Opinions

Fritz Lang bewees met deze film waarom hij geniaal is. Dat mensen de film afstempelen als overgedateerd snap ik niet, de film heeft in mijn ogen de tand des tijds juist erg goed doorstaan door het feit dat het verhaal zo tijdloos is. Oké, dat de film zich afspeelt in een andere periode maar dat deed geen afbreuk aan het verhaal.

Het meest positieve aan deze film vond ik het camerawerk, Fritz Lang koos er bijvoorbeeld voor om bij sommige shots alleen de schaduwen te laten zien van de personages. Zo ook van de moordenaar uit het verhaal waardoor Lang de kijker in het ongewisse laat over hoe de moordenaar er juist uit ziet. Ook camerashots die genomen zijn vanuit de lucht of van slechts een paar centimeters van de grond af. Cinematografisch was dit gewoon een zeer indrukwekkende film rekeninghoudend met de tijd waarin deze film gemaakt is.

Het verhaal was redelijk interessant en boeiend, al zaten er hier en daar scènes in die gerust wat ingekort mochten worden, maar Lang wist de kijker wel te betrekken bij datgene wat er gebeurd in de film. Ik vond Lorre niet zo goed acteren, ik stoorde me soms zelfs even aan het overacteren van hem, zeker op het einde in die kelder. Langs de andere kant was zijn monoloog over zijn hulpeloze toestand dan weer wel goed. Ook daar kwam trouwens het tijdloze van de film naar boven omdat het onderwerp nog steeds actueel is, men weet vandaag de dag nog altijd niet zo goed wat te doen met dit soort misdadigers. Het einde kwam wel onverwacht, ik had gedacht dat men nog zou zeggen welke straf de moordenaar zou krijgen in die rechtbank, in plaats daarvan zie je de rechter samen met andere leden plaats nemen. Het volgende dat je krijgt is 'ENDE'.

3.5 sterren

Redelijke thriller die van achter naar voor vertelt word, meestal zorgt dat voor een gebrek aan spanning aangezien je de uitkomst van het verhaal al aan de start van de film kent was het niet dat deze film meer poogt om de kijker te doen nadenken over het wat en hoe. Het grootste probleem dat ik had met deze film was dat de tijdsperiodes van de flashbacks gewoon veel te kort waren in tegenstelling tot bijvoorbeeld Irréversible, waardoor het nogal nodeloos ingewikkeld gemaakt werd. Verder stelde het visueel ook al niet veel voor, nogal standaard camerawerk, saai en nutteloos gebruik van zwart/wit tussenin, saaie settings en ga zo maar door. Ook de soundtrack is me niet bijgebleven (en dat heeft niets te maken met een slecht functionerende korte-termijn geheugen). Het acteerwerk was dan weer redelijk goed, zowel Guy Pearce als Carrie-Anne Moss zaten goed in hun rol en wisten het alsnog boeiend te houden. Matige film, al is het wel eens iets anders dan de meeste andere films.

3.0 sterren

De zoveelste duffe horrorfilm dat hier en daar wat schrikeffectjes bevat maar dat compleet vergeet eng te zijn. Reden daarvoor is dat dit weer 90 minuten kijken is naar een hoge berg opgestapelde clichés. Links en rechts werd er zelfs wat 'gepikt' uit films als The Birds, The Amityville Horror en een zooi Japanse horrorfilms, aan originaliteit een duidelijk gebrek dus. Neem verder het matige acteerwerk en de soms wat zwakke effecten en dit is duidelijk tijdverspilling.

1.5 sterren

Het idee om James Bond in de ruimte te zien sprak me wel aan dus besloot ik om deze Bond ook maar eens een kans te geven. Voor één keer heb ik eens genoten van een Bond-film met Roger Moore, niet dat ik hem geen goede Bond vind, maar eerder omdat de films meestal wat saai en gedateerd aanvoelen. Gelukkig was dit de uitzondering op de regel.

Het verhaal begint al met een spectaculaire intro waarbij we ook meteen kennis maken met een badguy genaamd Jaws. Met zijn ijzeren gebit en lichaamsbouw is het één van de meest memorabele schurken uit de Bond-geschiedenis. Het verhaal blijft boeiend doordat er van locatie naar locatie gesprongen werd, zo gaat Bond van de VS naar Venetië en van Venetië naar Brazilië om vervolgens in de ruimte te belanden. Dat wordt mooi aangevuld met leuke achtervolgingen, gevechten, een makkelijk te volgen verhaallijn en een leuke bondgirl die vertolkt werd door Lois Chiles. Helaas zaten er toch ook wel erg irritante zaken in deze film. Zo vond ik Hugo Drax een weinig memorabele badguy, was Richard Kiel soms wat vervelend en gemaakt aan het acteren als Jaws (en dan heel dat dom liefdesverhaaltje erbij..) en waren de lasergevechten te lachwekkend voor woorden. Soundtrack was dan weer wel goed en soms werden er ook mooie beelden geschoten van de ruimtescènes.

Er zitten trouwens ook nog enkele verwijzingen in naar andere films, zo zei Roger Moore toen hij de Chinees Chang door het raam gooide (waarbij Chang in een piano belandde): 'Play it again, Sam', een verwijzing naar Casablanca. Ook wat de scènes in de ruimte betreft zijn er gelijkenissen met andere sci-fi films, zo lijken de shots dikwijls op die van 2001: A Space Oddysey. Vermakelijk maar weinig bijzonder..

3.0 sterren

May we not believe as we choose and allow others to do the same?

Uitstekende anti-oorlogsfilm met James Stewart. Speciaal aan deze film is dat het de eerste Hollywood-prent is waarin kritiek gegeven werd op het Nazi-regime in Duitsland, en dit nog voor de aanval op Pearl Harbour. We zien in deze film het lieflijke gezin van een gerespecteerde professor die zijn 60e verjaardag viert. Alles wijst erop dat het gezin nog een mooie toekomst tegemoet gaat. Maar dan gebeurt het, Hitler wordt door President Hindenburg aangesteld als rijkskanselier en Duitsland verandert in een strenge politiestaat waarin niet-Ariërs onveilig zijn. Sommige gezinsleden lijken te worden gebrainwasht door het nieuwe regime en beginnen zich te keren tegenover de professor en vriend des huizes Martin. The Mortal Storm kent daardoor een redelijke portie drama wat overigens in contrast staat met de prachtige beelden van ondersneeuwde bergdorpen. Uitstekende film met een nog jonge James Stewart.

3.5 sterren

Een film die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg, sterker nog, dit is een waar meesterwerkje. De jaren '30 en '40 heb ik tot nu toe altijd wel al ervaren als het meest fascinerende filmtijdperk. Dat komt omdat de eerste geluidsfilms, de eerste (vroege) technicolor-films, en natuurlijk talloze filmklassiekers afkomstig zijn uit dit tijdperk. Daar tussen bevinden zich ook twee tijdloze meesterwerken van Frank Capra, namelijk: It's a Wonderful Life en Mr. Smith Goes to Washington. Ik heb gelezen dat de film heel wat stof deed opwaaien in politieke kringen en ik kan me daar wel iets bij voorstellen aangezien de film zeker ook de corruptie van bepaalde (fictieve) senatoren in beeld brengt. Als je dan ook nog eens weet dat vele kijkers een film als deze spiegelen met de realiteit...

Ik kan best wel begrijpen waarom sommige mensen kritisch zijn tegenover deze film aangezien de film een makkelijk slachtoffer is om af te kraken vanwege zijn ongeloofwaardigheid en feel-good sfeertje. Ik heb voor één keer niet gelet op zulke zaken en heb gewoon genoten van deze film want deze film is bijzonder genietbaar. Ik had bij het zien van de eerste scènes ook verwacht dat het weer zo'n complex, oninteressant filmpje ging worden over politiek. Wat was ik blij dat ik er zover naast zat, de film voelt minder gedateerd aan dan de meeste andere films uit de jaren '30 en '40 en was gewoon niet overdreven ingewikkeld. Het acteerwerk van de onzelfverzekerde en naïeve Jefferson Smith was uitstekend, hij zetten zijn personage leuk neer. Het laatste half uur waarbij Smith zijn pleidooi houdt en als een gladiator vecht voor een wetsvoorstel in de senaat, was spannend, leuk, en verre van vervelend of oversentimenteel.

Frank Capra.. een regisseur waar ik in de toekomst nog veel films van ga zien, hij stijgt in elk geval aardig in mijn achting als regisseur. Ik hoop nog meer van dit soort films te zien...

4.5 sterren

Leuk om eens gezien te hebben maar goed was hij verre van. Vooral het acteerwerk was weer enorm slecht, gewoonlijk erger ik mij daar niet zo aan bij films uit de prille jaren '30 maar bij deze film viel het toch wel wat harder op dan bij andere films binnen het tijdperk dat de acteurs het niet gewoon waren om in een film te spelen. Zo acteerden ze wel erg braafjes, zegden ze hun tekst van buiten op en leek het wel alsof ik naar een theatervoorstelling aan het kijken was. Alleen Boris Karloff kon me nog wel redelijk bekoren als de mummy Im-Ho-tep, maar hij zet dan ook wel meerdere horror-iconen goed neer. Spanning was ook in geen velden te bekennen, alle handelingen waren dan ook verschrikkelijk saai. De remake uit 1999 is duidelijk stukken beter dan het origineel..

1.0 sterren

I caught the blackjack right behind my ear. A black pool opened up at my feet. I dived in. It had no bottom. I felt pretty good - like an amputated leg.

Een Film Noir pur sang die niet alleen een ronduit geniaal script heeft maar ook visueel zeer sterk te noemen is. Powell schittert in een prachtig dedectiveverhaal dat bol staat van spannende wendingen en zeer sterke dialogen, zo krijg je net als in de Film Noirs van Billy Wilder heel wat scherpe en cynische one-liners voorgeschoteld in de vorm van voice-overs, iets wat in dit genre uitermate goed werkt. Ik had mijn recensie dan ook met vele andere quotes van Powell kunnen beginnen ('Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on. ).

Powell zelf speelt zijn rol dus schitterend en kan naar mijn mening op tegen Humphrey Bogart die de gelijknamige hoofdrol van 'private eye' Philip Marlowe in The Big Sleep vertolkt. Bogart is naar mijn mening ietsje memorabeler doordat hij meer zelfzekerheid afstraalt dan Powell maar als het op de rol van Phillip Marlowe aankomt vond ik Powell toch nog beter in die rol zitten. Ik vond Bogart dan weer beter als Hammett's Sam Spade in The Maltese Falcon, hoewel de film (ook door John Huston geregisseerd) wat te lijden had aan een te hoog tempo voor een zulk complex verhaal. Maar ik kan Edward Dmytrik als regisseur dan ook iets meer waarderen dan John Huston, vooral omdat Dmytrik op visueel vlak ook zeer hoog scoort. Het camerawerk was briljant, vooral omdat Dmytrik veel probeert met de camera en dat was er ook wel aan te zien. Zo krijg je te zien hoe Powell het strandhuis binnenwandelt en met een zaklamp rond heel het huis schijnt waarbij je de ganse tijd het gevoel hebt dat je iemand te zien gaat krijgen. Ook de mooie, symmetrische shots van Marlowe en Moose die een café binnenwandelen of de zwart-wit contrasten in het strandhuis zijn erg vakkundig te noemen. Ook Marlowe's droom was origineel, door simpele montage trucjes werden beelde vager gemaakt of werd er gespeeld met surrealistische beelden.

Verder had deze film alles wat een Film Noir nu net een Film Noir maakt: geen enkele scène passeert zonder een opgestoken sigaret, de regenjassen, het gespeel met schaduwen, de plotwisselingen op het einde, de dialogen, de sfeer, alles was perfect.

4.5 sterren

That's the story of my life. I'm always where I shouldn't be. I'm also not where I ought to be. Ever since Adam, Man's been crying, 'Where am I?'

Zeer verzorgde Noir over een complexe moordzaak waarbij het Harvard University als hulp ingeroepen word. Vooral interessant daarbij is om te zien hoe men in 1950 zo'n onderzoek met een autopsie aanpakte, een tijd waarin nog geen computers bestonden om schedels aan personen te linken, het zou bijna een jaren '50 versie kunnen zijn van tv-series als 'Bones' of 'CSI'.

Ik was bijzonder aangenaam verrast door deze film gezien het lage gemiddelde op de site. Het hele politie-onderzoek was zeer vermakelijk en verveelde letterlijk geen moment, mede door de interessante personages en het gegeven van een onschuldig iemand die moet opdraaien voor een moord. Heel interessant daarbij was niet alleen de reacties van de vrouw van het onschuldige personage en de manier waarop ze haar man alsnog probeerde te redden van de elektrische stoel maar ook de reactie van de man die zijn verhaal verdraaide om aan zijn reputatie te denken of enige verdachtmaking van zich weg te schuiven. De cast bestond duidelijk uit zeer goede acteurs, zo is er Jan Sterling (Vivian Heldon in de film) die eigenlijk alleen maar in het eerste kwartier te zien is maar die haar rol heel overtuigend neerzette. Bruce Benett ken ik nog van Dark Passage en Treasure of the Sierra Madre waarbij hij de hoofdrollen met Bogart deelde, ik heb hem ook altijd al een goed acteur gevonden. Sally Forrest was verder ook een leuke verschijning en Elsa Lanchester vond ik dan weer irritant acteren als Mrs. Smerrling (al heeft dat ook wel te maken met haar rol). Aanrader.

3.5 sterren