Opinions

Ik sluit me bij iedereen aan die deze film te langdradig vond, ik merkte in het eerste uur al dat de verveling soms toesloeg en dat terwijl het onderwerp toch wel interessant te noemen is. Ook visueel was het best in orde en op het acteerwerk was gewoon niets aan te merken (alleen de soundtrack sloeg na een tijd wel tegen). Dus best wel een aardig drama waarin de evolutie die de kinderen doormaken van een normaal gezin tot kinderen die verwaarloosd zijn door hun moeder uitstekend gebracht word.

3.5 sterren

Eén van de betere Bogart-films die ik tot nog toe zag, beter dan The Maltese Falcon en Treasure of the Sierra Madre om verschillende redenen. Allereerst is er het acteerwerk van Bogart die weer buitengewoon goed is in dit soort rollen als sympathieke, cynische anti-held, alleen in Casablanca en Sahara zet hij naar mijn mening een betere prestatie neer. Bacall die wel meer de hoofdrollen deelt met Bogart speelt ook weer de sterren van het dak en de bijrollen zijn op z'n minst zo hoogwaardig te noemen, met name Bruce Bennett en Agnes Moorehead kwamen overtuigend over.

Ten tweede beviel de sfeer me ook meer dan in sommige andere Bogart-films, mede door de prachtige lokaties zoals het appartementgebouw van Irene Jansen waarbij je de lift langs de buitenkant kunt zien bewegen, de scènes in de straten van het San Fransisco uit de jaren '40 mochten er ook zijn, de scènes nabij de Golden Gate Bridge,... Verder vond ik het camerawerk ook bijzonder knap. Delmer Daves heeft er namelijk voor gekozen om het originele gelaat van het hoofdpersonage onzichtbaar te laten voor de kijker door middel van het camerawerk, zo speelde de regisseur met schaduwen en diende de camera soms als ogen voor het hoofdpersonage Vincent Parry. Het verhaal was minder afgeraffeld dan in The Maltese Falcon en duurde precies lang genoeg.

Weeral een zeer goede Bogart-film

4.0 sterren

Altijd triestig om te zien hoe het origineel stukken beter is dan de remake, sterker nog, deze film maakt de remake uit 2008 gewoon belachelijk. Maar het publiek ziet nu eenmaal liever groteske cgi effecten dan een goed uitgewerkt en origineel scenario. Althans zo moet Scott Derickson en zijn crew toch gedacht hebben toen ze een paar jaar geleden aan de remake begonnen. Persoonlijk verkies ik toch een film waarbij de dialogen de effecten overschaduwen.

Het idee van een buitenaards ras dat erg gelijkt op dat van het menselijke is veel beter dan weer het zoveelste monster met tentakels. Het ging er alleen wat minder goed in dat de 'spaceman' zo vlot Engels sprak, ook al had hij de taal bestudeert voor hij naar onze planeet afzakte. De rustige verhaalopbouw was een groot pluspunt. I.p.v. van meteen War of the Worlds-achtige toestanden gaat meneer de alien in deze film eerst rustig wat de stad verkennen met een jongen als gids en geraakt hij bevriend met een wetenschapper. Maar het sterkste was toch wel de boodschap die deze film met zich meedroeg. De Koude Oorlog maakte van de jaren '50 onrustige tijden, zeker na het uitvinden van de atoombom, het is om die reden dat de alien Klaatu samen met een robot naar de aarde afzakt om er de mensheid te waarschuwen. Michael Rennie zat overigens geweldig in zijn rol als de menselijke alien Klaatu, hetzelfde kan gezegd worden voor de vele bijrollen. Verder was het visueel ook genieten, toch zeker als je een liefhebber bent van jaren '50 sciencie-fiction films.

4.0 sterren

Redelijk goede Noir, maar dan eerder wat verhaal betreft dan op technisch gebied. Het verhaal dat gaat over een stel overvallers die ergens hun buit van 400 G's verstopt hebben liggen in een bos is best aardig, was het niet dat de karakters soms wat storend konden zijn. Jean Gilley spande toch wel de kroon, vooral op het einde met haar gestoord geroep en getier. Ook vond ik het verhaal niet bijster origineel, het principe van als eerste aan de buit te komen of om als enigste met de buit over te blijven komt in veel meer Film Noirs voor. Op technisch gebied heeft deze film ook weinig te bieden, camerawerk en belichting halen het ook al niet bij pareltjes van Fritz Lang, Orson Welles of Jules Dassin. Mede door de korte speelduur had ik overigens het gevoel dat de film nogal goedkoop overkwam. Wat dan overblijft is een nogal standaard, doch vermakelijke Film Noir.

3.0 sterren

Wel een ongelooflijk lange zit maar ik ben er uiteindelijk toch in geslaagd om de film af te kijken. Het eerste uur van de film vond ik onnodig lang duren, zo ben je een half uur lang getuige van hoeveel plezier de hoofdrolspelers maken op een leuk trouwfeest. Klinkt leuk maar dat was het zeker niet. Na een tijd begon ik me zelfs af te vragen wanneer ze iets van Vietnam lieten zien aangezien het toch zeker een oorlogsfilm is over de Vietnamoorlog. Het duurt uiteindelijk meer dan een uur voordat je als kijker de gruwelen van Vietnam mag aanschouwen. Wat ik daarbij wel behoorlijk jammer vind is dat de film nogal gedateerd aanvoelt in tegenstelling tot het veel tijdlozere Apocalypse Now.

Op zich krijg je wel een aantal interessante zaken te zien wat de Vietnamoorlog betreft maar de film geeft meer een beeld van de situatie voor de Vietnamoorlog en een beeld van na de Vietnamoorlog. Helaas was dat niet altijd even interessant en hoopte je als kijker wat meer van Vietnam te zien aangezien dat de spannendste scènes van heel de film waren. Een degelijke soundtrack was ook al niet aanwezig en het camerawerk was ook verre van bijzonder te noemen, ik vond het zelfs allemaal nogal saai overkomen. Zowel het kleine dorpje in Amerika als Vietnam zelf oogde verschrikkelijk saai, zeker als je het vergelijkt met Apocalypse Now of Platoon. Het acteerwerk was misschien nog wel het meest positieve aan deze film want Cristopher Walken en Robert De Niro speelden hun rollen schitterend.

In elk geval geen aanrader, met stip de saaiste oorlogsfilm die ik tot nu toe gezien heb.

2.5 sterren

Eén van mijn favoriete films met Bogart en ook één van mijn favoriete actiefilms. Een film die duidelijk model staat voor vele latere films binnen het actiegenre, het verhaal moet in de jaren '50 ook wel redelijk origineel geweest zijn aangezien ik nog geen films tegengekomen ben die ook de hele speelduur een gijzeling laat zien. Al zijn er na deze film natuurlijk nog genoeg dergelijke films uitgekomen (Hostage en A Perfect World zijn zo'n voorbeelden), maar die films kunnen niet op tegen deze actieklassieker. Humphrey Bogart zet hier net als in Dark Passage en High Sierra opnieuw de rol van badguy neer en doet dat zeer goed, hetzelfde kan gezegd worden over de goed gecaste bijrollen. Het viel me trouwens op dat je in de film al kunt zien dat Bogart nogal met zijn gezondheid sukkelde, wat overigens niet vreemd is aangezien hij nog geen twee jaar later stierf..

Verder valt er gewoon niets op deze film aan te merken, het verhaal keek goed weg en kwam minder gedateerd over dan sommige andere jaren '50 klassiekers en er was genoeg spanning te vinden..

4.0 sterren

Twelve terrorists. One cop. The odds are against John McClane... That's just the way he likes it.

Ondertussen moet het alweer mijn vierde of vijfde herziening zijn van Die Hard, de reden waarom ik deze film zoveel keer kan zien is dat het met voorsprong de beste actiefilm is van de laatste twintig jaar.

In tegenstelling tot Die Hard With a Vengeance en Die Hard 4.0 wordt alle aandacht gevestigd op slechts één personage, namelijk Bruce Willis die hier de 'off-duty' NYPD agent John McClane speelt. In het derde en vierde deel uit de Die Hard-franchise deelt Willis de hoofdrollen met respectievelijk Samuel L. Jackson en Justin Long. Die Hard 2: Die Harder was dan weer een herhalingsoefening op de eerste Die Hard maar dan op een vliegveld in plaats van een hoog gebouw. Die Hard en Die Hard With a Vengeance ervaar ik ook wel als de twee beste delen uit de reeks, mede doordat ze geregisseerd werden door John McTiernan.

Bruce Willis vormt dus het centrum van de aandacht als de cynische actieheld John McClane die gedurende de film maar twee doelen heeft, namelijk: 'in leven blijven' en 'doen wat hij moet doen om zijn vrouw en een hoop onschuldige mensen te redden'. Daarbij zit hij vast in een gebouw van 40 verdiepingen hoog dat in handen is van een groepje terroristen die eigenlijk alleen maar uit zijn op een smak geld in obligaties die er verborgen zouden liggen in een kluis. John McClane maakt daarbij het leven zuur van de leider van die organisatie, Hans Gruber, prachtig gespeeld door Alan Rickman. Een organisatie die trouwens van Duitse origine is, een beetje typisch Amerikaans wel om Duitse -of Franstalige criminelen te nemen, maar Die Hard staat dan ook bol van vergefelijke clichés.

Bruce Willis zet hier ook met afstand zijn beste rol neer als John McClane. Met zijn talloze one-liners en sarcasme is hij een bijzonder genietbare hoofdrolspeler en een invloed vele, latere actiehelden. Verschillende quotes als Yippee Ki-yay en Happy trails, Hans maken hem één van de meest legendarische personages uit de filmgeschiedenis.

Het zal hier ook al meer aangehaald zijn op de site maar Die Hard mag zich wel de grondlegger noemen van heel veel klonen zoals Passenger 57, Under Siege, Air Panic enzovoort.. Het principe van één man tegen een handje vol criminelen op een beperkte locatie is al vele malen meer gedaan geweest in de laatste twee decennia maar geen één van deze films kan op tegen het echte, originele verhaal van John McTiernan uit '88. Verder waren er ook nog heel wat leuke bijrolletjes: zo zie je hoe het hoofd van de LAPD, chief Dwayne Robinson (Paul Gleeson) zich keert tegen John McClane en hem aanziet als een crimineel i.p.v. iemand die levens probeert te redden. Ook Al Powell (Reginald Veljohnson) was een genietbaar personage als ietwat zwaarlijvige agent die nog met een trauma zit vanuit het verleden maar McClane uit alle macht probeert te helpen. De Duitse terroristen waren verder ook wel goed gecast, ze zagen er althans uit als stereotype criminelen en het Duits accentje maakte het wel af.

Ook zit er in deze film een verwijzing naar A Clockwork Orange: de soundtrack (Beethoven's Ode to Joy) werd gebruikt in ACO bij de ultra-violence scènes maar omdat McTiernan een Kubrick fan is werden ze ook hier in de film gebruikt op het moment dat de terroristen de kluis gekraakt hebben.

Hans Gruber: Do you really think you have a chance against us, Mr. Cowboy?

John McClane: Yippee-ki-yay, motherfucker.

4.5 sterren

Aardige film noir, al was het weer zo'n typisch verhaaltje zoals ik ze ondertussen wel al meer gezien heb. Houdt niet tegen dat ik me weer goed vermaakt hebt met de opgang en tenondergang van public ennemy n°1, John Dillinger, een gangster uit de begin jaren '30. Het acteerwerk vond ik maar matig, alleen Anne Jeffreys sprong eruit als Helen Rogers, John's vrouw. De film bevat ook leuke verwijzingen naar de cinema van begin jaren '30 (de Walt Disney cartoons).

3.0 sterren

Er bestaan al zoveel van dit soort films dat ze weinig nieuws te bieden hebben. Alle clichés worden nog eens van onder het stof gehaald, van de moeilijkheden die de 'nieuwelingen' in de gevangenis moeten ondergaan tot de rellen die er kunnen ontstaan. Maar wat de uitwerking betreft weet de film toch nog één en ander goed te maken. De harde, rauwe realiteit komt hier beter uit de verf dan in de doorsnee-film over dit onderwerp wat ook te maken heeft met het soms afstandelijke camerawerk. Opvallend is dat ondanks de gebeurtenissen die soms vrolijk en soms treurig zijn, de film geen vals sentiment oproept. Al bij al toch een rauwe, bescheiden film over het harde leven dat drie jeugddelinquenten lijden.

3.0 sterren

Ik begrijp niet waarom mensen klagen over het gebrek aan tussentitels, ik ben juist blij dat er niet om de 2 seconden tekst op het scherm verscheen. Door het lichaamstaal van de acteurs (een visuele vertelstijl) kon Hitchcock het aantal tussentitels beperken tot een minimum. Mooi voorbeeld van Hitchcock's visuele vertelstijl is wanneer er een tussentitel komt met de zin: "The world of make-believe" waarbij een close-up op Roddy in een oberskostuum volgt. De camera draait zich dan terug en onthult dat Roddy eigenlijk een ober speelt als acteur op een podium.

Verder was dit een zeer geslaagd drama van Hitchcock met het typische thema van een man die vals beschuldigd word. Wat ik goed vond aan deze 'stille' Hitchcockfilm is dat het tempo opvallend hoger lag in tegenstelling tot de andere 'stille' Hitchcocks, de film verveeld werkelijk geen moment. Al kan dat natuurlijk ook wel komen door de vlotte pianosoundtrack die bij de versie zat die ik zag. Ook vond ik het camerawerk hier van een opvallend hoog niveau, zeker voor de tijd waarin deze film gemaakt is en ik heb nu toch al redelijk wat films uit de jaren '20 gezien. Zo zitten er soms mooie overlappingen in of werd het beeld wat waziger gemaakt om de kijker dezelfde ervaring te geven als het hoofdpersonage zich voelt.

3.5 sterren

Een film die me uiteindelijk toch nog wist te verrassen. Dead Snow begint namelijk als de gemiddelde Amerikaanse horrorfilm met hetzelfde groepje bier-drinkende tieners dat naar een afgelegen plek gaat om plezier te maken. Dat kwam me allemaal wel heel erg bekend voor, en de film bleef de clichés en de verwijzingen naar Hollywoodhorrors volhouden totdat het gore de overhand nam van het enge want na zo'n drie kwartier is het alleen nog maar puur genieten. Afgehakte hoofden, liters bloed en ingewanden vliegen in het rond terwijl het groepje moet weten te overleven. Het idee van dode nazi's die op iets uit zijn vond ik wel aardig bedacht. Ik had alleen wel iets te vaak het gevoel dat de humor en de ongeloofwaardige situaties de overhand namen van de horror in deze film, al werkte de combinatie horror-komedie niet slecht.

3.0 sterren

Bijzonder geslaagde horrorfilm voor het jaar waarin deze film gemaakt is. Ik heb ondertussen al twee versies van Dr. Jekyll & Mr. Hyde gekeken, die van 1920 en die van 1931 en die laatste steekt toch met kop en schouders boven het origineel uit. Al was de versie van 1920 wel benadeelt door het feit dat het een silent movie was.

Wat me vooral opviel bij deze film is de manier waarop er gespeeld werd met de camera, alsof Rouben Mamoulian wou zien wat er met de camera allemaal gedaan kon worden, zo werd er slim gebruik van schaduweffecten, diende de camera als ogen voor Dr. Jekyll of gebruikte hij op een slimme manier close-ups. Dat de film in die tijd alleen voor volwassenen is, is aan een aantal zaken te zien zoals o.a. de seksueel getinte scènes (zoals bioscoopzaal al heel knap verwoord heeft) wanneer Dr. Jekyll voor het eerst Ivy ontmoet waarbij Ivy zichzelf uitkleed en in bed gaat liggen. Ivy ligt in die scène met een diepe decolleté in bed en zegt tegen Jekyll dat ze pijn heeft, wijzend naar een paar strategische plekken. Dergelijke scènes zijn best wel opvallend voor één van de allereerste geluidsfilms..

Wat er verder nog over deze film gezegd kan worden: Frederik March zet zijn rol bijzonder goed neer, hetzelfde kan over alle andere personages gezegd worden. De special effects en dan doel ik vooral op de transformaties van Jekyll naar Hyde en omgekeerd zijn leuk getrukeerd voor een tijd waarin CGI nog een futuristisch toekomstbeeld is. Verder kan ik alleen maar concluderen dat dit een bijzonder geslaagde horrorfilm was..

4.0 sterren

Freaks van Tod Browning kon me al niet boeien en deze film vond ik ook maar matig in vergelijking tot sommige andere horrorklassiekers waaronder Dr. Jekyll en Mr. Hyde (1931) en Frankenstein. Het verhaal was wel leuk, maar het is dan ook gebasseerd op het originele verhaal van Bram Stoker. Het acteerwerk was typisch voor crappy horrorfilms uit de vroege jaren '30 gewoon barslecht en de soundtrack.. tja, als die er al was vond ik 'm weinig memorabel. De settings waren dan weer wel heerlijk creepy en de personages zagen er echt bezeten uit, dus de aankleding weet de film nog van een totale ondergang te reden. Niet echt een aanrader..

2.0 sterren

Don't piss off old gypsey ladies.

Sam Raimi heeft me nog maar eens aangenaam verrast, Drag Me to Hell blijkt voor de verandering nog eens een originele horrorfilm te zijn die afsteekt tegen de meeste andere films binnen het genre. En dan richt ik me vooral op de clichématige misbaksels van de laatste jaren zoals House of Wax, My Bloody Valentine 3D en The Hills Have Eyes 2, films waar steeds opnieuw hetzelfde groepje 'highschool-tieners' één voor één afgeslacht worden. Drag Me to Hell is anders, net als bij The Skeleton Key speelt hier slechts één personage de hoofdrol, een personage dat met zwarte magie te maken krijgt. Alison Lohman vult die hoofdrol met overtuiging in.

Wat een goede horrorfilm nodig heeft zijn enkele, geslaagde schrikeffecten en een creepy sfeer, vooral met dat eerste zat het goed. De film slaagde me er toch minstens één keer in om me te doen verschieten. Wat de creepy sfeer betreft zat het hier ook niet slecht, al doet de film toch onder voor films als The Skeleton Key en The Ring, (misschien ook vanwege de humoristische kant die de film af en toe opzocht) maar er zaten beslist wel enkele spannende, beangstigende scènes in, vooral de kerkhofscène op het einde is een klassieker die ook hier voorkomt en nog steeds beangstigend werkt.

Niet slecht dus, al was het hier en daar wel wat voorspelbaar, vooral op het einde zat ik voortdurend met het gevoel dat er nog iets moest gebeuren. Special effects zijn typisch voor dit genre nogal matig, het leek er zelfs op dat Sam Raimi zijn oude trucjes uit The Evil Dead af en toe nog eens te boven haalde, een horrorfilm die al bijna 30 jaar oud is. Maar verder geen kwaad woord over de effecten aangezien ik al erger gezien heb. Eén van de betere horrorfilms van de laatste jaren..

3.5 sterren

Dat een film als deze waargebeurd is maakt het natuurlijk interessant was het niet dat ik de hele film het gevoel had naar een sentimentele, fictieve Hollywoodfilm te kijken. Het verhaal kwam niet heel erg geloofwaardig over, zo zit in het begin van de film alle leerlingen in die schoolhal de directeur op te jutten om een leerling te slaan terwijl iedereen zich op het einde helemaal afzette tegen de directeur door de orders die de directeur gaf niet op te volgen. Dat de Deense vlag op het einde gehesen werd ter overwinning hoefde voor mij ook niet, het gaf me het gevoel naar een Amerikaans feel-good filmpje te kijken.

Het acteerwerk viel nog wel mee, het mag dan misschien wel lijken dat Fritz nogal met tegenzin acteerde maar hij speelt nu eenmaal de rol van een tiener die het moeilijk heeft met bepaalde zaken. Hij is het lachertje op school, hij gedraagt zich volwassener dan zijn mede-studenten, zijn vader krijgt soms een inzinking, ... Verder vond ik dat de film wel mooie plaatjes afleverde, zo was het contrast tussen die blauwe heldere lucht en de geelgekleurde velden erg mooi, een filmpje dus voor een koude, regenachtige novemberavond. Ik twijfel tussen een 3 en een 3.5 maar voorlopig houdt ik het op 3 sterren.

3.0 sterren

Jules Dassin weet me opnieuw te verbazen met een visueel prachtige Film Noir die afsteekt tegen andere films binnen het genre. De Amerikaanse regisseur Dassin was eerder ook al verantwoordelijk voor Thieve's Highway, een film die ik vooral zo opwaardeerde vanwege zijn prachtige, onevenaarbare sfeer. Du Rififif chez les Hommes is niet veel anders, Dassin levert ook in deze film zeer mooie plaatjes af van een straatbeeld uit de jaren '50, ditmaal die van Parijs. Zijn films moeten het dan ook meer hebben van de visueel, knap geschoten scènes dan van het verhaal, hoewel het verhaal behoorlijk spannend en zelfs redelijk onvoorspelbaar was. Ondanks het feit ook dat de film ondertussen al door een hele hoop andere films nagedaan is, om die reden kon ik ook niet vermijden dat ik de hele tijd het gevoel had dat films als Lock, Stock and two Smoking Barrels hierop gebaseerd zijn. Verder verdient de muziekscore van Georges Auric ook wel aandacht, muziek die verfrissend en prachtig in de oren klinkt. Ook wel doordat de soundtrack van de meeste 'oudere' films niet veel voorstelt.

4.5 sterren

Eén van de grappigste, misschien wel de grappigste Amerikaanse film ooit gemaakt. Jim Carrey en Jeff Daniels zijn twee domme losers die van de ene hilarische situatie in de andere verzeild geraken en weten dat buitengewoon schitterend te spelen. Zowat elke dialoog die de twee hadden met elkaar was op z'n minst lachwekkend te noemen. aanrader!

3.5 sterren