Log

vote posted

Deze film van schrijver-regisseur Fernando León de Aranoa is een bijtende satire op de zakenwereld en de extreme maatregelen die bedrijven nemen om een ​​smetteloos, politiek correct beeld van zichzelf te schetsen voor een gemakkelijk te beïnvloeden publiek. Daarbij worden de compromissen en twijfelachtige tactieken die ze vaak moeten toepassen om dat doel te bereiken, tactvol verhuld.

Vastbesloten om een ​​felbegeerde prijs voor zakelijke uitmuntendheid te winnen, is de directeur van de weegschalenfabriek "Blancos Básculas" Blanco zijn (prima vertolkt door Javier Bardem) gedrag erg egoïstisch en cynisch. Niet dat degenen met wie hij in conflict komt engeltjes zijn – ze hebben allemaal hun eigen agenda en gebruiken diverse middelen om die te bereiken.

Hoewel de film te simplistisch en hier en daar wat gekunsteld is om een ​​groots drama te zijn, heeft hij als zwarte komedie een uitstekend tempo en zorgt de expressieve vertolking van Javier Bardem voor een aantal prima humoristische momenten. Hoewel Blanco graag praat over de weegschaal van de gerechtigheid alsof dit een Olympisch ideaal is waar hij naar streeft, wordt gerechtigheid, als die al bereikt wordt, alleen bereikt door een mix van intimidatie en chantage en degenen die deze tactieken het meest meedogenloos toepassen, zijn degenen die uiteindelijk aan de macht komen.
Aan het begin van de film presenteert Blanco zichzelf als een welwillende, paternalistische werkgever, 'De Goede Baas' zoals hij zichzelf ziet. Naarmate het verhaal vordert, beseffen we dat hij verre van dit nobele ideaal is.
Ergens vond ik het jammer dat deze persoon niet ontmaskerd werd als de boef die hij is!

Ondanks enige kanttekeningen, heb ik ontzettend genoten van deze film, vooral door het heerlijke tempo en waardeer deze met een 8!

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Herzog's derde speelfilm, gemaakt toen hij nog maar 30 was, "Aguirre, der Zorn Gottes", is een uitstekende film in de wereldcinema en de status als magnum opus binnen Herzog's eclectische oeuvre is 45 jaar later nog steeds onveranderd. De sublieme luchtopnames waarmee de film begint, benadrukken dat het om een ​​zorgvuldige onderneming gaat. De crew begeeft zich buiten de gebaande paden, de bergen in, een betoverende, praktische filmstijl die zijn aantrekkingskracht onlosmakelijk verbonden heeft met het feit dat niemand niet onder de indruk is van een film die zoveel menselijke arbeid vergt om de elementen te overwinnen (het legendarische duo Herzog-Kinski zou tien jaar later nog extremere methoden toepassen in Fitzcarraldo (Film, 1982) , vooral in een tijd waarin het merendeel van de films tot dan toe studiofilms waren geweest, doordrenkt van kunstmatige esthetiek.

Op zoek naar 'El Dorado' trekt een op goud beluste groep Spaanse conquistadores, aangevoerd door Pedro de Ursúa, het Peruaanse regenwoud in. Zijn gevolg bestaat uit zijn rechterhand Lope de Aguirre (Kinski), Broeder Gaspar (Negro), de corpulente edelman Fernando de Guzmán (Berling), twee vrouwen, Inés (Rojo), de vrouw van Ursúa, en Florés (Rivera), de tienerdochter van Aguirre, en vele Indiaanse slaven voor het o.a. sjouwen van de materialen. Meestal vaart het team per vlot, maar ze worden geconfronteerd met de ene tegenslag na de andere door toedoen van de ondoorgrondelijke natuur. Een vlot raakt vast in een draaikolk tussen de stroomversnellingen, wat een afschuwelijke nasleep veroorzaakt. Net wanneer Ursúa het bevel geeft de verkenningsmissie af te breken en terug te keren, ontketent Aguirre een muiterij, houdt de gewonde Ursúa gevangen en zet Guzmán op de troon als keizer van het nieuwe koninkrijk, omdat hij er vast van overtuigd is dat ze het goud zullen vinden. Daarna zetten ze hun missie voort.

Qua verhaal is de film vrij standaard en duidelijk teruggebracht tot de kern. Aguirre en zijn metgezellen zijn echte historische figuren, de expeditie en de muiterij zijn waargebeurd, maar Herzog fictionaliseert hun reis en de grimmige afloop. Nauwelijks hebben de conquistadores vaste grond onder hun voeten, of ze worden één voor één uitgeschakeld door onzichtbare vijanden die zich in de bossen verschuilen. Ze worden bestookt met vergiftigde pijlen, vaak gevolgd door een doodse stilte.

In Herzog's methode wordt de spanning en de gruwel echter getemperd door zijn afstandelijke temperament, een stijl die hij later ook in zijn even krachtige documentairefilms zou gebruiken. De camera, die louter observerend is en zich vaak richt op Kinski's kenmerkende felle en emotionele gelaat, besteedt meer tijd aan het verkennen van het landschap (het schip dat vastzit in een boom is een meesterwerk van de toen nog jonge filmmaker, dat de krachtige metafoor en speelse grilligheid ervan benadrukt) dan aan het narratieve verloop van hun noodlottige lot dat hen te wachten staat.

Tot de laatste majestueuze 360-graden draai, die de megalomaan gestrand achterlaat met een aantal schichtige apen op het vlot, paranoïde, radeloos en met een verbroken droom.

Eerlijk gezegd is de film minder een karakteranalyse van een waanzinnige gek dan een prachtig landschapsspektakel, volkomen buitenaards voor buitenstaanders. Toch blijft Kinski je achtervolgen met zijn ingetogen agressie, waanzin en afstotende karakter (dankzij Herzog's tactvolle aanpak, die Kinski bewust zijn gang laat gaan in zijn meest hectische vertolking, maar de daadwerkelijke shots bewaart voor de momenten waarop hij tot rust komt of gewoon uitgeput is). Dit zou in Fitzcarraldo (Film, 1982) ondenkbaar zijn, maar hier is de uiteindelijke indruk veel evenwichtiger en genuanceerder.

Deze beschouwing sluit ik af met aandacht gericht op de muziek in deze film, gecomponeerd door de West-Duitse avant-garde band "Popol Vuh". De muziek is hemels maar niet opdringerig, een op maat gemaakte muziek die nog lang nagalmt.

Prachtfilm met een mooie 8+!

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 0,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Deze recht toe, recht aan actiefilm die een maatschappelijke boodschap proberen over te brengen, hebben een zwak voor me en daarom waardeer ik ze soms hoger dan ze eigenlijk verdienen. The Substitute is in dit opzicht een laatbloeier, aangezien de film daadwerkelijk in de bioscoop is uitgebracht en het redelijk goed deed. Tegenwoordig gaan dit soort films direct naar video of televisie en is de ambitie die er destijds in zat, verdwenen.

De zwaar onderschatte Tom Berenger speelt een huurling wiens vriendin lerares is op een middelbare school. (High School)
Wanneer ze wordt aangevallen door een crimineel, vervalst Berenger zijn eigen cv en lerarenbevoegdheid en neemt hij haar plaats in op de school als invaller. Daar ontdekt hij dat de school wordt geleid door een corrupte drugsdealer en enkele medewerkers van de school, die een aantal leerlingen gebruikt om zijn drugshandel te runnen. Natuurlijk komt Berenger, samen met een paar van zijn huurlingvrienden in actie, om deze operatie te stoppen en wat uitmondt in een massale schietpartij op het schoolterrein.

Hoewel dit in de kern een actiefilm is, probeert hij ook een aantal goedbedoelde boodschappen over de jeugd van tegenwoordig over te brengen. De manier waarop kinderen uit de lagere klasse leven, die gevaarlijk op het randje balanceren, hun manier van denken en kijken naar de wereld om hen heen. In een bijzonder mooie scène geeft een personage niet toe zich te schamen voor haar leven, maar als haar gevraagd wordt of ze wil dat haar kind net als zij in een bende moet komen, tja, dan is dat een heel ander verhaal. Die ene scène verklaart veel en het zijn momenten zoals deze die "The Substitute" net iets interessanter maken dan veel andere films van hetzelfde genre.

Maar de film gaat niet te diep in op maatschappelijke kwesties en gaat snel over op de actie, die goed in beeld is gebracht en de film vertraagt eigenlijk ​​nooit. Alle acteurs zijn bereid en in staat om te entertainen, er zitten een aantal echte kwaliteitsacteurs tussen en ze doen het allemaal goed.

"The Substitute" vertegenwoordigt in veel opzichten een uitstervend genre in de filmwereld en zal filmliefhebbers waarschijnlijk een gevoel van nostalgie bezorgen.

Een 7+ als waardering.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted