Opinions

Een soort Solaris meets Pygmalion, maar dan met een twist. Veel humor, een paar overbodige en enigszins karikaturale personages die toch wel vermakelijk zijn omdat ze worden gespeeld door sterren die weten hoe ze voluit moeten gaan zonder de plot of de hoofdrolspelers te overweldigen, en met een einde waarin de film éven donker durft te worden zonder daarmee een redelijk happy end uit het zicht te laten verdwijnen. Eindelijk zie ik Dano ook eens in een rol waarin hij mijn volle sympathie heeft, en nu zie ik pas wat een goede acteur hij is (hetgeen ik natuurlijk al veel eerder had kunnen weten, maar de scherpe randjes van zijn personages stonden nog wel eens in de weg). Een erg leuke verrassing met een ontroerend laatste bedrijf.

Uitstekend gemonteerd, mooi ironisch (de dansmeisjes die een erotische pose aannemen als de geboeide Arnie ze passeert), een perfecte schurk, actie èn satire, een hilarische Jesse Ventura, een dansje dat qua muziek, haren en dans mag gelden als de ultieme eighties-gedateerdheid, "No pain -- no gain!" -- wat wil een mens nog meer? Eén van Arnie's beste.

Om de een of andere reden een beetje een vergeten film die ik eigenlijk ook maar zelden in de winkel heb zien liggen (in de tijd dat er nog gewoon meerdere DVD-winkels in ons straatbeeld waren). En wat dat vergeten betreft, ook ik wist er niet veel meer van, behalve dan dat ik me er indertijd prima mee vermaakt heb èn dat de heren op een gegeven moment T-shirts met opgeschilderde borsten droegen. Bij (eindelijk) herziening heb ik me weer uitstekend vermaakt met de dialogen en de chemie tussen beide hoofdrolspelers, hetgeen niet zozeer de voornaamste alswel de enige redenen zijn om deze film te kijken, want de plot stelt werkelijk helemaal niets voor, maar zonder dat je dat op de een of andere manier had kunnen voorzien vormen Crystal en Hines samen een geweldig koppel, en daar gaat het hier om. O, en misschien dat een eighties-hater zijn hart nog zou kunnen ophalen aan de gedateerde kapsels, kleding, schoeisel en muziek, maar daar heb ik me maar niets van aangetrokken. Al met al nog steeds een leuke film, niet meer zo grappig als dertig jaar geleden maar nog altijd vermakelijk (ja, ook die T-shirts).

Mooi portret van een muzikale wereldburger –gewerkt met veel andere muzikanten, in verschillende genres en voor grote regisseurs– die tegelijkertijd op zoek is naar de kleinste geluiden – prachtig is het moment waarop hij het geluid van smeltend ijs opneemt en verklaart dat dat het puurste geluid is dat hij ooit heeft gehoord. Elegant en bedachtzaam formulerend, maar toch ook precies wetend in welke richting hij zijn muziek wil zoeken (zijn lof voor hoe Tarkovski de muziek van Bach in Solaris gebruikt!). Het bericht van zijn ziekte en het verloop daarvan komt slechts zijdelings aan bod; ik had begrepen dat dat min of meer een "plotlijn" zou vormen, maar ook zonder zo'n structuur is het al boeiend genoeg om Sakamoto aan het werk te zien (ook al is de weg –het procédé van hoe hij tot zijn muziek komt– voor mij interessanter dan het doel –de uiteindelijke muziek, waar ik na zijn vroege werk met YMO, Merry Christmas Mr Lawrence en Sylvian eigenlijk nooit mee verder ben gegaan–).

        Pijnlijk moment: wanneer je de beelden ziet die Sakamoto zelf van 9/11 heeft gemaakt, zet de vertaler (of de beeldbewerker?) heel behulpzaam rechtsboven in beeld de datum: "11 september 2011".