Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Moeder Nance begint aan een soort missie om de waarheid te achterhalen waardoor haar zoon is omgekomen in de oorlog in Afghanistan, wat haar meesleurt in een spiraal van gerechtigheid tegen het Amerikaanse militaire complex. Omdat de overheid voor geld werkt, kent ze geen grenzen, zoals de grens waar haar zoon en anderen naartoe werden gestuurd om te sterven, waardoor alleenstaande moeders in een vicieuze cirkel van geweld achterblijven. Maar maak je geen zorgen, regisseur Faust laat geen ruimte voor interpretatie en zal je er constant aan herinneren dat hij het ermee eens is dat de Taliban de schurken zijn.

De film heeft zijn sterke punten, vooral wanneer hij zich richt op hoe deze kwetsbaarheid wordt uitgebuit door haat en paranoia, en hoe het internet, complottheorieën en mensen nog meer waanzin in de hoofden van deze door woede verblinde mensen zaaien. In de mening van Attention Required! | Cloudflare kan ik dan ook aardig meegaan.

De film wordt zo een onderzoek naar misplaatste pijn, maar wordt vervolgens overschaduwd door een toon die neigt naar een gecompliceerde wraakthriller. Op een gegeven moment kiest "Ballistic" ervoor om de film te focussen op de labiele aard van deze boze moeder en vergeet daarmee veel wat interessant zou kunnen zijn.

De film vergeet niet je eraan te herinneren dat hij in de lijn ligt van pro-wapenpropaganda, terwijl hij tegelijkertijd zorgvuldig Nance's steeds veranderende morele kompas uitvergroot. Helaas lijkt de film totaal geen idee te hebben wat hij met al deze elementen wil doen. Het lijkt de waarde van het personage Diana (Schoondochter) niet in te zien, een fundamentele invalshoek om Nance's afdaling in de waanzin en de vicieuze cirkel die in het verhaal verankerd ligt, te begrijpen.

7+.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Lore (gespeeld door de opmerkelijke Saskia Rosendahl) is een jonge vrouw die gedwongen wordt met haar ouders en vier jongere broers en zussen naar het Zwarte Woud te vluchten wanneer de Amerikanen hun land "binnenvallen", nazi's en nazi-sympathisanten arresteren en de concentratiekampen bevrijden. Wanneer haar moeder en vader uiteindelijk worden opgepakt, moet Lore samen met haar zus en drie jongere broers (waarvan één een pasgeborene) zien te overleven terwijl ze op zoek gaan naar het huis van hun grootmoeder van vaderskant.

Het scenario van Robin Mukherjee en regisseur Cate Shortland daagt het publiek uit door ons te vragen empathie te voelen voor een hoofdpersonage dat een onverbloemde aanhangster van Hitler is en bovendien een overtuigde antisemiet (ook al voelen we aan dat dit het gevolg is van haar achtergrond en opvoeding). Sterker nog, de meeste mensen die ze op haar reis tegenkomt, delen soortgelijke waanideeën over hun geliefde leider, die ze duidelijk zelfs na zijn dood nog steeds vereren. Ze hebben zichzelf er zelfs van overtuigd dat al die beelden van de concentratiekampen die ze te zien krijgen, slechts geënsceneerde "propaganda" van de Amerikanen zijn – een houding die duidelijk bedoeld is om hun eigen schuldgevoel te verzachten en hun eigen medeplichtigheid aan de gruwelen die hun geliefde Führer heeft aangericht te ontkennen. Deze antisemitische filosofie wordt echt op de proef gesteld wanneer Lore en haar broers en zussen Thomas (Kai Malina) ontmoeten, een jonge Joodse man die beweert tijd in een concentratiekamp te hebben doorgebracht en die het gezin helpt in hun strijd.

Gebaseerd op de roman "The Dark Room" van Rachel Seiffert, werpt de Duits-Australische coproductie "Lore" een blik op het naoorlogse Europa vanuit een ongebruikelijk perspectief - niet dat van Hitlers talloze slachtoffers, maar van zijn vele gewone aanhangers (je zou kunnen zeggen bewonderaars) in de dagen direct na zijn val.
De schrijvers weten duidelijk dat het publiek, dat te midden van alle morele chaos snakt naar geruststelling, graag zou zien dat de personages zich aan een morele code houden. De film, die een veel inzichtelijker en eerlijker beeld van de menselijke natuur nastreeft, weigert echter hardnekkig aan die wens tegemoet te komen. Zo begaat Thomas, net wanneer hij zich lijkt te schikken in de rol van nobel slachtoffer/redder, een daad die zo weerzinwekkend is – hoewel begrijpelijk in de context van de situatie – dat we, net als Lore, in een staat van morele en emotionele verwarring terechtkomen. Op vergelijkbare wijze blijft de relatie tussen Thomas en Lore gedurende de hele film raadselachtig, en pas tegen het einde lijkt Lore te beseffen dat alles wat haar is geleerd en waarin ze is opgevoed, wel eens een leugen zou kunnen zijn.

Maar zelfs met dat kleine sprankje hoop aan het einde, lijkt de these van de film te zijn dat er niets verrijkends of veredelende is aan oorlog, en dat wanneer het aankomt op een keuze tussen overleven en moraliteit, overleven altijd zal winnen. Moraal en ethiek lijken prima te zijn wanneer men het comfort van de beschaving en de luxe van vrede heeft om ze te ondersteunen, maar wanneer dat niet het geval is, wordt het echt ieder voor zich. Dat is misschien een somber en verontrustend beeld van de mensheid, maar in de wereld van deze film lijkt het een brutaal eerlijk beeld.

Als regisseur zet Shortland de lelijkheid van de levens en situaties van de personages consequent af tegen de lyriek van de cinematografie en de setting. Het resultaat is een tot nadenken stemmende en kunstzinnige toevoeging aan de reeks films over het nazitijdperk.

Deze film heb ik eerst in laten werken voordat ik bovenstaand schreef. Het is een film die er behoorlijk in kan hakken, vooral als je iets meer van het verloop en de aanzet van de 2e wereldoorlog denkt te weten. Om eerlijk te zijn is de kennis bij mij over de opbouw van het huidige Duitsland, en dus vlak na de oorlog, weinig bekend. Ja, we kennen natuurlijk de politici die het land weer opbouwden met behulp van het Duitse volk maar daar houdt het bij mij wel mee op. Het Duitse probleem was niet dat er geen democraten waren, maar dat er meer dan genoeg anderen klaarstonden om hen ten val te brengen.

Een gemakkelijke 7+!

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted