Opinions

Vandaag uitgezonden op NPO3. Stiekem eventjes meegekeken over de schouder van mijn kleine zusje.

Vond het eigenlijk een erg leuke kinderfilm. Jammer dat ik hem zelf nooit heb gezien toen ik klein was. Ook best aardig opgenomen. Je ziet wel duidelijk dat niet is geprobeerd om de schaal van de effecten realistisch te laten lijken, maar toch ziet het er wel redelijk uit allemaal.

Geniaal dat acteurs als Hugh Laurie een rol hadden, erg leuk gedaan allemaal. De nederlandse dub was wel aardig, al waren er naar mijn smaak teveel Vlamingen en had 'bruikleen' beter als 'leen'/'leners' vertaald kunnen worden, maar goed.

Beetje ondergewaardeerd hier. Erg leuke film voor de kleintjes!

"Any fool can steer a ship, sir. It's just knowing where to take it."

Ontdekte deze film toen ik eens ging opzoeken in welke film het nummer 'Mutiny on the Bounty' van Vangelis nou hoorde. En ik moet zeggen ik heb er zeker geen spijt van.

Anthony Hopkins op zijn best. Zonder twijfel de beste vertolking van de verraden zeekapitein, zowel zijn zachtaardige als tirannieke kant weet Hopkins zeer goed te spelen. Mel Gibson is hier helemaal in zijn rol en is een keertje niet de dwarse actieheld maar een zeeman die zijn hard verliest aan Tahiti. Alsof dat nog niet genoeg was zijn ook Laurence Olivier, Daniel Day-Lewis en Liam Neeson van de partij. De cast speelt allemaal uitmuntend op elkaar in en is helemaal thuis in de rol.

De film is erg mooi opgenomen en de enigszins klassieke cinematografie vind zeer geslaagd. Vooral het schip op zee met een met wolken overgoten hemel is een schitterend aangezicht. Voor de film is de HMS Bounty op ware schaal nagemaakt met staal en hout. Ziet er precies uit als een echt 18e eeuws schip in volle glorie. Het schip was echt zeewaardig en is dat tot vandaag de dag nog steeds. In de omgeving van Nieuw-Zeeland word het gebruikt voor toerisme.

Geweldige muziek van Vangelis. Alleen de soundtrack maakt de film het kijken al waard. Een combinatie van heerlijke analoge 80s synthesizers, rustgevende piano melodieën en andere synthesizers. Vangelis op zijn best.

De effecten en stunts zijn bijzonder goed. In modernere zeevaart films kun je vaak duidelijk zeggen dat het schip gewoon een set is voor een greenscreen, het tij niets meer dan wat kunstenvliegwerk met een schuddende camera en het water niets meer dan CGI, maar in de jaren '80 ging men nog gewoon echt de zee op met een echt schip. En dat geeft een ongeëvenaard realistisch resultaat. De film is helemaal op locatie opgenomen in London en gebieden rond Nieuw-Zeeland en Tahiti.

The Bounty is een bijzonder goede film. Echt weer zo'n Dino DeLaurentiis-productie die gewoon met Oscar's bekroont had moeten worden maar in vergetelheid is geraakt. Vind het wel iets hebben hoe ze het verhaal vanuit een soort verleden-heden perspectief vertellen met Bligh die berecht word in London. Het mooie camerawerk, de geweldige muziek en goede cast zijn een erg goede combinatie. Bovendien klopt deze film helemaal met de feiten over de daadwerkelijke muiterij, in tegenstelling tot eerdere verfilmingen.

Aanrader.

"Weet je wie ik ben? Hou dan godverdomme op met dat gezeik en zeg het me."

Door de hoge beoordelingen was ik behoorlijk nieuwsgierig naar The Bourne Identity.

Een man wordt gevonden in de middellandse zee. Hij heeft twee kogelgaten in zijn rug en een zendertje met een bankrekening in zijn dij. Hij kan zich niets herinneren van wie hij is. Eenmaal in Zwitserland komt hij steeds meer te weten over zijn ware identiteit. Mensen hebben het echter op zijn leven gemunt en daarom vlucht hij met de Duitse Marie naar Frankrijk.

Fijn aan The Bourne Identity was dat Europeanen eens een keer niet allemaal perfect Engels kunnen. Er wordt gewoon Duits en Frans gesproken en Matt Damon spreekt zelfs Nederlands als hij net is bijgekomen en probeert te achterhalen wie hij is (een van de zeldzame keren dat correct Nederlands in een Hollywood productie wordt gebruikt, waarom? Ik heb geen idee...). Wat dan wel weer wat minder was is dat de film heel erg op Hi-Tech is gebouwd. Ik vind het altijd zo infantiel om te zien wat met toentertijd met computers dacht te kunnen, pure Sciencefiction. Dat is natuurlijk niet erg, maar deze film streeft realisme na.

The Bourne Identity is prima geschoten. De film bevat veel actie, maar gelukkig nog geen CGI/greenscreen-onzin met schuddende camera's en dergelijke.

Uiteindelijk vond ik het een erg vermakelijke film die zelden storend werd. Interessant uitgangspunt ook, al vond ik dat de film buiten Bourne's zoektocht naar zijn identiteit weinig te bieden heeft. Films als The Ninth Gate en The Da Vinci Code vind ik dan toch wat sterker als "Europese Thriller" maar dat komt natuurlijk omdat die Occultisme en Esoterie als onderwerp hebben in plaats van alleen spionage.

Boyhood heeft een bijzonder interessant uitgangspunt, namelijk over een periode van 12 jaar een coming-of-age drama opnemen met dezelfde acteurs die ouder worden. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Allemaal problemen, gescheiden ouders, dronken tweede echtgenoten, vriendinnetjes. Veel clichés en er wordt niet veel gedaan met wat al deze gebeurtenissen voor effect hebben op de hoofdpersoon. Natuurlijk is het leven zelf best saai en cliché, maar zo'n opeenvolging van fouten is toch wel heel deprimerend eigenlijk.

Een project als dit is extreem risicovol, zie je zelf als regisseur maar eens geïnteresseerd te houden in die saaie dramafilm waar je een levensdeel aan gaat besteden en zorg maar eens dat de acteurs even gemotiveerd blijven. Over het algemeen is dat wel goed gelukt, zo blijft Ethan Hawke iedere keer goed in zijn rol. Ellar Coltrane groeit helaas op tot een arrogant en nichterig aandoend ventje en Linklater zelf laat aan het einde ook veel steken vallen. De film was best goed geschoten en geschreven, maar aan het einde komt er een hoop semi-volwassen geneuzel in de dialogen en ziet de cinematografie eruit als een slechte soap, zonde want de eerste 2 uur vond ik best sterk.

Naast het feit dat de film een beetje aan de oppervlakte blijft en steeds korte fragmenten laat zien in de zelfde periode (vieren die mensen geen kerstmis enzo?) ergerde ik me er ook aan dat het zo typisch Amerikaans was. Leuk zo'n jachtgeweer op je 15e, het is maar wat je normaal vind.

Interessant experiment, maar het had beter gekund en duurde mij net wat te lang.

Een jonge joodse nazijager stuurt bericht naar de ervaren Lieberman dat er een mysterieuze Nazi bijeenkomst wordt gehouden in Zuid-Amerika. De Nazi's bereiden diverse aanslagen voor op alledaagse mensen in Europa en Amerika. Lieberman gaat alleen op onderzoek uit.

The Boys from Brazil wordt natuurlijk snel vergeleken met Marathon Man. Wat dan opvalt is dat The Boys from Brazil, ondanks dat hij recenter is, een stuk gedateerder is dan Marathon Man. Een van de belangrijkste redenen waardoor de film gedateerd overkwam was de nasynchronisatie die erg aanwezig was. Verder ook het feit dat er geen Duits of Spaans in de film wordt gesproken maar iedereen Engels met een accent praat. Vooral de Duitsers en het personage Lieberman konden gewoon echt niet zo stereotype was de manier van spreken.

In Marathon Man speelde Laurence Olivier een wit-harige Mengele en hier speelt hij een verstrooide joodse Nazi-jager. Gregory Peck is dan weer algemeen bekend als zijn rol van de advocaat in To Kill a Mockingbird en hier mag hij dan op zijn beurt Mengele vertolken. Hoewel Peck's vertolking veel meer lijkt op de echte Mengele, vond ik Olivier toch een stuk beter. Peck maakt er teveel een kwade genius van, een soort Bond-schurk. Olivier speelde - net als Peck overigens - niet slecht, maar ook zijn rol was wel een erg stereotype Jood. Duitse acteur Bruno Ganz had ook een kleine rol als een arts in deze film, later zou hij Hitler gaan spelen in Der Untergang.

Noemenswaardig is dat de echte Jozef Mengele in Brazilië woonde tijdens het maken van de film en enkele maanden na de première is verdronken in zijn eigen zwembad. Een bizar toeval is dat hij in de film sterft in februari 1979 en hij dat in werkelijkheid ook gedaan heeft.


Het concept achter de film is zeker intrigerend en de film wist me ook in positieve zin te verassen met een aantal wendingen. Het past ook goed bij het andere boek van schrijfster Ira Levin: Rosemary's Baby, waar de anti-christ gebaard wordt. De reïncarnatie van Hitler had in die tijd al een even mythische status. Heel erg geloofwaardig is het misschien niet altijd (een oude man die alles oplost en het klonen waarbij de jongens ook precies hetzelde karakter ontwikkelen), maar uiteindelijk is het zeker een geslaagde thriller.

"I kick ass for the Lord!"

Misschien wel de grappigste film die ik ooit heb gezien. Hersendood, ik had geen betere naam kunnen bedenken, is van het begin tot het einde bloederige komedie.

Nieuw-Zeeland, eind jaren '50 (Waarom? Word nooit vermeld. Waarom ook niet, veel grappiger dan 1992. Ok, laten we verder gaan.). Een zeldzame rat-aap bijt Lionel's moeder als ze hem stiekem is gevolgd naar de dierentuin waar hij met z'n vriendin Paquita heen is gegaan. Zijn moeder was al een tang, maar al helemaal als de rattenbeet haar in een zombie veranderd... van het een komt het ander en na een aantal mislukte pogingen z'n moeder voorgoed het zwijgen op te leggen is Lionel's hele huis vol met zombies... Grappig feitje is dat er tijdens de productie (en post-productie) er niets is veranderd aan het script dat Peter Jackson schreef. Natuurlijk worden weer een hoop clichés aangedaan en is het misschien niet helemaal waterdicht, de film heeft tal van geniale grappen en blijft onvoorspelbaar.

Erg gave effecten. De gore is erg goed gedaan. Braindead zou net zo goed in de 80s gemaakt kunnen zijn (en dat is positief) want alles is lekker on-camera. Eigenlijk word de film nergens echt nep, behalve dan de stop-motion effecten van bijvoorbeeld de rat-aap. Maar ik moet zeggen dat die stop-motion effecten, die bij The Evil Dead (een film die toch echt veel enger is dan grappig) in het nadeel waren, hier alleen maar in het voordeel zijn. En heel, heel veel bloed. Volgens sommige de bloederigste aller tijden, in de grasmaaier-scène word meer dan 300 liter bloed op 5 liter per seconde in het rond gespoten. Als je deze film in Zweden zou hebben willen huren op VHS kreeg je er een gratis kotszakje bij.

Peter Jackson's hand is duidelijk aanwezig. Al die gekke camerahoeken en close-ups. Bij Lord of the Rings was daar van sommige kritiek op, maar ik vind het eigenlijk wel wat hebben, zeker hier. Tijdens de Orc-scènes worden ook wat verwijzingen naar deze film gemaakt (in het rond vliegende ingewanden). Ook is Jackson een erg effectieve regisseur, de film is voltooid met nog zat budget over, met dat geld heeft hij de scène met Lionel en de baby in het park gemaakt.

Ik heb lang niet meer zo gelachen als tijdens het kijken van Braindead. Een super droge horror film met super gave gore, bloederige zombies, een kickass kung-fu pastoor, gore, tussendoor een nazi-dierenarts, meer gore, absurde humor en nog meer gore! Een aanrader voor liefhebbers van horror en films in het algemeen. Ik ben meestal niet zo van komedie, maar hier was het zeker geslaagd. (Bedankt alexspyforever )

"Every man dies, not every man really lives."

Mel Gibsons's Braveheart gaat over William Wallace, een schot die ziet hoe de Engelsen onder het bevel van Edward 'De Stelt' zijn land plunderen en misbruiken. Zijn vader en broer worden tijdens het eerste verzet tegen Engeland vermoord en als later zijn geliefde word vermoord omdat zij zich verzet tegen een Engelse soldaat die haar wil misbruiken is de maat vol en begint Wallace zijn strijd tegen 'De Stelt'. Steeds meer Schotten vechten mee maar de onderlinge strijd tussen de clans word ook een probleem...

Hoewel Gibson zichzelf eigenlijk veel te oud vond voor de rol van Wallace vind ik dat hij heel erg sterk is in de hoofdrol. Extra knap dat hij naast regisseren ook nog de hoordrol speelt, net als Costner gaat hem dat goed af. Het schijnt dat er een hoop Ieren in de film zitten i.p.v schotten maar daar merk ik niet erg veel van, de schotten zien er allemaal echt schots en uit en zijn goed vertolkt. Top acteerprestaties. Ik herkende niet veel acteurs en dat is ook fijn want dan voelt de film ook 'echter' aan, alleen bij Gibson werd je er weer aan herinnert dat het een film was als het waren.

Hoewel veel mensen (met name Engelsen) beweren dat dit de minst historisch correcte film ooit is en het inderdaad ook niet honderd procent waargebeurd kan zijn vind ik dit een van de allerbeste historische films. Daarbij is geen enkele film echt honderd procent historisch correct en ik vind dat de romantisering wel degelijk wat toegevoegd en de film beter maakt. Het verhaal, geschreven door Randall Wallace (die een verre afstammeling van William Wallace is), vind ik een perfect episch verhaal. Net als bij dat andere grootschalige epos Gladiator is Braveheart erg goed geschreven. Het enige eigenlijk dat ik echt onwaarschijnlijk vond was dat de Franse Prinses met Wallace een verhouding kreeg en dat zij ook een kind van hem kreeg.

De soundtrack gecomponeerd door James Horner (een van mijn favoriete componisten) is een van zijn beste ooit. Een combinatie van meeslepende dramatische muziek, Schotse volksmuziek (die soms eigenlijk Iers is) en erg gave muziek in de gevechtsscenes.

De film is schitterend opgenomen, verbluffende cinematografie. En bovendien prachtige locaties. De stunts zijn ook verbluffend, de hele film ziet er erg realistisch uit. Niets dan stunts en on-camera effects in plaats van de in die tijd zoveel gebruikte CG. De mechanische paarden die gebruikt zijn in de gevechtsscenes zijn zelfs zo echt dat de dierenbescherming aan de bel trok en er later pas van werd overtuigd dat er geen echte paarden zijn doorboort. De film bevatte oorspronkelijk veel meer bloederige scenes maar die heeft Gibson achteraf eruit geknipt of geedit.

Al met al is Braveheart een van de meest epische films die ik ooit heb gezien, een beetje net als Gladiator van Ridley Scott. De muziek, de prachtige beelden, geweldige stunts en excellent acteerwerk zorgen voor een geweldige kijkervaring. De vijf sterren meer dan waart.

Een film die je gezien moet hebben.

Brazil is Terry Gilliam's versie van George Orwell's 1984. Niet alleen gaat de film over een totalitair systeem dat de bevolking compleet controleert in een Orwelliaanse toekomst, maar de film behandeld ook de Britse bureaucratie van de jaren '40, de Amerikaanse paranoia van de jaren '50, Stalinisme, Fascisme en de onhebbelijkheden van de jaren '80 (plastische chirurgie en de consumptiemaatschappij). Waar we in 1984 nog 'gerustgesteld' worden dat het systeem perfect is, werkt het systeem in Brazil alles behalve perfect. Waarom heet de film Brazil? Omdat het liedje zo vaak in de film voorkomt natuurlijk! Dat is gewoon Gilliam's humor. Het schijnt dat hij op een dag op het Britse strand was en het regende, toch was er een man aan het luisteren naar het liedje Aquarela do Brasil. Dat past natuurlijk perfect bij het thema van de film; escapisme.

De film verteld het verhaal van een ambtenaar die droomt over een meisje dat hij moet redden. Als hij op een dag een fout in de papieren die zijn kantoor passeren ontdekt, blijkt dat een onschuldig iemand is gearresteerd. Hij probeert de fout recht te zetten en ontdekt zo het meisje uit zijn dromen...

Jonathan Pryce speelt een leuke rol als de ambtenaar. Was verbaast Robert De Niro in deze film tegen te komen, de rol van 'Terrorist-monteur' gaat hem in ieder geval goed af. Verder een typische Gilliam cast met o.a. Ian Holm, Ian Richardson, Peter Vaughan en Michael Palin.

Brazil is een erg bonte en aparte film, enerzijds heeft de film een erg zwarte humor over de Orwelliaanse toekomst en dan zijn er ook nog de escapistische droomscènes, een leuk voorbeeld van die heerlijke kitscherige jaren '80 Fantasy. Als Lowry de cyber samurai heeft verslagen en zijn masker af doet, ziet hij zijn eigen hoofd; een duidelijke verwijzing naar The Empire Strikes Back waar Luke Skywalker hetzelfde overkomt. De humor van Gilliam en de tekenfilmachtige momenten staan in contrast met het dystopische toekomstbeeld.

De film is mooi opgenomen en de typische jaren '80 special effects vond ik ook mooi om te zien. Prachtig hoeveel sets en ontwerpen ze voor de film hebben gemaakt, daar heeft echt werk in gezeten. Ook de muziek van Michael Kamen vond ik erg mooi, leuk hoe de melodie steeds een variatie is op het titelnummer.

Beste film van het jaar vind ik wat overdreven, maar Brazil is wel een erg originele en vermakelijke Sciencefiction-film. De film is erg apart, maar dat is juist leuk en verder is het gewoon genieten van de jaren '80 effecten, decors en muziek.

"We're all pretty bizarre. Some of us are just better at hiding it, that's all."

Mijn zomervakantie is begonnen en wat is nou een betere manier om je vakantie te beginnen dan om 80s classic te kijken. Netflix had deze titel (die ik al lange tijd wou zien) dan eindelijk erop staan en heb meteen bekeken.

Voor een film die in slechts twee dagen is geschreven en waarvan een groot deel van de dialoog is geïmproviseerd heeft The Breakfast Club een erg sterk script. Het acteerwerk van de redelijk jonge cast was erg sterk. Anthony Michael Hall en Molly Ringwald hebben hier ook veel betere rollen als in Sixteen Candles.

De soundtrack vond ik geweldig. Heb waarschijnlijk nog dagenlang Don't you forget about me van The Simple Minds in mijn hoofd, echt een lekker nummer. De rest van de muziek vond ik ook heerlijk, mooie 80s synthesizer soundtrack en goed synthpop tussendoor, die perfect werkt met de scènes in de film. Dit soort films kan ik soms ook gewoon puur om de muziek opzetten.

De film was mooi opgenomen, ook in de geïmproviseerde scènes weet John Hughes de beelden sterk te houden. Eigenlijk is het een vrij simpele film, we volgen 8 uur lang 5 tieners die voor straf in hun school nablijven, maar het werkt perfect.

Ik ben zelf 15 maar ik moet bekennen dat ik het niet erg herkenbaar vond. Of dat komt omdat de personages in de film één jaar ouder zijn, de film 30 jaar oud is, het Amerika is en niet Nederland of omdat mensen gewoon een erg stereotype beeld hebben van tieners weet ik niet. Altijd als ik dit soort films kijk vraag ik me wel altijd af; ben ik nu zo ab-normaal? Maar dat zal wel puur mij wezen.

Ik kan ook waarderen hoe de film onvoorspelbaar blijft en eigenlijk van alles doet. Ik vind het erg mooi hoe de hoofdpersonen aan het eind zijn veranderd en anders tegenover elkaar staan.

Zonder twijfel John Hughes beste film, al vond ik Ferris Bueller's Day Off ook een erg leuke film.

"It's a perfect night for mystery and horror. The air itself is filled with monsters."

Het was al heel laat maar ik wou perse toch nog even een filmpje kijken. Deze was maar een uurtje, dus waarom niet. Veel mensen vinden dit vervolg beter dan de originele film maar die mening deel ik niet.

De film is wel heel erg sfeervol. Heerlijk die donder en bliksem, die kastelen en alles. Stiekem zijn die studio opnamen van de jaren '30 toch wel heel gaaf. Het zwart-wit geeft de film echt een mooi karakter. De muziek was wel geslaagd, al krijg ik er soms een beetje genoeg van een hele film lang. Qua decors en locaties is dit vervolg misschien wel wat beter als zijn voorganger maar dat is het ook wel.

Waar Frankenstein misschien geen geslaagde verfilming is van het boek is het opzichzelf als film erg sterk. Legendarische scènes, nauwelijks storend acteerwerk (wat hier wel degelijk het geval is) en een geweldige Karloff. Hier vond ik het toevoegen van humor een beetje een misser, sommige personages waren erg irritant. Het top-punt was wel toen Dr. Pretorius die stolpen met kleine mensjes tevoorschijn haalde. Een enorme verspilling van budget, het slaat helemaal nergens op en voegt niets toe maar voor die tijd lijkt het me ongelooflijk moeilijk te realiseren. De make-up van Karloff ziet er in dit deel ook veel minder goed uit.

Het verhaal is erg slecht. Zowel Dr. Frankenstein als het monster hebben de brandende molen overleeft (daar gaat het prachtige dramatische einde van het eerste deel). Het monster ontmoet een blinde man (alweer) en leert praten (?!?!). Ondertussen komt een oude studiegenoot van Frankenstein, Dr. Pretorius, naar het kasteel en eist dat hij samen met hem weer leven creëert. Als Pretorius zijn vrouw ontvoerd en het monster erbij haalt geeft Frankenstein toe en gaan ze aan de slag met de bruid van het monster... Het ergste is misschien wel dat Mary Shelly dit allemaal verteld, misschien een beetje bezopen. Het einde was ook een beetje rommelig en gehaast allemaal. Uiteindelijk zien we de bruid slechts een minuut of zo.

De film is gelukkig niet te lang en door alle typische horror-elementen wel erg vermakelijk. Het acteerwerk was te doen, maar daar zullen we maar niet over beginnen. Kan niet tippen aan het origineel als je het mij vraagt, maar was leuk om een keer gezien te hebben.

"He was my son. Now he is only... a beast of the night."

Goede film. Erg sfeervolle en vermakelijke Hammer-film.

Peter Cushing is weer even geweldig als altijd. Helaas geen Christopher Lee dit keer. De verdere cast was ook wel goed.

De muziek is dit keer niet van James Bernard op zich is dat jammer maar Malcolm Williamson kan er zeker ook mee door. De orgels geven een erg goede sfeer, wel moet ik zeggen dat deze muziek gedateerder overkomt dan die van James Bernard.

De sfeer zit er al meteen goed in. Erg mooie locaties en sets. Goed verhaal, al is het me niet helemaal duidelijk wat dit met Dracula te maken heeft.

De effecten en stunts zijn van heel knullig tot erg goed voor die tijd. De make-up aan het einde vond ik wel goed, (ook de molen die in brand vliegt)), Maar de vleermuizen zijn gewoon lachwekkend slecht.

Veel actie en een geweldige sfeer. Een erg goede film van Terence Fisher.

"Aren't you worried?"
- "Would it help?"

Erg jammer dat ik deze niet in de bioscoop heb kunnen zien, want dit is toch weer een goede film van Steven Spielberg.

De koude oorlog. Een Russische spion word opgepakt en komt een rechtszaak. James Donovan, een ervaren verzekeringsadvocaat, moet de Rus verdedigen. Iedereen lijkt echter al bij voorbaat de schuld van de verdachte te hebben vastgesteld en als Donovan de spion serieus probeert te verdedigen wordt hem dit niet in dank afgenomen.

Tom Hanks speelt een prima hoofdrol, hij komt sympathiek en overtuigend over en weet ook een leuke humor in de film te brengen. Mark Rylance speelde ook zeker niet slecht, al was de Oscar misschien een beetje overdreven. Vond het wel goed van Spielberg dat hij ook een aantal Duitse en Russische acteurs heeft gebruikt en er toch een beetje Duits wordt gepraat hier en daar in de film. Sebastian Koch (Das Leben der Anderen) vond ik het dan ook wel goed doen als de DDR-ambtenaar Vogel.

De film is niet zo'n spektakel als we tegenwoordig vaak zien, maar is weer eens een keer een rustigere serieuzere film. Niet veel onnodige CGI (enkel wat in in de achtergrond in Berlijn en voor het spionagevliegtuig) en rustige editing. Op de vrij moderne belichting na oogt de film ook lekker ouderwets. Uitstekende cinematografie met veel typische Spielberg-shots. Niets mis met de muziek van Thomas Newman, al vond ik de soundtrack niet heel memorabel.

De film geeft een goed beeld van de paranoia van de Amerikanen tijdens de Koude oorlog. Hoewel de film nog steeds typisch Amerikaans is (ook in de manier hoe de Russen worden afgeschilderd) vond ik het wel mooi dat het een keer niet zo zeer nationalistisch is. Belachelijk dat een Sovjet-spion nauwelijks een eerlijk proces krijgt en al die amerikanen hem gewoon ter dood veroordeelt willen zien. Totaal geen besef van mensenrechten, en dat noemt zich een verlicht westers land, nou veel beter dan de Russen waren ze echt niet. Perse 2 tegen 1 willen ruilen, dat is toch geen eerlijke ruil. Ik snap best dat Donovan die student wilde redden, maar het is toch behoorlijk arrogant.

Het plot heeft een paar probleempjes, zo is de character-ontwikkeling van alle personages (op Donovan en Abel na) niet heel goed. Verder vind ik de film nogal pats-boem, het voelt hier en daar een beetje afgeraffeld aan. Zo snap ik niet waarom aan het einde de DDR ineens wel akkoord ging, alleen door die bedreiging? Lijkt me sterk. Voor 142 minuten vond ik de film erg snel over, dat is niet perse iets slechts, maar ik had toch graag nog wat meer verdieping gezien.

Alles bij elkaar toch zeker geen slechte film, onderhoudend, mooi opgenomen en het script van de gebroeders Coen was ook sterk met af en toe een leuk vleugje humor.

Alec Guinness (bij velen bekend door zijn rol als Obi-Wan Kenobi in Star Wars) speelt de rol van de volhardende Britse Colonel Nicholson die vastbesloten is om de krijgsgevangenschap van zijn soldaten volledig volgens het boekje en in alle orde te laten verlopen. Hij had echter niet gerekend op de Japanners en de brug die ze hun willen laten bouwen.

Net als die andere grote David Lean-films is The Bridge on the River Kwai geschoten in het prachtige cinemascope formaat waarin de mooie tropische locaties volledig tot hun recht komen. Zoals de poster al zegt - destined to become a classic - is het een echte klassieker die iedereen wel eens gezien moet hebben. Toevallig is het de eerste (en een van de enige) films die mijn grootvader in de bioscoop heeft gezien. Vanuit Nederlands oogpunt zijn de Japanners misschien ietwat hoffelijk uitgebeeld, al waren de echte Saito en Nicholson zelfs erg goede vrienden naar het schijnt. Hoe de film de cultuurverschillen uitbeeld is ook interessant gedaan, vanuit Saito is het erg logisch dat hij Nicholson veracht. Hij heeft zich overgegeven, terwijl volgens de Japanse code het eervol is om tot de laatste man te vechten en anders seppuku te plegen. Wat wij als Westerlingen als hoffelijke Britse starheid zien is in de ogen van een Japanner laf en zelfzuchtig.

Opmerkelijk is dat de film op het eerste gezicht een film over de discipline en volhardendheid van het Britse leger lijkt maar uiteindelijk een pure anti-oorlogsfilm blijkt te zijn . Nicholson weigert tegen het verdrag van Genève in zijn officieren te laten werken en offert zichzelf zelfs hier voor op. Als de Japanse gezaghebber tot inkeer komt en Nicholson de brug mag bouwen verliest deze zich echter zo in de brug dat hij zijn officieren en gewonden als nog laat werken. Als special forces de brug op willen blazen om de doorvoer van Japanse soldaten naar India te stoppen probeert Nicholson ze zelfs te stoppen. De brug is zijn levenswerk. Dan realiseert hij zich pas wat er aan de hand is en blaast hem zelf op. De doctor zegt Madness! Madness! en op een haast parodistische wijze horen we de bekende fluitmars terwijl de camera over de dode mannen naar de kapotte brug pant.

"Winning and losing is not our concern - living and dying... is."

Geweldige film!!!! Zeer zeker de beste film over WO2. Een goede mix van drama en actie. Verveeld niet en voelt niet aan als een documentaire.

Erg goed geacteerd. Erg veel eersteklas acteurs voor mij sprongen Sean Connery, Laurence Olivier en Gene Hackman er toch net iets boven uit. Ook goed werk van de nederlanders, sommige hebben geweldige prestaties. De britste soldaten zijn ook allemaal prima. Alleen de amerikanen zijn niet allemaal even goed.

De muziek is onovertroffen. Componist John Addison was zelf militair tijdens Market Garden. Erg epische en soms dramatische muziek.

De effecten en stunts waren allemaal erg goed. Erg goed gemaakte film. Spectaculaire beelden. Totaal niet gedateerd.

De film mag dan niet 100% historisch correct zijn maar een betere oorlogsfilm is er simpelweg niet. De film zit barstens vol met actie maar heeft ook zeer effectieve dramatische scènes. Erg goed werk van Richard Attenborough.

Ik herkende enkele locaties. Ik win immers tussen Nijmegen, Grave en Kleve in.

Een echte aanrader de film heeft erg sterke momenten en is totaal niet gedateerd. Het heeft wel eens waar niet echt een happy-ending we zien geen blije mensen maar een gebombardeerd Arnhem, zeer effectief.

Geweldig

Het boek is 100x beter. als ze de film door Peter Jackson of Steven Spielberg hadden laten maken zou hij nog beter als LOTR zijn. nu is het alleen de beste nederlandse film die ik ken de andere nederlandse zijn echt shit en deze is nog te doen.

Veel mensen noemen Brimstone Koolhoven's eerste buitenlandse film. Dat klopt echter niet want Brimstone is gewoon een Nederlandse film, alleen dan wel een internationale co-productie met Frankrijk , Duitsland, België, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Het grootste gedeelte van de crew is overigens ook Nederlands. Na het succes van Oorlogswinter had Koolhoven naar Hollywood kunnen gaan, dat deed hij echter niet. In de geest van de Spaghetti Westerns maakte hij zijn passieproject volledig in Europa met complete creatieve vrijheid. Maar liefst 7 jaar heeft Koolhoven besteed aan het maken van de film. Brimstone kan de geschiedenisboeken in als de allereerste Stamppot Western (een term die door Koolhoven zelf bedacht is).

De tongloze Liz lijdt een vreedzaam bestaan totdat een sadistische Nederlands-Gereformeerde Dominee in hun dorp komt. Meteen weet Liz dat haar familie niet langer veilig is…

Guy Pearce speelde een sterke rol als de dominee, die niet alleen een sadistische klootzak is, maar ook nog echt gelooft dat hij van god het recht heeft gekregen om zijn vrouw en dochter naar eigen goeddunken te misbruiken. In het begin verbaasde ik me over het accent van Guy Pearce. Toen kwam ik erachter dat hij een Nederlandse kolonist moest uitbeelden. Niet zo vreemd want daar waren er veel van en verder waren de VS ook een toevluchtsoord voor vreemde sektes en religieuze gekkies zoals deze dominee. Toch wel erg knap gedaan van Pearce, soms klinkt het een beetje Duits of zelfs Russisch, maar grotendeels klopt het accent wel. Dakota Fanning speelt een prima hoofdrol en Emilia Jones was misschien zelfs nog iets beter als de jongere versie van haar rol (die zelfs even Nederlands spreekt). Verder hebben dan nog Carice van Houten en Kit Harington, beiden favoriete acteurs uit de tv-serie Game of Thrones.

De film is verdeelt in 4 segmenten. Na het eerste segment gaan ze steeds verder terug in het leven van Liz/Joanna, om vervolgens te eindigen in ‘het heden’. De vertelvorm doet denken aan die andere recente western, The Revenant.

Brimstone is erg mooi opgenomen. De zelfde prettige cinematografie die we al kende van Koolhoven’s Nederlandse films, hier verzorgt door Rogier Stoffers. De locaties in Hongarije, Spanje (ja, precies de zelfde locaties als in The Good, The Bad and The Ugly), Oostenrijk (voor de winterscènes) en Duitsland werkte bijzonder goed en kwamen echt heel erg Noord-Amerikaans over. De setting werd uitstekend gecreëerd, compleet met houten huizen en Western dorpjes. De filmmuziek van Tom Holkenborg hielp de emotionele momenten van de film enorm. Voor de muziek liet Holkenborg zich inspireren door muziek van Bach.

Omdat Koolhoven een groot liefhebber is van Spaghetti Westerns had ik een soort vergelijkbare sfeer verwacht. Brimestone heeft echter meer weg van de realistische, donkere kijk op het wilde westen dat bijvoorbeeld Unforgiven van Clint Eastwood ook had. Koolhoven liet zich inspireren door het Southern Gothic-genre. Dat zijn historische drama’s over de geschiedenis van de zuiderse staten, meestal met sadistische personages, veel geweld en een historisch beeld van de rolverdeling tussen man en vrouw. Invloeden van de Spaghetti Western zijn er wel, zo doen de scenes met Kit Harington denken aan de Italiaanse Westerns. De scène waar Harington zijn collega op de plee wurgt had zo uit een film van Leone kunnen komen. Ook doen de scènes in de sneeuw denken aan The Great Silence (toen al hard en realistisch), waardoor Koolhoven ook al bij Oorlogswinter was geïnspireerd. Verder zijn er zelfs Thriller- en Horrorelementen in dit historisch drama te vinden. Het lijkt er namelijk op dat de dominee in segment 1 en 4 een spookverschijning is, net als de revolver-slingerende priester die Clint Eastwood vertolkt in Pale Rider dus. Een ding is zeker, Brimstone is een veelzijdige en genre-doorbrekende film.

Een bijzonder aangrijpend moment in de film vond ik wanneer de jonge Joanna een varken moet slachten. Een soort gedwongen volwassenheid, schokkend en verdrietig tegelijkertijd. Als dierenliefhebber maak ik me wel ongerust voor het spartelende varken, nergens is te vinden of het in scène is gezet of niet.

Natuurlijk is Brimestone niet perfect. Als je echt wat zou moeten noemen zijn er een paar historisch incorrectheden, maar Amerikaanse Westerns zitten daar ook altijd boordevol mee. De vertelvorm zal ook niet ieders ding zijn. Je ziet dat er veel werk is gestoken in de film en dat doet de mischien minder geslaagde aspecten in mijn ogen verbleken.

Net als eerdere internationale co-producties van Nederlandse origine (ik denk aan Flesh+Blood van Verhoeven en Spoorloos) is Brimstone een van de betere films van eigen bodem. Een klein beetje nationalistische trots maakt zich toch wel van mij meester na de film gezien te hebben en te realiseren dat hij ‘on-Nederlands goed’ is. In Europa is de film (uiteraard) een succes. Kortzichtige Amerikaanse recensenten kunnen het echter niet verkroppen dat Koolhoven ze confronteert met minder heroïsche aspecten van de Amerikaanse geschiedenis en schrijven lachwekkende recensies waarin ze de film afschrijven op basis van geweld en morele bezwaren. Volgens een recensent van Variety zou incest heel normaal zijn in Nederland... De stupiditeit om het geweld tegen vrouwen als kritiek te gebruiken is natuurlijk dat Brimestone juist een haast feministisch trekje heeft door dit onderbelichte aspect van Westerns aan te kaarten.

Deze Stamppot Western overstijgt alles dat voor een lange tijd in Nederland gemaakt is. Een donker, realistisch, historisch drama dat zowel aangrijpend als ontzettend spannend is. De volgende Nederlandse Western is overigens al op komst, namelijk het crowdfunding-project Gunhand.

"Thirty seconds after you're born you have a past and sixty seconds after that you begin to lie to yourself about it."

Weer een goede van David Cronenberg. Aanzienlijk beter geschreven en geacteerd dan Scanners maar met een minder concept.

Oliver Reed doet het hier goed als de mysterieuze psycholoog. Art Hindle was wel een redelijke hoofdpersoon. Acteerwerk was wel in orde hier.

Het verhaal van The Brood schreef Cronenberg vlak na zijn echtscheiding, hij moet wel een heel vervelende vrouw hebben gehad... The Brood vertelt het verhaal van Frank Carveth. Zijn vrouw zit in een mysterieuze inrichting voor psychische problemen en als zijn dochter op een dag terug komt van een bezoek zit ze onder de blauwe plekken en sneeën. Frank verdenk zijn vrouw en wil zijn dochter thuis houden. Dokter Raglan waarschuwt hem dat hij dat beter niet kan doen maar hij doet het toch. Dan word zijn schoonmoeder op mysterieuze wijze vermoord en Frank vermoed dat het iets met de inrichting te maken heeft.

Aardig verhaal. Vooral dat de woede van een vrouw akelige kinderen baard (letterlijk) die mensen vermoorden waar ze boos op is, doet me erg denken aan jaren '50/'60 horrorfilms. Cult ten top. Die naam ook Het Broedsel, geniaal.

Howard Shore maakt hier weer een erg sfeervolle soundtrack. Echt klassieke horror muziek.

De effecten zijn over het algemeen goed gelukt. De "Broedsels" zien er redelijk uit maar zijn het toch net niet helemaal. Als we een broedsel "geboren" zien worden vind ik de effecten wel zeer geslaagd. Waar Stanley Kubrick tijdens de productie van The Shining erg bezorgt was om de jonge acteur lijkt Cronenberg dat totaal niet, hij laat de koters vrolijk met bebloede messen rond lopen en het leven uit mensen slaan. Hij doet het op zich redelijk met de kinderen, zo tenenkrommend slecht zijn ze niet, maar ik heb ook beter gezien.

De film is mooi opgenomen. Aparte opname locatie ook, vind dat Canada van de jaren '80 wel wat hebben.

Al met al een goede horrorfilm die best spannend is. Zitten een aantal goede schrik-momenten in en heeft een goed sfeertje. De film heeft zelfs een aardig drama-gehalte.

Gisteravond dit meesterwerkje van Leone herzien op Blu-ray. De verlengde Engelstalige versie, waarvoor Wallach en Eastwood zijn teruggekomen om de ontbrekende stemmen alsnog in te spreken. De beeldkwaliteit is niet heel denderend, maar ook zeker niet onaardig. De geluidseffecten zijn volgens mij ook opgepoetst en de geweerschoten klinken wat realistischer.

In de herziening moet ik net als veel anderen inderdaad constateren dat ik latere films Once Upon A Time in the West en Once Upon A Time in America net wat indrukwekkender vind. The Good, The Bad and the Ugly blijft echter wel bijzonder vermakelijk en ook de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog vond ik een fijne toevoeging waardoor de film meer is dan enkel een stel bandieten die goud zoeken. In het midden zaten wat 'overbodige' stukjes en ergens vond ik jammer dat het nooit nacht lijkt te worden (op de scène met baker na), maar dat zien we dan maar door de vingers.

De muzikale aankleding van Morricone is opnieuw geniaal. Met name tijdens het einde, dat ook briljant in beeld is gebracht door Leone. Wanneer Tuco langs de graven rent en wordt overvallen door de goudkoorts blijft de camera schijnbaar doelloos rondjes draaien om uiteindelijk bij het juiste graf uit te komen.

Blijft een fijne film en zonder meer het beste deel in Leone's Dollar-trilogie.

"Don't look; he'll see you. Don't move; he'll hear you. Don't breathe; you're dead!"

Summercamp-slashers zijn stiekem toch wel erg leuk, vooral omdat de setting vaak lekker sfeervol is. Na het succes van Friday the 13th zijn er heel wat gemaakt. The Burning onderscheid zich toch wel van de meeste anderen omdat deze film de identiteit van de moordenaar meteen al prijsgeeft.

De film is (losjes) gebaseerd op een verhaal dat op kampen in New Jersey altijd rond het kampvuur word verteld en dat nog steeds in circulatie is. Een groep kinderen wil een grap uithalen met de gemene kampleider maar dat gaat helemaal mis. De kampleider vliegt in brand en raakt volledig verminkt. Vijf jaar later zint hij op wraak en slaat aan het moorden...

De film was iets minder sfeervol als ik had verwacht maar zeker niet slecht. Tien gave kills met een prima staaltje gore. Weer een prima staaltje werk van Tom Savini. De verminkte kampleiding was een gave killer, vooral het wapen van keuze is erg sterk: een grote heggenschaar.

De soundtrack van Rick Wakeman gaf de film met analoge synthesizers een leuk sfeertje mee. Aan het einde had de soundtrack wel beter gekund en de elektronische geluidseffecten waren een beetje dom (bovendien vond mijn kat ze erg vervelend).

Opmerkelijk is dat regisseur Tony Maylam geen amerikaan is maar een Brit.

The Burning is een prima slasher en zeker niet goedkoop afgekeken van Friday the 13th. Een must-see voor de horror-liefhebber.

In tegenstelling tot de meeste Horror-klassiekers speelt Burnt Offerings zich in de zomervakantie af (met uitzondering van Summer Camp Slashers uiteraard). Geen betere reden om de film voor de Zomer Horror Challenge te kijken.

Een familie huurt een oud landhuis voor de zomer. Het is spotgoedkoop onder de voorwaarde dat ze goed zorgen voor de grootmoeder van de eigenaars. Als de familie het huis mooi opgeknapt heeft beginnen de eerste eigenaardigheden...

Oliver Reed speelde een erg sterke rol in deze psychologische (spook)huis-horror. Het gezinsdrama is van hoge kwaliteit en vond ik erg overtuigend overkomen. De film neemt flink de tijd om opgang te komen, maar dat is allerminst erg. Bette Davis zette ook een leuke rol neer als de tante op leeftijd.

De film is volledig op locatie opgenomen in het mooie landhuis. Hetzelfde huis is gebruikt voor het Mortuarium in Phantasm, een film die qua sfeer wel overeenkomt met de nachtmerrie scènes van deze film. De creepy chauffeur, zat oorspronkelijke niet in het boek waar de film op gebaseerd is, maar komt uit een herinnering van regisseur Dan Curtis. Toen hij op een begrafenis was, was er een chauffeur die mensen kwam ophalen, ondanks de begrafenis had de chauffeur een grote grijns op zijn gezicht.

Prima opgenomen met een typische jaren '70 uitstraling. Het wazige overbelichte beeld zie je alleen maar bij films uit dat decennium.

De film werd nergens echt sfeervol en van spookverschijningen kunnen we eigenlijk niet spreken. De horror is puur psychologisch en dat vond ik ook wel geslaagd. Het verhaal was vrij voorspelbaar, maar dat mocht de pret niet drukken. Het is een van Stephen King's favoriete horrorfilms en een inspiratie voor The Shining. Het - in mijn ogen waardeloze - The Amityville Horror is duidelijk ook geïnspireerd door deze horror-klassieker.

Een aanrader voor de horror-fan. Het drama is voor Horror van uitzonderlijk niveau en de film heeft een heerlijke creepy mysterieuze atmosfeer.

"Kid, the next time I say, "Let's go someplace like Bolivia," let's GO someplace like Bolivia."

Ben eigenlijk meer van de Spaghetti Western's maar was wel benieuwt naar deze film. Hij staat ook in de top 250 van IMDb.

Butch Cassidy en zijn partner Sundance Kid zijn op de vlucht voor de arm der wet. Een rijke bankier heeft de beste spoorzoekers achter ze aangestuurd en nu zijn ze genoodzaakt om helemaal naar Bolivia te vluchten... Deels gebaseerd op historische gebeurtenissen.

De film kwam langzaamaan opgang. Veel van de beroemde bende van Cassidy en Kid krijgen we niet te zien. Halverwege werd de film wat interessanter als we de twee schurken volgen op hun vlucht naar Bolivia.

De film voelt een beetje langdradig aan omdat er lange stukken inzitten zonder muziek. Er zijn dan ook weer een paar stukken waar alleen muziek onder zit. De scene met de fiets valt qua toon een beetje anders als de rest van de film, maar mag er zeker wezen. Goede muziek van Burt Bacharach (ook te horen in Austin Powers), typisch 60's/70's.

Visueel oogt de film vrij modern. De cinematografie was erg sterk en ook leuk dat aan het begin en in het midden een gedeelte in zwart-wit. De film bevat enkele memorabele scènes die erg klassiek aandoen, het einde bijvoorbeeld, was erg sterk. De locaties zijn ook erg mooi en zien er erg gaaf uit in het mooie Panavision-formaat. Gave shoot-outs en zeer sterke montage, die dan weer lekker snel en dan weer rustgevend traag is.

Al met al goede klassieke Western deze Butch Cassidy and the Sundance Kid, door (met name) het einde zeer onderscheidend.

"America has always turned a blind eye to what we done to our own. We look out to the world and judge. We hear about the concentration camps but these camps went on for two hundred years right here in America."

Deze film was me aangeraden en stond op Netflix dus heb ik hem gisteravond maar eens bekeken.

The Butler gaat over Cecil Gaines, die opgroeide op een katoenplantage in The South. Op jonge leeftijd werd zijn vader gedood en werd hij uit medelijden opgeleid tot 'huis-neger'. Cecil krijgt uiteindelijk de kans om te werken voor een chic hotel en krijgt dan ineens aangeboden om voor het Witte Huis te gaan werken. Als Butler maakt Cecil maar liefst 8 presidenten mee...

Forest Whitaker (Platoon) speelt een goede hoofdrol als de Butler. Verder zijn er nog een hoop andere bekende acteurs. Zo speelt Robin Williams Dwight D. Eisenhower, John Cusack Richard Nixon en spelen Alan Rickman en Jane Fonda Ronald en Nancy Reagan.

Hoewel ik meestal niet zo van de 'activisten-films' ( van die films met een heel duidelijk statement) ben, vond ik The Butler een erg goede film. Het zelfde thema werd in Driving Miss Daisy al eerder behandelt, maar dan wat minder zwaar, wat subtieler en op minder grote schaal.

Ik vind het maar een raar idee hoeveel ongelijkheid er zo kort geleden in de VS was. Het idee dat er in 2008 nog mensen leefden die de slavernij hebben meegemaakt - of in ieder geval werden uitgebuit op een plantage in de South - is gewoon onvoorstelbaar. Ik ben persoonlijk niet echt zo'n gelijkheids-vechter die overal drama van maakt, maar als mensen zo neerbuigend lopen te doen dat vind ik echt misselijk.

Toch vind ik dat het statement er net wat te dik oplicht. Het verhaal van de butler licht uiteindelijk teveel op de achtergrond en het is niet helemaal duidelijk wat de film nou precies wilt. Het einde vond ik wel weer erg sterk.

De film is goed opgenomen. Geen rare computertrucjes, gewoon straight-forward opname, wat de film een voor deze tijd bijna ongekende tijdloze uitstraling geeft. Ook het gebruik van klassieke muziek is erg mooi gedaan, de openingsscène bijvoorbeeld. Al met al een goede film.

Aanrader.

It has been said something as small as the flutter of a butterfly's wing can ultimately cause a typhoon halfway around the world. - Chaos Theory

Aardige thriller met de nodige drama.

Het acteerwerk is helemaal in orde. Knap van de acteurs dat ze steeds in de alternatieve identiteit weten te komen. De jongere acteurs (voor de verschillende leven's fase) zijn ook goed gekozen en acteren goed.

Het verhaal van de film is goed geschreven, hetzij niet helemaal geloofwaardig. Een klein jochie vecht met mensen die veel ouder zijn, blaast een baby op, steekt een hond in de vik, vermoord iemand... Jezus Christus, de kinderen in deze film zijn echt fucked up.

Vond vooral al de schokkende elementen van de film vervelend, heb ik nu echt zo'n normaal leven of zitten in alle parallellen realiteiten zeer vreemde dingen? Op het gegeven moment lijkt het alsof de filmmakers met opzet wilden schokkeren. Kom op, kinderporno? Zoals ik al zei, geen vrolijk filmpje, echt zo'n depressieve drama. Toch is de drama helemaal in orde, erg meeslepende film.

De opnames waren in orde en er waren niet echt afleidende effecten of andere fouten. De muziek vond ik niet zo uniek, kan me niet veel van de muziek herinneren trouwens (slecht teken).

Ik begrijp dat er een hoop alternatieve eindes zijn voor deze film. Ik heb het gene gezien waarin Evan zichzelf nooit laat worden geboren, als je alles wat er gebeurd in gedachten neemt was dat de enige juiste keuze en het is best een sterk einde.

Hoort ie thuis in de top 250? Nee, zeker niet. Maar er moet wel gezegd worden dat er veel slechtere films instaan. Ik heb me vermaakt en het is een zeer meeslepende film, maar alleen leuk om een keer gezien te hebben, ik kan zeker 250 films opnoemen die ik beter vind. Moet eerlijk toegeven dat ik erg veel moeite heb met het beoordelen van deze film.