en de bijbehorende zwarte kledij en haartooi. Archetypes die vaak gebruikt worden in zulke films. Dat er ook weeral een expert komt opdraven die de zaak toelicht en occulte raad geeft, is ook niets nieuws. De sterkte van de film is het misleidende karakter. Ik hou wel van films waar men twijfelt over de ware aard van het gebeuren. Is de kwaadaardige geest effectief aanwezig? Of zijn het hersenspinsels van Leah? Is ze soms emotioneel labiel waardoor ze dingen ziet?

Achteraf bekeken vond ik dat “Pyewacket” wel de moeite was om eens te bekijken. Niet alleen vanwege het gebruikte onderwerp. Maar ook vanwege het bij momenten uitstekend acteerwerk van Nicole Muñoz. En in mindere mate dat van Laurie Holden. Muñoz haar woede en spijt voelden oprecht aan. Meer dan bij Holden. En ondanks dat het griezelgehalte van laag niveau is, vond ik de dynamiek uitermate geslaagd. Nee, het is geen grootse film. Het enige wat men moet onthouden, is dat men zich nooit moet inlaten met zaken waar men niet het fijne van weet.

2.5*