Opinions

"This is not a dream... not a dream. We are using your brain's electrical system as a receiver. We are unable to transmit through conscious neural interference. You are receiving this broadcast as a dream. We are transmitting from the year one, nine, nine, nine. You are receiving this broadcast in order to alter the events you are seeing. Our technology has not developed a transmitter strong enough to reach your conscious state of awareness, but this is not a dream. You are seeing what is actually occurring for the purpose of causality violation."

Carpenter's eerste independent-film sinds Escape from New York. Nadat Big Trouble in Little China een flop was in de bioscoop had hij het een beetje gehad met Hollywood. Prince of Darkness is gemaakt met een budget van $3,000,000, voor dat geld erg geslaagd, en heeft ruim $15,000,000 opgebracht.

Prince of Darkness gaat over een priester die in een verlaten kerk een vreemd vat met een vreemde groene substantie. Hij roept de hulp in van een wetenschapper die is gespecialiseerd in materie en anti-materie. Samen met zijn team start de wetenschapper zijn onderzoek in de mysterieuze kerk. Nadat ze een oud Latijns boek hebben vertelt is de priester ervan overtuigd dat het hier om de Anti-Christ gaat. De groene vloeistof begint vreemde telekinetische golven uit te stralen. Langzaam vallen steeds meer wetenschappers ten prooi aan de vreemde groene vloeistof terwijl de andere een duister geheim ontdekken.

Donald Pleasence heeft een erg sterke rol als de priester, ik vind hem erg ondergewaardeerd als acteur. Victor Wong en Dennis Dun, die eerder al in Big Trouble in Little China zaten, zijn ook weer aardig in hun rol. De acteerprestaties in het algemeen zijn ruim in orde, zeker voor een horror-film over bezetenen.

John Carpenter doet hier zoals gebruikelijk zijn eigen soundtrack. De muziek van Prince of Darkness brengt een erg sterke duistere sfeer over en heeft een erg gave atmosfeer. Heerlijk die analoge synthesizers. Een van Carpenter's allerbeste soundtracks.

De effecten van de film zijn erg goed gelukt. Zeker gezien het lage budget. De groene vloeistof, de insecten en vooral de bezeten zombievrouw zien er heel cool uit. Voor de scenes waar ze door een spiegel heen gaan hebben ze replica's van armen in een bak met kwik (metaal dat vloeibaar is op kamertemperatuur) geduwd. Het resultaat is bijzonder realistisch.

Al met al is Prince of Darkness een hele gave horrorfilm. Het hele concept om materie-wetenschap en religieuze mythes met elkaar te combineren voor een horrorfilm is geniaal. De film bouwt erg mooi op met nodige spanning en atmosfeer. De goede effecten en muziek zorgen voor een erg sterkfilm. Zoveel meer dan de cliché van mensen die een voor een tenprooi vallen aan een duistere macht of monster. Samen met films als The Thing of The Fog een van Carpenters beste werken.

"Let my people go!"
Heel erg mooie film! Nog steeds ben ik geen fan van CGI en computer inkleuring maar hierbij is het best wel mooi. De handgetekende animatie is prachtig, de dramatische CGI effecten zijn nog wel goed. De inkleuring is redelijk. De Muziek is goed maar de liedjes zijn matig en te vaak. ook zijn de momenten van de liedjes vaak wat vergezocht. Zoals wanneer Moses in de nijl word gelegd en de legers van Seti alle andere Hebreeuwse kinderen vermoorden.. Het Hebreeuwse lied als Moses met de joden naar de Rode Zee loopt is vreselijk en ik denk dan echt bij mezelf: Okéeee... . Het verhaal, wat een bewerking is van Het Verhaal van Moses uit de bijbel en de screenplay van de film The Ten Commandments (1956), is erg goed. De stemmen zijn ook wel goed. Jeffrey Katzenberg, Steven Spielberg en David Geffen hebben dat weer mooi gemaakt. Maar (ik vermoed door Spielberg) oogt het allemaal wel een beetje Joods en ik als Rooms Katholieke Christen vind dit licht irritant maar gelukkig word onze Katholieke Bijbel goed gehandhaafd. Ook is het knap om als Comedy serieus te blijven en als Christelijke bijbelfilm grappig te blijven. Mooi geanimeerd deze tekenstijl vind ik beter dan die Disney in de 90's had. Veel beter dan vergelijkbare The Road to Eldorado en Spirit. Goede film!

"Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die."

Ik ben er misschien wat laat mee, maar gister heb ik dan toch deze klassieker eens bekeken. Niet geheel wat ik had verwacht, maar deze nogal komische fantasy film mag er best wezen.

De film speelt zich af in de landen Florin en Guilder, vernoemd naar de Nederlandse woorden Florijn en Gulden (ja, echt). Waar een Prinses verlieft word op een boerenjongen. Als deze jongen op zee word vermoord door de beruchte Dread Pirate Roberts zweert de prinses nooit meer van iemand te houden. Vijf jaar later, als ze op het punt staat om te trouwen met de prins van Florin word ze ontvoerd door een Italiaan, een Spanjaard en een reus... Ooh en het is allemaal niet echt, slechts een verhaal dat een grootvader zijn kleinzoon voorleest (die heeft trouwens een typische 80s kamer, compleet met He-man actiefiguren. Het enige wat ik vond missen is een Star Wars poster).

De film mag wat gaatjes hebben, (Waar is Buttercup in godsnaam prinses van?) maar door de komische toon van de film is dat niet zo erg. Ik naam aan dat de film zich in een Fantasy wereld afspeelde maar dat bleek niet zo toen, Spanjaard, Sicilië, Groenland en Dread Pirate Roberts (een echte piraat) werden genoemd. De humor werk goed in deze film, hoewel ik niet echt van de bank ben gevallen van het lachen (de filmmakers braken een rib omdat ze hun lag probeerden in te houden) vond ik het wel erg vermakelijk. Vooral de Spanjaard vond ik absoluut briljant, en Billy Crystal was ook erg goed. De humor is vaak ontzettend droog en in sommige shots is dat echt geniaal gedaan.

De sets zijn wat magertjes maar gelukkig is de film grotendeels op locatie in Engeland opgenomen. De kastelen zien er dan ook wel goed uit. De Maté-paintings van Peerless Camera Company en Matte Effects die zijn gebruikt om de landschappen wat mooier te maken zagen er erg goed uit. Ook vond ik de on-camera effecten zoals de alen en de reuze ratten lang niet slecht (zeker als je bedenkt dat de rat een man in een pak was).

De muziek van Mark Knopfler was niet geweldig. De synthesizers zijn een beetje verkeert gebruikt, iets te cheesy, en de gitaar muziek past niet echt bij de film. Toch was de muziek ook niet slecht, maar ik denk dat een volledig orchestrale score met hier en daar wat synthesizer geluiden wat beter had gepast.

Al met al is The Princess Bride een erg geinige film waarmee ik me prima heb vermaakt. Voor kinderen is dit al helemaal een super film.

"Pray for the best, but prepare for the worst."

Zeer sterkte film. Spannend van het begin tot het eind.

Goed geacteerd. In een drama moet elk personage zijn karakter met overtuiging spelen en realistisch overkomen, hier is dat goed gelukt. Jake Gyllenhaal doet het goed als de rechercheur. Ook Hugh Jackman is goed als de bezorgde vader. De verdere cast is ook sterk, kan me niet herinneren veel gezichten eerder te hebben gezien.

Op een dag zijn de dochters van Keller Dover en Franklin Birch spoorloos verdwenen. Het enige aanknopingspunt is een camper die die zelfde dag in de straat stond. Rechercheur Loki word met de zaak belast en is vast besloten om de meisjes te vinden. Het onderzoek levert echter niet veel resultaat op en Dover besluit het heft in eigen hand te nemen.

Het verhaal heeft aparte wendingen. Een priester die niet alleen vertelt wat iemand gebiecht heeft maar ook nog iemand heeft vermoord (volledig terecht overigens). Heel apart en duister allemaal. Het einde en de conclusie was origineel, dit is niet zo'n slecht doordacht en voordehandliggend mystery-filmpje maar een echt mystery. Dat er zulke zieke mensen zijn die "een oorlog met god voeren", echt eng. Het ergste is dat het in de realiteit ook aan de gang is.

Erg sterk plot, vol drama, spanning en mysterie. Een keer wat anders dan Sherlock Holmes maar ook erg goed. Veel beter dan CSI en andere vage tv-series, Prisoners toont aan dat er tegenwoordig ook goed doordachte films gemaakt kunnen worden.

Jóhann Jóhannsson heeft een goede soundtrack gemaakt, niet erg herkenbaar maar het werkt goed bij de film en versterkt de spanning.

De film ziet er goed uit. Goede cinematografie. Geen overdosis CG zoals je tegenwoordig vaak ziet. De film heeft mij vanaf het begin tot het eind weten te boeien, het was zelfs zo spannend dat ik hem in één keer af moest zien. Een tip voor de gene die van een goede detective houdt.

Na twee jaar dit meesterwerk van Dario Argento opnieuw gezien. Dit maal de prachtige blu-ray restauratie van Arrow in het Italiaans met 5.1 surround audio.

Een Jazz-pianist ziet hij zijn onderbuurvrouw - een medium - op gruwelijke wijze wordt vermoord. Hij denkt dat hij iets belangrijks heeft gezien, maar kan het niet echt plaatsen. Samen met een journaliste gaat hij op onderzoek uit. De moordenaar vermoord echter iedereen die hem op het spoor is...

Begin jaren '70 was Dario Argento erg succesvol met zijn drie Giallo's. Die zijn vervolgens ontelbare keren geïmiteerd door vrijwel heel filmend Italië. Hierdoor wilde Argento naar een ander genre en verkende hij Horror met Door Into Darkness en Komedie met The Five Days of Milan, wat zeer onsuccesvol is gebleken. Vanaf de helft van de jaren '70 was de Giallo-rage een beetje voorbij, maar Argento besloot juist terug te keren naar het genre waar hij mee begonnen was.

Profondo Rosso is in vele opzichten de ultieme Giallo. Argento neemt de zelfde structuur als hij in zijn eerdere films gebruikt heeft. Namelijke een Engelsprekende man in Italië is getuige van een moord heeft clue in zijn herinnering en gaat op onderzoek uit met de hulp van een love-interest. Uiteindelijk lijkt de zaak opgelost omdat de persoon waar alles naar wijst is gestorven, maar dan volgt een confrontatie met de werkelijke moordenaar. Toch is de film ook heel anders en veel vrijer dan de meeste Giallo's van die tijd. Argento gebruikt een heel eigenzinnige vertelvorm.

De acteurs lijken spelers op een groot toneel (waar ook naar verwezen wordt met de theatergordijnen in het begin) in plaats van dat de film verteld wordt vanuit de beleving van een personage (zoals gebruikelijk is). De echte hoofdpersoon in de film is de camera. Locaties worden aangedaan en er vinden ontwikkelingen in het verhaal plaats, niet omdat de personages daar nu zo nodig moeten zijn, maar omdat de camera daar is. Sommige zouden het style-over-substance noemen, maar in werkelijkheid is het stijl wat hier de substantie is. In zijn latere werk zou Argento steeds meer deze kant op gaan en een coherent logisch verhaal loslaten (uiteindelijk zelfs teveel).

Het verhaal zit namelijk al vol van zijn kenmerkende non-logica. Het is in principe gewoon een Giallo-detective, maar vreemd genoeg zijn er voortdurend bovennatuurlijke krachten aan het werk. Een medium ontdekt de moordenaar in het begin, continu beweegt er een soort POV-camera die naar de personages gluurt met heel onheilspellende spookachtige geluiden eronder en dan is er ook nog een spookhuis in de film. Al deze hints naar het bovennatuurlijke zijn duidelijke voorboden van Suspiria, Inferno en Phenomena.

Een groot verschil is hier dan de toon op sommige momenten nog heel luchtig is en er ook een hoop humor in zit. Daria Nicolodi zou hierna nooit meer de luchtige positieve rol van love interest spelen. Naar mate de relatie tussen haar en Argento verslechterde kreeg ze steeds meer duistere rollen te vertolken. Sommige filmcritici zien feministische genderkritiek in de film. Omdat Daria's personage een "bevrijde vrouw" is en de mannelijkheid van David Hemmings’ pianist een beetje belachelijk wordt gemaakt in de komische scènes. En verder ook om het feit dat Gabriele Lavia's personage homoseksueel is. Sommige denken zelfs dat de pianist ook homoseksueel is omdat hij zichtbaar moeite heeft met de man in vrouwenkleding (overigens gespeeld door een vrouw). Toch vergeten de mensen die dat hebben uitgedacht dat ze hier met Argento te maken hebben. In een interview op de blu-ray worden al deze theorieën namelijk heel snel van de kaart geveegd. Wat Argento wel doet in zijn films is commentaar geven op hoe mannen invulling moeten geven aan hun 'mannelijkheid' in een wereld met veranderende verhoudingen. Zijn hoofdpersonen zijn geen macho's maar creatievelingen en de moordenaar is heel vaak een diabolische vrouw.

Vrijwel alles draait om stijl in Profondo Rosso, want niet alleen het camerawerk is erg stilistisch. De sets zijn dat namelijk ook. In de scène waar de pianist met zijn dronken vriend bij de Piazzi C.L.N in Turijn staat, recreerd Argento eigenlijk het schilderij ‘Melancholie van een mooie dag’ (1913) van Giogio de Chirico. De Blue Bar waar de pianisten werken is dan weer een verwijzing naar Edward Hopper’s ‘Nighthawks’ (1942). Om het schilderachtige effect te versterken staan de figuranten stil als etalagepoppen. Naast de bekende plaatsen in Turijn krijgen we ook de prachtige Villa Scott te zien als het spookhuis. Het gebouw is in de zogenaamde Vrije Turijnse-stijl gebouwd, een soort mix tussen Jugendstil, Barok en Art Deco.

Dan is er ook nog de muziek van Goblin. Argento zocht naar een bandje om een totaal andere muziek te maken als dat hij eerder van Morricone had gekregen. In de Cinevox studio kreeg hij The Goblins te horen, een Italiaans prog-rock bandje die een jaar in Londen waren geweest en qua stijl waren beïnvloed door Emerson, Lake and Palmer. Argento was meteen om en liet de bandleden behoorlijk vrij in het maken van de soundtrack.

Het echte onderliggende thema van Profondo Rosso is familie. De hele film is eigenlijk Argento’s commentaar op familiebanden. Hij is van mening dat een familie alleen maar tot last is en een beperkende factor is in het leven. Hoewel zijn vader uiteindelijk zijn films heeft geproduceerd was deze namelijk niet aanmoedigend voor zijn creativiteit. Als kind mocht Argento nooit Horror of Sciencefiction zien van zijn ouders, wat er toe lijdde dat hij deze films juist wilde zien. Hier in de film vermoord een labiele moeder haar man, wat een levenslang trauma veroorzaakt bij hun zoon. De moord wordt uiteindelijk ontdekt omdat de vrouw door een medium ontdekt wordt als ze in het publiek ziet. Alle moorden die volgen zijn om haarzelf en haar zoon te beschermen. Om nog wat extra herkenning te bewerkstelligen zijn alle moorden op zo’n manier dat je er als kijker een voorstelling van hebt. Je kunt je niet goed voorstellen hoe het voelt om te worden neergeschoten of neergestoken, maar iedereen heeft zich wel eens gebrand aan warm water of weet hoe gevoelig tanden zijn als je die ergens tegenaan stoot. Argento speelt hier heel erg op in bij de vele moordscènes.

De langste film die Argento ooit maakte en in Italië ook de meest succesvolle. De soundtrack LP heeft weken op de nr. 1 gestaan in meest verkochte albums en zelfs een jaar in de top 10. Ongekend omdat voorheen progressieve elektronische muziek helemaal niet succesvol was in Italië.

Silvia Hacherman wordt geplaagd door hallucinaties uit haar verleden. Ze raakt steeds verder in de war en ook haar omgeving krijgt hier last van...

The Perfume of the Lady in Black is niet echt een volbloed Giallo. De film begint als een erg tamme appartement-triller waarin eigenlijk niet bijster veel interessants gebeurd. De invloed van Rosemary's Baby is erg duidelijk aanwezig. Pas na ruim anderhalf uur wordt het eerste bloed vergoten, maar dan is het eigenlijk al zo goed als voorbij. En uiteraard is een schokkende finale a la Polanksi waarin de hele omgeving van Silvia blijkt te bestaan uit een kannibalistische sekte.

De titel en poster zijn bijzonder misleidend en de Italianen houden zich ook behoorlijk in. Geen erotiek, geen moorden, geen zwarte handschoenen (maargoed het kannibalisme compenseert dan weer). Kwalitatief is er niet heel veel mis mee. Mimsy Farmer speelt prima en het is wel aardig opgenomen.

Bijzonder ambitieuze film van Ridley Scott.

Het probleem dat ik heb met Prometheus is in eerste instantie dat iedereen er zo makkelijk over doet dat ze 'de schepper' gaan ontmoeten. Hoe ze er op komen dat er een ras van meerdere 'scheppers' is aan de hand van wat rotsschilderingen is me ook niet geheel duidelijk en dat ze de juiste planeet bereiken is nog onwaarschijnlijker (het heelal is oneindig, dus ieder patroon zal er in te vinden zijn als je het wilt). Niemand lijkt ook echt onder de indruk bewijs van buitenaards leven ontdekt te hebben, en het vinden van een mensachtige figuur in de ruimte doet iedereen ook vrij weinig.

Ten tweede lijkt de film verdacht veel op de originele Alien, de zelfde domme fouten van de personages, het zelfde concept van de crew die ten prooi valt aan buitenaardse wezens maar dan net wat anders. Soms lijkt het er haast op dat het een reboot is, terwijl het eigenlijk een prequel is. Uiteindelijk valt wel een beetje te voorspellen wat er gaat gebeuren. Alles valt op zijn plaats en de originele Alien kan beginnen. Eigenlijk toch jammer, want wilde we eigenlijk wel weten waar het schip met de eieren precies vandaan kwam? Het mysterie was net zo'n sterk aspect en een uitleg kan alleen maar tegenvallen.

Verder is het allemaal zeker niet slecht. Prachtige opnames zoals we dat van Scott kunnen verwachten. Goede effecten, goed acteerwerk en ook veel interessante ideeën en concepten. In vergelijking met Alien is het niet heel bijzonder, maar Prometheus mag er toch zeker wezen.

Mystery-films behoren tot mijn absoluut favoriete genre, en na dat ik in de Neder-horror was gedoken en pareltjes als Amsterdamned, De Lift en Intensive Care had gevonden ging ik ook opzoek naar de Nederlandse mystery. En toen stuitte ik op deze film. Toen ik de poster zag en de plotomschrijving las was er geen weg meer terug; ik moest en zal deze film zien. Na wat speurwerk vond ik een DVD op marktplaats en gisteravond was het dan zo ver.

De moeder van Valerie wordt aangereden en overlijdt. Na een onderzoek in het ziekenhuis blijkt ook dat ze nooit kinderen heeft gekregen. Valerie besluit opzoek te gaan naar haar echte ouders, terwijl de politie de identiteit van de chauffeur probeert te achterhalen.

De debuut film van Arnhemse actrice Maayke Bouten. Voor Nederlandse begrippen vind ik haar acteerwerk zeer netjes en ze is zeker geen straf om naar te moeten kijken (ze lijkt een beetje een Nederlandse variant van Jennifer Connelly). Hans Kemna (casting) heeft erg goed oog voor tallent. Erg jammer wel dat ze hierna nooit meer in een film heeft gespeeld en haast van de aardbodem verdwenen lijkt. Rijk de Gooyer mag dan wel groot op de DVD-hoes staan, zijn rol in de film stelt eigenlijk niets voor. Van iedereen heeft hij de minste screentime en heel goed is zijn acteerwerk niet. Johan Leysen daarintegen had wel een grote rol als de inspecteur en acteerde ook zeer degelijk. Later is Leysen redelijk succesvol geworden, hij speelde in veel Franse films en had een rol in The American. Verder hebben ook Cas Baas (Soldaat van Oranje, De Aanslag) en Joop Doderer (Swiebertje, The Human Factor) een rol.

De cinematografie van de film was best aardig. Er zaten een aantal sterke shots in en close-ups en camerahoeken die je niet zo snel verwacht bij een Nederlandse film. De nachtscènes waren ook heel sfeervol en sterk opgenomen (op enkele na die veel te donker waren).

De muziek van Henny Vrienten vond ik erg sterk. Heerlijke jaren '80 synthesizerklanken om de suspense op te bouwen. Later zou Vrienten een nog betere soundtrack maken voor Spoorloos.

De film is gemaakt voor 300.000 gulden, dat is zo'n 135.000 euro. Een belachelijk laag budget in mijn ogen. Nog lager dan dat van De Lift, en dat was al het laagste budget dat ik ooit had gezien. Des te groter is mijn verbazing dat dit soort films niet vaker gemaakt worden in Nederland. In Amerika maken ze b-films voor meer.

De film is gebaseerd op het boek Henriette who? van de Engelse schrijfster Catherine Aird. Het verhaal is heerlijk vernederlandst en heeft een sterke spannings-opbouw. Er zijn veel leuke sub-plots en afleidingen en bijvoorbeeld de zoektocht naar de begraafplaats was erg sterk gedaan. Alleen het einde had wel wat beter gekund naar mijn mening. Uit wat de rechercheur achteraf zegt kan ik opmaken dat de notaris de dader is geweest, dit is heel slecht duidelijk uit de confrontatie met de moordenaar (die nogal duister is, letterlijk). Ook had er wel wat meer een soort twist in mogen zitten, bijvoorbeeld dat het de politieagent was ofzo. En dat hele familiedrama en geld probleem sprak me ook niet zo aan eigenlijk. Maar het plot was zeker niet slecht.

Voor de dvd van Bridge Entertainment is een master gebruikt die al veel te vaak is afgespeeld. De beeldkwaliteit was vaak erg ondermaats en dat is erg jammer. De film zou makkelijk gerestaureerd kunnen worden als de orginele master nog ergens is (dat is ook met Spoorloos gedaan). De film is trouwens ook in het Engels nagesynchroniseerd en word onder de titel Death in the Shadows verkocht.

De hedendaagse Nederlandse filmmakers mogen weleens een voorbeeld nemen aan regisseuse Vivian Pieters en haar man editor en scenarioschrijver Ton Ruys. Zou graag zien dat er meer van dit soort mystery-films worden gemaakt in eigen land, wat dat betreft vind ik het ook een inspirerende film. Zoals ik verwachte weer een pareltje dat nogal wordt ondergewaardeerd.

"I'm an angel. I kill firstborns while their mamas watch. I turn cities into salt. I even, when I feel like it, rip the souls from little girls, and from now till kingdom come, the only thing you can count on in your existence is never understanding why."

De film is geschreven en geregisseerd door Gregory Widen, die het verhaal van Highlander heeft bedacht. De film heeft af en toe ook een vergelijkbare uitstraling. Ook deed de film me af en toe denken aan de films van Albert Pyun en The Matrix.

De film heeft een goed sfeertje en is visueel erg sterk, maar qua plot vond ik het uiteindelijk toch tegenvallen. Het is een beetje te simpel en onbenullig allemaal als je bedenkt dat het om Engelen gaat. Bovendien vond ik het maar een gek idee dat Aartsengel Gabriel een oorlog zou voeren. (zie je al voor je hoe Christopher Walken Maria verteld dat ze zwanger is )

Sommige scenes waren erg geslaagd en het acteerwerk van Christopher Walken, Eric Stoltz en Viggo Mortensen was erg sterk. Ze deden het erg leuk in hun rol en vooral Walken heeft hier een aantal goede momenten. Elias Koteas en Virginia Madsen waren ook zeker niet slecht, maar toch net een tandje minder (Madsen zag er ook niet bepaald uit als een schooljuf met die bloesjes). Ook vind ik de film mooi opgenomen, en de enigszins gedateerde special effects wel wat hebben.

Had veel meer in gezeten. Maar toch wel geinig om een keer gezien te hebben.

The Prowler verteld het verhaal van een een militair uit de tweede wereldoorlog. Als hij terug komt van het front in 1945 komt hij erachter dat zijn lief hem heeft verlaten voor een ander en hij slaat aan het moorden. Jaren later is een er weer een moordenaar in de buurt.

The Prowler past helemaal in het rijtje Halloween en Friday the 13th. De film onderscheid zich door de sterke backstory. Jammer (en vreemd) eigenlijk dat de film na het sterke intro in de jaren '40 zich ineens weer in de jaren '80 afspeelt.

De film is degelijk opgenomen (helemaal in de stijl van Friday the 13th) en de kills zijn goed verzorgd door de grote Tom Savini. De onderwaterkill was bijzonder indrukwekkend. De muziek van Richard Einhorn was effectief voor de spanning.

Al met al vond ik het een vermakelijke slasher, vooral omdat het acteerwerk zeker niet onaardig was en het wel een fijn sfeertje had. Toch vond ik het einde maar wat afgeraffeld en werd de film nergens echt heel sterk.

"It's not like my mother is a maniac or a raving thing. She just goes a little mad sometimes. We all go a little mad sometimes. Haven't you?"

Na al heel lang nieuwsgierig te zijn geweest naar het werk van de beroemde Alfred Hitchcock besloten om deze klassieker te kijken. Het was even inkomer, net als wanneer je een boek leest van een auteur waarmee je nog niet bekend bent, maar als je er een beetje inzat keek de film lekker weg (ondanks dat het een film van ruim 50 jaar oud is).

Anthony Perkins was erg sterk als Bates, al geloof ik dat hij later in zijn carrière een beter acteur is geworden. Vooral als hij is ontmaskerd werd hij heerlijk psycho. Janet Leigh deed het ook prima, vooral in die legendarische scène. Maar toch vond ik (vooral aan het begin als het allemaal nog niet zo heel spannend is) dat de acteurs allemaal een beetje gemaakt acteerde, zelfs in zo'n topfilm als deze.

De fotografie van Hitchcock was uitstekend, ik moet wel zeggen, vooral bij nacht en wat later in de film. Die eerste scènes waren een beetje waardeloos. Vooral in dat prachtig griezelige huis is het erg sfeervol. Het zwart-wit werkt niet altijd even goed maar toch is het alles bij elkaar goed dat de film niet in kleur is, dat zou de sfeer toch wel verpesten.

Bernard Herrmann's legendarische soundtrack is vanaf de eerste seconde al geweldig. De muziek doet de spanning van de film echt ten goede.

Net als bij Tenebre dacht ik de hele tijd dat het een voorspelbaar verhaal zou worden, maar toen was er een kleine verassing. Ik dacht eerst dat het Bates zou zijn die de moord zou gaan plegen maar daarna dacht ik dat het zijn moeder was en aan het einde werd ik totaal verasd dat het bijde waren, namelijk Bates met de gespleten persoonlijkheid van zijn moeder. Geweldig plot.

Psycho is nergens eng. In de beroemde douche-scène zie je eigenlijk niets, er staat iemand met een mes en we zien bloed maar we zien geen gore, de hele film is gore-vrij (op een kras op de inspecteur na) maar weet toch behoorlijk spannend te blijven.

Wat een slechte poster trouwens, lijkt wel een poster voor een of andere romantische dramafilm met een hoop bloot (vrouw in BH en man zonder shirt met daarnaast een kwaad kijkende Perkins)

Hoewel ik sommige momenten erg gedateerd vond en moeilijk om door te zitten - de romance en die enorm obvious verdachte vlucht met geld - is Psycho nog steeds een erg goede film met een aantal legendarische scènes.

"I don't kill people anymore."

Hoewel ik niet verwachte dat het veel soeps zou zijn kon ik een 80s vervolg op Psycho toch echt niet zomaar aan me voorbij laten gaan. Maar de film was vele malen beter dan had verwacht, hoewel minder iconisch is de film op veel punten even sterk of beter als Alfred Hitchcock's klassieker.

Na 22 jaar lang te zijn opgenomen in een psychiatrische inrichting word Norman Bates genezen verklaard door de rechtbank. Hij is vrij en keert weer terug naar zijn oude huis en motel. De huidige manager van het motel runt het op een manier waar Bates niet van gediend is en hij ontslaat hem. De voormalige motelmanager laat het daar echter niet bij zitten en valt Bates lastig bij zijn nieuwe baan bij een eethuis. Bates raakt bevriend met een jonge vrouwelijke collega die bij hem in gaat wonen. Maar dan gebeuren er weer onverklaarbare dingen...

Het verhaal is niet gebaseerd op Psycho II van Robert Bloch, en dat is maar goed ook. Als je de omslag en flaptekst van dat boek hebt bekeken merk je dat Bloch waarschijnlijk een klap van de molenwiek heeft gehad toen hij het boek schreef. In dat boek verkleed Bates zich namelijk als een Non en gaat naar Hollywood om te voorkomen dat er een film over zijn leven word gemaakt... Ik vond het erg sterk om een keer vanuit de ogen van Bates het hele gebeuren mee te maken. Uiteindelijk komt er ook weer aardig wat spanning in het verhaal. Het einde vond ik ergens misschien een beetje ver gezocht, maar het werkte wel. Heeft Tom Holland toch erg goed geschreven.

Anthony Perkins en Vera Miles keren weer terug in hun rol. Vooral Perkins vond ik erg sterk acteren, zoveel jaar later en hij zit er nog steeds helemaal in. Meg Tilly vond ik het ook zeker niet onaardig doen.

Bernard Herrmann's beroemde soundtrack voor het origineel (die trouwens ook nog een keer is te horen in het begin van deze film, als we de beroemde douche-scène nogmaals mogen aanschouwen) is natuurlijk ijzersterk en iconisch. Maar toch vind ik dat Jerry Goldsmith het hier ook erg goed heeft gedaan. De muziek werkt heel sterk in de emotionele scènes en helpt de drama enorm (bij Anthony Perkins schoten de tranen en de ogen toen hij de muziek voor het eerst hoorde) maar is tegelijk ook erg suspenseful.

We krijgen uiteraard een stuk betere kills als in 1960, vooral op het gebied van gore. Maar toch moet ik zeggen dat het allemaal nog steeds niet bijzonder veel voorstelt, het is namelijk allemaal erg kort en we krijgen het niet goed te zien. De film was wel erg goed geschoten. Er zaten af en toe een hoop knipoogjes naar de oude film in, zo zijn heel veel camerahoeken identiek. Het laatste shot is misschien een van de allermeeste shots die ik ooit op film heb gezien (gelukkig staat het ook op de poster).

Al met al dus toch echt een vervolg dat je gezien moet hebben. (Horror)vervolgen zijn vaak puur exploitatie van een geslaagd concept en in dit geval ook gewoon van de enorme status van het origineel, maar ik vind toch dat de filmmakers hier zijn geslaagd in het brengen van Psycho naar de 80s.

"It's the one that says Bad Motherfucker."

Mijn eerste film van Quentin Tarantino. Met die belachelijk hoge waardering moest het er toch wel een keer van komen. Totaal niet wat ik had verwacht, en eerlijk gezegd begrijp ik de hoge waardering ook niet volledig.

Met het acteerwerk is niets mis, allemaal toppers. Samuel L. Jackson deed het erg goed met z'n kleurrijke taalgebruik (voor de mensen die de score bij houden, 265 'fuck's) en ook Travolta en Willis waren niet slecht. Uma Thurman, Harvey Keitel en Christopher Walken deden het ook allemaal prima. Tarantino zelf zat er ook in en deed het best redelijk. Met zo'n cast is het ook niet gek dat 5 miljoen van de 8 miljoen aan het acteerwerk werd besteed.

De film is eigenlijk een proloog, vier korte films en een epiloog en word niet in chronologische volgorde verteld, wat op het begin en het einde na een beetje vervelend was. Door de titel zou je verwachten dat het een horrorverhaal zou worden (tenminste, ik denk bij pulp en een lekker gore kitscherige horror-film) maar het werd een mix van unieke doodgewone crime-verhalen.

In de film komen erg lage, compleet irrelevante conversaties voor. Ik vond dat zelf wel geinig, dat is immers in het echte leven ook zo, maar ik kan me goed voorstellen dat je er helemaal gek van word. Wat mij nogal stoorde was het gebrek aan soundtrack, een film word erg saai zonder muziek. Alleen als er in de film muziek te horen is horen we wat (op het einde en de openingstitels na, hoewel dat op een radio geweest kon zijn). Hoewel het in sommige scènes prima werkt vond ik het erg vermoeiend om aan te zien. Het omgedraaide, lange stukken van muziek waarin niet gesproken word is wat mij betreft beter, kijk maar naar 2001: A Space Odyssee (die film was trouwens ook behoorlijk langdradig).

De cinematografie was uitstekend. Mooi opgenomen, op ouderwetse film als mijn ogen me niet bedriegen. Alleen waren er af en toe een aantal vreemde camerahoeken maar verder was het een plaatje.

De special effects en gore (jap) waren prima. Al had ik van een film die bekend staat als gewelddadig wel wat meer spetterend bloed verwacht, maar dat geeft op zich niet natuurlijk. Er zaten een paar absurd gewelddadige stukken in maar over het algemeen vond ik het wel mee vallen. Kijkwijzer kan die 16+ makkelijk in 12+ veranderen. De scènes die zich in een auto afspelen lijken zo uit de jaren '60 te zijn gekomen, grappig gedaan, maar had beter gekund.

Al met al is het toch wel echt een absurde film. Ik zou deze ook vooral niet voor je vermaak gaan kijken, want het is enorm vermoeiend, je gaat een lange twee-en-een-halve uur tegemoet. Ik zou hem nooit op de nummer 5 van de top 250 hebben geplaatst maar het is toch wel echt een vette film. Soms word het me een beetje te bizar maar kwalitatief is het een top film. Erg goed om een keer gezien te hebben maar een herziening zit er voorlopig nog niet in. Geinige poster ook.

Grappig feitje achteraf: Voor de gene die goed heeft opgelet maakt Tarantino vaak verwijzingen naar ons mooie landje. Er word veel over Amsterdam gesproken in associatie met drugs (wat flauw stereotype weer, maar ja), Willis noemt z'n vriendin Tulpje en Tarantino schreef het script in een coffeeshop in Amsterdam...

Erg leuke en vermakelijke film. Minder komisch dan de Shrek-films maar wel iets serieuzer en de animatie is veel beter. In 2011 in de bios gezien in 3D en pas in 2D herzien.

Mooie Zorro/Western achtige stijl om het leven van Puss voor Shrek 2 uit te leggen. Wel een hele andere stijl als Shrek. Het verhaal heeft totaal geen invloed van het sprookje De Gelaarsde Kat en is een soort vervolg op Sjaak en de Bonenstaak. Wat Humpty Dumpty er doet blijft erg vaag. Hoewel ik een hekel heb aan CGI is het hier nog best wel mooi. Ook niet helemaal realistisch is dat de Rocky Mountains hier ineens in Spanje liggen maar ja dat hoort natuurlijk bij het Western effect. Al met al een heel vermakelijke film met goede muziek en goede stemmen.