Log

Na een helse nacht in de kroeg, waarin hij door de andere squadronleden met drank werd ingewijd, voert Wellum de volgende ochtend cockpitdrills uit met de monteurs, die hem vastgespen en hem zijn eerste vlucht in een Spitfire laten maken. De film laat prachtige luchtopnames zien, afgewisseld met beelden van de 88-jarige Wellum (2010) die beschrijft hoe het voelde in die tijd om in de Spitfire te vliegen. Hij was 18 jaar toe hij de lucht in ging voor een eerste vlucht.

De openingsscène toont de Spitfire in de wolken, terwijl de radio het begeeft. Terwijl hij moeite heeft om het vliegtuig rechtop te houden, botst de piloot bijna letterlijk tegen een Duitse bommenwerper aan, waarop hij een schot afvuurt.

Tijdens zijn eerste missie schiet Wellum een Duitse bommenwerper neer, maar hij haalt het maar net terug naar huis met de restanten van zijn Spitfire, nadat hij werd aangevallen toen hij zich volledig op zijn doelwit concentreerde.
De voortdurende spanning van de gevechten gedurende de zomer van 1940, rokende vliegtuigen, het voortdurende geluid van de alarmbel, omvergeworpen stoelen en schaakstukken, zijn kamergenoot die langzaam bezwijkt onder de druk, wordt weergegeven tegen de achtergrond van muziek uit die tijd.

Na een minimale training roept de squadronleider hem bij zich en kondigt aan: "Je moet je bij 'First Light' melden voor operaties“, wetende dat hij, tenzij Wellum buitengewoon veel geluk heeft, zojuist een doodvonnis heeft uitgesproken. Als je drie weken kon overleven, had je een kans om het tot zes weken of langer te redden. Slachtoffers worden zonder commentaar van het krijtbord gewist. En dan? : Mac, de adjudant, schrijft een brief naar de ouders/naaste familie.

Zoals altijd wordt beeldmateriaal uit de film Battle of Britain (1969) gebruikt voor de scènes met grote groepen vliegtuigen, maar dankzij digitale remastering en nieuwe speciale effecten krijgt het geheel een zekere realiteitszin.

Oorlog is verschrikkelijk, het waarderingscijfer mooi, een 7+.

vote posted

Over het algemeen was dit een behoorlijk sterke en geslaagde genrefilm. Een van de sterke punten van deze film is de ongelooflijk sterke en sympathieke opzet, die zowel de nadruk legt op het intrigerende uitgangspunt als op een aantal ongelooflijk leuke genre-elementen. Dit is deels te danken aan de ongelooflijk ingewikkelde hoofdverhaallijn, die aanvankelijk begint met het procedurele onderzoek naar de vreemde zaak die voor haar ligt wanneer er een lichaam wordt binnengebracht met een hele reeks vreemde wonden en andere onnatuurlijke kenmerken, waardoor ze haar vaardigheden kan laten zien bij het doorzoeken van het achtergelaten bewijsmateriaal om af te leiden wie het was en wat er is gebeurd. Dat is voldoende om duidelijk te maken hoe goed ze hierin is, en de onthulling dat hij de lang verloren gewaande vader is die ze nooit heeft gekend, en hoe alles wat hij haar heeft opgedrongen weer naar de oppervlakte komt door het onderzoek naar wie hij werkelijk was en waarom hij weer in haar leven is teruggekeerd.

Die langzame opbouw in de eerste helft slaat in de tweede helft om, wanneer de antwoorden die ze uit het onderzoek naar het lichaam heeft gehaald, steeds meer duidelijk worden. De monsterlijke onthulling van alles, en de reeks scènes waarin het idee centraal staat dat het wezen waarin hij wordt veranderd een rol gaat spelen bij de incidenten die volgen, zorgen voor een geweldige ontknoping van de verhaallijn, die overgaat in een meedogenloze reeks ongelooflijk vermakelijke aanvallen door het monster. Gezien de hoeveelheid realistisch prothesewerk dat is verricht aan het monster dat hier wordt gebruikt, met de krakende ledematen, vervormde verhoudingen en het algehele monsterlijke ontwerp dat hier tot stand komt, ziet het er allemaal behoorlijk indrukwekkend uit. De aanvallen die hieruit voortvloeien zijn behoorlijk brutaal en bloederig, waarbij het indrukwekkende ontwerp van het wezen ervoor zorgt dat er hier over het algemeen heel wat te genieten valt.

Er is niet veel dat deze film tegenhoudt, maar er zijn wel een paar kleine minpunten. Het grootste minpunt is dat het veel te lang duurt voordat het verhaal op gang komt, aangezien het grootste deel van het eerste deel bestaat uit het onderzoek naar de verschillende lichamen en het mysterie dat daaruit voortvloeit; de beschrijving van het vreemde lichaam en de mysteries die naar voren komen, gaat ten koste van de horrorelementen. We zien veel van het onderzoek dat op het lichaam wordt uitgevoerd, gesprekken met haar leidinggevenden en pogingen om de knagende vragen op te lossen die opkomen zodra ze zich gaat richten op de mogelijkheid dat het haar vader is en wat er met hem is gebeurd, waardoor er een boeiend en meeslepend mysterie ontstaat zonder dat er veel genre-specifieke actie plaatsvindt. Daardoor duurt de film iets te lang en leunt hij meer op het opbouwen van de sfeer dan op actie, waardoor het voor sommigen wat moeizaam op gang komt, maar verder is er niet veel dat de film naar beneden haalt.

Zoals boven aangehaald een prima film met een prima 7+.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Weer een 'oudje' van de stapel bekeken en ik moet even aan chien mijn dank uitspreken dat hij mij de films levert, die ik zelf niet in de voorraad heb. En dan gaat het vooral momenteel over de 'oudere' films van voor 1970.
Wat in 1951 waarschijnlijk een nogal baanbrekende marinefilm was, oogt naar hedendaagse maatstaven wat alledaags, al is de film nog steeds het bekijken waard, zeker voor fans van Widmark. Hij speelt de nieuwe commandant van een duikteam tijdens de Tweede Wereldoorlog, belast met het vernietigen van de kustverdediging op een eiland in de Stille Oceaan. Widmark is niet geliefd bij zijn manschappen, omdat hij de plek inneemt van een populaire, inmiddels overleden voorganger. Zijn populariteit daalt nog verder wanneer hij nalaat stil te staan ​​bij het verlies van bemanningsleden die kort daarvoor zijn omgekomen. Andrews fungeert als zijn voornaamste tegenstander, terwijl Merrill de kalme stem van de rede is die Widmark bijstaat in de lastige rol van commandant. De film bevat veel onderwateropnames, destijds een ware noviteit. Hoewel de beelden er tegenwoordig nogal troebel uitzien, zijn ze zeker niet slecht. Er ontstaan ​​diverse spannende momenten wanneer Widmark en zijn duikers onder water explosieven plaatsen.

Een interessant detail is de weergave van hoe de UDT-eenheid (de voorlopers van de huidige "Navy SEALS") van en aan boord van hun transportboten gaat; dit vereiste een timing tot op de seconde nauwkeurig. Widmark of waarschijnlijker: zijn stuntman, heeft echter de twijfelachtige eer dat hij op hoge snelheid aan boord wordt getrokken, waarbij zijn witte sportslip onder zijn zwarte zwembroek vandaan piept! Geen al te waardige terugkeer aan boord, maar hij was in ieder geval gered. Widmark, die altijd een boeiende schermpersoonlijkheid is, levert een sterke prestatie door een balans te vinden tussen hardheid en gevoeligheid. Andrews maakt minder indruk en lijkt er soms met zijn gedachten niet helemaal bij te zijn. Merrill heeft een vrij passieve rol, hij zit, ligt of rookt voortdurend zijn pijp, maar biedt wel degelijk solide ondersteuning. Een echte aanwinst is de innemende Hunter; hij wekt vooral tijdens de climax, wanneer hij dreigt te verdrinken of erger, veel sympathie op.

De cast bestaat uit een aantal destijds opkomende acteurs die later meer bekendheid zouden verwerven. Stevens, Lembeck, Gregory en Warden krijgen elk wel een moment om op te vallen. Fans van Wagner, die als zesde op de aftiteling staat, zullen echter zwaar teleurgesteld zijn. Hij is nauwelijks te zien en heeft slechts één tekstregel:
"Aye Aye, sir."

De latere film Creature from the Black Lagoon (1954) nota bene in 3D!, tilde het onderwatercamerawerk naar een hoger niveau, evenals diverse andere films die daarna volgden, maar dit was een van de allereerste voorbeelden.

Zoals zo vaak, een 7. Met die 7 geef ik aan dat de film okidoki is, dus zoals het hoort te zijn. Het is het cijfer waar ik het liefst mee thuis kwam van school. Helaas, en dat kan je al raden in de zin hiervoor, was het vaak lager‍♂️

vote posted

Gisteren weer een gouwe ouwe bekeken en ik moet zeggen, hoe vaker ik in deze films uit de jaren '50 duik, hoe meer ik ze begin te waarderen. De verhaallijnen zijn vaak prima en dat geldt ook voor het acteerwerk en de inzet van de rest van de filmcrew.
Dit filmverhaal gaat over een ondergewaardeerd drama over een gevangenisontsnapping, waarin zes van de ongeveer vijftig gedetineerden weten te ontsnappen uit een gevangenis in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Terwijl ze worden opgejaagd door de politie en staatstroepen, komen ze – door anderen te doden of zelf het leven te laten – steeds dichter bij hun noodlottige einde. De groep staat onder leiding van de meedogenloze Van Duff (William Bendix), die tijdens de ontsnapping zwaargewond is geraakt. De zes voortvluchtigen zijn van plan de besneeuwde Rocky Mountains te bereiken, waar Van Duff eerder 180.000 dollar aan buit heeft verstopt. Met zo’n enorm bedrag in het vooruitzicht deinzen de mannen er niet voor terug om onschuldige mensen te vermoorden, te ontvoeren of aan te vallen in hun zoektocht naar de 'pot met goud' aan het einde van de regenboog.

Terwijl ze zich een weg banen door moorden en ontvoeringen, overleeft slechts één van de ontsnapte gevangenen – Joe Quinn (Arthur Kennedy), die vastzat voor verduistering – de tocht lang genoeg om de buit in handen te krijgen. Hij wordt echter alsnog ingerekend door de staatstroepen en belandt weer achter de tralies, nog voordat hij ook maar iets van het geld heeft kunnen uitgeven of ervan heeft kunnen genieten. De film laat zien hoe hebzucht mensen kan verteren; het leidt ertoe dat de zes voortvluchtigen zichzelf uiteindelijk volledig te gronde richten. Hun vlucht naar rijkdom en vrijheid blijkt van zeer korte duur – en biedt hen uiteindelijk nog minder voldoening dan het leven achter de gevangenismuren.

Let ook op de piepjonge, onschuldige en aantrekkelijke Gloria Talbott, die sommigen kennen van de series https://www.moviemeter.nl/series/show/1647 en https://www.moviemeter.nl/series/show/828 en hier de rol speelt van een meisje in de trein. Ze raakt in een vriendelijk gesprek met de ontsnapte Billy Lang (Marshall Thompson), die verliefd op haar wordt en besluit te stoppen met zijn vlucht voor de wet. Billy wordt echter vermoord door zijn medegevangene, de religieuze fanaticus Swanee Remmsen (William Tallman), die hem een ​​mes in de rug steekt. Hoewel Swanee – zelf veroordeeld voor moord – beweert de Bijbelse geboden na te leven, neemt hij het met het gebod "Gij zult niet doden" duidelijk niet zo nauw.

Mijn waardering is een ruime voldoende met een 7.

'Retreat, Hell!' – geregisseerd door Joseph Lewis – bevat actie, aangenaam melodrama en goedbedoeld drama. (Aanvankelijk leek het een karakterstudie van de kapitein, maar hij verandert al snel in een vriendelijke, vaderlijke officier – bijna een priesterfiguur. Hoe dan ook: het levert vermakelijke, zij het conventionele en grotendeels gekunstelde portretten op: de gevoelige kapitein, de rechtschapen kolonel, de dappere jongeling.) De film beschikt over een sterke, compacte cast – die mariniers van het 1e Bataljon van het USMC vertolkt die in Azië vechten – en toont desolate, winterse landschappen en kale, bevroren heuvels. Het is een echte 'gevechtsfilm', doorspekt met de nodige grootspraak. Het militarisme en kolonialisme in de film zijn ideologisch en bekrompen; ze doen denken aan de Britse jongensboeken van een eeuw eerder. Joseph Lewis doet geen enkele poging om de oorlog te verklaren of de aanleiding ervan te duiden; hij wil enkel de vechtlust aanwakkeren. De aanwezigheid van de mariniers in een vreemd land wordt gepresenteerd als een pure zegen. Vanuit dat perspectief is het nog absurder dan het Britse kolonialisme, dat tenminste nog suggereerde dat er een doel was dat verder reikte dan de slachtpartij zelf. 'Retreat, Hell!' onderschrijft de militaristische ideologie van het Amerikaanse buitenlandbeleid – een gedachtegoed dat vandaag de dag nog steeds wordt aangehangen door figuren als Willis en Rourke.

Wie op zoek is naar een oorlogsfilm, zal merken dat de regisseur zijn vak verstaat. Lewis wilde jongeren bijbrengen dat vechten de moeite waard is en dat men trots mag zijn om marinier te zijn. Ondersteund door opzwepende muziek krijgen we te horen dat zeventien een prima leeftijd is om ten strijde te trekken – immers, de president geeft om jou en je familie, en het leger slokt met alle liefde zoveel zonen op als er worden aangeboden. Misschien zijn de jongens in het begin nog wat somber, maar dat verandert zodra ze 'het licht zien'. Het is een levendige, vakkundig geregisseerde film – met die typische, vloeiende stijl van het oude Hollywood (die door de Franse aanhangers van de 'Nouvelle Vague' zo vaak verkeerd werd begrepen) – al wordt het geheel helaas ontsierd door een middelmatig scenario vol dwaasheid en schaamteloosheid. Er zitten diverse gevechtsscènes in die spannend en meeslepend zijn, zoals de scène met de handgranaat of die met de bazooka en de tank. Het meeste acteerwerk – afgezien van de actiescènes, die wel meeslepend zijn – kwam gekunsteld en misplaatst over. Misschien viel dat zestig jaar geleden minder op, al kan ik me voorstellen dat sommigen het destijds zelfs aanstootgevend vonden. De officieren worden neergezet als ridderlijk, goedhartig, gevoelig en wijs. De kapitein zelf leert – dankzij de voorzichtigheid en het inzicht van de kolonel – om zich waardig te gedragen. In zijn tweede gedaante is de kapitein zo opgewekt en goedgelovig dat ik bijna aan zijn geestelijke gezondheid begon te twijfelen; het werd echter al snel duidelijk dat dit enkel zijn herwonnen optimisme moest onderstrepen. Aanvankelijk is hij angstig, maar met de hulp van de kolonel strijdt hij vervolgens vastberaden voor zijn vaderland.

Een belangrijk nevenverhaal (!) in 'Retreat...' draait om een ​​jongen in oorlogstijd. De titel suggereert dat de terugtocht verandert in een zegetocht – een soort 'terugtocht, mijn voet': de triomf van een zegevierende terugtocht. Het aanmoedigen van kinderen om in dienst te treden – waarom ook niet? Misschien geloofde Lewis zelf wel in deze onzin. Toch heb ik het gevoel dat ik de film tekortdoe, zelfs als ik de gekunsteldheid ervan voor lief neem. Het vakmanschap wordt hier echter ingezet ten dienste van militarisme en kolonialisme, en voor een strijdlust waarbij nooit de vraag wordt gesteld: waarom eigenlijk? Afgezien van deze bezwaren is 'Retreat...' een sympathieke, spannende en bij vlagen dramatische film. Hij is aanvankelijk grappig en vakkundig gemaakt door J. Lewis – een man die zijn vak verstond en het ongetwijfeld niet kwaad bedoelde.

Een ruime voldoende, 7.

vote changed, original voice was 1,5 stars

"Peeping Tom" begint in de achterbuurten van Londen, waar een man genaamd Mark Lewis (gespeeld door Karlheinz Bohm, ook wel bekend als Carl Boehm) een prostituee genaamd Dora (Brenda Bruce) benadert. Ze vraagt ​​twee pond voor haar diensten. Terwijl hij in het geheim alles filmt wat er gebeurt, neemt Dora hem mee naar haar appartement.

Zodra ze zich begint uit te kleden, vermoordt Mark haar. Mark is een verlegen, onderdrukte jongeman die als cameraman bij filmproducties werkt. In zijn vrije tijd verdient hij wat bij door foto's te maken van schaars geklede modellen. Hij woont in een groot huis wat hij heeft geërfd van zijn vader en waarvan hij een aantal kamers verhuurt. Een van zijn huursters, Helen Stephens (Anna Massey), raakt gecharmeerd van hem en raakt emotioneel bij hem betrokken; ze probeert hem te begrijpen en hem te helpen. Maar omdat Mark een seriemoordenaar is die in zijn verduisterde kamer voortdurend naar zijn eigen 'snuff'-films kijkt, kan deze relatie alleen maar in een drama eindigen. Zeker wanneer een actrice genaamd Vivian (Moira Shearer), die aan dezelfde film meewerkte als Mark, op brute wijze wordt vermoord en de politie van Scotland Yard, Mark als verdachte begint te zien.

Deze Britse film werd geproduceerd en geregisseerd door Michael Powell. Bij de release werd de film door critici volledig met de grond gelijk gemaakt (een zekere Derek Hill van The Tribune schreef destijds: "De enige bevredigende manier om van deze film af te komen, is door hem bij elkaar te vegen en door het dichtstbijzijnde riool te spoelen" — au! Dat is wel erg streng, Derek...). Het betekende min of meer het einde van Powells carrière, althans in Engeland. Ik heb een vermoeden hoe het publiek in de jaren zestig op "Peeping Tom" reageerde en ik kan me voorstellen dat dit destijds behoorlijk revolutionair was. Dergelijke thema's, prostitutie, pornografische fotosessies, brute moorden (inclusief het filmen en later opnieuw bekijken ervan voor eigen bevrediging) en kindermishandeling, allemaal begaan door ogenschijnlijk normale mensen, waren destijds ongezien.

Het scenario van Leo Marks is bij vlagen behoorlijk huiveringwekkend en werkt nog steeds uitstekend, zelfs bijna een halve eeuw na de totstandkoming van de film. De personages zijn goed uitgewerkt; dit zorgt ervoor dat "Peeping Tom" boeiend blijft, ook al zou je de film gerust als 'traag' kunnen bestempelen, een traagheid die echter wel degelijk onderhoudend en interessant is. Als je bereid bent om er wat moeite in te steken en geduld te hebben, word je rijkelijk beloond. Met een budget van ongeveer £135.000 wat voor die tijd een aanzienlijk bedrag was, is "Peeping Tom" eenvoudig maar vakkundig gemaakt. De film bezit een zekere rauwheid, somberheid en realiteitszin; verwacht dus geen CGI, flitsende camerastandpunten of razendsnelle montage. Het geweld is ingetogen, er is zelfs geen druppel bloed te zien tot de laatste vijf minuten maar het komt desondanks hard aan, veel sterker dan in menig andere film. Het acteerwerk is van topniveau; dit is een van de grootste krachten van de film en maakt hem zo meeslepend. "Peeping Tom" is om uiteenlopende redenen een belangrijke film. Vaak worden dergelijke films mateloos gehypet, om vervolgens tegen te vallen – en eerlijk gezegd vormt "Peeping Tom" daarop geen uitzondering. Desalniettemin blijft het een uitstekende film die ik zeker kan aanbevelen. Absoluut het bekijken waard.

Een mooie voldoende, 7+.

In het stapeltje oudere films, kwam ik gisteravond deze "Meshi" tegen.
De film bevat een mooi vleugje feminisme door te laten zien hoe oneerlijk de traditionele samenleving is; van een vrouw wordt verwacht dat ze zich onderwerpt aan de behoeften van een man en het accepteert dat hij tot laat op stap gaat om te drinken. Ironisch genoeg vertellen de vriendinnen van de echtgenote (Setsuko Hara) haar hoe gelukkig ze wel niet moet zijn in haar "gelukkige huwelijk", terwijl zij in werkelijkheid lijdt – al verbergt ze dat achter een glimlach of door haar blik neer te slaan. Wanneer ze haar vragen waar ze zoal over praat met haar echtgenoot, antwoordt ze simpelweg dat ze een kat heeft. Terwijl zij zorgvuldig de huishoudfinanciën beheert, koopt hij doodleuk een paar dure schoenen, zonder zich ook maar enigszins bewust te zijn van de situatie. Het is frustrerend om naar te kijken, en wanneer zijn verwende nichtje (Yukiko Shimazaki) opduikt en een plek zoekt om te verblijven, wordt het alleen maar erger: nu heeft ze plotseling twee nietsnutten in huis.

Osaka, waar het verhaal zich afspeelt, wordt mooi in beeld gebracht. De film is visueel prima in elkaar gezet, een genot om naar te kijken. Bovendien zit er een grote emotionele diepgang in wat het personage van Hara doormaakt – dat is voor mij de kern van de film. Aan het begin vraagt ​​ze zich af: "Ik had vroeger dromen en ambities. Waar zijn die gebleven?" en: "Moet elke vrouw, wiens leven beperkt blijft tot de keuken en de woonkamer, uiteindelijk oud worden en sterven met een leeg gevoel?" Het was bevrijdend om te zien hoe ze het heft in eigen handen neemt en naar Tokio vertrekt – zonder haar echtgenoot in te lichten (en, helaas, zonder dat hij haar een bericht stuurt).

De echtgenoot (Ken Uehara) gedraagt ​​zich beter in het bijzijn van zijn nichtje; er is zelfs sprake van een zekere flirt tussen hen, terwijl ook een neef van de echtgenote avances maakt richting de vrouw. Beiden weten echter waar de grens ligt: ​​overspel komt niet voor. Ik heb het vermoeden dat zijn vrouw de gedachten heeft gehad dat haar man overspel pleegde, sommige voorvallen zouden haar kunnen steunen in die gedachten. Hoewel de film de echtgenoot zeker in een negatief daglicht stelt, lijkt de boodschap eerder te zijn dat dit twee doorsnee, fatsoenlijke mensen in een huwelijk zijn, en vormt het een waarschuwing aan echtgenoten om hun vrouwen beter te behandelen. Bravo daarvoor, maar tegelijkertijd werkte het aspect van "je man blijven steunen" voor mij, 75 jaar later, absoluut niet. Hij is zich er wel van bewust dat zij het zwaar heeft gehad, maar niet van zijn eigen aandeel daarin, en van het feit dat hij haar volkomen als vanzelfsprekend beschouwde.

Ruime voldoende met deze 7.

(reactie op ander bericht)



Vanavond deze film opnieuw gezien en ons oordeel is gelijk aan 11 jaar eerder.
Blijft een mooie productie van Guillermo del Toro.

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

"Lebanon" volgt vier Israëlische soldaten die tijdens de Libanonoorlog van 1982 een tank bemannen in een door oorlog verscheurd en vijandig gebied. De film schuwt de gruwelen van de oorlog niet; doordat we ons gedurende de hele film grotendeels in de tank bevinden, worden ook wij – net als de mannen – meegesleurd in de beklemmende aard van hun opdrachten. Vrijwel direct heersen er angst, paniek en wanhoop onder de mannen, die buiten worden vergezeld door infanteristen en een missie uitvoeren die verre van duidelijk is. De mannen strijden zowel tegen de buitenwereld als tegen elkaar; hun wereld wordt steeds uitzichtlozer naarmate de situatie buiten – omringd door opstandelingen – nijpender wordt. Binnen in de tank beginnen de mannen hun grip te verliezen, waarbij de commandant tegen een zenuwinzinking aan zit. De gruwel en de spanningen zijn de hele film door tastbaar.

De gruwelen van de oorlog en de gebeurtenissen buiten de tank worden zowel aan de mannen als aan het publiek getoond via het vizier waarmee de bemanning de buitenwereld observeert.
Dit levert een rauw en afschuwelijk perspectief op, van zwaargewonden, lijken en gebombardeerde gebouwen tot opstandelingen die gijzelaars nemen en een vrouw die wanhopig op zoek is naar haar kind. In hun metalen onderkomen zouden de mannen zich veilig moeten voelen, maar ze lopen niet alleen gevaar; er is ook geen ontsnapping mogelijk. Ze worden omringd door de gruwelen van buiten en kunnen ook niet aan elkaar ontsnappen.

De film is geprezen, maar er is ook kritiek: velen vinden de weergave van het leven in een tank niet realistisch. De ruimte zou te groot zijn, de soldaten dragen geen helmen, ze zijn niet gefocust, en er gelden regels voor het openen van het luik, enzovoort. Dat mag zo zijn, maar bij een film in deze stijl – die zich bijna volledig in een krappe ruimte afspeelt – is het wellicht onmogelijk om geen enkele artistieke vrijheid te nemen. De punten die anderen aanhalen op andere filmsites zoals hierboven genoemd, storen mij niet en doen ook niets af aan het verhaal; het is een krachtige, emotionele oorlogsfilm.

Volgens mij hadden we de film al ruim 10 jaar geleden gezien maar omdat na het bekijken van de trailer mijn geheugen het niet opbracht om iets op te roepen, vandaag herbekeken en gewaardeerd met een ruime 7+.
Hopelijk zijn dit de laatste gruwelijke beelden uit een landstreek waar de mensen elkaars bloed kunnen drinken!!

De film is een staaltje Amerikaanse oorlogspropaganda. De mannen doen er alles aan om in dienst te treden en hun steentje bij te dragen voor 'Uncle Sam' in de strijd tegen de Japanners. En Laurel & Hardy die nazi-spionnen achtervolgen en bevechten? Kom op zeg! Dat voelt gewoon niet goed aan. De film is echt te serieus voor Laurel & Hardy-begrippen. Er wordt geprobeerd een film met een echt verhaal en zelfs enige diepgang neer te zetten, maar daar draait het bij Laurel & Hardy niet om. We willen juist dwaze, naïeve en onschuldige pret zien. Natuurlijk zitten er komische momenten en slapstick in, maar de combinatie daarvan met de serieuze ondertoon van de film wringt.

De film geeft wel een aardig beeld van hoe een gemiddeld Amerikaans stadje omging met de oorlog; vanuit historisch oogpunt is het dus best interessant om te zien.

Geen absolute aanrader voor Laurel & Hardy-liefhebbers, maar ook zeker geen film die niet om aan te zien is. Er zitten echt wel leuke momenten in en hij verveelt nooit. Jammer alleen dat de toon veel te serieus is, waardoor Laurel & Hardy nooit echt de kans krijgen om te schitteren zoals ze dat normaal gesproken wel doen.

Een mager 6je.

vote posted

(reactie op ander bericht)



Deze film gisteren gezien voor de tweede keer, na een eerste kijkbeurt in mei 2014.
Omdat ik op een andere site toen al positief had gereageerd ("latevogel"), durfden we het aan om gisteren de film voor de tweede keer te zien.

Dankzij de opkomst van Aziatische horror – ingezet door de Japanse film Ringu (1998) (1998) en de bijbehorende vervolgen en remakes in het begin van de jaren 2000 – maakte het westerse publiek kennis met een nieuwe stroom films uit de moderne Aziatische filmindustrie, met name binnen het horrorgenre. Van de vele vernieuwende elementen die deze golf van Aziatische horror met zich meebracht, is de film "Gin gwai" ("The Eye") van de gebroeders Pang niet alleen een van de beste, maar ook een van de meest toegankelijke voor het westerse publiek. De film blaast een bekend thema uit spookverhalen nieuw leven in en geeft er een originele, verfrissende draai aan. De broers Oxide en Danny Pang laten zien veel in hun mars te hebben; "Gin gwai" lijkt slechts het topje van de ijsberg te zijn.

Het verhaal begint wanneer Wong Kar Mun (Angelica Lee) een hoornvliestransplantatie ondergaat en haar gezichtsvermogen terugkrijgt, nadat ze dit op tweejarige leeftijd was verloren. Ze herstelt langzaam en ontdekt de wereld opnieuw na jarenlang in het duister te hebben geleefd. Er is echter iets mis: ze krijgt vreemde visioenen van overleden mensen die als spoken voor haar ogen verschijnen en niet meer weggaan. Wanneer deze visioenen haar geest beginnen te beheersen, besluit ze hulp te zoeken bij haar psychiater, Dr. Wah (Lawrence Chou) – de neef van de arts die de transplantatie heeft uitgevoerd. Mun moet nu achterhalen wie de donor was om een ​​einde te maken aan de angstaanjagende visioenen. "Gin gwai", geschreven en geregisseerd door de gebroeders Pang, geeft een frisse nieuwe wending aan een bekend verhaal. Het wordt extra boeiend door de Aziatische achtergrond van de makers (beiden zijn geboren in Hongkong en verhuisd naar Thailand). Zoals in elk goed spookverhaal verloopt de plot soepel; de personages worden zorgvuldig uitgediept en er ligt veel nadruk op mysterie en spanning. Voor kijkers die een aaneenschakeling van schrikmomenten verwachten, kan het tempo misschien traag aanvoelen, maar voor het soort verhaal dat de Pangs vertellen, werkt het juist heel goed.

Deze focus op mysterie onderscheidt "The Eye" van andere moderne Aziatische horrorfilms, aangezien de film niet overmatig leunt op speciale effecten of plotselinge schrikmomenten om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De gebroeders Pang gebruiken de camera op meesterlijke wijze om een ​​griezelige sfeer te creëren in onze moderne wereld; doodgewone locaties zoals een gang of een restaurant krijgen hierdoor een bovennatuurlijke lading. Ondanks het rustige tempo heeft de film een ​​strakke, aantrekkelijke visuele vormgeving die naadloos aansluit bij de moderne setting. Dit zorgt voor een eigentijdse uitstraling, zonder te vervallen in de inmiddels afgezaagde videoclipstijl.

De cast presteert sterk, met name Angelica Lee als Mun; zij draagt ​​de film met veel talent en zet een zeer geloofwaardige hoofdrol neer. Zanger Lawrence Chou lijkt op het eerste gezicht een opvallende keuze voor de rol van de jonge dokter Wah, maar hij bewijst over echt acteertalent te beschikken. Hij levert een geweldige prestatie in een rol die eigenlijk vrij ver afstaat van zijn eigen persoonlijkheid – geen eenvoudige opgave. Ook de rest van de cast is uitstekend; bijna iedereen, van Muns grootmoeder (Yin Ping Ko) tot de raadselachtige Ling (Chutcha Rujianon), krijgt de kans om te schitteren. Een speciale vermelding verdient de kleine Yut Lai So, die een charmante vertolking neerzet in haar bescheiden rol als Yingying.

Wanneer een film twee regisseurs heeft, ontstaan ​​er soms problemen, maar dat is hier gelukkig niet het geval. "Gin gwai" is een waardevolle toevoeging aan de moderne golf van Aziatische horrorfilms, omdat de film veel van de elementen behoudt die dit nieuwe genre zo succesvol hebben gemaakt. De stijl is interessant en voegt tegelijkertijd een flinke dosis originaliteit toe. Velen hebben kritiek geuit op het feit dat de film tegen het einde wat griezelmomenten mist, maar volgens mij heeft "The Eye" nooit de pretentie gehad een pure 'schrikfilm' te zijn. Hoewel de film zeker enkele huiveringwekkende beelden bevat, ligt de nadruk meer op het mysterie dan op rechttoe-rechtaan horror; het doet denken aan een moderne variant van de gothic horrorfilm.

Wat ooit met "Ringu" begon, is inmiddels zo gangbaar dat het bijna een cliché is geworden, maar "Gin gwai" blijft een opmerkelijke horrorfilm die je de rillingen bezorgt. De gebroeders Pang lijken een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan, en hopelijk zal hun verdere carrière de verwachtingen waarmaken die ze met deze film hebben gewekt.

Waardering is een ruime voldoende, een 7.

"The Music Box" is deels een remake van een stomme film die Laurel en Hardy enkele jaren eerder hadden gemaakt. In die eerdere film sleepten ze echter een grote wasmachine de trap op. In deze film dragen ze een houten kist naar boven (die volledig leeg was om hem hanteerbaar te houden). Overigens was het huis bovenaan de heuvel slechts een decorstuk, gebouwd in de Hal Roach Studio in Hollywood. In werkelijkheid leidde de lange trap enkel naar een enorme parkeerplaats.

Stan Laurel besefte dat "The Music Box" een waar meesterwerk was. Hij werkte dan ook vrijwel dag en nacht aan de film. Laurel verbleef zelfs in de montagekamer, waar hij dagelijks van eten en drinken werd voorzien (terwijl Oliver Hardy ondertussen op de golfbaan te vinden was). Gelukkig werden Laurel's inspanningen rijkelijk beloond. De film bleek enorm populair bij zowel fans als critici.
In 1932 won "The Music Box" de allereerste Oscar voor beste korte film.

Hoewel Stan Laurel en Oliver Hardy al in de jaren twintig in Hollywood werkten, zag niemand hen als een komisch duo. Althans, in het begin niet. Pas toen regisseur Leo McCarey van de beroemde 'Hal Roach Studio' hun komische potentieel opmerkte, veranderde dat. In 1921 liet hij hen daarom samen in een film spelen The Lucky Dog (1921) (dit wordt ook wel beschouwd als het officiële begin van Laurel en Hardy als duo). Hun uiteenlopende persoonlijkheden werkten perfect op het witte doek. De tengere, verwarde Engelsman en de forse, zelfingenomen Amerikaan waren simpelweg voor elkaar gemaakt.

Stan Laurel en Oliver Hardy veranderden weinig aan hun komische stijl toen de geluidsfilm zijn intrede deed. Waar de meeste films met geluid ("talkies") leunden op veel dialoog, sprak het duo in hun films nauwelijks met elkaar. "The Music Box" kenmerkt zich bijvoorbeeld door een minimalistisch taalgebruik. Ook het verhaal is eenvoudig: we volgen de twee stuntelende sukkels terwijl ze proberen een grote kist met daarin een piano af te leveren bij een huis in Los Angeles. Het probleem? Het huis ligt bovenaan een schijnbaar eindeloze buitentrap.

Wij zaten te twijfelen aan de 8 of een 9 als waardering. Mijn vriendin rolde bij wijze van spreken van de stoel tijdens deze film terwijl ik het meeste glimlachend bekeek. Zat mij te "ergeren" aan de domheid van het duo.
Hebben ze de piano eindelijk boven, zegt iemand tegen hen dat ze een kortere weg hadden kunnen nemen. Zij weer met piano naar beneden ........!

Allee, een dikke 8+.

Hoewel het acteren ongetwijfeld het sterkste punt van de film is, kan het verhaal zelf niet volledig tippen aan mijn verwachtingen. "Babygirl" probeert ambitieus een verhaal te weven over machtsdynamiek, seksuele bevrijding en de zoektocht naar persoonlijke vervulling, maar het faalt af en toe in de uitvoering. Het plot voelt soms alsof het bekend terrein van het erotische thrillergenre betreedt zonder veel nieuws toe te voegen aan het gesprek. Er zijn momenten waarop de film meer lijkt te genieten van zijn schokwaarde dan van het verleggen van de grenzen van het vertellen van verhalen of karakterontwikkeling.

Het script worstelt met het tempo en haast zich soms door cruciale karakterontwikkelingen of motivaties die grondiger hadden kunnen worden onderzocht. Deze haast kan ervoor zorgen dat sommige plotpunten onverdiend of geforceerd aanvoelen, wat afbreuk doet aan de algehele impact van het verhaal. De verkenning van Romy's verleden, haar psychologische onderbouwing en de redenen achter haar keuzes in de film worden enigszins over het hoofd gezien, waardoor kijkers met vragen achterblijven die met wat meer narratieve diepgang hadden kunnen worden beantwoord.

Bovendien, hoewel de film uitstekend werk levert in het tonen van vrouwelijk verlangen vanuit een feministisch perspectief, slaagt hij er niet altijd in om de schalen van macht en agentschap tussen zijn personages in evenwicht te brengen. De dynamiek tussen Romy en Samuel, hoewel bedoeld als een dubbele verkenning van dominantie en onderwerping, slaat soms te ver door in clichématig gebied, wat kan overkomen als reducerend voor de complexiteit van de personages.

Visueel is "Babygirl" verbluffend, met Halina Reijn haar regiestijl die een bijna voyeuristisch gevoel geeft aan de intieme scènes, afgezet tegen de koude, steriele omgeving van het bedrijfsleven in Amerika. De cinematografie en het gebruik van muziek zijn hoogtepunten, die een sfeer creëren die de thema's van de film van verlangen versus controle aanvult.

Concluderend is "Babygirl" een film die hoogtij viert op de kracht van haar acteurs, met name Nicole Kidman, die een prestatie levert die zowel dapper als briljant is. Hoewel het verhaal zelf niet de hoogten bereikt die door het acteren worden neergezet, slaagt de film er toch in om een ​​provocerende, boeiende film te zijn die aanzet tot nadenken en conversatie over macht, verlangen en de maskers die we dragen in ons professionele en persoonlijke leven. Het is een bewijs van Kidman's vakmanschap en een herinnering aan haar blijvende vermogen om rollen te kiezen die de verwachtingen van haar publiek uitdagen en herdefiniëren.

Mijn waardering is een 7.

vote posted

Ergens had ik gehoopt dat deze film goed zou zijn, daarom vind ik het jammer dat hij de beloftes niet heeft waargemaakt, want Britse films hebben vaak mijn voorkeur als het om de actie gaat.
De cast is goed en het uitgangspunt is degelijk, zij het een beetje onorigineel. Helaas resulteert dit in een futloze "Die Hard"-imitatie die niet helemaal weet wat hij wil zijn. De trage start is nog te verdedigen, aangezien de hoofdpersonages op een ietwat onhandige manier worden geïntroduceerd.

Naarmate het verhaal zich ontvouwt, lijkt de onsamenhangende plot niet helemaal te weten wat hij wil zijn en bouwt hij zich in één richting op om vervolgens abrupt te schakelen van een overlevingsstrijd tegen alle verwachtingen in naar een eenmansleger. Dit resulteert in een ietwat teleurstellend, zwak verhaal en een eendimensionaal plot dat geen diepgang heeft en onsympathieke hoofdpersonen bevat. Bovenal ontbreekt de actie die de plotgaten en zwakke personages had moeten compenseren met een spannend, non-stop actieavontuur.

Deze matige poging bewijst maar weer eens dat, hoe goed de Britten ook zijn als filmmakers, ze er gewoon niet meer in slagen, om de blockbusters-actiefilm te maken die zo kenmerkend is voor de Amerikaanse cinema. En wanneer ze het wel proberen, voelt het op de een of andere manier treurig en een beetje belachelijk aan. Dat was niet altijd zo, maar moderne Britse actiefilms kunnen zich niet meten met de Amerikaanse pogingen.

Een heel klein 6je.

vote posted

vote posted

(reactie op ander bericht)



De film portretteert de Japanners als trotse jonge mannen die dezelfde angsten en zorgen kennen als mensen van elke andere natie in oorlogstijd. Dit staat in schril contrast met de typische Hollywood-propaganda, waarin Japanners vaak worden afgeschilderd als oorlogszuchtige strijders die slechts één doel hebben: de vijand koste wat kost vernietigen in naam van de keizer.

De film behandelt uiteenlopende thema's op verschillende niveaus; met een groter budget had het naar mijn mening een echte oorlogsklassieker kunnen worden. In mijn ogen staat het slagschip symbool voor Japan en zijn enorme industriële en militaire kracht. Aanvankelijk waant de bemanning zich onkwetsbaar en straalt ze groot vertrouwen uit in het schip. Maar naarmate de Amerikanen dichterbij komen, maakt de superieure Amerikaanse luchtmacht de bemanning duidelijk dat ze oog in oog staan ​​met hun eigen sterfelijkheid – net zoals Japan zelf de dreigende nederlaag onder ogen moet zien.

Ook de kwestie van de kamikaze-aanvallen komt aan bod, evenals de realiteit van die beslissingen voor de bemanning; opvallend genoeg protesteren de mannen daadwerkelijk, in plaats van blindelings de bevelen van hun meerderen op te volgen. De 'Yamato' was samen met zusterschip 'Musashi' het zwaarste slagschip dat ooit werd gebouwd; het was bewapend met 46-cm kanonnen en had een waterverplaatsing van ongeveer 65.000 ton. Het moet ongetwijfeld een angstaanjagend gezicht zijn geweest op volle zee, maar het schip was inmiddels voorbijgestreefd door vliegdekschepen. Voor een adequate verdediging tegen deze nieuwe scheepstypes was luchtsteun noodzakelijk.

Net als Japan raakte het schip achterop; het was een monument uit het verleden dat uiteindelijk de ultieme prijs betaalde in de strijd tegen de grootmacht die Amerika – met zijn overweldigende technologische superioriteit – inmiddels was geworden. De film belicht ook de menselijke kant en is zeer aangrijpend: hoe leg je een moeder uit dat haar zoon een eervolle dood is gestorven? In haar ogen is haar zoon simpelweg dood; dat is voor haar het enige wat telt.

De film haalt bij deze 2e kijkbeurt en een nieuwe beschrijving bij mij nu een ruime 6 als waardering.

(reactie op ander bericht)



Na 10 jaar een 2e maal bekeken en het blijft een prachtfilm met fijne acteurs die doen waarvoor ze ingehuurd zijn, acteren!

Die mooie 8 blijft staan!

vote posted

Als mini-amateurmeteoroloog vond ik het onderwerp alleen al een reden om naar deze film te gaan kijken.
'Oh jongens, wat was kolonel Krick een gemakzuchtige meteoroloog', kaarten uit het verleden gebruiken die op het heden gelijken en dan daarvan de opvolgende uitkomsten gebruiken voor een voorspelling. Gelukkig was Stagg een door de wol geverfde weerkundige en liet zich niet in de hoek zetten door Krick! Inderdaad, het weer in Afrika is heel anders in gedrag dan hier in ons gematigde zeeklimaat!
"We hadden betere meteorologen" – dat zei Eisenhower toen JFK in het begin van de jaren '60 hem vroeg waarom de D-Day-invasie in Normandië slaagde. Respect voor de meteorologen uit die tijd, de computers die ze nu hebben, waren toekomstmuziek waarvan ze nog géén toon hoorden in de verte. Men moest het doen met weerballonnen, plaatselijke metingen, de daaruit voortkomende kaarten en eigen praktijkervaring!

Dit is het verhaal van de meteorologen die Ike hielpen beslissen wanneer de invasie moest plaatsvinden. Andrew Scott schittert als RAF Group Captain James Stagg, de meest gerespecteerde meteoroloog van Groot-Brittannië. Zijn Amerikaanse tegenhanger is luitenant-kolonel Irving Krick, degelijk vertolkt door Chris Messina als een ietwat arrogante, zelfingenomen figuur. Zoals bekend vormt dit het centrale conflict: de twee meteorologen verschillen van mening over de weersverwachting, die de sleutel vormt tot het succes van de invasie. De baas is uiteraard Dwight Eisenhower, gespeeld door Brendan Fraser; hij doet erg zijn best, maar hoewel hij een goede prestatie neerzet, is het naar mijn mening net niet goed genoeg om als uitmuntend te worden bestempeld.

Misschien komt het doordat ik steeds Brendan Fraser zag in plaats van Ike; voor een historisch figuur was een onbekende acteur wellicht een betere keuze geweest (al trekt een naam als Brendan Fraser natuurlijk meer publiek). Damian Lewis speelt Bernard Montgomery – ook met zijn vertolking had ik wat moeite. Monty was arrogant en zelfverzekerd en ging zeker de strijd aan met Stagg, maar ik betwijfel of hij zo geneigd was tot het theatrale gedrag dat in de film wordt getoond. Kerry Condon zet een zeer goede en geloofwaardige rol neer als Kay Somersby, de assistente van Ike.

Het scenario is sterk geschreven (op enkele uitzonderingen na, aangezien Fraser dingen zegt die anachronistisch aandoen). De historische reconstructies zijn uitstekend. Regie en tempo (de film vliegt voorbij in 100 minuten) zijn prima in orde. Al met al kan ik deze film van harte aanbevelen: het verhaal is interessant en meeslepend, en alleen al de acteerprestatie van Andrew Scott, maakt de film het bekijken waard.

Een dikke voldoende: 7+!