Opinions

"Beneath your dancing feet are the tombs of tortured men! Thus does The Red Death rebuke your merriment!"

De eerste verfilming van The Phantom of the Opera die ik zie, en de eerste Amerikaanse silent (voorheen alleen films van Fritz Lang gezien).

Een mysterieus spook bedreigt operazangeres Carlotta en eist dat ze wordt vervangen door Christine Daaé. Na de opvoering van Faust neemt het spook haar mee naar de catacomben onder de opera...

The Phantom of the Opera is een bijzonder sfeervolle silent, die bij vlagen ook nog vrij modern overkomt. De mysterieuze catacomben onder de opera en de scène op het dak, echt geweldig. De kwaliteit van de film zit hem ook in het sterke acteerwerk. De bij-rollen zijn allemaal prima maar verbleken volledig in vergelijking met Mary Philbin en (vooral) Lon Chaney. Ongelofelijk wat een natuurgetrouwe emotie die man onder een dikke laag make-up kan geven.

Mijn versie had twee geluidsporen. Kon eigenlijk maar moeilijk kiezen, het waren allebei mooie klassieke soundtracks. Heb uiteindelijk voor de modernere gekozen omdat daar mooie orgelmuziek in zat en de oudere een beetje eentonig was.

Een aantal scènes van de film waren al in kleur. Vooral de rode cape op de dak-scène vond ik erg indrukwekkend.

Als Kuifje-fan kon ik niet helpen op te merken hoe één shot achter de coulissen, waar je de duivel uit Faust links in beeld ziet, door Hergë is nagetekend in Kuifje en de 7 Kristallen Bollen als Kuifje en Kapitein Haddock een bezoek brengen aan de opera en een oude bekende tegenkomen.

Misschien lag het aan de manier waarop Chaney het personage vertolkte, maar ik vond The Phantom eigenlijk wel sympathiek. Telkens weer wordt hij bedrogen, vond het eigenlijk maar gemeen. Dat einde was ook echt geniaal, the power of suggestion.

Een echte aanrader deze zwijgende film. De film is erg sfeervol. De setting is heerlijk, je waant je haast in Parijs. Van begin tot einde blijft de film boeien. Ben benieuwt of een latere verfilming deze nog kan overtreffen.

"The tea is going out; the interruption is staying right here with me."

De prestigieuze kleermaker Reynolds Woodcock is een veeleisende en moeilijke man. Vrouwen blijven meestal niet lang in zijn leven. Tot hij op een dag Alma ontmoet.

Phantom Thread is na alle waarschijnlijkheid de laatste film van Daniel Day-Lewis en zodoende valt zijn rol te interpreteren als een soort zwanenzang. Het acteerwerk was sowieso erg ingetogen en subtiel. Luxemburgse actrice Vicky Krieps was ook zeer goed als Alma.

Woodcock's eigenaardige personage en Alma's strijd om zijn affectie zijn het centrale thema van de film. Woodcock vertoond een hoop kenmerken van Autisme en (in mindere mate) het Savant syndroom. Dit omdat hij dingen precies wil laten verlopen zoals hij gewend is en totaal gepreoccupeerd is met zijn werk. Daarnaast is het duidelijk dat hij een hekel heeft aan sociale contacten met zijn klanten. Puur een veeleisende geobsedeerde man of zit er meer achter?

Er zit ook een Gotisch tintje aan Phantom Thread. Woodcock naait geheime teksten in zijn kleding en ziet de verschijning van zijn moeder als hij van giftige paddenstoelen heeft gegeten.

Paul Thomas Anderson levert hier een zeer degelijk kostuum-drama af met een prettige luchtige sfeer (ondanks dat het geen vrolijke bedoeling is) die je 2 uur weet mee te voeren. Hij heeft er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat de cinematografie een ruw randje bleef hebben en niet teveel zou lijken op The Crown. Zodoende zit er erg veel ruis in de film en werkt Anderson regelmatig met soft-focus. Dit alles draagt allemaal maar bij aan het tijdloze karakter van de film. Ook de muziek van Jonny Greenwood gecombineerd met klassieke muziek van onder andere Debussy geeft Phantom Thread een heerlijk sfeertje mee.

Na 3 jaar dit meesterwerk van Argento weer herzien. Dit maal op een prachtige blu-ray uitgave van Arrow.

Jennifer Corvino is de dochter van een beroemde acteur. Ze wordt naar een meisjes-internaat in Zwitserland gestuurd. Op de school doen verhalen de ronde van een moordenaar die in het gebied actief is. Jennifer slaapwandelt en komt daardoor bijna in contact met de moordenaar. De andere leerlingen maken Jennifer belachelijk om haar slaapwandelingen. Tijdens een van haar nachtelijke uitstapjes ontmoet ze de Schotse Entomoloog John McGregor in wie ze een vriend vind. McGregor ontdekt tot zijn verbazing dat Jennifer in staat is met insecten te communiceren, hij geloofd dat ze door middel van deze gave de moordenaar zal kunnen opsporen.

Met Suspiria en Inferno was Argento natuurlijk al het pad van de bovennatuurlijke horror ingeslagen, maar Phenomena is de eerste keer dat hij fantasy met Giallo wil vermengen. Insecten speelde vaker een rol in de films van Argento, maar in Phenomena (en het laatste gedeelte van Opera) toch echt de grootste. In Inferno begon er al wat antropomorfisme plaats te vinden in de manier waarop de dieren zich gedragen, maar in Phenomena is het echt compleet met insecten die hints geven aan personages en een chimpansee die zijn meester wil wreken. Ik snap op zich wel dat de dromerige en eigenzinnige logica van Argento door sommige als amateuristisch of absurdistisch word gezien, maar ik vind het heerlijk hoe de beste man alles naar zijn eigen hand wil zetten. Volgens Daria Nicolodi is het ook grotendeels aan Franco Ferrini te wijten dat Argento’s verhalen steeds minder samenhang kregen.

Argento zocht een jonge actrice voor zijn nieuwe film en had het hierover met zijn vriend Sergio Leone. Die liet hem een vroege versie van zijn film Once Upon a Time in America zien met Jennifer Connelly en Argento was meteen verkocht en vloog met Daria Nicolodi naar de VS om haar te vragen voor de rol. Haar ouders waren er erg op tegen dat ze in een Horror-film zou gaan spelen, maar omdat ze het zelf heel graag wou en Dario alles deed om ze gerust te stellen mocht het toch. Jennifer was heel ijverig tijdens de productie en veel crew-leden hadden het over haar professionaliteit. Er was echter wel een incident. Omdat ze bang was voor de chimpansee werd ze door hem gebeten en verloor ze een stukje van haar vinger. Het is opmerkelijk dat Connelly later nooit meer over de film gesproken heeft in interviews, want het is toch echt haar eerste grote rol en daarmee ook een doorbraak in haar carrière. Donald Pleasence zei later dat Phenomena verreweg het meest sullige verhaal was waar hij ooit in had gespeeld, maar dat hij Argento wel een goede regisseur vond en een fijne man om mee te werken.

De Zwitserse setting is werkelijk werkelijk fenomenaal. Argento weet toch wel de meest sfeervolle plekjes uit te zoeken, eerst het Zwarte Woud en daarna de Zwitserse Alpen met de mysterieuze föhn-winden. Allemaal prachtig in beeld gebracht met zo’n heerlijke jaren ’80 uitstraling. Voor de opnames werd onder andere de steady-cam gebruikt. Daarnaast zijn er ook weer veel close-ups en dit keer zelfs macro-opnamen van de insecten. Het sfeertje werd nog eens extra versterkt door de muziek van Simon Boswell en Goblin. Net als bij Opera is de soundtrack een behoorlijk gevarieerde compilatie van verschillende artiesten. Van Operamuziek tot hard rock van Iron Maiden. Flash Of The Blade vond ik opzich nog wel goed werken onder de film, maar verder haalde de metal vooral sfeer uit de film. Goblin was er ook helemaal niet blij mee dat Argento er voor koos om een compilatie te gebruiken. De beste muziek uit de film komt echter van Bill Wyman (de voormalig gitarist van The Rolling Stones).

Sergio Stivaletti, die een groot gedeelte van de practical effects zou verzorgen, was destijds nog een student medicijnen. Omdat Argento zoveel (pseudo-)wetenschappelijke dingen in de film had geschreven suggereerde hij om de gore ook wetenschappelijk aan te pakken. Zo wilde hij de lijken en maden zo realistisch mogelijk verzorgen en is het monsterlijke kind aan het einde ook gebaseerd op een bestaande chromosoom afwijking, het syndroom van Patau. De optische effecten werden verzorgd door Luigi Cozzi die de trucjes had geleerd tijdens het maken van Starcrash en de Hercules-films voor Cannon. Het vuurvliegjes-effect ziet er vandaag de dag behoorlijk gedateerd uit, maar de andere insecten zijn wel allemaal erg goed gelukt. De vliegenzwerm voor de volle maan is gedaan door koffiedik in een bak met water te strooien, het was het goedkoopste effect in de film.

Dario Argento’s idee achter Phenomena is dat het zich afspeelt in een wereld waar Nazi-Duitsland de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. Dit omdat hij de beklemmende sfeer van een school wilde uitstralen en dat bij hem ook fascistische associaties oproept. Giorgio Armani ontwierp de kostuums voor de film dan ook in de stijl van de jaren ’40.

Al met al is Phenomena een van Argento’s beste films. Qua kwaliteit haalt het niet bij Suspiria, Profondo Rosso of zelfs Opera, maar de setting is zo prachtig en Jennifer Connelly is verreweg de beste hoofdrolspeelster die Argento ooit gehad heeft. Omdat dit de eerste film is waarbij het geluid op de set werd opgenomen zijn Connely en Donald Pleasence namelijk met hun eigen stem te horen, waardoor hun acteerwerk veel beter over komt dan dat van de gedubde Italianen en Zwitsers. Phenomena is een heerlijk eigenzinnige film waarin Argento experimenteert met fantasie in het alloude Giallo-genre. Het heeft bij vlagen iets van een Stephen King-verhaal, maar dan met een dikke laag Italiaanse stilering.

"Say it!"

Echt veel beter als ik had verwacht. Ik dacht dit zal wel weer zo'n slecht b-filmpje worden. Maar dit is echt een geniaal bedachte film.

Kiefer Sutherland is geweldig als "The Caller".

Stuart Shepard neemt een telefoon aan in een telefooncel en heeft geen idee waar hij in verzeilt raakt...

De eerste goede film van Schumacher die ik zie. Ik vond dat het concept van de film geweldig was. Een heel erg sterk mystery/thriller verhaaltje. De uitvoering was redelijk, het had beter gekund maar voor 2002 (de CGI-periode) vind ik het er goed uitzien.

"11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature. 2. Everything around us can be represented and understood through numbers. 3. If you graph these numbers, patterns emerge. Therefore: There are patterns everywhere in nature."

Max Cohen is geobsedeerd door nummers. Hij heeft zelf een supercomputer gebouwd die op een dag een schijnbare willekeurige 216 getallen produceert. Max wordt benaderd door een groot bedrijf en een Joodse sekte.

Wiskunde is mijn minst favoriete vak en ik ben erg slecht met nummers. Toch vond ik het concept van Pi wel erg interessant. De film heeft een geslaagd paranoïde sfeertje en het obsessieve spreekt me ook wel aan. Het ontwerp van de 'supercomputer' zag er ook wel gaaf uit.

Darren Aronofsky's filmdebuut, gemaakt voor een bescheiden budget van $60,000. De film deed me denken aan het debuut van Christopher Nolan, Following uit dat zelfde jaar (die voor slechts $6,000 gemaakt is). Beide films hebben dezelfde grauwe zwart-wit fotografie. Pi was opzich mooi geschoten, al was het beeld af en toe wel een beetje wazig en te hoog belicht. De soundtrack bestaat uit een elektronische score met een typisch jaren '90 geluid, past wel goed bij de paranoïde sfeer.

Uiteindelijk vond ik Pi wel een redelijke film. Het is leuk om te zien wat je met zo'n klein budget kan doen en de film heeft een sterk uitgangspunt. Het plot loopt echter toch niet helemaal lekker en echt spannend werd het nergens.

The Pianist verteld het verhaal van Wladyslaw Szpilman. Nadat het Poolse radio-station wordt gebombardeerd terwijl hij 'Nocturne in d-mineur' van Frédéric Chopin speelt, heeft hij geen werk meer. Zijn familie krijgt te maken met de steeds grotere beperkingen die Joden opgelegd krijgen. Het leven in de ghetto's is zwaar, maar niets vergeleken met de verschrikking van de werkkampen. Szpilman weet te ontkomen en moet zien te overleven in het door oorlog gehavend Warschau.

Vrij laat in zijn carrière maakt Roman Polanski zijn hoogst gewaardeerde film. Opvallend aan Polanski vind ik dat hij lange periodes niets maakt en de stijl die hij in de jaren '70 heeft ontwikkeld totaal heeft losgelaten. Sinds de jaren '90 heeft hij eigenlijk nauwelijks echt iets bijzonders gemaakt, op The Pianist na. De valt heeft een opvallend hoge notatie in de top 250, zelfs hoger als Chinatown.

Polanski wilde de autobiografie van Szpilman zou trouw mogelijk volgen, maar vulde ook veel op met zijn eigen ervaringen in de oorlog. Polanski werd ook van zijn familie gescheiden en ontkwam zelf aan de kampen. Zijn vader overleefde een kamp in Oostenrijk en zijn moeder is omgekomen in Auschwitz. De scène waar Szpilman door de Joodse politie uit de rij getrokken wordt is gebaseerd op Polanski's eigen herinnering.

De eerste helft van de film is voornamelijk heel erg feitelijk. Polanski gaat bijna documentair te werk. Toch geeft het wel een interessant beeld van een joodse familie die te maken krijgt met steeds meer onderdrukking. De film wordt echter pas echt interessant als Szpilman van zijn familie is gescheiden en we simpelweg zijn de oorlog vanuit zijn ogen ervaren. Polanski laat de gebeurtenissen en beelden voor zich spreken en voor een film met een titel als deze is er ook erg weinig muziek.

Toch, ookal werkt deze aanpak wel, blijft de film wel vrij droog hierdoor en ook een beetje afstandelijk. Zo wordt er bijvoorbeeld weinig gedaan met de emotionele invloed van alles op Szpilman zelf. Ook vond ik het jammer dat Thomas Kretschmann eigenlijk maar een hele kleine rol had en pas helemaal op het einde erbij gehaald wordt. In werkelijkheid heeft Szpilman nog geprobeerd om Hosenfeld uit de Russische werkkampen te redden, maar zonder succces.

Ookal had er wellicht meer in gezeten, The Pianist blijft een erg sterke oorlogsfilm waarin we de ervaringen van een persoon volgen. Een aantal scènes waren werkelijk meesterlijk geschoten en ik denk niet dat ik eerder zo goed een piano-spel in beeld gebracht heb gezien.

The Piano verteld het verhaal van een stomme vrouw uit Schotland die wordt uitgehuwelijkt aan een landeigenaar uit Nieuw-Zeeland. Haar kostbaarste bezit is haar Piano die helemaal meeverhuisd wordt. Haar nieuwe man verkoopt de Piano aan een landverkoper. Door hem lessen te geven kan de vrouw hem terug verdienen, maar de landverkoper vraagt steeds meer...

De muziek van de film was meesterlijk, de beelden erg sterk en sfeervol en het uitgangspunt genoeg om een interessante film op te leveren. Uithuwelijking is natuurlijk sowieso een vervelende zaak voor beide partijen maar door de grote afstand en het feit dat de vrouw stom is, wordt het hier nog veel complexer.

Mijn probleem met de film is dat ik de wendingen niet geloofwaardig vond en de hoofdpersoon na verloop van tijd op de zenuwen ging werken. Ik vermoed dat er nog veel meer mis is dan alleen een onvermogen om te spreken. Haar keuzes zijn in ieder geval totaal irrationeel en ze komt ook heel vaak terug op beslissingen. Ik kon totaal niet in de romance tussen de vrouw en de landverkoper komen. Hoe bestaat het dat je gevoelens krijgt voor een viezerik die je dwingt om seks met hem te hebben in ruil voor je piano? De psychopathische uitbarsting van de echtgenoot vond ik ook erg overdreven. Het is duidelijk dat hij wel gevoelens had voor zijn vrouw, maar zo'n obsessieve gevoelens waren het duidelijk niet. Dat hij haar gestraft zou hebben voor het overspel kan ik nog wel geloven, maar dit was buiten alle proporties.

Al met al een behoorlijk deprimerende film, die lastig te volgen is door zowel de aart van het hoofdpersonage als de onlogische wendingen in het verhaal. De romantische muziek staat in schril contrast met het verhaal...

Pink Floyd The Wall van Alan Parker is deels een speelfilm, deels een videoclip, deels een surrealistische animatie en deels experimentele videokunst. Het scenario is geschreven over Roger Waters en net zoals de lyrics op het album grotendeels autobiografisch.

Pink is een drugsverslaafde rocker. We zien hoe zijn vader sneuveld in de Tweede Wereldoorlog en hoe de jongen moeite heeft met de afwezigheid van zijn vader in zijn jeugd. Zijn moeder is over-beschermend en de schoolmeester maakt zijn dichtkunst belachelijk. Langzaam bouwt hij een muur om zich heen om zich te beschermen tegen de buitenwereld.

Soms kan ik de wisselwerking tussen muziek en beeld in videoclips heel erg waarderen. De jaren ’70 en ’80 hadden een aantal geniale voorbeelden. Een nadeel is echter dat deze clips altijd overduidelijk commercieel zijn, erg slechte beeldkwaliteit hebben en erg rommelig zijn ge-edit. In wezen maakt Alan Parker hier een videoclip van 95 minuten in topkwaliteit.

De film gaat erg associatief te werk om het onderliggende maatschappelijke commentaar te leveren. Het sterkst is de anti-materialistische boodschap van de film (veel TV’s moeten sneuvelen). Popsterren worden vergeleken met fascistische dictators en invloeden van Orwell zijn alom aanwezig. Ook heeft de film een zeer sterke anti-conformistische boodschap (met name tijdens de jeugd).

Hoewel de film nog steeds vrij chaotisch kan zijn en een iets meer chronologische editing wellicht prettiger was geweest, vond ik het een erg indrukwekkende audiovisuele ervaring. Het was geweldig om zo’n abstract album als The Wall op deze manier uitgewerkt te zien. Vreemd genoeg schijnt zowel Alan Parker als de volledige band de film niets te vinden.

"Well... guess he won't need me anymore. What does an actor want with a conscience, anyway?"

Geweldige film. Puur uit jeugdsentiment is het al geweldig. Dit is de eerste film die ik ooit heb gezien en ik heb hem zo vaak op VHS gezien dat we meer dan 10 videobanden hebben moeten kopen. Dus toen ik de blue-ray zag kon ik hem niet laten liggen (bij wijze van spreken dan, ik koop mijn films namelijk niet). Nog steeds na 73 jaar doet Pinocchio het erg goed, bij kinderen maar ook volwassenen.

De gerestaureerde cel-animatie ziet er erg goed uit. De animatie had voor die tijd een erg goede kwaliteit en eigenlijk voor nu ook nog. De toen nog voltallige Nine Old Men hebben echt geweldig werk geleverd. De effect-animatie van bijvoorbeeld het water was voor die tijd echt heel erg goed. Wolfgang Reitherman heeft een geweldige Monstro gemaakt. De karakters zijn allemaal geweldig getekend; Pinocchio, Figaro, Cleo, Geppetto, Jimmy.... allemaal.

De Nederlandse stemmen waren zeker niet slecht en vooral Louis van Gasteren (als Geppetto) en Ko van Dijk jr (als Stromboli) waren erg goed. In de originele versie is cartoon-legende Mel Blanc erg goed.

De muziek van Leigh Harline & Paul J. Smith had een erg typische jaren 40-stijl en was af en toe best dramatisch voor een tekenfilm. Geweldige score en de liedjes ken ik door en door (hé dat rijmt).

Ongetwijfeld de beste verfilming van Pinocchio. Al was The Adventures of Pinocchio (1996) ook zo slecht nog niet.

Erg goede film die altijd leuk blijft.

Leuke en vermakelijke film. Bagger animatie en die CGI ertussendoor is om te kotsen. Vroeger best vaak gezien toen ie pas uit was. Nooit geweten dat het een Argentijnse film was. En die poster dan lijkt wel een b-animatiefilm. Dat is het misschien ook wel. Het verhaal is wel redelijk. Gaat ermee door.

Ik was al heel lang benieuwt naar deze film uit de stal van Roger Corman. Mischien dat de verwachtingen daardoor wat te hoog waren, want Pit and the Pendulum is toch iets minder dan de andere Poe-verfilmingen met Vincent Price.

Sfeervol is het zeker. De mistmachines en maté-paintings worden weer van stal gehaald en het kasteel en de Pendulum zien er erg gaaf uit. Corman heeft het ook netjes opgenomen en de soundtrack had slechter gekund. Het is vooral het verhaal en het feit dat de film er meer als een uur over doet om echt interessant te worden. Op het concept van de dodende slinger heeft de film helemaal niets te maken met het verhaal van Edgar Allen Poe, het heeft onderhand meer van doen met Premature Burial. Ik had me er nog zo op verheugd om Pice als hoofd inquisiteur te zien, maar hij is hier een soort erfgenaam. Veel bloed vloeit er ook niet, helaas kukelen de sukkels hun dood te gemoed in een ravijn.

Een sfeervol filmpje en leuk om gezien te hebben, maar niet echt memorabel.

"I swear by all the saints I'm not a witch."

Prima acteerwerk in deze film van Stuart Gordon. Lance Henriksen speelt een meesterlijke Torquemada en Jeffrey Combs komt ook weer even opduiken als Francisco. Oliver Reed was ook grappig als de kardinaal.

De setting is gelaagd, de kostuums zien er goed uit en de film is zelfs redelijk historisch correct als ik me niet vergis. De film begint al meteen vrij sterk en heeft een goede sfeer. Toch vond ik dat het kasteel en dan met name de put met de slinger nog wel wat sfeervoller had gemogen, in de eerdere film met Vincent Price is dat bijvoorbeeld iets beter gedaan.

Erg goede muziek van Richard Band. Geeft een mooi duister sfeertje mee. Vooral de koren en Gregoriaanse zangen die erin verwerkt zitten waren erg mooi.

De make-up, gore en special effects zijn allemaal prima gedaan. En de film is goed opgenomen. Wel had het einde misschien wat meer climax mogen hebben maar toch, een sterk verhaal.

Ik ben zelf Katholiek en ik vond het dan ook goed van Gordon dat hij in deze film laat zien dat de Katholieke kerk het niet eens was met de Inquisitie, helaas is de waarheid anders. De paus heeft er zelfs opdracht voor gegeven in 1487.

Oorspronkelijk zouden Peter O'Toole, Sherilyn Fenn en Billy Dee Williams de hoofdrollen in deze film spelen (dat zou wat zijn).

Al met al een erg vermakelijke film.

Mooie docu met goed gebruikt van beeldmateriaal.

Erg intressant! Zeker voor mij als Animatie-kenner en amateur-animator.

The Place is Paolo Genovese's Italiaanse remake van de Amerikaanse TV-serie The Booth At The End.

Een man zit de hele dag in een café. Mensen komen naar hem toe met wensen. Hij maakt met hen een afspraak en beloofd dat hun wens uitkomt als ze daaraan voldoen. De opdrachten die hij meegeeft zijn meestal gruwelijk...

Het knappe van een film als The Place is dat het een film is die zich volledig op een locatie afspeelt, maar je het gevoel hebt dat je veel meer gezien hebt. Dat komt door de vele gesprekken die mysterieuze man met zijn "klanten" heeft en de levendige manier waarop er daarin verteld wordt.

Wie is die mysterieuze man? De duivel die net zoals bij Faust mensen hun wensen wil vervullen? God, die mensen op de proef stelt om ze de juiste keuzes te laten maken? Een Engel die mensen (tegen zichzelf) wil beschermen? En wat moeten we zeggen van het einde, waar Angelica (!) de rol van de mysterieuze man over neemt en ze allebei verdwijnen.

Ik heb me een tijdje geërgerd aan het steeds in- en uit-faden van de scènes en de vrij bizarre muziekkeuze. De film zou mijns inziens veel beter hebben gewerkt zonder muziek en met enkel de geluiden uit het café. Uiteindelijk was het een film die goed in elkaar zat en ondanks (of juist dankzij) de minimalistische uitvoering wist te boeien en te intrigeren.

Geweldige film!! Maar net iets minder als Watership Down (die van precies de zelfde makers is). Nog bloederiger en duisterder, alleen gaat het nu niet om allerlei soorten dieren en vallen die een bedreiging vormen voor konijnen maar om de meest vreselijke soort die er is, DE MENS, die probeert de honden Rowf en Snitter om het leven te brengen. Ik ben heel erg tegen dierproeven en dierenmishandeling en dit is een hele goede film om dat te bewijzen. Totaal niet geschikt voor kinderen. De stemmen van John Hurt en Nigel Hawthorne (die ook samen als Hazel en Capt. Campion in Watership Down en als de Horned King en Flewwidur in The Black Cauldron zitten) waaren fantastisch en de andere gingen ook wel. De animatie was zachtuitgedrukt GEWELDIG. Wat ik wel miste was één mooi lied en een super score (zoals Watership Down wel had). Geweldige film!!

Geweldige film!! Voor die tijd (de slechte studio, goedkope kostuums en matige acteurs-tijd) is dit een MEGA goede film. En zelf voor deze tijd is het een meesterwerk. Goed geacteerd. Goed verhaal. Prachtige locaties. Goede kostuums. Goede effecten. Ook de apen zijn heel erg goed gemaakt. Totaal onverwacht einde. Prachtige film. Ben erg benieuwd naar Tim Burton's remake alhoewel ik betwijfel of dat die deze kan evenaren.

"Apes in cages?, Riiiiight!"
Geweldige film!! Heel erg mooie en in productie LOTR-achtige film. Het begin doet me erg aan Star Trek denken. Als eerste vind ik het zeker geen vervanging voor de oorspronkelijke film. Deze film is in veel opzichten beter maar in veel opzichten ook minder. Zo is het schokkende einde van de oude film in de nieuwe maar een beetje slapjes. De CGI Apen van Burton zijn beter dan ik had verwacht. De Muziek van Danny Elfman is prachtig. De effecten (helaas CGI) zijn hierin wel goed. De locaties zijn wel mooi. Er is slecht tot redelijk geacteerd. Het verhaal is al met al gemiddeld, soms origineel en dan meer erg onorgineel. Veel beter dan Burtons andere live-actions. Ook zie je in de legeruniformen en de apen duidelijk de inbreng van Burtons stijl. Niet beter dan de Originele maar wel erg goed.

"I think now, looking back, we did not fight the enemy; we fought ourselves. And the enemy was in us. The war is over for me now, but it will always be there, the rest of my days as I'm sure Elias will be, fighting with Barnes for what Rhah called possession of my soul. There are times since, I've felt like the child born of those two fathers. But, be that as it may, those of us who did make it have an obligation to build again, to teach to others what we know, and to try with what's left of our lives to find a goodness and a meaning to this life."

Erg sterke oorlogsfilm van Oliver Stone, die ook echt in Vietnam gevochten heeft. Platoon laat vooral de minder mooie kant van de oorlog zien.

Erg goed geacteerd. Sharley Sheen deed het goed in de hoofdrol en dit is volgens mij zijn beste rol ooit. Alle acteurs moesten voordat het filmen begon een basis-training van een oud-veteraan afleggen. Bovendien werd de film grotendeels chronologisch opgenomen in de Filipijnen en mochten de acteurs pas naar huis als ze waren overleden in de film of de opnames waren afgelopen. Hierdoor is het een stuk geloofwaardiger geworden.

De film heeft een erg goed drama-gehalte. Mede versterkt door de Adagio for Strings-soundtrack. Erg goed vind ik dat de film ook laat zien dat de Amerikanen zich niet altijd even netjes gedragen hebben in Vietnam. Het bloedbad in het Vietnamese dorp vind ik dan ook een van de allersterkste scènes. Des te bijzonder dat Stone dat als Veteraan erin heeft gestopt want je zou zeggen dat die liever niet dat soort zaken zouden aankaarten.

De film is erg serieus van toon maar bevat toch wel typische 80s actie. Ik vond wel dat het er uitzag alsof ze met lasers aan het schieten waren. De film bouwt gelukkig totaal niet op actie.

Al met al een hele sterke oorlogsfilm die iedereen wel een keer gezien moet hebben.

"Ik... Ik.... maak een grapje!"

Gisteravond had mijn zusje deze opgezet en omdat ik alle Dinsey's toch eens opnieuw wou gaan kijken keek ik even mee. Blijkbaar heb ik hem twee jaar terug ook nog gezien, maar de laatste herinnering die ik aan deze film had was toch echt op VHS met wazig beeld. Het klinkt misschien gek maar ik vind het geen verbetering om de film in HD te zien.

Zoals gewoonlijk heb ik de Nederlandse dub gekeken. Heb dus niet gehoord of Mel Gibson een goede stemacteur is. Wel hoop ik dat alle 'blanken' Britse stemmen hebben, anders hoef ik die Engelse versie al helemaal nooit te zien. De Nederlandse dub vond ik prima, hier en daar een taalfoutje en de effecten over de stemmen waren een beetje zwak (echo's klonken net alsof iemand door een oude microfoon praatte) maar er waren erg leuke stemmetjes en ik kon zelfs nu nog lachen om de teksten. Ook heeft de film toch wel leuke liedjes (sommige herinnerde ik me iets anders) die stiekem beter zijn als die in het origineel.

Het verhaal, dat al lange tijd bij Disney in de la lag, is best aardig. Al vind ik het erg gehaast gebracht in de slechts 80 minuten die de film heeft (vraag me af wat er op die extra minuten te zien is in de 10th Anniversary edition) waar dan ook nog een hoop liedjes ingepropt zijn. Uiteindelijk is het wel een heel erg geromantiseerd cliché, de film raakt me dan ook niet meer zoveel als vroeger (toen de tranen me aan het eind zowat in de ogen schoten).

De animatie, ja daar is een ding. Disney was een lopende band productie in de jaren '90 met soms wel meer als twee films per jaar en de kwaliteit is ten opzichte van de jaren '80 (waar in eerste instantie om de drie jaar een film werd gemaakt en later elk jaar één, en nog heel veel aandacht aan het ontwerp en de afwerking werd besteed) dan ook erg verminderd. In de achtergrond, maar vaak ook in close-ups, is echt tenenkrommende karakter-animatie te zien. Ook licht deze 'nieuwe tekenstijl', die Disney vanaf de jaren '90 is gaan gebruiken mij niet. Wat is er mis met de alom vertrouwde stijl die men gemakzuchtig de Don Bluth-stijl noemt? Bovendien is die veel makkelijker te tekenen door verschillende animators, ter wel hier in elk shot anders word getekend. De hoofdpersonen (op John Smith na dan) zijn vaak wel prima geanimeerd en sterk getekend. En naar het einde van de film zitten een paar shots met prachtige animatie en geniale cinematografie (voornamelijk tijdens de liedjes). Tijdens 'De Kleuren van de Wind' is ook een heel mooi staaltje potlood-animatie te zien.

De CGI die af en toe gebruikt word om de statische achtergronden wat 'driedemensionaler' te maken vind ik verschrikkelijk, je ziet namelijk duidelijk een verschil tussen CGI en olieverf-achtergrond. Een paar effecten die over de animatie heen worden gebruikt (tijdens de scène met de ziener) zager er op videoband ook veel indrukwekkender uit. In HD ziet het kleurgebruik van de film er veel te simpel uit, doet haast pijn aan je ogen. Sowieso ben ik geen fan van de technieken die Disney in de jaren '90 gebruikte, mijn mist favoriete films zijn dan ook uit dat tijdperk, begin 00s had Disney nog twee of drie erg gave films (Atlantis, Piratenplaneet) maar daarna hield het voor mij ook op (CGI van Pixar is geweldig, CGI van Disney is gewoon rommel).

De achtergronden waren wel mooi, al hadden ze af en toe wat gedetailleerder mogen zijn, en ik moest een beetje denken aan die mooie middeleeuwse achtergronden van Doornroosje.

Pocahontas lijkt meer op een direct-to-vhs film dan op een bioscoop productie. En het vreemde is dat films als De Reddertjes in Kangoeroeland (de eerste Disney-film met een computer inkleuring) juist een unieke sfeer krijgen door de techniek, maar het scheelt dan ook dat die film verder wel erg analoog is gecut (hij heeft filmkorrel). Ook zijn de echte direct-to-video's lang zo slecht nog niet, kijk maar naar A Goofy Movie of Duck Tales: De Film.

Pocahontas werd dus in het zelfde jaar uitgebracht als The Lion King (ook van Disney) en viel dan ook als een baksteen. Jeff Katzenberg, die toendertijd CEO was en een hoop goede projecten heeft vergalt met zijn goudzoekerij, was er 100% zeker van dat Pocahontas de grote hit van 1995 zou worden, zoals gewoonlijk zat hij er weer dik naast. Toch vind ik (deels uit jeugdsentiment) Pocahontas nog steeds een erg leuke film en ik weet zeker dat kinderen, die niet zo nauw kijken op de techniek als ik, er een hele leuke avond aan over kunnen houden. Nee, ik vind deze film erg ondergewaardeerd.

Goede film. Spannend, vermakelijk, goed geacteerd, goede muziek, goed verhaal...

Gary Busey en Keanu Reeves vond ik erg sterk acteren.

Mooie James Cameron-productie.

"They're here."

Geweldige film!! Weer een top Spielberg-productie. Met een kleine knipoog naar George Lucas en Ridley Scott. Namelijk een Star Wars Dekbet, C-3PO Lichtschakelaar, Darth Vader wekker, Star Wars poster, Luke Skywalker actiefiguren en een Alien-poster. Ja daar let ik wel op.

De film begint in de gebruikelijke Spielberg-sfeer maar draait al snel om naar een meer horror-sfeertje. Wel moet ik zeggen dat 16+ een beetje overdreven is. Het verhaal vond ik erg goed en (toen nog best wel) origineel. Al moet ik zeggen dat de Ghostbusters-sfeer die er hangt als Carol Anne is ontvoert mij iets beter viel dan wat daarna kwam. De sfeer van het zoeken naar een soort Klopgeest die allerlei akelige dingen laat zien. En het romantische mysterie van de dood. Een geweldige finale die later een zogenaamd vals einde blijkt te zijn. Dat het huis op een kerkhof is gebouwd vond ik een beetje typisch films als The Haunting en The Legend of Hell-house gaan daar toch ook al over?. Maar ja het is niet slecht, echt een geweldig verhaal.

Heather O'Rourke (die veel te jong is overleden) zet hier een erg goede rol neer voor haar leeftijd. Craig T. Nelson, JoBeth Williams, Beatrice Straight, Dominique Dunne, Oliver Robins, Richard Lawson, Zelda Rubinstein en James Karen waren erg goed. Erg goed acteerwerk.

De muziek van Jerry Goldsmith vond ik erg goed. Soms erg lieflijk en dan weer zwaar dreigend. Deed me erg denken aan een John Williams Score.

De effecten waren ook erg goed. Nergens nep of knullig. De wolken lijken erg op de wolken uit The Neverending Story. Zeer goed.

Al met al een echte Thriller-classic!! Zeer goede film!

"They're back."

Poltergeist zag ik een hele tijd geleden en reken ik nog steeds tot een van mijn favoriete horror-films. Alleen maar logisch om het vervolg ook eens te kijken.

De familie woont nu bij hun oma omdat hun huis is verdwenen. De spoken laten hen echter nog steeds niet met rust. Gelukkig is er een mysterieuze Indiaan om hen te helpen.

Acteerwerk was naar mijn idee wat minder als in het eerste deel, maar het eigenlijk te lang geleden om dat te vergelijken. De film introduceert een aantal nieuwe personages en herinnert ons daarna nog even aan het verloop van de eerste film, om vervolgens weer een beetje het zelfde te doen. Het achtergrond verhaal van de spoken wordt wel verder uitgediept, opzich goed gedaan, al is wel het mysterie weg.

Dit tweede deel heeft ook special effects van Richard Edlund en dat is toch wel een van de sterkste punten van de film. De hem kenmerkende wolkenluchten en spook-effecten, maar ook erg gave zombies en vreemde creatures. Wat waren special effects toch geweldig in de 80s, zoveel beter dan die overdreven CGI onzin.

Ook Jerry Goldsmith is teruggekeerd voor de soundtrack. Ditmaal minder memorabel dan de geweldige soundtrack van het eerste deel maar zeker niet slecht.

De Poltergeist-films zouden vervloekt zijn. Dana zat niet in deze film omdat Dominique Dunne vermoord was voordat hij werd opgenomen. Julian Beck - die de creepy dominee met het skeletten gezicht speeld - overleed aan kanker vlak nadat deze film was opgenomen en kind acteur Heather O'Rourke overleed in 1988 op 12-jarige leeftijd...

Alles bij elkaar best een redelijk vervolg. Zelf vind ik altijd een beetje vervelend hoe een kwaad gewoon altijd terug blijft komen en heb ik liever dat het verhaal open wordt gelaten als je ooit nog een vervolg gaat maken. Toch is Poltergeist II voor fans van het eerste deel het kijken zeker waard door de special effects.

"Does our subject still wear pink socks?"

Possession van Andrzej Zulawski is misschien wel de vreemdste film die ik ooit heb gezien. Hoewel de film op bepaalde punten gelijkenissen vertoond in stijl met de Body-horror van David Cronenberg en films als Hellraiser is de film erg moeilijk als horror te bestempelen.

Als hij terug komt van een zakenreis merkt Mark dat zijn vrouw vreemd gaat. Als hij haar hiermee confronteert krijgen de twee al snel zeer heftige ruzies. Na de scheiding begint zijn vrouw steeds vreemder gedrag te vertonen. Mark huurt een privé-detective in om zijn vrouw te schaduwen en ontdekt dat er iets veel vreemders aan de hand is als een affaire...

Het acteerwerk was zeker niet slecht. Wel is het af en toe een beetje over-the-top, heel extreem allemaal. Toch moet gezegd worden dat Sam Neill zich uitstekend door al de drama heen heeft geworsteld. En Isabelle Adjani heeft ook echt onmogelijke prestaties geleverd in haar totaal gestoorde rol.

De film begint nog vrij normaal. Sterke drama over relatie die uit elkaar valt en een man die kampt met een overspelige vrouw en voor zijn zoontje moet zien te zorgen. Langzamer hand word het steeds duidelijker dat er iets vreemds aan de hand is. Rare extreme uitbarstingen en tussen de gesprekken door de meest onsamenhangende dialogen. Ergens in het midden van de film word het allemaal bijzonder vaag en vond ik het moeilijk om te volgen wat er nou precies aan de hand was en waarom een personage nou precies deed wat hij deed. Aan het einde word op zich meer duidelijk maar alsnog blijft het allemaal erg vaag. Ondanks dat het geen reguliere horror is werd het middenstuk bijzonder akelig. Een vrouw die ineens op zichzelf insnijd en moord om haar monster te beschermen. Waar dat tentakelmonster vandaan komt is me een raadsel ('de vormgeving is van haar onderbewuste verlangens en frustraties' is mij toch echt te vaag) maar het zou me verbazen als Zulawski niet bekend zou zijn met H.P. Lovecraft's Cthulhu Mythos.

Zulawski zou het plot hebben geschreven tijdens een slordige echtscheiding met zijn vrouw. Dat is toch wel te merken aan de drama. Vooral in het begin is dit echt zo'n film die in mij een bepaalde herkenbaarheid oproept (makkelijk gezegd; echt zo'n film waarvan je weer even vrouwen gaat haten). Maar die herkenbaarheid verdwijnt wanneer de film vager word en die zweverige glibberige minnaar voor het eerst in beeld komt.

Wat de film naast het acteerwerk, de drama en de horror-elementen de moeite waard maakt zijn de schitterende beelden van de prachtige troosteloze locaties in Berlijn. Op dat gebied leek de film ook een klein beetje op Nineteen Eighty-Four (1984). De cinematografie was erg sterk en de vlotte opnames in combinatie met close-ups waren erg goed gedaan. Ook door de muur en omdat je op straat nauwelijks iemand ziet krijgt de film een prettige grauwe sfeer die uitstekend bij het verhaal past. Ook de muziek van Andrzej Korzynski vond ik erg goed, al hadden er misschien wat minder stiltes in gemogen. De special effects waren wel goed. Het bloed zag er ouderwets goed uit en dat monster was ook zeker niet slecht. Toch heeft Carlo Rambaldi beter gedaan (E.T., Dune).

De film is nogal vermoeiend om te volgen en voor je plezier hoef je hem echt niet op te zetten. Het is allemaal ontzettend chaotisch en sommige scènes zijn gewoon krankzinnig gestoord. Ondanks het sterke acteerwerk en de sublieme opnames waren sommige dingen ook nogal knullig gefilmd en word de film op sommige punten toch echt te vaag voor mijn doen. Aan het einde weet ik niet goed wat ik met de film aanmoet, het is een unieke film en zeker de moeite waard voor de echte filmfanaat. Ik denk zelf dat ik hem over een tiental jaren nog maar eens moet zien, in de hoop dat hij dan minder vaag over komt (ik ben dan ook pas 16...)

Begin jaren '70 lekken er geheime rapporten over de Vietnam-oorlog uit in The New York Times. Politici blijken jaren lang systematisch gelogen te hebben over de situatie in Vietnam en de staat van de oorlog. Nixon legt The Times een publicatieverbod op. Dan krijgt The Washington Post de resterende pagina's van het rapport in handen. Alleen zijn ze onlangs naar de beurs gegaan en kunnen ze zich geen publicatieverbod veroorloven.

Het is overduidelijk dat Steven Spielberg The Post heeft gemaakt als indirect commentaar op de 'fake news' houding van de Trump-regering. Sterker nog hij wilde de film zo snel mogelijk gemaakt hebben en uitbrengen zodat Tump's botsingen met de persvrijheid nog actueel zouden zijn. De film is in slechts twee weken gemonteerd.

De film geeft in interessant beeld van hoe kranten omgaan met het naar buiten brengen van groot nieuws. Bovendien is het ook een stuk geschiedenis waar ik persoonlijk niet veel van wist. Zoals je van Spielberg wel kan verwachten is alles heel erg degelijk opgenomen en het acteerwerk van o.a. Tom Hanks was ook niet veel op aan te merken. John Williams verzorgde de muziek, al gebruikt hij maar weinig memorabele thema's.

Wel moet gezegd worden dat de film eigenlijk nergens spannend werd. Met name de eindeloze dialogen van Meryl Streep waren eigenlijk behoorlijk saai. Na een paar keer snappen we wel dat het lastig is om de eerste vrouw in deze positie te zijn en dat ze het familiebedrijf niet ten schande wil maken, daar wordt mijns inziens veel te veel aandacht aan besteed. Er gebeurde gewoon niet zo heel erg veel en er zijn zat films over journalisme die wel echt spannend kunnen zijn.

Aan het einde van de film wordt duidelijk dat de film een 'prequel' is op All The Presidents Men. Niet alleen omdat deze affaire letterlijk voorafging aan Watergate, maar ook omdat deze film met de openingsscène van die film eindigt.

Al met al een aardig product van Steven Spielberg, maar The Post is een film die nooit meer dan degelijk wordt.

"Get to the Chopper!"

Erg goede film. Schwarzenegger is hier weer erg goed en bad-ass zoals altijd. Je kan wel zeggen dat het een beetje een Alien-rip off is. Nou, het lijkt eigenlijk iets meer op Aliens dan Alien maar er word ook wel veel zelf meegebracht.

De effecten zijn erg goed. De begin scène doet me een beetje aan Star Wars denken. De verdere effecten zijn ook erg goed.

Er is goed geacteerd en de muziek van Alan Silvestri was ook erg goed.

"Can you possibly conceive it. The unendurable oppression of the lungs, the stifling fumes of the earth, the rigid embrace of the coffin, the blackness of absolute night and the silence, like an overwhelming sea."

Van deze Poe-verfilming had ik erg hoge verwachtingen. Het concept alleen al, levend begraven worden, fascineerde me enorm.

Guy Carell heeft een panische angst om levend begraven te worden. Zijn angst lijkt hem echter eerder dichter bij dit noodlot te brengen dan hem ervoor te behoeden.

Ray Milland is geen Vincent Price, maar weet toch een overtuigende rol neer te zetten als de hoofdpersoon. Verder is het acteerwerk ook wel redelijk.

Premature Burial is weer een erg sfeervolle film van Roger Corman. Erg mooie sfeervolle sets en locaties, mistmachines, graven en het spookachtige fluiten van Cockles and Mussels maken het helemaal af. Helaas is de film erg kort (en was mijn versie zelfs nog korter) en zit er niet alles is wat ik had verwacht van een verfilming van het Poe verhaal. Vooral de beelden van het begraven zelf stelden me een beetje teleur.

Desalniettemin heb ik weer van een heerlijke avond genoten met deze Corman klassieker.

"Are you watching closely"

Was langzamer hand ook nieuwsgierig geworden naar Nolan's andere films.

Twee ambitieuze goochelaars zijn allebei totaal geobsedeerd met de meest spectaculaire verdwijntruc vinden. Het word echter steeds gewaagder en uiteindelijk gaat hun tweestrijd zelfs levens kosten. Bovendien hebben ze allebei een geheim...

Michael Caine vond ik erg sterk als de oude chochelaar en ook Christian Bale was weer erg goed. Toch vond ik Hugh Jackman het beste in zijn rol. David Bowie had ik eigenlijk helemaal niet herkend, hij was een uitstekende Tesla.

The Prestige is zeker geen slechte film. Toch heeft de film wel zijn mankementen. Het tempo licht namelijk veel te hoog. De drama mag dan heel goed zijn, we krijgen niet genoeg tijd om goed te zien wat voor effect iets heeft op een pergonage. Bovendien word het soms te chaotisch; als we het verhaal volgen via iemand die in een dagboek leest, hoe iemand in een dagboek leest over iemand die iets in een dagboek leest... Een chronologische volgorde zou veel beter hebben gewerkt, maar gelukkig doen ze dat naar het einde ook.

De muziek was ook zeker niet slecht, maar ik vond de aanzwellende semi-orkestrale strings eigenlijk niet passen bij dit type film. Melodieën of dramatische muziek werkt meestal toch wat beter. Toch werkte het op de dramatische momenten eigenlijk wel prima zoals het nu is.

De film is mooi opgenomen en de cinematografie is goed. Je waande je even echt in de 19e eeuw. Toch had die elektriciteit wel wat realistischer gekund, maar ja, het verhaal was uiteindelijk ook niet meer helemaal geloofwaardig.

Ondanks de mankementen vond ik het een goede film met een sterk einde en goede drama. Ben erg benieuwd naar de vroege films van Nolan geworden.

"I'm a prosecutor. I'm part of the business of accusing, judging and punishing. I explore the evidence of a crime and determine who is charged, who is brought to this room to be tried before his peers. I present my evidence to the jury and they deliberate upon it. They must determine what really happened. If they cannot, we will not know whether the accused deserves to be freed or should be punished. If they cannot find the truth, what is our hope of justice?"

Niet Harrison Ford's beste film maar zeker een prima rechtbank-drama.

Aanklagen Rusty Sabich word belast met de zaak van de moord van zijn collage en ex-vriendin. Na het vinden van een schokkend stuk bewijs word hij echter van de zaak gegooid en zelfs aangeklaagd.

Acteerwerk was prima, al heb ik Ford wel eens beter zien doen. Mijn verwachtingen waren niet heel hoog door de negatieve waarderingen maar uiteindelijk vond ik het toch wel een sterke film. Het verhaal was erg boeiend en hoewel de film best een beetje langdradig is in het midden bleef het verhaal als een huis staan. Het einde was een enorme plottwist en erg sterk gedaan, de vrouw van Sabich was niet eens bij mij opgekomen als de dader.

De muziek van John Williams was goed, mysterieuze piano's en aan het einde ook wat dramatische orkestrale muziek. Toch wel stukken minder als de epische melodieën die de componist gewoonlijk aflevert.

Presumed Innocent is een prima film, goed opgenomen en goede locaties. Het verhaal maakt het waard om de film te bekijken en ik vond de film ook nog best vermakelijk.

Goede film. Leuk verhaal, goede acteurs en erg vermakelijk.

Primal Fear is een goed rechtbank-drama met Richard Gere. Gere zet een sterke rol neer als de arrogante advocaat en Edward Norton was ook goed als het jongetje.

Ik verbaasde me er een beetje over dat het zo lang duurde voordat het misbruik ter spraken kwam. Tegenwoordig is misbruik denk ik het eerste waar men aan denkt als iemand een priester vermoord. Wat dat betreft waren het toen betere tijden (of in ieder geval vrolijker). Ik hoopte eigenlijk dat er nog wat meer achter zou zitten, maar dat bleek niet het geval.

Het rechtssysteem dat we hebben werkt voor geen meter en al helemaal dat van Amerika niet. Zoals in de film wordt ook word gezegd gaat het helemaal niet om de waarheid, het is gewoon een groot juridisch spelletje tussen de aanklager en de advocaat van de verdachte. De rechter geeft ook geen zak om wat nou de waarheid is en verklaart doodleuk een hele getuigenis ongeldig als ze er zin in heeft. Waarom zou je niet van strategie mogen veranderen al je nieuwe informatie hebt? Als die Janet aan het einde ook nog gaat klagen dat ze haar baan kwijt is... dat jochie is zijn leven kwijt en jij klaagt over je baan. Maar goed, uiteindelijk blijkt dat jochie gewoon een grote klootzak die zelfs zijn advocaat manipuleert. Die twist zag ik eerlijk gezegd niet aankomen en maakt de film nog onheilspellend ook.

De film was mooi opgenomen, deed vaak een beetje denken aan The Fugitive met Harrison Ford. De muziek van James Newton Howard vond ik erg goed.

Uiteindelijk een prima film, met voldoende wendingen om je aandacht vast te houden.