Opinions

“This is different.

I've never had a muse before.

I don't remember painting this.

It's like it's,

it's like somethin'..

It flowed through me.”

Laat ik niet rond de pot draaien. Ik vond “The Devil’s Candy” weergaloos. En dit niet vanwege het demonische verhaal op zich, maar wel door de uitstraling van Jesse Hellman (Ethan Embry). Een rasechte metal-head die in de late uurtjes met ontbloot bovenlijf een canvasdoek te lijf gaat met spuitbussen. Een oermens met sluik, vettig haar en glimmende, door olieverf besmeerde spieren, die de energie die vrijkomt bij het luisteren naar snerpende en jankende gitaren van loeiharde metal probeert over te brengen op zijn kunstwerken. Op een bepaalde manier liet hij me denken aan Rob Zombie. Als de familie Hellman (toepasselijke naam trouwens) de beslissing neemt om hun intrek te nemen in een lieflijk ogend huisje ergens in Texas, beseft Jesse zelf niet dat de duistere krachten die hier aanwezig zijn hem een heel andere inspiratie bezorgen.

Echt angstaanjagend is het omzeggens nooit in deze film. Geen paranormale verschijnselen of plotse schrikeffecten die je de stuipen op het lijf jaagt. Het angstaanjagende is iets subtieler gebracht. Het demonische karakter van een voormalige bewoner die ofwel bezeten is door satanische krachten, ofwel gewoonweg psychisch gestoord is, is hetgeen dat voor enkele enge en naargeestige momenten zorgt. Het gaat hier over de ietwat verwarde en labiel lijkende Ray (Pruitt Taylor Vince). Nog niet zo lang nadat de familie Hellman is ingetrokken in het bewuste huis, staat deze achterlijk handelende persoon voor de deur met de bewering dat hij terug naar huis moet komen, zodanig dat hij probleemloos oorverdovende klanken kan produceren op zijn rode Gibson Flying V. Herrie die hij moet maken om de bezwerende stemmen niet meer te moeten horen. Stemmen die hem aanzetten tot het verrichten van walgelijke daden.

Voor een horror is het ook al niet bloederig. Je kan je wel voorstellen wat voor vreselijke moorden er gepleegd worden. En op een bepaald moment, tijdens een schilderssessie, worden fragmenten van rode olieverf vermengd met schijnbaar bloederige scenes. Het wordt echter nooit expliciet in beeld gebracht. Er zijn wel enkele momenten waar je de hulpeloosheid van een toekomstig slachtoffer kan voelen. De machteloosheid en het besef wat ze te wachten staat, zorgen voor een onbehagelijk gevoel. Uiteindelijk kan je je de vraag stellen of het nu inderdaad Satan is die Ray in zijn ban heeft. Of is het gewoon een psychisch gestoord persoon die stemmen hoort en zich daardoor laat leiden. Min of meer verwoord de predikant op de televisie het al een beetje. Satan is niet alleen het metafysisch personage met de horens en de puntige staart. Het is niet alleen dat masker dat gedragen wordt met Halloween of de figuur die opdaagt in een film. Het is een agressieve antichrist die onder ons leeft en ons gebruikt om zijn onuitsprekelijke daden uit te voeren. In een minder religieuze context betekent dit gewoonweg het kwade dat in de mens woekert.

Het verhaal is niet bijster origineel, maar de ondertoon van de film is fascinerend te noemen. Dat de hele film voorzien is van keiharde metal-sound, zorgt natuurlijk voor een extra satanische dimensie. Zelf vind ik het een beetje belachelijk, maar de associatie met Satan is bij metal nooit ver te zoeken. Tja, waarschijnlijk zullen er wel van die leeghoofden zijn die Ray’s daden wijten aan het luisteren naar heavy-metal. Uiteindelijk balanceert de film tussen een paranormaal, demonisch verhaal en het relaas van een seriemoordenaar die geleidt wordt door een duivelse beïnvloeding. Ik vond het in ieder geval fascinerend genoeg!

3.5*

“You both need to clear off my property,or as god is my witness

I will not be responsible for what happens!

Colt, you..

If she goes in there Maria and Jonah are as good as dead.”

Een aanstormende auto die plots in panne valt. Een akelig uitziende, verlaten boerderij met veel prikkeldraad en waarschuwingsborden. Piepende deuren en een loeiende wind terwijl de persoon met pech onderweg op zoek is naar iemand die hem kan helpen. En dan dat vreselijke moment dat hij niet zag aankomen. Ik zat terstond rechtop in mijn stoel en verwachtte me aan een intense horror. Zeker als de film “Devil’s gate” getiteld is. De armzalige, vervallen hoeve en de desolate omgeving deden me terstond aan “The Texas chainsaw massacre” denken. Een niemandsland waar een psychopathische, knettergekke familie zich vergrijpt aan verdwaalde toeristen om er naderhand een hartige eenpansmaaltijd van te brouwen. Tot mijn teleurstelling bleek de filmtitel de plaatsnaam te zijn van het stadje waar zich alles afspeelt.

Eerlijk gezegd was het een enorm boeiend eerste deel. Een vermiste vrouw en haar zoon. De F.B.I. agenteDaria (Amanda Schull) die samen met de lokale politieagent Colt (Shawn Ashmore) de verdwijning van beide personen onderzoekt. En de ronduit verdacht reagerende Jackson Pritchard (Milo Ventimiglia) waar de twee handhavers van de wet tenslotte arriveren. En als de twee ordehandhavers een nogal onthutsende ontdekking doen in de kelder van Jackson, krijgt de film een heel andere wending. Dat is dan wel het grootste pluspunt van deze film. Het verrassingseffect is enorm groot. Je wordt telkens weer op het verkeerde been gezet. Het ene moment verwacht je een soortement “Silence of the Lambs” seriemoordenaar scenario. Om dan tot de conclusie te komen dat deze film eerder een “X-Files”-vibe heeft en thuishoort op één of andere SyFy kanaal.

Spijtig genoeg daalt het niveau van deze indie-SF naarmate de film vordert. Het religieuze aspect boeide me niet zo. Het oog om oog principe was eerder lachwekkend. Ondanks de toch wel soms hoogkwalitatieve speciale effecten en over het algemeen niet zo slecht acteerwerk (met zelfs een cameo van de Star Trek veteraan Jonathan Frakes), sprak deze film me toch niet erg aan. Het leek wel alsof er een heel arsenaal aan ideeën en voorstellen werd verzamelt, en men tenslotte niet bijster goed meer wist wat men er nu van wilde maken. Zelf had ik op het einde het gevoel alsof ik naar een pilootaflevering heb gekeken van de zoveelste televisieserie. “Devil’s gate” is zo’n film waar het verhaal niet echt overeenkomt met het uitzicht als het over kwaliteit gaat. Spijtig, want het had potentieel.

2*

Tja wat moet ne mens hier nog over zeggen. DE actie film uit de jaren 80, met een jonge Bruce Willis. Persoonlijk weet ik zelfs nie meer hoeveel keren ik deze film heb gezien.Maar deze blijft een richtpunt voor alle actiefilmen die hierop volgen. In die tijd had je de Sly en Arnie actie-films. Maar deze waren meer een opvoering van bruut geweld , met immense spierbundels en een gevoel van onoverwinnelijkheid. BW toonde een clevere, gewiekste , doorbijtende actie-held , die wel tegen een stootje kan, maar toch het menselijke toont van niet onoverwinnelijk te zijn.

Natuurlijk is de actie in hedendaagse films nog grootser,imposanter en mind-blowing, maar de sterkte van deze film is de verhaallijn, de opgebouwde spanning, de luchtigheid en droge humor van BW.

Van de eerste minuut neemt hij je in zijn grip, en laat hij je niet meer los. Je ziet hem langzaam evolueren van een kreukvrije gladgeschoren top-cop, naar een redelijk beschadigde held.

Dit komt telkens weer terug in de volgende 2 delen die van hetzelfde kaliber zijn als deze top-film.

Dat het een film uit de jaren stilletjes is, zie je overduidekijk op alle vlak. Men mag bv. nog op alle openbare plaatsen gewoon een sigje opsteken Maar hoe de actie-scenes in beeld zijn gebracht, is nog altijd top-werk en mag voor vele een richtpunt zijn.

Ook ik vind de plotse confrontatie tussen Gruber en McClane één van de sterkste scenes uit deze film, samen met de welgekende "Yippie-kay-yee" kreet. Handelsmerk van BW

Dat hij het personage van McClane wel kan smaken, zie je duidelijk in "The Last boyscout". Hier speelt hij ook een aan lager wal geraakte detective die dezelfde coolness en cynische,droge humor heeft als McClane. Spijtig dat in de laatste 2 Die Hard-films , McClane slechts een schaduw is van deze uit de originele film.

Die Hard is één van de zeldzaamheden in filmland, waarnaar je telkens terug kan kijken zonder het "Pfffft-weeral-die-film"-gevoel. Het blijft telkens , voor mij , genieten

5* (Natuurlijk)

Vervolg op , voor mij DE actiefilm uit de jaren 80 , DIE HARD met dit keer een luchthaven als locatie. Persoonlijk vind ik dit de minste uit de 3 delen wegens het uitblijven van de spanning en doordat de slechterik , gespeeld door William Sadler er niet zo boosaardig uitziet. Gewoon een militair op slechte pad, die de hele operatie met militaire precisie uitvoert. Geen ruimte voor improvisaties

Een prima bijrol vond ik John Amos als Major Grant , de overloper Ik kende hem van Coming to America , en was aangenaam verrast hem hier te zien als een bulldog van een militair.

BW was weer super enthousiast als McClane , met zijn coole houding , zoiets van "je-kunt-me-wat-asshole" en zijn droge,cynische humor met geweldige one-liners tot gevolg zoals :
-Hey, Carmine, let me ask you something. What sets off the metal detectors first? The lead in your ass or the shit in your brains?
-Oh man, I can't fucking believe this. Another basement, another elevator. How can the same shit happen to the same guy twice?
- Grant: Too bad, McClane. I kind of liked you.
John McClane: I got enough friends.

Het enige minpunt aan deze film was het iets minder gevoel van spanning. Het is zo'n film waarbij je niet helemaal op het puntje van je stoel gaat zitten. Maar zonder twijfel, een waardige actie-rijke opvolger van Doe Hard !
4*

Na , het onovertreffelijk deel 1 , en het , voor mij persoonlijk iets mindere, deel 2 van de reeks Die Hard, kwam deze uit waarbij McClane verplicht wordt bijgestaan door Samuel L. Jackson , de kameleon van Holywood. Ik vind hem een klasse acteur die toont van Pulp Fiction tot Django Unchained uit welk hout hij is gesneden. Geef die man een rol, en hij maakt er iets episch van.

Idem in deze Die Hard. Hij speelt de nerveuse Zeus, die telkens weer opspringt als hij iets discriminerend opmerkt De chemie tussen deze 2 personages stond garant voor vuurwerk in actie-scenes en dialogen.

Ik vond dit deel iets beter dan deel 2 , zowel wat actie betreft, als wat de humor inhield. Tevens vond ik Jeremy Irons een pak beter als booswicht. Hij had iets psychotisch ,dreigends en onberekenbaar over zich. Hoe zijn gelaatsuitdrukking doortrokken van woede ineens kon veranderen alsof BW een goede mop heeft verteld. Meesterlijk.

Het spelletje dat gespeeld werd om het uiteindelijke doel te maskeren , is briljant. De actiescenes zijn om vingers van af te likken. Het zit dus goed snor met deze episode.

Spijtig genoeg zijn de volgende 2 delen niet om over naar huis te schrijven. Wat een teleurstelling !

4*

Dino's Candid Camera

Found-footage-movies ... ik zal er nooit grote fan van worden. Dat heen en weer wiebelend beeld de hele tijd. Het onscherp beeld dat naar scherp gaat om de illusie te scheppen dat er iemand effectief aan dat ding ligt te prutsen. Het te pas en te onpas uitbliepen en terug aanbliepen van de camera. Het laatste kwam veelvuldig voor in deze film.

Buiten dat was de film nu ook niet zo verbijsterend slecht (Niet zoals "Dinoshark" die ik overlaatst heb gezien). Bij momenten vond ik de dinosauriers overtuigend en schitterend in beeld gebracht. Zeker het moment waarop de drie kleine Ceratosaurussen lagen te plonzen in het water en olijk water gingen rondspuwen. Persoonlijk een sterk filmmoment in deze film.

De acteerprestaties daarentegen waren soms lachwekkend en verschrikkelijk amateuristisch. Sommige zaken waren ongeloofwaardig en te belachelijk voor woorden. Smarties voederen aan een Cerataurus ... kom aan zeg. En dan wordt het bijna een schoothondje dat ook nog eens het verstand heeft om je te beschermen met zijn stinkend speeksel zodat de enge grote pappie en mammie je niks doen .... hehehehe. Natuurlijk moest de op drift geraakte boot toevallig door de stroom in die grot worden gezogen. En een sateliettelefoon repareren met een tangetje al lopend midden in de rimboe ... geef die jonge gast een nobelprijs

Een tussendoortje met andere woorden ... maar verre van een "Jurasic Park" en (volgens geruchten) geraakt het nog niet aan de enkels van "The Blair Witch Project". Spijtig genoeg verdween Natasha Loring al snel uit het beeld , want die zag er wel appetijtelijk uit in haar tropenpakje. En dat dachten die dino's ook plots : "Njammie mals vlees ...."

1.5*

Met verwondering heb ik deze film uitgekeken. Ik kan eigenlijk niet geloven dat dit een film uit 2010 is. Het leek eerder een mislukt experiment uit de jaren 70.

Vreselijk, amateuristisch,lachwekkend, abominabel slecht acteerwerk. De doorsnee homevideo ziet er beter uit dan dit vreselijk gepruts.

Onvoorstelbaar belachelijke verhaallijn en verloop. Alleen het begin waar in 2 minuten het duidelijk wordt gemaakt hoe de "DinoShark" ontstaat is om je stuipen te lachen.

Ongelofelijk slechte trucages. Het bordkartonnen wezen ziet er vreselijk uit. De sequenties op afstand met de rugvin lijken wel uit het C-64 tijdperk en soms kloppen de ruimtelijke dimensies helemaal niet. De SE'n zijn zoals een bussel ajuinen .. je begint er spontaan van te huilen.

Schaamteloze rip-off van Jaws op momenten. Zelfs de soundtrack heeft er iets van weg. Met open mond keek ik er naar.

Simpel besluit: zelfs als je het gratis kan bekijken ... niet doen. Als je een DVD-exemplaar ergens ter hand hebt ... niet bedenken ... smijt dit gedrocht zo ver als je kan weg.

Aaaaaaaaargggh ... dacht niet dat ik het ooit zou zeggen. Maar dit was dus echt verspilde tijd die ik niet kan terugkrijgen.

-5*

PS. Waarom toch uitgekeken ? Omdat ik dan eigenlijk niet de mogelijkheid zou mogen benutten om te stemmen op MM

Internet : absolute communication, absolute isolation.
Quote Paul Carvel

Een boeiende film met een actueel onderwerp, dat me geen moment heeft losgelaten. Daarenboven is mijn beroepsleven eng verbonden met de gebruikte thema's en technologieën waardoor het voor mij nog aangenamer was. In eerste instantie verwachtte ik een saaie film over de hedendaagse maatschappij ,en dan vooral de informatiemaatschappij, met veel geneuzel en dialogen waardoor dat het entertainment gehalte van deze film naar een absoluut nulpunt zou zakken.

Dit was de grootste inschattingsfout ooit gemaakt in mijn leven.
Dit was een intrigerende film met 3 verhaallijnen die uiteindelijk subtiel in elkaar verweven zaten. De rode draad is een maatschappij-kritische boodschap met drie voorbeelden over welke gevaren er schuilen in de hedendaagse informatietechnologie nl. exploitatie,internetfraude en cyberpesten. Inderdaad is dit tegenwoordig niet uit de actualiteit te slaan en dat maakt deze film des te realistischer. Het kan iedereen overkomen wat deze personen meemaken in deze film. De drie verhalen waar erg realistisch en ik vond niet dat het op emotioneel vlak naar het melige overgedramatiseerd vlak helde.

De dubbele boodschap, volgens mij, in deze film is langs de ene kant de waarschuwing dat men niet alles als vanzelfsprekend moet nemen. Er is wel degelijk het gevaar dat je financiele gegevens worden verdonkermaand en je bankrekening of kredierkaart wordt geplunderd. Het cyberpesten kan zodanige proporties aannemen, dat dit iemand tot een wanhoopsdaad kan drijven. En er worden vreselijk veel mensen/jeugd op het wereldwijde web misbruikt/gebruikt met als enige doel om zichzelf te verrijken.

Langs de andere kant denk ik dat de echte boodschap achter dit ,voor mij cinematografisch pareltje, is dat tegenwoordig iedereen nog nooit zo verbonden is met elkaar op technologisch vlak (e-mail,facebook,twitter,blogs,iPhone,iPad,internet TV ...) , maar in de werkelijke gevoelswereld hebben we nog nooit zo langs elkaar doorgeleefd en vervreemden mensen van elkaar.

Het acteerwerk was schitterend. Elk personage was goed gecast en paste perfect in de verhaallijn : de schoolvrienden die evolueerden van kwajongensachtig naar meelevend, het buitenbeentje in zijn vriendenloos geisoleerd wereldje , de advocaat die meer betrokken is bij zijn werk dan zijn naaste omgeving, de freelance cyberdetective die het schuldgevoel van zijn zoon niet opmerkt, het koppel dat niet meer communiceert en een eigen verwerkingsproces hebben waarbij ze elkaar niet betrekken , de jongeman waarvan het leven meer voor de webcam plaatsvindt dan in real-time en de journaliste die uiteindelijk de rol van Moeder Theresa op zich wil nemen. Briljante vertolkingen en ontroerende zelfontdekkingen van de personages bij momenten. Ik vond ook de montage van vertraagde beelden op het einde visueel sterk.

De film heeft een passend einde, waarbij alles een beetje in de juiste plooi valt : koppel vind elkaar weer terug ondanks de financiele perikelen, advocaat beseft dat zijn zoon een wildvreemde was die hij niet kende en dat zijn familie het belangrijkste in zijn leven is, politieagent vernieuwd de band met zijn zoon. Alleen de jounaliste komt er redelijk bescheten uit. En hoe het met Kyle afloopt, hebben we het raden naar. Het cyberpesten-slachtoffer blijft in een rustgevende coma liggen. Eventjes had ik het gevoel dat hij op het uiterste nog zijn ogen zou openen . Maar gelukkig gebeurde dit niet waardoor het realisme van deze film nog een level hoger ging.

Sterke film dus, diep realistische situaties met puur acteerwerk dat overtuigde en een intrieste boodschap waar uiteindelijk een flintertje hoop uit voortkwam.

Een film om over na te mijmeren ... 4*

Over four million people have taken their lives, attempting to "get there."

Wat als onomstotelijk bewezen wordt dat er leven is na de dood? Zijn er dan inderdaad miljoenen mensen die hun huidige leven abrupt beëindigen met het vooruitzicht op een beter leven? Dat er een soortement hiernamaals bestaat heeft Dr. Thomas Harber (Robert Redford) in deze film wetenschappelijk bewezen. Hij construeerde een machine die aantoonde dat er na de dood hersengolven op sub-atomisch niveau ons lichaam verlaten. Het resultaat na deze ontdekking is een golf van zelfmoorden wereldwijd. Alleen dit feit al is voer voor ellenlange discussies. Is het inderdaad zo dat mensen massaal een einde aan hun leven zouden maken, om op die manier een eventueel beter leven te leiden? Ik ben ervan overtuigd dat er wel individuen zijn die deze ontdekking als laatste druppel beschouwen om zo’n drastische daad uit te voeren. Echter is dit nog steeds een sprong in het duister, want waar dit “bewustzijn”, “ziel” of hoe je het ook wil noemen naar toe gaat, is nog altijd onbekend.

Zelf vind ik het fascinerend om hierover te filosoferen. Is het een voortzetting van het huidige leven in een ander tijdperk? Of zonnestelsel? Is het een andere dimensie? Een parallelle tijdslijn? Een wedergeboorte? Een flits terug of voorwaarts in de tijd? Dat is dan wat Thomas Harber tracht te bewijzen met een nieuw ontworpen machine, twee jaar na de onthulling van zijn initiële ontdekking. Een gesofisticeerd toestel dat in staat is opnames te maken van iemands hersenen na de dood. Dat de beelden getoond worden op een televisietoestel dat stamt uit het atoomtijdperk en dat dit beeldmateriaal toch op één of andere manier te bekijken is op een hedendaags tablet, verbaasde me toch. Ik veronderstel dat Dr. Harber ook met aandacht heeft gekeken naar de film “Listening” want een gelijkaardig gedachtenlezer-apparaat wordt ook daar gebruikt.

Een bijkomend punt dat ter discussie staat, is het wel of niet onthullen van wetenschappelijke ontdekkingen. Zeker als er nog belangwekkende facetten onbewezen zijn. Hier is het eventueel bestaan van een leven na de dood bewezen, alleen welke richting het uitgaat is onbekend. Met alle gevolgen vandien. En dat is wat Will (Jason Segel), zoon van Thomas Harber, tracht te bewerkstelligen. Zijn vader te overtuigen om publiekelijk toe te geven dat zijn theorie niet klopt. Op die manier zou er dan een einde komen aan het eindeloos aantal zelfmoorden. Hij vergelijkt zelfs het toevluchtsoord van zijn vader, een gigantisch tehuis voor jongeren, met een sekte. Een oord waar mensen opgevangen worden die enkele mislukte zelfmoordpogingen achter de rug hebben, hier een nieuwe thuis vonden en terug proberen zin aan hun leven te geven. Een occasionele peptalk van Thomas Harber zelf, helpt hierbij.

Dat Will onderweg de excentrieke Isla (Rooney “Her” Mara) tegenkomt op de ferry en op slag bepaalde gevoelens voor haar krijgt, is misschien op het eerste zicht een goedkope manier om een romantisch aspect te introduceren. Maar het is de ontknoping die ervoor zorgt dat de puzzelstukken uiteindelijk in elkaar vallen. Raar maar waar. Hoe romantisch het in wezen ook is, toch slaagt men erin om er niet een klef en melig einde van te maken. Buiten de toch wel grandioze vertolkingen door Jesse Plemons (als de trouw gebleven zoon) en Rooney Mara, is het vooral de sfeer die indruk maakte. De gebruikte beelden zijn een weergave van de toestand waarin de mensheid is verzeilt geraakt : somber, deprimerend en duister. Echt happy wordt je er niet van. De lege ferry, de verlaten wegen, de zoveelste begrafenis en de lusteloze huisbewoners wiens jammerlijke,laatste poging om opnieuw te kunnen genieten van een beetje geluk (op een drastische manier) spijtig genoeg mislukte. Redford en Segel pasten wonderwel in deze film want zelf kwamen ze nogal flets over. “The discovery” is geen opbeurende film, maar wel een kijkbeurt waard. Al is het dan maar het verrassend en hoopgevend einde.

3*

˝The future belongs to those who know where they belong.˝

˝Divergent¨. Een film waar reikhalzend naar uitgekeken werd, waar een heleboel heisa over werd gemaakt en gedoemd was om een mega-succes te worden in de cinemazalen zoals ˝Guardians of the Galaxy˝. Het enige verschil met deze laatste is dat deze film van Marvel wel origineel en verfrissend is, en tevens een unieke sfeer uitstraalt. ˝Divergent˝is de zoveelste verfilming van een jeugdboek, geschreven door de vijfentwintig jarige Veronica Roth, waarvan men hoopt dat het weer riant wat geld zal opleveren naar voorbeeld van ˝Twilight˝ en ˝The Hunger Games˝ en naderhand de merchandising nog jarenlang de jeugdige aanhang kan uitmelken. Toegegeven, ik had ook een goed gevoel over deze film en was benieuwd hoe deze film zou uitdraaien. Dat goed gevoel smolt pakweg na 45 minuten weg als sneeuw voor de zon. Toen kwam ik al tot de conclusie dat het weer een tienermeisjes film was, voorzien van alle oudbakken verhaallijnen en banale trivialiteiten die wel indruk zou maken op een jeugdig naïef publiek. Met andere woorden weeral een fragiel individu dat uiteindelijk uitgroeit tot een heldin en, hoe verrassend, de maatschappij redt van een totale ondergang. Zucht. Dat is inderdaad voor de verandering eens heel iets anders en vreselijk vernieuwend.

We bevinden ons in de verre onbepaalde toekomst in een door een enorme metalen muur afgeschermd post-apocalyptisch Chicago. Een half vervallen stad die een niet nader omschreven oorlog heeft overleefd. De maatschappij is onderverdeeld in verschillende facties die van elkaar onderscheiden worden door hun kleur, klederdracht , maar voornamelijk door hun karaktertrekken en persoonlijkheid. Er zijn 5 groepen : Abnegation (niet egoistisch), Amity ( vredelievend), Candor (eerlijk), Dauntless (moedig) en Erudite (intelligent). Op 16 jarige leeftijd moet iedereen een test ondergaan waarna men de uitslag ofwel blindelings volgt (daar men toch meestal in dezelfde factie terechtkomt waar je ouders zich in bevinden) of je gaat dwars tegen deze uitkomst in en kiest voor een andere factie (en verliest de toekomstige band met je verwanten). Beatrice Prior, de gedoodverfde heldin, krijgt te horen dat haar test uitwijst dat ze in meer facties thuishoort en dus eigenlijk een beetje van de middelmaat afwijkt. Ze krijgt het stempel ˝Divergent¨ mee. Blijkbaar iets wat niemand mag weten. Ze voelt zich van meet af aan een parasiet. Tijdens de ceremonie kiest ze resoluut voor Dauntless, die ze al vereerde sinds haar jeugdjaren.

Zoals ik al eerder vermelde, waren de eerste 45 minuten boeiend. Een uiteenzetting over de huidige situatie met prachtopnames van het halvelings tot puin herschapen Chicago. Ik vroeg me alleen af waarom ze dat Chicago niet ondertussen helemaal hadden kunnen renoveren, sinds ze toch van die hypermoderne uit glas en ijzer bestaande gebouwen konden construeren. Of waren deze half weggeschoten torengebouwen het onderkomen voor diegenen die tot geen enkele klasse behoren ? Whatever. Ook de kanttekening en de beschrijving van de verschillende facties werd mooi in beeld gebracht. Het ging zelfs een bepaald moment een sociaalpolitieke richting uit. Maar alras kwamen daar de vergelijkingspunten met andere verfilmde jeugdboeken aan.

Ik vrees echter in herhaling te vallen en denk niet dat ik nieuwe originele bevindingen zal onthullen. Inderdaad is het systeem van de facties redelijk te vergelijken met ˝The Hunger Games¨. Katniss werd een symbool van bevrijding en hoop in ¨The Hunger Games¨. Ik veronderstel dat die rol ook weggelegd is voor Beatrice (Ik kan hopeloos fout zitten daar ik de boeken nooit gelezen heb). De ceremonie is te vergelijken met deze uit Harry Potter.Alleen moeten ze hier geen pratende verfromfraaide punthoed op hun hoofd plaatsen. Juist zoals Melanie in ˝The Host˝ een rebellerende tiener is, die hopeloos verwikkeld raakt in een kalverliefde-affaire, kan je dat hier ook verwachten. Toch één positief punt. Het is verreweg beter dan ˝Beautiful Creatures¨, en steekt torenhoog boven ˝The Mortel Instruments˝ uit. En wil je een futuristische film kijken, waarbij er ook een onderscheid tussen bepaalde klassen wordt gemaakt en er ook een soort vrijheidsstrijd losbreekt, dan raad ik je ˝Snowpiercer˝ toch eerder aan. Maar ja, daar ontbreekt het echter een beetje aan echte romantiek en is het agressief en gewelddadig niveau toch een beetje hoger. Niet voor tere romantische zielen dus.

De initiële fase dat Tris eropuit trekt met de joelende bende van Dauntless die al klimmend en balancerend over bruggen door de stad dwalen en op voortdenderende treinen springen en naderhand er terug uitspringen op platte daken (ja gewoon opstappen en afstappen aan een perron is niet besteed aan deze waaghalzen) is nog genietbaar. Zelfs de competitie die ze moeten ondergaan en de onderlinge concurrentie die er ontstaat is nog aanvaardbaar. Maar uiteindelijk vond ik het ook maar een barbaarse en wrede factie die zonder weerga de nieuwelingen, die toch uiteindelijk voor hun gekozen hebben, zonder boe of ba de maatschappij insturen als ze niet slagen. Soit, het moment dat er een lichte chemie ontstaat tussen Four en Tris ging het voor mij sterk bergaf en werd het allemaal een beetje te voorspelbaar. Het ˝Beverly Hills 90210¨ niveau werd zonder probleem geëvenaard met blitse,knappe hoofdrolspelers en feel-good momenten. Het zal niet lang meer duren en de merchandising machine zal weer op gang komen en worden we overstelpt met allerhande snuisterijen en hebbedingetjes. De volgende jaren zullen weer gevuld zijn met Barbie-toestanden,Tv-feuilletons,PC Games en modegrillen die gerelateerd zijn aan ˝Divergent¨.

Shailene Woodley is geknipt voor deze rol en straalt een charisma en fragiliteit uit waardoor haar toekomst als tieneridool ook wel gegarandeerd wordt. Ze zal hetzelfde traject van rijzende ster afleggen juist zoals Jennifer Lawrence en Emma Watson. Het is alleen afwachten of haar toekomstige acteerprestaties het filmpubliek zullen bekoren. Theo James heeft zijn uiterlijk mee en zal dan ook garant staan voor het hoge smelt-gehalte bij de gemiddelde bakvis die naderhand zwevend naar huis terugkeren. Zijn stoerheid is wel niet van lange duur en voor je het weet beschermt hij Tris als een echte moederkloek en begeeft hij zich op het kleffe en melige romantische pad. Van alle lotgenoten van Tris blijft me alleen de rol van Miles Teller als de vreselijke enerverende Peter bij. Als ik zijn vertolking bekijk in ˝The Awkward Moment˝ dan twijfel ik er niet aan dat dit irritante een persoonlijke karaktertrek is van hem. Kate Winslet slaagde er dan weer in om hooghartig en minachtend over te komen in de voor de rest niet echt indrukwekkende rol.

Uiteindelijk is ˝Divergent˝ een puberverhaaltje met een teleurstellend voorspelbaar plot. Ik veronderstel dat het vervolg hierop,zoals bij ˝The Hunger Games˝, een overgangsfilm zal zijn die nog minder zal bijdragen, en dus ga ik me zelfs niet de moeite troosten om deze te bekijken. Ondanks de soms wel uiterst professioneel uitgewerkte actiescènes, voelt het allemaal zo nep aan als de aangebrachte tatoeages.

2*

The Day After in een afgesloten bunker.

Vond het een ijzersterke psychologische thriller. Het was bij momenten eng, maar niet eng als in een top-horrorfilm, maar eng door het feit hoe mensen in een uitzichtloze situatie reageren. Een survival of the fittest. De dominantere individuen nemen het heft in handen, de zwakkere lotgenoten kruipen in een onderdanige positie zodanig dat ze een kans zien om te overleven. Arquette vertolkt dit gedragspatroon behoorlijk in deze film. Buiten dat is haar bijdrage gewoon nihil. Vroeger was een vertolking door haar een garantie dat er funcioneel lekker naakt getoond zou worden. In deze film is dit meestal strategisch bedekt en er blijft dan uiteraard , buiten een paar hysterische mood-swings, qua acteerprestaties zo goed als niks over.

SF was het nu ook weer niet echt, alhoewel de zogezegde Noord-Koreanen met uiterste futuristische bio-suits rondliepen. Het enige ongeloofwaardige is de snelheid waarmee het arrogante,sadistische en mensonterend gedrag zich ontwikkeld bij sommige personages. De film geeft wel geen aanduiding van het tijdsbestek dat dit zich ontwikkeld. Zitten ze er nu pas een paar dagen of al weken of maanden opgesloten ? Het 2de deel is dan wel een claustrofobische spiraal naar zinloos geweld en een toonbeeld van hoe personen kunnen uitgroeien naar een over-dominante ,dictatoriaal en nietsontzienende rol binnen een besloten gemeenschap. De scenes zijn soms bruut en agressief, maar niks wordt expliciet in beeld gebracht, zoals het in stukken hakken van de lijken bv. De 2 dominante kaalkoppen zetten wel een griezelig echt beeld neer van 2 totaal geflipte personen neer.

Hoe Sam reageerde ging mijn verstand te boven echter. Als ik getuige was van hoe die 2 de hele groep terroriseerden en niet terugdeinzen om iemand te martelen om een combinatie los te krijgen, en een vrouw misbruiken tot ze het loodje erbij neerlegd, zou die hun hersenpan zonder pardon tegen de muur plakken als ik mijn handen kon leggen op een wapen.

Al bij al een voor mij een ijzersterk en beklemmende futuristische kijk op een chaotische overlevingsstrijd.

3*

Is er eigenlijk een genre dat niet door Tarantino naar een hoger level wordt gebracht ? Als echte Tarantino aanhanger wist ik, ondanks dat ik niet zo'n western fan ben, dat deze film weer genieten zou zijn. En inderdaad , een topfilm. Geen minuut van de ca. 160 minuten ook maar vervelend of eentonig. Alles klopte. Muziek, acteurs (hoofd en bijrollen) , vertolking, actie, dialogen , overdreven bloedvergieten, humor ...... Al de begin sequentie werpt je terug naar het verleden en evenaart de aloude bekende spaghetti-westerns van toen in de tijd. Een flardje Morricone en een klein gastrolletje voor Clint Eastwood zou het compleet maken. Foxx als Django is subliem. Van een slaaf zonder toekomst, naar een koelbloedige sadistische bounty-hunter die geen probleem heeft om een blanke op zijn plaats te zetten.Waltz is subliem als de Duitse tandarts Dr. King Schultz. Een welbespraakte op en top gentleman die leeft van de premies die uitbetaalt worden voor outlaws, levend of (meestal) dood. En dan Di Caprio ... hoe is het mogelijk , maar dit vond ik de sterkste prestatie in deze film. Ik vind dit een van zijn beste acteerprestaties tot nu toe.
Wat zeker niet mag ontbreken in een Tarantino film is ten eerste de humor. En die zat er voldoende in. De KKK scène is hilarisch en heb ik meermaals herbekeken. Het moment dat Django zijn eigen kleren mag kiezen, en de volgende wide-shot zie je hem rijden in een knalblauw bijna middeleeuws pak met witte rafltjes ... Tranen lachen !
En ten tweede moet er natuurlijk hard geweld , veel bloed vergieten en scheldwoorden zitten in een Tarantino flick. En dat was er voldoende. Werd er iemand neergeschoten ging dit gepaard met verschrikkelijke gulpen bloed en rondvliegend dood vlees. De eindsprint is een opeenstapeling van dit. En ik heb het woord "nigger" niet geteld
Het past precies in het rijtje van Reservoir Dogs,Pulp Fiction en From Dusk till Dawn.
Hopelijk komt er ooit nog eens een echte SF van Tarantino.
Een vette 5 dus !

Maybe it's time for someone like me...

to come over there and wipe that smug grin off your face.

Weet je wat soms wel eens leuk is. Lukraak één of andere film opzetten waarvan je totaal niet weet waar het over gaat en dan naderhand concluderen dat je toch aangenaam verrast was. Dat had ik dus bij deze film. Een film met een beetje suspense en spanning. En dankzij de korte speelduur heb je naderhand ook niet het gevoel dat het zonde van de tijd was. Ook al is het niet een kaskraker. Het is ook de eerste keer dat ik op het uiteinde niet echt medelijden had met de twee tieners Sam (Gregg Sulkin) en Brady (Garrett Clayton). Deze twee rotverwende, vervelende etters oogsten hier wat ze gezaaid hebben. En heel de tijd verwachtte ik dat de rest van de bende ineens tevoorschijn zou springen om dan al schaterlachend aan te kondigen dat het allemaal één grote grap was.

Zoals zoveel anderen vond ik de twee hoofdacteurs irritant acteren. Maar je moet dan wel toegeven dat ze dan wel meesterlijk geacteerd hebben want dat was toch wel de bedoeling. Het zijn tenslotte twee vervelende kwajongens die anderen in de zeik nemen door van die kinderlijke telefoongrapjes met ze uit te halen. Het enige waar ik niet zo echt in geloofde is dat de online gezette filmpjes zo massaal bekeken werden. Of is dat dan een weerspiegeling van waar onze maatschappij naar evolueert? Een maatschappij waar leedvermaak vanzelfsprekend is?

Dat “Don’t hang up” een low-budget film is, is eraan te merken. Alles speelt zich voornamelijk af in het ouderlijke huis van Sam. Het camerawerk is ongecompliceerd maar to-the-point. Buiten een camera die doorheen het decor laveert ziet het er over het algemeen middelmatig uit. Het gaat er wel bloederig aan toe in deze film maar de “practical effects” die gebruikt worden zien er nu ook weer niet spectaculair uit. En toch was deze film de moeite waard om te kijken en kan het gerust worden toegevoegd aan een hele resem andere films die in de middenklasse vertoeven.

Door de korte speeltijd zit er behoorlijk wat vaart in deze film en moet je niet al te lang wachten voordat de ongewenste beller op de proppen komt. En ondanks het tempo slaagt men er toch in om de spanning geleidelijk aan op te drijven. De sinistere beller beschikt over een redelijk angstaanjagend stemgeluid (een Jigsaw-achtige toon) , wat het dan weer extra creepy maakt. Alleen zijn technologische omnipotentie vond ik ietwat overdreven. En desondanks dat het over behoorlijk arrogante en onsympathieke jongeren gaat, vond ik de innige vriendschap en blijk van opoffering lovenswaardig. Maar al bij al kon het verkneukelend gevoel niet vermijden en weerklonk er een overtuigende innerlijke “Yes!” op het einde.

3*

“Once to wake her from her bed.

Twice to raise her from the dead.

If you knock her door, she still hears it.

Sooner or later she comes knockin' for you.”

De film “Don’t knock twice” zou verplicht materiaal moeten zijn voor de belhamels die van belletje trek houden. Misschien dat deze angstaanjagende legende er wel voor zorgt dat ze de volgende keer twee keer nadenken voordat ze iemand weer op de zenuwen werken. Tegenwoordig moet een horror film redelijk origineel uit de hoek komen om nog op te vallen, want het aantal releases is niet bij te houden. Het belletje trek principe is een interessante invalshoek. En tegelijkertijd is er het dramatische gedeelte over de krakkemikkige relatie tussen een moeder en dochter. Blijkbaar dient de rondspokende heks niet alleen om deugnieten de stuipen op het lijf te jagen maar ook om een slechte moeder-dochter band op te lappen.

De hel breekt los nadat Chloe (Lucy Boynton) bezoek krijgt van haar moeder Jess (Katee Sackhoff) in het weeshuis waar ze jaren geleden werd geplaatst. Dit vanwege een hardnekkige verslaving aan moeders kant waardoor deze niet in staat was voor haar dochter te zorgen. Het is niet verwonderlijk dat deze confrontatie op een sisser afloopt, waarna dochterlief het afbolt met haar vriendje en domweg bij het huis aankomen van Mary Aminov, een oud vrouwtje dat het gebons op haar voordeur zo beu was dat ze zelfmoord pleegde en zich voornam om toekomstige treiteraars een bezoekje te brengen als kwaadaardige geest. En dit zag je zeker niet aankomen. De twee zorgeloze tieners kennen de legende wel maar geloven er niet echt in en kloppen vervolgens aan. En voor je het weet schrik je je rot als die lelijke heks uit één of andere duistere hoek tevoorschijn springt, waarna het vriendje van Chloe plotsklaps verdwenen is. Voor Chloe het geschikte moment om bij haar moeder aan te kloppen (daar mag dat nog). En dat is dan het begin van een gezamenlijke zoektocht naar een oplossing voor de vloek die op Chloe rust.

Ook al is het inhoudelijk een samenraapsel van horrorclichés die al in meerdere films gebruikt werden, vond ik het bij momenten akelig en eng genoeg om er naar te blijven kijken. Er zijn de fragmenten die je doen terugdenken aan de ontelbare films over een bezeten huis met de creepy geluiden, dreigende schaduwen en duistere hoeken. Er is de diabolische geest die de lichten in een gang op identiek dezelfde manier controleert als die in “Lights out”, bloed doet verschijnen in kommetjes soep en voor hallucinaties zorgt. En het wezen dat uit de schaduwen gekropen komt, deed me direct terugdenken aan het akelige monster uit “Mama”. Logisch, want het was dezelfde persoon, javier Botet, die hier gestalte gaf aan dit luguber, angstaanjagend creatuur.

Misschien vinden sommigen dat de twee totaal verschillende verhaallijnen die in deze film werden verwerkt, niet echt bij elkaar passen. Persoonlijk vond ik dit gedeelte wel een geslaagd experiment. Dat er naderhand nog een onopgeloste moordzaak bijgehaald werd, vond ik wel een beetje te geforceerd. En als dat nog niet genoeg is, wordt je nog verrast tijdens de ontknoping. “Don’t knock twice” overschrijdt moeiteloos het gemiddelde. Het is enger en griezeliger dan je denkt. En de hoofdrolspelers speelden op een utstekende manier. Misschien was het emotionele een beetje overdreven. Maar de doodsangst die ze uitstonden op bepaalde momenten, leek net echt. Voor Katee Sackhoff geen probleem, want die moest het al opnemen tegen bovennatuurlijke verschijnselen in “Oculus”. En de voor mij onbekende Lucy Boynton (die ik niet herkende uit “Murder on the Orient Express”) schreeuwde aardig wat decibels bij elkaar. Nee, de prijs voor originaliteit zal deze film niet winnen. Maar voor een avondje griezelen is deze film wel een aanrader.

3*

Oei een tegenvaller

Ik dacht een film met R. Gere als geheimagent op rust zou wel eens interressant kunnen zijn. Dat was het ook het eerste half uur. Toen ik T. Grace zag , kon ik hem niet direct thuisbrengen en toen herkende ik hem van "That '70s show". Toen in de tijd vond ik hem al in die sitcom een slome. Hier nu ook leek het wel alsof hij soms bijna in slaap viel Deze rol paste dus totaal niet bij hem.

Dat er zo vroeg iets onthuld wordt is wel eens iets nieuws. Maar inderdaad hierna begint het allemaal een beetje in elkaar te zakken en toen op het einde een totaal onverwachte twist kwam, vond ik helemaal niet meer geloofwaardig.

Het heroisch gevecht op het einde tussen Gere en Tamer Hassan had nog wel iets, maar als uiteindelij Gere dan ineens langs Grace kruipt en bijna onmiddelijk daarna zijn laatste adem uitblaast, had ik zoiets van "Yep, kom aan!". Het was precies volkstheater ineens

Een spionage/thriller met een uitstekend begin, een verrassend vroege onthulling en dan een neerwaartse vlucht naar een anti-climax. Pluspunt : het was nog eens leuk om Martin Sheen aan het werk te zien

2*

D&D kan gerust tussen Dante's Peak,The Perfect Storm,The Impossible,The Day after Tomorrow en Twister worden geplaatst. Een rampenfilm dus. De acties zijn een ramp. Het script is een ramp. En de vertolkingen zijn een nog grotere ramp. Laat je niet misleidende door de trailer, want die ziet er flitsend en gelikt uit. Er worden een paar slogans op je afgevuurd die veelbelovend klinken. Zoals daar zijn "Down and Dangerous looks like the sh*t", "One bad mother of a movie" en "This is gonna be a bad film". Klopt bijna. Ik zie het eerder als "Down and dangerous looks like sh*t","One motherf*cking bad movie" en "This is gonna be a very sad film".

De actie is maar een flauwe bedoening. Een hele reeks slappe vuistgevechten. Ah ja, want Paul (John T. Woods) heeft een gouden regel nl. dat hij nooit geen vuurwapens gebruikt maar liever zijn vuisten (zelfs nadat er twee keer zwaar op gebeukt werd met een stevige hamer). Zelfs als hij een vuurwapen in zijn tengels heeft, haalt hij ostentatief de lader eruit om dan er in te vliegen. Het betere schietwerk wordt uitgevoerd door Henry (Ross Marquand). Blijkbaar een DEA agent die een medaille heeft gekregen voor een of andere heroïsche daad. Voor zijn schiettalent zal hij wel geen medaille gekregen hebben want slecht schieten dat deze kerel doet. Nog nooit eerder vertoond.

Het script is verwarrend en onlogisch. Verschillende feiten die blijkbaar ergens naar moeten leiden . Alleen heb ik geen flauw idee naar wat. Dat het een low-budget zelf gefinancierde film is, is overduidelijk. De beelden zien er soms wel mooi uit maar de uitvoering is ronduit belabberd. Hopelijk is dit niet een voorteken hoe toekomstige "independent" films er uit gaan zien. De zwakste schakel voor mij was Paulie Rojas. Een wondermooie verschijning met van die bambi-ogen die je verleidelijk aankijken. Buiten het feit dat ze precies een anorectische verschijning lijkt is haar acteerprestatie ronduit verschrikkelijk. Totaal amateuristisch en in haar dialogen wordt ze precies constant voortgeholpen door een souffleur. De scene waar ze de volledige procedure afhaspelt over hoe de drugs worden geproduceerd ziet er zo ongelofelijk onecht uit en precies alsof ze het afleest van een papier. Als ik de die vent was die daar de drugs zat te verkopen, had ik haar ter plekke geëxecuteerd. De (natuurlijk voorspelbare) liefdesaffaire die ze terug opstart met Paul levert totaal geen zinnige bijdrage aan de film en voelt zo gekunsteld en gevoelloos aan. Er zit meer gevoelens in een potje pudding van Danone dan in deze kortstondige romantische momenten die gebruikt worden als puur opvulmateriaal. En dan zwijg ik nog over haar irritant Amerikaans met een vreselijk zwaar Mexicaans accent. Ook de would-be Mexicaanse drugsbaron Rafael Garza is een lachertje. Hij runt een familiebedrijfje met stompzinnige familieleden. Hij probeert een imago van keiharde, over lijken lopende gangster hoog te houden. Maar als de koffer met zijn dierbare drugs in het zwembad terechtkomt, springt hij er als een kleuter achteraan. Een keiharde gangster had dat wicht er achteraan geflikkerd om die koffer uit het water te halen.

Enfin, een vreselijk slechte film en pijnlijk om naar te kijken. Afstand bewaren en met een grote boog rondlopen. U bent gewaarschuwd !

0.5*

I'm Dusan Mirkovic, your neighbor.

Neighbors are friends.

Friends tell friends the truth.

Okay, maybe sometimes I'm a little bit asshole,

but the world needs assholes.

Otherwise where would shit go out.

Verwacht je een film zoals “Honey, I shrunk the kids” of iets gelijkaardigs als “Gulliver’s Travels” dan ga je toch een klein beetje ontgoocheld zijn. Neen, “Downsizing” is geen komedie over gekrompen mensjes. En het is zeker geen sprookje waar kleine mensjes een reuzenmens gevangen nemen. Of toch wel een beetje. Allereerst is “Downsizing” bij momenten toch wel grappig. De hele krimpprocedure en de manier waarop ze samen met de normale mensen reizen zijn toch wel unieke vondsten. Het eerste half uur of zo kijk je er met kinderlijke verwondering naar juist zoals kinderen die voor de eerste keer “It’s a small world” bezoeken in Eurodisney. Vervolgens krijgt de film een kritischer karakter waarbij de ecologie en ons materialistisch denken aan de kaak worden gesteld. Net zoals in “Gulliver’s reizen” dus. Dat stokoud verhaal was ook een satire op de Engelse samenleving en het hof uit die tijd.

Het uitgangspunt is om eerlijk te zijn redelijk geniaal. Heb je een beperkt inkomen en moeite om rond te komen elke maand, zoals Paul Safranek (Matt Damon) en zijn vrouw Audrey (Kristen Wiig) ? Geen probleem. De Noren hebben de technologie om mensen te krimpen geperfectioneerd. Probleemloos en zonder neveneffecten (buiten het volledig haarloos en tandeloos zijn tijdens de startprocedure) kan men je lichaam herleiden tot een mini-mensje van pakweg 13 centimeters. In eerste instantie was het de bedoeling om onze ecologische voetafdruk merkelijk te verkleinen. Maar waar de meesten voor kozen om zichzelf te verkleinen, is het financieel voordeel dat je er van hebt. De kosten van levensonderhoud liggen veel lager en al het materiële kost maar een fractie van wat het in het werkelijke leven waard is. Simpel denkt de ietwat sullig overkomende Paul en hij en zijn vrouw beslissen om de stap te zetten. Ze verkopen hun hebben en houden en kopen een riante villa (Playmobil afmeting) in Leisureland om er dan de rest van hun leven te rentenieren.

Tot daar is het allemaal sprookjesachtig en lollig. Maar dan sluipt de maatschappijkritische sfeer druppelsgewijs in de film. Allereerst is er het bericht over hoe verkleinde immigranten de grenzen van de V.S. makkelijk kunnen oversteken. Dat is waar de Vietnamese milieuactiviste Ngoc Lan Tran (Hong Chau) in beeld verschijnt. Vervolgens wordt de Serviër Dusan (hilarische rol van Christoph Waltz) geïntroduceerd. Een uitgekookte zakenman die luxeproducten uit de gewone wereld in kleinere hoeveelheden laat importeren en op die manier distribueert in mini-mensjes-land. Voila, daar komt dan het aspect macro-economie en kapitalisme al om de hoek kijken. En tenslotte blijkt armoede toch een aspect te zijn in dit miniatuurland waardoor ook hier mensen zijn die een gebrek hebben aan degelijke gezondheidszorg. Het frivole verdwijnt stelselmatig (met hier en daar nog een komische noot) om plaats te maken voor ernstigere onderwerpen.

Misschien dat sommige afknappen op dit tweede gedeelte. Ik vond vooral het romantisch gedeelte nogal geforceerd overkomen. Maar verder vond ik het toch een aangename film. Een film met ups en downs. Matt Damon speelt op een geweldige manier de ingetogen Paul. Maar het is vooral Hong Chau die de show steelt. Een energieke persoon die op een bitsige manier praat en waar het cynisme van afdruipt. Wat een geweldige rol. Uiteindelijk vond ik dat de problematiek van de ecologie en het voortbestaan van onze planeet langzaam maar zeker naar de achtergrond werd verdrongen. En misschien hebben de makers van deze film een overdaad aan ideeën en filosofieën in deze film gestoken. Maar dat heeft dan weer als resultaat dat het bijna onmogelijk is om je te vervelen tijdens deze film. Ik vroeg me echter het volgende af. De verwijdering van haren is een noodzakelijkheid. Maar wat als je last hebt van ingegroeide haren? En krijgen kale mensen dan een reductie? En wie maakt er in godsnaam alle dagelijkse benodigdheden zoals een kam, haardroger of boormachine? Je ziet. Toch geen ridicule vragen, mijn inziens.

3.5*

Zeker niet de eerste "Dr. Jekyll and Mr. Hyde" die er gemaakt werd. De 10 jaar oudere versie met Fredric March en Miriam Hopkins zal ik ook wel eens bekijken. Deze versie heeft wel een meer bekendere cast. Spencer Tracy vond ik wel passend voor deze rol als de gespleten persoonlijkheid. De man heeft een van nature uit kalm overkomende gezichtsuitdrukking waardoor het contrast met de psychopatisch kijkende Jekyll nog meer tot uiting komt. Trouwens vond ik de transformatie (alhoewel het er ouderwets uitziet) best geslaagd. En dan zijn er Ingrid Berman en Lana Turner nog. Twee wel enorm beeldschone vrouwen uit deze tijd. Ben benieuwd of andere versies van "Jekyll & Hyde" hetzelfde niveau halen.

Dit was toch wel weer genieten van de illustere figuur Dracula. Een klassieker en volgens mij de eerste keer dat Bela Lugosi de rol op zich neemt van deze bloedzuigende graaf. Een geschikt persoon voor deze rol met zijn imposante wenkbrauwen en diabolische blik. Toch raar echter dat deze vampier zijn vlijmscherpe hoektanden geen enkel moment in beeld komen. En geen druppeltje bloed valt er te bespeuren. Ook vreemd vond ik het feit dat de figuur Renfield om de haverklap losloopt in de zogenaamde psychiatrische instelling. Verder vond ik John Harker een hark van een vent die overdreven nichterig acteerde. Edward Van Sloan vond ik dan weer schitterend als de beruchte Van Helsing. Voeg daar nog de sfeerrijke en duistere sets aan toe en je krijgt een dijk van een film voorgeschoteld.

3.5*

Ben ervan overtuigd dat ik deze heel lang geleden al eens gezien heb. De eindscène kon ik me nog herinneren. Maar helemaal zeker ben ik niet. 't Is toch een klassieker uit het vampieren-genre. Misschien is Béla Lugosi als Dracula meer angstaanjagender, toch zullen de meesten Christopher Lee meer associeren met dit nachtwezen. Niet echt een griezelige film (toen ik een ukkie was zou ik dit echter niet beweren). Kan iemand me zeggen of er films uit deze periode zijn waar de dames die 's avonds rondstruinen in hun nachtpon (en dat is steevast in elke film uit die periode) eens een doorschijnend nigligé aantrekken? Zou het allemaal nog wat spannender maken

3.5*

Woehaa , dit was een flits terug in de tijd toen ik nog bij de lokale video-boer VHS cassettes ging lenen met totaal onbekende en lage budget horror-films. Alles van toen komt hier in terug ... het kantelend filmen bij spannende momenten (yep ook in Evil Dead gebruikt ! DE horror film voor mij tot in de eeuwigheid) , de vleesmaden , de opwaaiende herfstbladeren,de uitploppende ogen, het uitbraken van de dode kat, de in de mond penetrerende arm .... enz.

Sommige scenes zijn bijna slapstick : de scene in de auto waar de oude Mevr. Ganush haar vals gebit verliest en dan ligt te kwijlen op de onderkaak van Christine ... schitterend. Het uit haar kist tuimelen van de dode Mevr. Ganush zodanig dat het rottend kwijl over Christine haar gezicht loopt en haar doet kokhalzen ... meesterlijk. De vlieg die bij Christine een vreselijke neusbloeding veroorzaakt ... onweerstaanbaar.

Ik heb het allemaal al eens gezien ... de schrikmomenten zijn tot in den treure al eens gebruikt ... het einde was zo voorspelbaar ... Maar in deze tijd zijn de echte horror/griezel (klein nuance) films maar dun gezaaid. T'is allemaal tegenwoordig footage cam films en paranormaal gepiemel. Dan is Drag me to Hell een verademing en een garantie voor een avondje lekker ordinair beetje griezelen en grinikken

Dijenkletser voor mij was het moment dat Rham Jas het voorstel aangeeft om een dierenoffer te doen , waarop Christine verbouwereerd protesteert met de woorden : "Ik ben vegetarier ... seg" ... Hehehehehehe tijdloos

Conclusie : Elke horror/griezel liefhebber moet deze gezien hebben. Puur uit nostalgie

4*

All of our electronics... all these devices... can be accessed over a secret wireless network.

Ik ben eigenlijk in het geniep een liefhebber van low-budget films. In de eerste plaats omdat er soms wel eens verrassende dingen te zien zijn in deze nichemarkt. Zo af en toe kom je wel eens een ruwe diamant tegen die indien het beter geslepen was, een echt juweel van een film zou zijn. Ten tweede zijn de makers meestal niet echt bezig met de publieke opinie en is er geen vrees om heilige huisjes in te trappen. Zo ook hier bij “Dragon Day” (of “Invasion Day” zoals het op het Europese continent getiteld is). Ze hebben er eigenlijk zelf voor gezorgd dat het leeuwendeel van de bioscoopgangers deze film zullen mijden. Ten eerste zal het Amerikaanse publiek niet echt gelukkig zijn met de afloop van deze film. Meestal eindigt zo’n film met een heroïsche,grandioze overwinning waarbij de “We will prevail” en “God Blesh America” kreten tot vervelens toe gescandeerd worden. In deze film capituleren ze massaal en scharen zich aan de zijde van de binnendringer. En ten tweede zal de Chinese Republiek ook niet klaarstaan om een staande ovatie te geven voor deze film, daar ze hier afgeschilderd worden als achterbakse,gluiperige indringers, die op een slinkse manier de Amerikaanse maatschappij ten gronde brengen.

Bij low-budget films zijn er altijd enkele zekerheden (er zijn natuurlijk ook uitzonderingen hierop). Meestal zijn de acteerprestaties redelijk erbarmelijk tot ronduit een verschrikking. En de speciale effecten zullen je ook niet van je stoel blazen. Meestal ziet het er amateuristisch uit, met fletse camerabeelden en een ronduit slechte timing. Er is meestal geen omverblazende soundtrack die indruk maakt. Het enigste wat meestal een low-budget film overeind houdt, is een intrigerend en knap in elkaar gestoken verhaallijn, waardoor je aandacht er bij blijft. Uiteindelijk vond ik deze “Dragon Day” op dat gebied redelijk geslaagd en kon ik probleemloos de hele film uitzitten. Ondanks dat het hier en daar een beetje rammelde. Zelfs het einde verraste me toch.

Duke Evans is een NSA analist die gebukt gaat onder een enorme financiële last en uiteindelijk ook ontslagen wordt. Hij erft blijkbaar een buitenhuis ergens in de bergen (trouwens wel een puik buitenhuisje op architecturaal vlak) van zijn grootvader en verhuist samen met zijn familie naar deze regio. Aangekomen komen ze tot de ontdekking dat er een Mexicaan dit huisje al geruime tijd huurde en onderhield. Terwijl de politie deze indringer wil verwijderen, stort er een passagiersvliegtuig neer in de onmiddellijke omgeving. Langzaam aan begint alles uit te vallen : personenwagens, elektriciteit, water, communicatie, televisie uitzendingen, … Blijkt er dus een algemene invasie te zijn die uitgevoerd wordt door China omdat de VS een triljoen schuld heeft bij dit land en deze niet willen afbetalen. Daarop eist China zich het recht op om de VS in te palmen. En dit eenvoudigweg door het gebruik van de miljoenen chips die ingebouwd zijn in elektronische apparaten met “Made in China” op. Via een achterpoortje wordt er een virus losgelaten in de Amerikaanse maatschappij waardoor alles 30 jaar terug in de tijd wordt geworpen.

Verwacht je niet aan indrukwekkende beelden van een imploderend Witte Huis zoals in “Independance Day” of voortdurende actie zoals in “White House Down”. De SE is beperkte tot een paar lelijke rookpluimen die neergestorte vliegtuigen insinueren. En een vergezicht op één of andere Amerikaanse stad die in puin ligt. De nadruk ligt op het ineenstorten van een maatschappij waarbij menselijke waarden aan de kant worden geschoven en de overlevingsdrang naar boven komt met als resultaat losbandigheid en wreedheden. "Invasion Day" toont de radeloosheid door het gemis aan primaire behoeften zoals voedsel en water. Misschien is het idee dat een volledig continent lamgelegd kan worden door het uitschakelen van een elektronisch netwerk een beetje overdreven. Maar toch is dit niet ondenkbaar sinds we afhankelijk zijn van dit gehele netwerk. In deze tijd van hackers, spam, virussen, spyware, malware, Stuxnet (een virus ontworpen om de industriële processen in Iraakse kerncentrales lam te leggen), Cyberstalking, DDos-aanvallen, phising en E-Fraude is zo’n scenario niet onwaarschijnlijk. Vanzelfsprekend niet op zo’n grote schaal maar toch desastreus genoeg. Op Wikipedia las ik : “De federale regering van de VS geeft toe dat het elektriciteitsnet gevoelig is voor een cyberoorlog. In april 2009 doken, volgens huidige en voormalige nationale veiligheidsambtenaren, meldingen op dat China en Rusland het Amerikaanse elektriciteitsnet hadden geïnfiltreerd en computerprogramma's hadden achtergelaten die kunnen worden gebruikt om het systeem te verstoren.” Niet echt fictie meer zo te zien.

Ethan Flower neemt de hoofdrol voor zijn rekening. Voor mij een totaal onbekend iemand (zoals het merendeel van de cast) die uiteindelijk er zich wel doorheen slaat ondanks dat hij soms acteert als een doorsnee prei. Al bij al een niet onaardige overtuigende prestatie. Heel iets anders is Asa Wallander die me van meet af aan irriteerde. Vreselijk overacting en soms ronduit bizarre reacties (wat natuurlijk wel een beetje aan het script ligt) zoals het moment waarbij ze uitbarst tegen Duke, omdat die te weinig tijd aan hun spendeert en niet zijn best doet om ze uit de penarie te helpen. Persoonlijk zou ik een bij de hand liggende voorhamer genomen hebben. De beste vertolkingen waren, vond ik persoonlijk, Eloy Mendez als de inwonende Mexicaan en William Knight als de bejaarde buurman Albert Grimes, die best wel zin heeft om nog een paar communisten af te knallen.

Ondanks het voor mij interessant verhaal, waren er toch enkele ongeloofwaardige feiten. Enkele passagiersvliegtuigen storten te pletter en Duke heeft direct door dat het over een invasie gaat. Na enkele Gsm's te verbrijzelen en een chip te zien met "Made in China" concludeert hij ook onmiddellijk dat China de verantwoordelijke is. Als er gevraagd wordt om een bad te vullen met leidingwater, en er is geen bad, dan is de beslissing om het te houden bij een kannetje redelijk logisch, schijnbaar. Dat aardappelen elektriciteit bevatten wist ik wel. Ik ben er zeker van dat ze “Duracell” aardappelen hadden, want die gingen erg lang mee. Hoe de armbandjes zo exact de identiteit konden bepalen is fenomenaal en de manier waarop ze iemand liquideren die een overtreding begaat, is ook uitzonderlijk.

Al bij al een aangename verassing die inhoudelijk sterk was maar visueel hier en daar tekort kwam. Al een geluk dat op het einde het door Duke gebruikte apparaat geen Chinese chips bevatte. Anders was het een uiterst hachelijke situatie geworden voor hem.

2.5*

Prima vermaakt met deze martial-art, vecht-film. Enkele knappe vechtscenes en een eenvoudige verhaallijn. Maar ... ik ging ervan uit dat het een JCvD zou zijn, maar dat was dan wel een mega afknapper. Met zijn miniem rolletje. En ik heb nog nooit zo'n spraakwaterval meegemaakt als die Cung Le. De eerste 40 minuten heeft hij wel zeker 30 woorden uitgesproken ! Verbazingwekkend

Conclusie : leuke vechtscenes - een flits van JCvD en een zwijgzame aziaat...

... next movie

2*

How the fuck are we gonna stop this guy?

"Call 911."

Kenners van de gelijknamige comic weten dat Dredd staat voor ruwe,rauwe en genadeloze geweldscene's in een grauwe en donkere maatschappij waar er geen toekomst is voor de doorsnee mens en waar de criminaliteit schrikwekkend hoog ligt. Judge Dredd regeert in deze armtierige en agressieve maatschappij met strenge en meedogenloze hardhandige hand. De figuur Dredd kan gezien worden als een Robocop-achtige door anabolica opgepompte spiermassa waarvan het gelaat steeds bedekt is door zijn helm en alleen een verbeten grimas te zien is met vervaarlijk soms ietwat vlijmscherp-lijkende tanden.Doorgaans is hij kortaf,bot en is er geen ruimte voor onderhandelingen en valt er een vlijmscherp oordeel naar zijn goeddunken. Dat is zowat mijn visie over de comic.

En deze film volgt dit beeld accuraat op. Vergeleken met deze film is Judge Dredd uit 1995 met Sly de Walt-Disney versie m.a.w vreselijk braaf,bloedeloos en geschikt voor een gezamelijke gezinsuitstap. Deze versie daarentegen staat bol van de actie en straight-in-your-face geweld met de bijhorende gore beelden en bloedvergieten. Toegegeven het verhaal is niet echt het toonbeeld van spitsvondigheid en ver doorgedreven inspiratie. Stuur Dredd samen met een mutant als rookie (trouwens enigste vermeldenswaardige acteerprestatie) naar een misdaadoord met 3 verdachte zelfdodingen. Blijkt dat het eigenlijk een doodgewone afrekening is in het drugsmilieu waar een zekere Ma-ma de plak zwaait. Deze zorgt , met medewerking van een andere mutant , voor een lock-down van de megagrote wolkenkrabber Peach Trees om te voorkomen dat een bendelid meegenomen zou worden voor verhoor. Wat volgt is een wedloop naar de bovenste verdieping, waarbij er confrontaties zijn met alle lokale bendes (waarvan ik dacht dat die niet meer bestonden) en uiteindelijk eindigt in een confrontatie met de opper-baas Ma-ma. Niks wereldschokkends maar de gehele film is doordrenkt met actie en ultra-hardcore geweld. De slowmotion beelden zien er "stunning" uit en geven een duidelijk beeld van de invloed van het nieuwe "Slow-mo" drug.

De enigste minpuntjes waren :

- het feit dat de corrupte judges wisten dat ze achter de befaamde Judge Dredd zaten , zou toch moeten betekenen dat ze ook wisten deze op pad was met de rookie Anderson die beschikte over bepaalde psychische krachten. Die Judge die achter Anderson aanging had toch moeten weten dat Anderson onmiddelijk wist wat haar plan was. Dom wicht.

- Het einde van Ma-ma kon wel beter in beeld gebracht worden. Een Slow-Mo vrijeval met een spetterend einde. Paste beter in het totale plaatje van deze film

Over de acteerprestatie van Karl Urban valt eigen weinig te zeggen. Elke nitwit met een goed postuur en een verbeten trek op de mond kon deze rol aan. Dat was ook het enige wat er in beeld kwam. Je moet geen groot licht zijn om dit te kunnen vertolken.

Vermakelijke vrijdagavondfilm met bloederige no-nonsense censuurloze actie.

Thumbs up van mij in ieder geval

3,5*

Driver: I'll see you in five minutes.
Standard: I'll see you in four.

Deze stond al een hele tijd in de wachtrij om bekeken te worden. Aan het aantal reacties te zien hier op MM en ook op IMDB waren mijn verwachtingen ook redelijk hoog. Met flarden las ik dat het een uniek meesterwerk zou zijn, redelijk arty en Tarantino-achtig geregiseerd. Die verwachtingen werden dan ook wel ingelost.

Ryan Gosling zag ik eigenlijk eerder verkeerdelijk aan als een moderne versie van James Dean die met zijn blauwe puppy-ogen de vrouwelijke bioscoopbezoekers aan het zwijmelen zou brengen. Maar wat een uitstekende anti-chick-flic vertolking zet hij in deze film neer. De lederen handschoentjes , de emotieloze gelaatsuitdrukking en de hoge waarde op de coolness-thermometer deden mij inderdaad aan James Dean denken. Op andere momenten leek hij eerder op een op een tandenstoker (sigarettenpeukje) kauwende te vrezen eenzaat uit een spaghetti western van Morricone.

En wat een schitterende film is Drive bij nader inzien. Inderdaad is het een arty donkere film, zonder veel ingewikkelde plots en wendingen , maar toch straight-to-the-point. Agressief en poetisch , verweven met een langzaam opbouwende romance , bij momenten vreselijk huiveringwekkend met expliciete geweldadige beelden. De opbouw en vooruitgang in de film is soms wel enerverend traag met in de beginfase toch wel veel op mijn zenuwen werkende stiltes. "Dit script instuderen heeft hem ook niet veel moeite gekost" , dacht ik na een 15-tal minuten. Uiteindelijk zeggen de stiltes en expressies van hem meer dan een schitterend uitgewerkte dialoog.

De verhaallijn op zich vind ik magistraal. Een timide met Antarctische koelheid overladen stuntrijder/mecanicien , die in de late uren zijn diensten aanbiedt als getaway-driver, ontpopt zich uiteindelijk als koene ridder voor de in problemen zittende buurman wiens vrouw op een koele afstandelijke en enorm trage manier zijn gevoelsleven binnensluipt, om vervolgens terecht te komen in een ingewikkelde afzetterij-plan van enkele lokale misdadigers. Schitterende sfeerbeelden van L.A. met "Grand Theft Auto"-achtige situaties.

En toch konden voor mij de soms nietszeggende pauzes er gerust uit gelaten worden, zonder afbreuk te doen aan de totale sfeer van de film. Voor mij was dan in deze film de soundtrack wel een positief pluspunt. Meestal passeert mij de muziek zonder mijn aandacht te trekken. Bij "Drive" was deze wel passend en relevant.

Op IMDB vond ik deze review terug. Ik ben het er niet compleet mee eens, maar sommige punten zijn wel recht in de roos. Dit stukje vond ik over het algemeen alleen wel super humoristisch qua schrijfstijl en inhoud

Plot synopsis
1) Driver is driver. He's like the Transporter from the movie, except 1/14th as interesting.
2) He goes home after job ,finds girl,girl has boy, girl has husband in prison.
3) Driver wants to be a mechanic, or a Nascar Driver, or a criminal, or a Movie Stunt Driver...or maybe a space shuttle pilot? or President of Uganda, who knows.
4) Husband of girl gets out of jail, and he owes money to mafia guys. Drivers likes girl, so he helps husband.
5) Husband robs pawn shop and dies. Seems that he's been set up by mafia guys as a frame job and Husband gets dead'ed.
6) Driver gets even. Kills everyone. For a while, dressed in a stunt driver mask.
7) Driver gets killed, but lives, or something, driver drives off.

Uiteindelijk toch een respectabele 3.5*

“Dabrowsky. During his speech. He called you the 'afraid of honor.'

It sort of became the running joke of the night.

Hannah did not find it funny.”

Heb je watervrees of wat voor een fobie dan ook waar het over liquide substanties gaat, dan is het misschien wijselijk om deze film links te liggen, want het is een nogal vochtige bedoening. Spijtig genoeg viel het hele spektakel na een tijdje in het water (hoe toepasselijk). Dat dit uiteindelijk een ontgoochelende slasher film werd (het is alleen water dat rondspat in plaats van menselijk bloed), staat als een paal boven water (alweer toepasselijk). De meeste doorsnee, niet al te originele horrors, volgen de welbekende gouden regels uit dit genre. Ten eerste heeft het hoofdpersonage steeds iets te maken met de angstaanjagende dreiging die het leven van de protagonisten zuur maakt. Ten tweede is er natuurlijk niemand die het hoofdpersonage gelooft. En ten derde is zo’n doorsnee film nooit volledig opgelost op het uiteinde. Geloof me, “The drownsman” houdt zich netjes aan deze regels.

De openingsscene was nochtans veelbelovend en op een bepaalde manier schitterend in beeld gebracht. Het moment waarop de jonge vrouw haar hoofd achterover wierp in het bad waarbij haar lange haren in een perfect synchrone beweging een watermassa naar achter zwiepte, leek wel recht uit een reclamefilmpje voor shampoo te komen. Spijtig genoeg werd dit uiterst esthetisch vormgegeven beeld niet herhaald in de rest van de film. De rest zag er uiterst banaal en gewoontjes uit. Nergens voelt het echt bedreigend en angstaanjagend aan. De manier waarop de slachtoffers aan hun einde komen, is regelrecht belabberd. Word je bleekjes rond je neus bij het aanschouwen van bloed, dan kan ik je geruststellen. Geen spat bloed is er hier in deze film te bespeuren. Sterker nog, datgene wat eigenlijk niet bestand is tegen water, blijkt hier het wapen te zijn om de demon te overwinnen. Ik dacht eerder dat een dweil een afdoende wapen zou zijn, zodanig dat je de snoodaard kon bijeen dweilen.

Wat me het meeste stoorde waren de drie hartsvriendinnen van Madison (Michelle Mylett). Drie betweterige onnozele grieten die ondanks dat ze razend zijn over het feit dat Madison de bruiloft gemist heeft van haar beste vriendin, toch zo goedhartig zijn om hun vriendin te helpen met haar vervelende fobie. Dit met behulp van een medium die al wat ervaring heeft met zulke gevallen, want volgens haar expertise zou het wel eens om een “haunting” kunnen gaan (“Let's not call them hauntings.”). Uiteindelijk passen ze toch redelijk sadistische manier toe om Madison op een wel extreme manier van haar fobie af te helpen, door ze onder te dompelen in een bad. Als verstandige mens zou je toch eerder professionele hulp opzoeken.

Zoals altijd vind ik ook wel eens iets positiefs in een film. De oorzaak waardoor het demonische gedeelte is ontstaan, kan je wel hoogst origineel noemen. Ook de manier waarop het gebruik maakt van het medium water, op welke manier dan ook, was niet slecht bedacht. En natuurlijk was het acteren van Michelle Mylett bewonderenswaardig. De manier waarop ze gestalte gaf aan haar panische angst tijdens de opduikende verschijningen, was zeker prijzenswaardig. En de momenten dat “The drownsman” zelve opduikt, was redelijk geslaagd maar verre van bloedstollend. Spijtig genoeg is dat ook het enige positieve en is de rest niet meer dan een storm in een glas water ! (Sorry, kon het niet laten)

1.5*

In lang vervlogen tijd was er op de markt een rollenspel "Het oog des meesters". Een rollenspel dat gelijkaardig was aan het "Dungeon & Dragons" rollenspel. Het enige wat je nodig had was veel fantasie ...

Dat laatste kwam hier wel echt te kort. Wat een slechte geacteerd met flut effecten gevulde film !

Bij momenten dacht ik te kijken naar een aflevering van "Het zwaard van Ardoewaan", een vlaamse jeugdserie op de BRT uit de jaren 70. Zo ouderwets en gedateerd voelde het aan.

Ik heb het opgegeven halverwege ... wat ook betekent dat ik geen stem kan uitbrengen ... maar dat komt goed uit want verder dan een nul sterren kwam ik toch niet

0* m.a.w. een draak van een film !

“Wars are not won by evacuation.”

Ik veronderstel dat er al zoveel opiniestukjes geschreven zijn over Christopher Nolan’s laatste film, als dat er Britse soldaten stonden te wachten op het strand van Duinkerken om te worden geëvacueerd. Immens veel dus. Alhoewel het niet een veldslag was in de strikte zin van het woord, maar eerder een massale logistieke operatie om het Engelse leger terug op Britse bodem te krijgen. Of dit enigszins een invloed heeft gehad op het verloop van de 2de WO, is iets voor militaire strategen en analisten om te bepalen. Mijn inziens werd daar een onbegrijpelijke blunder begaan door de Duitse bevelhebbers. Gelukkig maar want zuurkool is niet bepaald mijn favoriet gerecht. Niet direct een episode tijdens deze vreselijke wereldoorlog waar zich heroïsche strijdtaferelen afspeelden. Een gewaagde keuze, maar desalniettemin leverde dit een adembenemend spektakel op.

Om het nu “Film van het jaar” te noemen, is wel een brug te ver (wat dan wel weer een meesterwerk was). Maar Nolan slaagt er wel in om er een beklijvende en spannende film van te maken waarbij drie verschillende verhaallijnen op een niet chronologische wijze met elkaar verstrengeld worden. Tommy (Fionn Whitehead) is de spilfiguur die vanaf de eerste seconde zijn vege lijf moet redden om niet doorzeefd te worden met Duitse kogels. Het leek wel alsof hij de gehele film niets anders doet dan zich uit de één na de andere levensbedreigende situatie te bevrijden. Vervolgens is er Farrier (Tom Hardy), één van de drie Spitfire piloten die proberen de oversteek te vrijwaren voor aanstormende Duitse gevechtsvliegtuigen en bommenwerpers die trachten overstekende vrachtboten te kelderen. En tenslotte is er Mr. Dawson (Mark Rylance) die samen met zijn zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan) de oversteek waagt in een plezierboot om mee te helpen met het overzetten van soldaten. Op die manier weet Nolan drie verscheidene hoofdstukken te verwerken die zich telkens op een ander territorium afspeelt namelijk ter land, ter zee en in de lucht.

Het allereerste wat opviel was het grotendeels dialoogloze acteerwerk. Vooral Tommy lost zo goed als geen woord gedurende de hele film. Het is alsof in deze oorlog iedere conversatie nutteloos lijkt en lichaamstaal boekdelen spreekt. Het grootste gedeelte van dialogen is voor rekening van de piloten en bevelhebbers. Spijtig genoeg is dit bij de Spitfire piloten beperkt tot soms wel onduidelijk gemompel en worden deze overstemd door oorverdovende geluidseffecten (en als je deze film ziet in een Sloveense bioscoop waar je de ondertiteling niet echt goed kan volgen, is dit wel een klein nadeel). En dat brengt ons tot de soundtrack. Die is alomtegenwoordig en naar mijn mening van doorslaggevend belang. De muziek van Hans Zimmer lijkt voortdurend aanwezig te zijn en omkadert de gehele film. Bij momenten onopvallend op de achtergrond om dan aan te zwellen naar een hoogtepunt. Laten we zeggen dat dit wel de allereerste keer is dat de muzikale omkadering mijn aandacht opeist en indruk op me maakt. En zo ook de oorverdovende geluidseffecten waardoor het soms lijkt alsof je middenin het oorlogsgeweld zit. De zich neerstortende Stuka’s en de dodelijk last die ze droppen op het strand met hun angstaanjagend, gierend geluid. Je had soms de neiging om zelf weg te kruipen in je bioscoopstoel.

De manier waarop alles in beeld werd gebracht is ook fenomenaal te noemen. De dogfights waren in mijn ogen hoogtepunten in deze indrukmakende film. De weidse opnames van het strand waar duizenden geallieerden als haringen in een ton staan aanschuiven en je de dreiging van dodelijk spervuur voelt hangen. De claustrofobische en penibele situaties waarbij je het zelf benauwd krijgt. Al bij al is het een film waarbij je het gevoel hebt middenin het oorlogsgeweld te zitten. De wanhoop druipt van het scherm af. Duizenden geallieerden kunnen als het ware hun veilige thuishaven praktisch zien liggen, maar beseffen dat deze bereiken een bijna onmogelijke zaak is.

Net zoals “Saving Private Ryan” is dit een episch oorlogsverhaal. Alleen was de eerste brutaler en liet het op een akelige manier de gruwel van WOII zien. Daarom dat ik me bepaalde scènes uit dit Spielberg spektakel probleemloos voor de geest kan halen. Ik vrees dat dit beperkter zal zijn als het over “Dunkirk” gaat. Dat het een nederlaag was die naderhand tot een victorie heeft geleid staat onomstotelijk vast. En toch overviel me een “was-het-dat” gevoel. Zonder twijfel was het een traumatische ervaring voor de duizenden geallieerden, maar het verplichte juichmoment als orgelpunt vond ik te voorspelbaar. En ik stel me nog altijd vragen bij de beslissing van Farrier op het uiteinde. Zo beredeneerd als zijn voorgaande acties waren, zo stupide vond ik dit laatste besluit. Vanzelfsprekend zal “Dunkirk” in de prijzen vallen op de grote filmfestivals, maar ik vrees dat de hoofdprijzen aan anderen worden toegekend. Ik hoop dat er toch nog enkele films zullen uitkomen het komende half jaar die de titel “Film van het jaar” verdienen.

4*