Opinions

Totaal niet aan mij besteed deze film. Ik kon me maar niet aan deze film vastklampen. Cinematografisch een ware ramp voor mij. Al die acteurs en actrices gestoken in van die irritante kostuums en dan die bergen make - up om maar een beetje op een vampier te lijken. Ik vond hem ook nergens spannend worden, funest voor een horror. 1,5*

Aangename film die lekker wegkijkt. Vooral de rondingen van Jessica Alba waren het kijken waard. Maar ik vond Paul Walker ook aardig spelen en de scènes onder water en in de grot waren zo mooi gefilmd. Een spannende film, met veel actie, humor en een niet voor National Geographic onderdoende repo: wat leeft er onder de zee? 4*

Na alweer een herziening, blijft deze film gewoon als een paal boven water staan. Christopher McCandless mag zich dan afzetten tegen de in zijn ogen mindere kanten van de maatschappij en het mag dan allemaal wat veel zijn wat Sean Penn over zijn kijkers uitstort. De film ademt vooral een passie uit voor alles wat met het medium reizen te maken heeft. De film beschikt over een prachtige landschapsfotografie terwijl de soundtrack van Eddie Vedder altijd de juiste snaar weet te raken. De film staat bol van interessante ontmoetingen met andere reizigers, een zeer herkenbaar fenomeen voor mij, je komt de meest uiteenlopende mensen tegen.

Ik vond het ook aangenaam om te zien hoe Christopher opzichtig op zoek was naar vader en moederfiguren op zijn reis, die het gemis aan warmte van zijn ''materialistisch ingestelde'' ouders in zijn jeugd, konden compenseren. De film is mooi maar tegelijkertijd best wel cru. Ik had echt te doen met de personages en dan met name met de zus en de ouders van Christopher. Zoiets gun je je ouders toch niet?!

Geen 5* Die deel ik wel uit aan een film die zich volledig toelegt op het onderstrepen van de magie, de ongeremdheid en de schoonheid van ''het reizen''. 4,5*

Inderdaad leuke film, maar typisch een film die door zoveel regisseurs gemaakt zou kunnen zijn.

De film mist vileiniteit om echt scherp uit de hoek te komen, daarvoor zijn de ontwikkelingen tussen Zeta Jones en Clooney te zoetsappig. Echt nergens maken beiden elkaar het leven echt zuur.

Als feel good komedie doet de film het beter. Dat is met name te danken aan de vele leuke kenmerkende Coen typetjes. Het is allemaal zeer leuk om naar te kijken, maar ook niet meer dan dat.

Toch blijven er een paar geweldige scènes inzitten. Met name het begin was grappig en het moment dat een huurmoordenaar zijn inhaleerapparaat verwisselt met zijn pistool . Dat was dan wel weer echte, subtiele ouderwetse Coen - humor. Jammer genoeg ontbreken meer van zulke scènes. Dikke 3,5* Omdat de typetjes weer erg goed op dreef zijn.

Vreemde eend die Denis,

Intrus `L begint.

Personages lopen wat rond in de vrije natuur en doen zich tegoed aan het zichtbaar verfrissende water en aan elkaar. Er worden enkele dorpsperikelen doorlopen, maar nooit volgens een bepaalde chronologie.

Een inluiding van een nieuw schip, wordt gevierd compleet met fles en bijhorende slierten en vlaggetjes. De hoofdpersoon staat er maar wat beteuterd bij, nergens maar een greintje blijheid of voldaanheid te bespeuren. Een gevoel van leegte overheerste bij mij. Gelijk ook een beetje tekenend voor deze film. De man in deze film is geen sympathiekeling, meer iemand die graag op zichzelf is. Op zich geen probleem ware het niet dat zijn personage echt niks losmaakt, charismaloos en gespeend van elk mysterieus tintje loopt hij wat rond. Stille wateren hebben diepen gronden gaat hier niet op.

Achter de beelden zal ongetwijfeld symboliek steken of anders een metafoor voor een gemoedstoestand maar ik kon het er niet uit halen. Daar waar Beau Travail over vele prachtige shots bezit en een constante onderhuidse spanning met zich meedraagt is het hier visueel vaak behelpen en zo spannend als een hibiscus stek die wacht tot hij kan gaan bloeien.

De soundtrack zij het nogal eenzijdig is overigens wel een sterk punt van de film. Maar als je die monteert onder een scène waarbij geen enkele spanningsboog zit komt het op mij over om door middel van geluidseffecten het een en ander te camoufleren. Want, er gebeurt helemaal niets interessants. Ook veel herhalingen van zetten, bv. de auditiescène die maar door blijft gaan, terwijl nauwelijks doordrongen is waar men mee bezig is en waarvoor men zich moet presenteren/verantwoorden. Cryptische puzzel, leuk maar dan wel als de ene na de andere scène boeit, iets waarbij hier de vlieger niet opgaat. Een ronduit vervelende film rondom een man met wie ik niks kon beginnen, lelijk geschoten omdat elke vorm van een interpretatie de grond in wordt geboord door het ontbreken van dromerige, hypnotiserende shots en kleurenpracht. Veel te normale beelden om bij weg te dromen. Ook de enige houvast in een verhaal waarbij er nooit duidelijke ontwikkelingen gaande zijn en waarbij ik nergens sympathie voor wat dan ook voelde.

Op een paar prachtige plaatjes van een turkoise kleurende zee en de camera die dicht op de huid zit van rennende honden die je wat doen duizelen nergens echt mooi. 1,5*

Echt spannend of bloedstollend werd het allemaal niet, dan vond ik The Thing veel beklemmender al speelt de spanning die film ook wel een beetje in de kaart, dankzij zijn geïsoleerde locatie en het rare gegeven dat je iemand waar je al jarenlang mee werkt ineens niet meer kunt vertrouwen..

Ik kon best genieten van de argwaan sfeer 'waarin niemand te vertrouwen is' hier. Knap ook dat al die klonen al snel de belangrijkste posities bekleden en de macht in de stad overnemen door belangrijke uitgangen te versperren en hun gedachtegoed snel te verspreiden over de rest van Amerika. Er had alleen wel wat meer gedaan kunnen worden met die bloemen die San Francisco overvielen. Had zeker wat kleurrijker, imposanter en paradijselijker gekund. Wel gaaf en mooi visueel vernuft waren die peulen en de namaak versie die een persoon kloonde en als het ware langzaam ontkiemden.

Donald Sutherland acteert overigens als een bezetene en Jeff Goldblum lijkt hier niet goed in zijn vel te zitten, nogal een inwisselbare rol. De rest hangt er qua acteerwerk wat tussenin. Het beste aan deze film is ongetwijfeld het naargeestige einde. Had lange tijd ook niet verwacht dat het zo zou lopen aangezien het er lang naar uitzag dat Sutherland en die vrouw nog wel weg zouden geraken. Leuk entertainment en absoluut een bovengemiddelde horrorfilm. 3,5*

Wat mij vooral opviel was dat deze film wat weg had van Stanley Kubrick `s The Shining. Niet alleen de lange gangen in het hotel spraken dit uit, alsmede de bekladdingen op de muur waar ' Redrum ' op prijkte. Ook de conversatie die Asano in de nachtelijke uren voerde met een barkeeper leken zo uit The Shining te komen. Mooi staaltje van een soort dromerig bewustzijn.

Het duurde overigens even voordat ik mij aan de film overgaf, maar eenmaal dit gebeurde was ik verkocht. Lange wat statisch in beeld gebrachte shots ogen dankzij het veelvuldig gebruik van de kleur groen toch best wel hypnotiserend. De muzikale intermezzo `s versterkten het wat absurde karakter van de film. Geweldig hoe luchtig een vlucht voor een bijna niet af te wenden afrekening binnen het criminele circuit, in beeld gebracht werd.

De scenes in het zwembad oogden echt magistraal qua kleurgebruik. Ietwat jammer, dat de scenes op de boot daarbij wat in het niet vielen. Qua muziek ook helemaal mijn stijl, een wat aanwezige soundtrack, zij het toch wat op afstand aanwezig. 4*

Pas geleden weer herzien en hij spookt nog steeds door mijn hoofd.

Monica Bellucci speelt een prachtrol als elegante dame die in zwaar weer terecht komt. En Vincent Cassel speelt een multifunctionele rol als party animal en veronruste vriend tegelijk. De reddeloosheid van beide vrienden wordt treffend in beeld gebracht met in het begin onophoudelijke, energieke camerabewegingen.

De muziek sluit perfect op de film aan. Een wat monotoon geluid dat telkens terugkomt. Elke keer als de camera weer voorbij wat personen flitst voel je de adrenaline door je lijf gieren. De zoektocht naar de dader wordt beleefd in een bepaalde trance. Er is geen tijd om helder na te denken dus oogt het camerawerk chaotisch en herhaalt de muziek zich. Al zou er andere muziek gedraaid worden in de disco, de hoofdpersonen zouden het niet meekrijgen. Daarom vind ik het ook zo goed dat er gekozen is om een muziekje constant te blijven herhalen. Het doet je in een trance belanden. Als je zelf iets schokkends te horen krijgt dan zul je immers ook geen acht slaan op gebeurtenissen in je omgeving. Het camerawerk en de muziek zorgen ervoor dat je niet kunt ontsnappen, je zit er bovenop. En wordt met hetgene geconfronteerd, niet altijd leuk. Zoals bij de beruchte verkrachtingsscène maar wel zeer functioneel en reëel. Het staat ook haaks op wat veel mensen doen als ze getuigen zijn van een misdrijf: weglopen.

Verder is de film ook prima verzorgd en erg onderhoudend. Eerst het 1ste chaotische deel en daarna de rustige 2de helft. Met name het stukje in de tram was imponerend en samen met de ontwaak scène vooral enorm contrasterend. Eerst luchtige gesprekjes voeren over sex ten overstaan van iedereen, op een van de meest toegankelijke plaatsen in Parijs: de metro en daarna verdwalen in een nachtmerrie in de achtersteegjes van Parijs.

Verder is de film ook prachtig belicht. Veel rode tinten. De klasse druipt van deze film af. Een opwaardering is wel op z`n plaats. 5*

Uitstekende acteerprestaties van Gable en Colbert inderdaad. Gable komt lekker excentriek over en Colbert speelt haar rol uitstekend als verwend nest. De gebeurtenissen in de bus vond ik juist erg grappig, telkens weer werd Colbert in de armen gedreven van Gable. Met als hoogtepunt hun 1ste gezamenlijke overnachting .

De ontwikkelingen aan het einde van de film vond ik juist wat minder. De film focust zich dan teveel op het hele romantische gebeuren tussen Gable en Colbert. De humor wordt nogal overboord gegooid. Wellicht is het ook zo dat het gewoon even wennen is om een andere Capra film te zien. Mr. Smith Goes To Washington en It `s A Wonderful Life vond ik veel beter, maar daar richtte de film zich vooral op (on)rechtvaardigheid, waardoor de climaxen van beide films mij veel meer ontroerden dan in deze film.

Desondanks wel een leuke Capra film, die wel fijn wegkijkt maar zich qua romantische taferelen in het laatste half uur nauwelijks kan onderscheiden van andere romantische films. 3,5*

Het moet ergens in februari van dit jaar zijn geweest dat ik deze film voor het eerst tegen het lijf liep. Een volgende definitieve kennismaking zou lang op zich laten wachten. Het was immers net kerst geweest. Maar nadat ik onlangs mijn 1ste Capra film zag, kon ik mij nu niet meer beheersen en moest ik deze film zien.

Wat had ik een medelijden met de sympathieke George. Het zat hem inderdaad allemaal niet mee: zijn dromen kon hij niet naleven omdat hij zich opofferde , zijn huwelijksreis strandde en uiteindelijk werd zijn levenswerk geruïneerd waardoor George het gevoel kreeg alsof hij vele levensjaren had verspild aan iets wat hij eigenlijk alleen maar in stand hield voor zijn vader en deed uit goedheid met de bewoners . James Stewart geeft een uitstekende performance weg van een tot op het bot gefrustreerde man die een en al goedheid is maar ook de spreekwoordelijke druppel kent.

De laatste 45 minuten van deze film zijn al helemaal van een ongekend hoog niveau. De avonturen die hij met de engelenbewaarder Clarence beleeft zijn schitterend. Ik vind de beslissing van de regisseur om George bij meerdere bekenden op bezoek te laten gaan en in beeld te brengen hoe hun leven zou zijn verlopen een goede beslissing! Zoveel leed zomaar afkappen zou immers zonde zijn en het zou het einde minder ontroerend maken.

Uiteindelijk hield ik het bij deze film niet droog. De boodschap die wordt uitgedragen vind ik nergens sentimenteel, eerder humaan. Ik werd hevig ontroerd door de scènes waarin iedereen George te hulp schiet . Prachtig gewoon zo `n feel - good film . En dat terwijl ieder al lang weet dat de boodschap aan het einde o zo waar is. Een uitstekende film voor bij de kerst, maar eigenlijk zou iedereen zo met elkaar om moeten gaan, gedurende het hele jaar.

Het lijkt erop alsof ik weer een fijne regisseur heb gevonden. Dikke 4,5*

Leuke film, met een boeiend onderwerp. Veel doeltreffender dan al die SIRE - spotjes. Kortom: invoeren als educatie in de klassen. 4*

P.s. Alleen ik denk dat kijkwijzer zich hier niet bij aan sluit.

Ik ben deze film mede gaan kijken omdat hij een economische speelduur heeft, zeker als je in overweging neemt dat het een groots epos betreft over een van de meest gevreesde tsaar van Rusland.

Helaas vond ik de film niet bijster attractief, er wordt nauwelijks gevochten in deze film, het betreft vooral een politiek steekspel op hoog niveau achter de coulissen ( op zich wel onderhoudend hoor ). De enige keer dat ik opveerde uit mijn stoel was tijdens de tirade van de uit zijn dood opgestane Ivan. Ik had alleen graag wat meer daden i.p.v. woorden en verschijningen gezien, die Ivan daadwerkelijk naar het niveau van een vreselijke barbaar zouden tillen.

Je kunt wel zien dat Eisenstein kosten noch moeite heeft gespaard wat betreft de kostumering, die nog wel aardig uit de verf komt. Op de eindscene na, vond ik het zwart - wit gebruik niet meer dan wel redelijk. De zoveel geprezen close ups konden mij nauwelijks bekoren, aangezien deze op schoonheid allang voorbij gestreefd zijn en het ook geen dramatische functie wist te vervullen bij mij.

Ik heb mij uiteindelijk zeker niet verveeld, maar waarom deze prent nu nog bijzonder zou moeten zijn? Ik heb werkelijk geen idee! Een 2,5*

Eigenlijk gewoon meer van hetzelfde, zoals ik reeds in Deel 1 van Ivan Grozny heb ondervonden. Het is allemaal ontzettend theatraal aangezet, verder veel gebabbel, gepraat, getwist en weinig daden, kortom het wordt nooit spannend of echt vermakelijk. De keuze om het 2de gedeelte van deze film in kleur te filmen verbaasde mij, al vond ik het kleurgebruik op zich best goed te doen.

Ivan Grozny is in zijn totaliteit een grote teleurstelling voor mij gebleken. Ik heb Deel 1 inmiddels al verlaagd naar een 2* en ook deze film weet zo `n laag cijfer niet te ontlopen. Al vind ik deze film waarschijnlijk net wat beter, dankzij het wat vreemde 2de deel in kleur met wat meer muziek en dus wat meer leven in de brouwerij.

Sergei M. Eisenstein bewijst met de saaie, onattractieve Ivan Grozny films dat Battleship Potemkin een toevalstreffer was. Een 2*

Ivanovo Detstvo viel al tijden in mijn categorie: films die ik nodig moet herzien, evenals Stalker overigens. Vanmiddag even werk van gemaakt.

Tijdens mijn 1ste kijkbeurt zaten er nog enkele oninteressantere scenes in, nu heb ik constant zitten genieten van wat er zoal de revue passeerde. De openingsscene zet gelijk de toon, waarna zich een minstens zo fraaie film ontspint, waarin het contrastrijk gebruik van zwart - wit, de prachtige beeldcomposities en de ontmoetingen met getroubleerde personages opvallen.

Het maagdelijk wit oplichtende berkenbos hield mij nu volledig in zijn greep, net zoals de magistrale scene overgangen. Nadat bij Ivan letterlijk het licht uitging van de slaap, verplaatste de camera zich van het haardvuur, naar Ivan `s uit het bed stekende hand, waarna de camera zich richtte tot het plafond en wij in die patronen plots de constructie van een waterput ontwaarden. Een droomscene was in werking gezet. Het camerawerk oogt soms ook fijn suggestief en abstract.

De film blijft gedurende de hele rit onbeschrijflijk mooi en het onbevangen spel van de trotse Ivan, die diep in zijn hart ook hartstikke bang is voor wat er komen gaat grepen mij nog meer aan dan eerst. Dit alles wordt gecombineerd in een film waar we Ivan `s verbeelding regelmatig op het scherm getoverd zien worden en anders wel verblind worden door de bossen en moerassen struinenende personages, onder begeleiding van verrekte mooie flares die de boel wat bij/oplichten. Waar kassen planten bedriegen met licht om de productie maar hoog te houden, waant de kijker zich bij Tarkovsky `s schouwspel alsof het oudjaarsnacht betreft. Ongelofelijk hoe hij zo `n mistroostig gebeuren, zoveel sfeer mee weet te geven, zodat het geheel soms als een donker sprookje, compleet met duistere klanken, aan lijkt te doen.

De film neigt bijna naar perfectie maar kent een dubbelop scene die er beter uit gelaten was. Het in beeld brengen van de 2 Russen die zijn vermoord door de Duitsers en een bord in hun handen hebben, waarop het woord welkom staat. Tot 2x keer toe werd deze scene afgespeeld en dan heb ik het niet over het moment dat men langs deze mannen voer. Verder heb ik niets te klagen bij deze illustere prent, waarvan ik niet uitsluit dat hij zijn maximale aantal sterren reeds behaalt heeft. Dikke 4,5*