Opinions

Leuk wegkijkfilmpje van de gebroeders Weitz die ons een paar jaar eerder ook al American Pie brachten, al ligt de humor er hier minder dik op en bevat de film heel wat drama.

Hugh Grant zet hier een rol neer die hem op het lijf geschreven leek te staan, zo speelt hij de 38-jarige vrijgezel Will die geen verantwoordelijkheden heeft en die op royalities leeft en dus niet moet werken om het breed te hebben. Dat leven wordt verstoort door een andere, veel jongere acteur, Nicholas Hault die het leven van Will drastisch verandert. Opvallend aan deze film is dat alles netjes, modern oogt, het Londense vrijgezellenleven komt hier goed uit de verf. De Weitz broers beweren ook hun inspiratie voor hun films dikwijls bij Billy Wilder te halen en in deze film hebben de soms wat cynisch klinkende voice-overs veel weg van die uit Double Indemnity en Sunset Boulevard. De humor was overigens ook niet slecht, toch regelmatig dat ik wel om de situaties kon lachen. Maar de film was helaas te voorspelbaar en de situaties waren dikwijls nogal ongeloofwaardig, verder was het allemaal weinig hoogstaand en niet memorabel genoeg om er echt een hoge score aan te geven.

2.5 sterren

I'm on my way back to the top, and if it takes a deal with a crooked sheriff, that's alright with me! And if I have to fancy it up with an Indian curse and a broken hearted wife for Leo, then that's alright too!

Wow.. het lijkt er wel op dat alles wat Billy Wilder aanraakt in goud veranderd want ik heb me opnieuw ten zeerste vermaakt met een klassiek meesterwerk van hem. Goed ook dat deze film eerst onder drama geplaatst word en dan pas onder Film Noir want dat laatste was hier misschien wel wat minder te bespeuren. Kirk Douglas speelt hier schitterend de rol in van Charles Tatum, een mediaverslaafde journalist die inspeelt op een ramp die zich heeft voorgedaan waarmee hij duizenden ramptoeristen kan lokken. Interessant ook om te zien hoe snel mensen zich laten omkopen en hoe corrupt zo'n 'press'-wereldje kan zijn. Het acteerwerk van de vele bijrollen was niet bijzonder goed maar wel duidelijk met plezier gespeeld, zoals de corrupte sheriff of de concurerende journalisten. Duidelijk een zeer corrupt wereldje..., zelfs de hoofdrolspeelster, Lorraine (gespeeld door Jan Sterling) was niet iemand die zich zomaar liet doen. Een uitstekende mix van Drama en Film Noir..

4.5 sterren

Aangrijpende, grimmige Noir over een ex-soldaat uit WOII met de naam Parkson (Robert Ryan) die nog een openstaande rekening te vereffenen heeft met de ex-medesoldaat Frank (Van Heflin) omwille van wat er gebeurt is in een nazi-concentratiekamp enkele jaren geleden. Fred Zinnemann slaagt erin om je als kijker benieuwd te maken naar het wat en waarom, vooral doordat je gedurende het eerste kwartier niet goed weet waarom Frank door Parkson gevolgd word, daar krijg je dan stelselmatig een antwoord op. Ook wel knap dat je het verhaal langs twee kanten leert kennen waardoor je niet alleen voor Parkson sympathie krijgt, maar ook voor Frank. Robert Ryan zet zijn rol weer ijzersterk neer en hoefde voor niemand onder te doen, Van Hefling daarentegen zette zijn rol ook niet slecht neer maar moest toch onderdoen voor Ryan. Hoewel ik de scène in die verkeerstunnel wanneer Frank aan het randje van waanzin te staan komt en de scènes waarin hij nogal 'down' rondwandelt ook wel erg sterk vond. Verder valt over het visuele aspect van de film ook weer geen kwaad woord te zeggen, er werd weer knap gespeeld met schaduwen.

4.0 sterren

Humphrey Bogart en Katharine Hepburn samen in een technicolor-film. Ondertussen is dit al weer de vierde film van John Huston die ik te zien krijg en de achtste film met Bogart in de hoofdrol. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat de combinatie Huston - Bogart niet zo goed werkt, Bogart acteerde het minst overtuigend bij films als Key Largo en The Maltese Falcon, The Treasure of the Sierra Madre daarentegen viel nog redelijk mee. Dit is eigenlijk de eerste film van John Huston waarin Bogart (naar mijn mening) zeer goed acteert, de oscar die hij won voor zijn rol in deze film is dan ook meer dan terecht. Feitelijk speelt hij zijn rol alleen in Casablanca nog beter.

Het verhaal was leuk maar nu ook niet om te zeggen speciaal. Op zich was een leuke road trip door de oerwouden van Afrika met een aantal spannende momenten. Ook de liefde die er ontstaat tussen Bogart en Hepburn naarmate het verhaal vordert is leuk te volgen, maar zoals al eerder gezegd was het allemaal niet echt hoogstaand. Natuurlijk was de spanning en de chemie tussen beide personages ook wel te danken aan twee van de meest schitterende acteurs, Bogart en Hepburn speelden de sterren van de hemel.

3.5 sterren

Mijn 500ste stem gaat dus naar deze film.

Na eerder al Pantserkruiser Potemkin te hebben gezien van Eisenstein was ik benieuwd wat voor films hij nog gemaakt heeft, dus ben ik in aanraking gekomen met deze. Opvallend aan films van Eisenstein is dat hij op een verbluffende manier massataferelen verfilmd, zo had je in Pantserkruiser Potemkin de prachtige trappenscène en heb je hier de reusachtige veldslagen. Er zit zelfs één erg mooi shot in deze film, wanneer je aan de horizon een hele grote groep ridders ziet aanwandelen.

Natuurlijk zijn we vandaag de dag wel wat meer gewoon geraakt wat betreft Middeleeuwse gevechten of slagvelden in het algemeen, kijk maar naar Kingdom of Heaven of 300, gevechten die er vele malen beter uitzien. Maar deze film is dan ook wel benadeeld doordat hij uit de jaren '30 afkomstig is en doordat het gebruik van special effects als cgi nog niet bestond. Toch waren er wel een aantal zaken die ik echt miste: geluidseffecten van kletterende zwaarden en bloed.

Het verhaal vond ik nogal overdreven heroïsch, zoals we dat bij onze hedendaagse films helaas wel vaker voorgeschoteld krijgen (kijk maar naar Braveheart). Aan de ene zijde staat hier een verdeeld Rusland dat zich verenigt, 'de wapens neemt' zoals ze dat in de film noemen, tegen de vijand. Dit gebeurt onder leiding van Prins Aleksandr die gehaat blijkt te zijn in Novsgorod. Aan de andere kant krijg je de Duitsers (Tseutonen) die blijkbaar nog niet genoeg hebben met hun eigen gronden thuis en daarom maar wat willen uitbreiden op barbaarse wijze, ten koste van de arme Russen. Bij de film Braveheart had ik mezelf daar nogal redelijk aan geërgerd omdat dat zwart-wit gegeven van goed en kwaad nogal cliché overkwam. In deze film maak ik me daar niet zo druk om, omdat het een film is uit '38 en eigenlijk nog nergens echt op gebaseerd was. Er is wel iets dat ik precies gemist heb of wat niet duidelijk wordt gemaakt: waarom werd Aleksandr gehaat in Novsgorod?

Het acteerwerk viel nog beter mee dan ik oorspronkelijk gedacht had. De soundtrack was wat ouderwets en in het begin krijg je patriotistisch liederen waarin men arbeid en het vaderland verheerlijkt. Het einde was wel behoorlijk sfeervol..

3.0 sterren

Ik had hier niet veel meer verwacht dan een clichématig, oversentimenteel filmpje over een vliegtuigramp maar de film heeft toch overdonderd, ik kan zelfs gerust stellen dat het lang geleden is dat ik nog eens met zoveel spanning naar een film keek. Ik heb wel iets met dit soort rampenfilms, elke keer als ik een film als deze zie zit ik te denken aan wat ik zou doen in een dergelijke situatie waardoor ik enorm betrokken geraak bij de personages in de film, dat was ook al het geval in andere waargebeurde rampenfilms als Adrift en United 93, al vond ik deze nog wel een stuk sterker.

In het begin had ik verwacht dat dit een standaardfilmpje ging worden, maar de film heeft toch wat meer te bieden dan dat. De film kent een simpele lineaire verhaalopbouw en standaard camerawerk maar de soundtrack en vooral het acteerwerk was boven verwachting uitstekend. Het verhaal werd nergens te oversentimenteel en kwam realistisch over, dus geen Amerikaans patriotisme met iemand die de 'held' wil uithangen zoals je dat wel vaker tegenkomt bij dit soort films maar gewoon een film die een realistische reconstructie neerzet van waargebeurde feiten. Het valt nog het beste te vergelijken met United 93, ook zo'n film die je op het puntje van je stoel brengt doordat het allemaal zo huiveringwekkend realistisch is, Flight 93 was dan weer zo'n voorbeeld van hoe dat het niet moet. Om toch ook iets negatiefs aan te geven: wat meer karakteruitdieping had voor een hogere score kunnen zorgen..

Hier valt dus weinig op aan te merken, topvermaak..

3.5 sterren

Enorm geslaagde anti-oorlogsfilm en een uiterst interessant stukje geschiedenis ook. Iets waar deze film zeer goed in slaagt is om de waanzin van de eerste Wereldoorlog weer te geven, zo zijn de verschrikkingen van WOI uitzonderlijk realistisch in beeld gebracht en luidt de boodschap dat oorlog voeren geen nut heeft. Dat het belangrijker is om te leven dan om je 'vaderland' te dienen. Dat alles wordt knap in beeld gebracht met een boeiend verhaal, zo krijg je te zien hoe een Duitse leerkracht studenten overhaalt om mee oorlog te voeren en hoe ze voor het eerst kennismaken met een bombardement, ook het verhaal op zich over de vriendschappen die ontstaan tussen de soldaten is aardig om te volgen. Ook zitten er een aantal memorabele beelden en scènes in de film, zoals die handen die om de prikkeldraad bleven hangen terwijl de rest van het lichaam ontploft is of de eindscènes met de vlinder of de combinatie van het beeld met die soldatengraven en het beeld van de soldaten die ten strijde trekken, een zeer geslaagde overlapping, ik was er zelfs even stil van na de film..

Voor een film uit 1930 was het acteerwerk overigens ook goed en was de film ook zeer controversieel, zeker omdat de anti-oorlogboodschap er vingerdik op lag. De film is na bijna 80 jaar nog steeds actueel te noemen en het is ook duidelijk dat er niemand in het einde van de jaren '30 nog rekening hield met die boodschap.

Zoals Apocalypse Now de waanzin van de Vietnamoorlog in beeld bracht, zo deed All Quiet on the Western Front dat met de eerste Wereldoorlog.

5.0 sterren

Zwaar teleurstellende remake op een meesterwerk uit 1930. Waar het origineel zeer sfeervol en vooruitstrevend was voor zijn tijd, kwam deze versie sfeerloos en hopeloos gedateerd over, sterker nog, ik vond de versie uit 1930 er stukken beter uitzien dan deze. Het acteerwerk was beneden de maat, de soundtrack stelde niet veel voor, het camerawerk was heel standaard en de slagvelden waren in de originele versie veel professioneler in beeld gebracht. En dat voor een remake die bijna 50 jaar later gemaakt is dan het origineel.

Ook miste bepaalde scènes hun kracht in deze remake, zo krijg je ook hier te zien hoe Paul Baumer na een lange tijd zich in de loopgraven te hebben begeven, een revalidatieverlof krijgt. De scènes van zijn thuiskomst, zijn conversatie met zijn chauvinistische leekracht e.d. missen hier hun kracht. In het origineel zie je hoe Baumer de klas binnenwandelt van zijn leerkracht en een conversatie voert met hem waar de leerlingen bijzitten en hem en de leerlingen duidelijk maakt dat de hele oorlog uiteindelijk één grote waanzin is en dat ze in de loopgraven niets anders doen dan proberen in leven te blijven, daarbij krijg je als kijker de reactie te zien van de leerlingen die Baumer uitfluiten. In deze versie is het een privégesprek tussen de leerkracht en Baumer zonder de leerlingen en was de 'speech' van Baumer minder indrukwekkend.

Ook het einde was veel krachtiger in het origineel: de eindscène met Baumer die met zijn hand naar een vlinder reikt deed me veel meer dan de scène met Baumer die een tekening van een vogel maakt en een headshot krijgt. Ik vond ook de overlapping van soldaten die naar het front trekken en de soldatengraven een knap eerbetoon in het origineel, in deze remake volgde na de eindscène gewoon meteen de eindcredits.

Eén van de meest teleurstellende remakes die ik ooit zag, maar zelf al was dit geen remake had ik de film dezelfde score gegeven aangezien dit zo'n typisch voorbeeld is dat niet alle oorlogsfilms per definitie goed zijn. Een film om snel te vergeten..

1.5 sterren

Si tu historia acabó bien, explícalo en el canal de "amores". Si acabó mal, explícalo en "perros"

Amores Perros is het eerste deel van drie soortgelijke films, geregisseerd door één van de beste regisseurs die Mexico ooit gekend heeft, namelijk: Alejandro González Iñárritu. De twee vervolgen uit dit meesterlijke drieluik zijn 21 Grams en Babel, al zal blijken dat dit regiedebuut ook meteen zijn meest aangrijpende film zal zijn.

De films van Iñárritu hebben slechts één verhaalelement gemeen met elkaar, de films zijn namelijk altijd onderverdeeld in verschillende subverhalen die door één enkele gebeurtenis met elkaar verbonden zijn. Die gebeurtenis is meestal de aanleiding van een kettingreactie aan dramatische gevolgen die het verloop van de hele film zowel ervoor als erna bepaald. Iñárritu doet dat trouwens op een enorm ingenieuze manier, hij laat de kijker nogal dikwijls in het ongewisse.

De film bevat dus verschillende subverhalen, drie om precies te zijn die allemaal handelen over het leed dat de mens moet verwerken gedurende zijn leven. Het eerste verhaal gaat over een jonge kerel die zijn hond laat meedoen aan hondengevechten omdat hij merkt dat er geld bij te winnen valt. Die hond zal trouwens ook nog van belang zijn voor de gevolgen van een ander mensenleven. Het tweede verhaal, dat gaat over een model dat aan het begin van haar carrière staat, vond ik net iets minder interessant, al zitten ook daar behoorlijk sterke scènes in. Het derde verhaal over die oude man die zijn vrouw en kinderen achter gelaten heeft vond ik uiteindelijk toch het interessantste. De film kent een paar prachtige, dramatische scènes waarbij ik echt meevoelde met de personages, een voorbeeld is de scène waarbij Octavio op Suzanna aan het wachten is aan die bushalte, enorm sterk geacteerd van Gael Garciá Bernal in die scène, hij wist de kijker er helemaal bij te betrekken. Verder ook nog andere prachtige dramatische scènes, waaronder dat billboard met Valeria dat plaatsgemaakt heeft voor een informatiebord met 'te huur' op. Zo kan ik nog wel wat voorbeelden aanhalen..

Bij momenten was er een erg mooie dramatische soundtrack die nergens het verhaal oversteeg maar wel voldoende sfeer meegaf. Acteerprestaties waren zoals ik al eerder aanhaalde zeer sterk, verder is er nog weinig aan toe te voegen, aanrader!

5.0 sterren

Iedere keer wanneer je een film slecht vind krijg je er toch weer eentje voorgeschoteld die toch nog dat ietsje slechter is. Dramatisch slecht van begin tot eind, de clichés worden zodanig opgestapeld dat het bijna lachwekkend wordt en je jezelf afvraagt of ze het niet expres doen. En weeral dat stereotype groepje jongeren: het blondje, een neger met legerkledij aan, een goedkope kopie van Steve Stifler, een hoofdpersonage dat de anderen wijst op wat mag en niet mag, een nerd, ... gewoon verschrikkelijk. Toen dat die Mummy tot leven kwam wist ik genoeg want als dit niet de meest onrealistische en lelijkste, stereotype mummy is die ik ooit zag dan weet ik het niet. Verder wil ik er geen woorden meer aan vuil maken.

0.5 sterren

Uitstekende misdaadfilm van Michael Curtiz, dezelfde regisseur die van Casablanca een meesterwerk maakte. Al haalt deze film dat niveau niet, toch is dit ook weer een ijzersterke film die veel minder gedateerd is dan het jaar (1938) doet overkomen.

De film kent een mooi, tijdloos misdaadverhaal waarin een onwaarschijnlijke vriendschap tussen een pastoor en een crimineel centraal staat. Die twee hoofdrollen worden voortreffelijk gespeeld door James Cagney die echt het gezicht heeft van een misdadiger en Pat O'Brien. En natuurlijk zijn er ook nog een paar schitterende bijrollen weggelegd voor Humphrey Bogart (die hier nog een opvallend kleine rol heeft i.v.m. zijn volgende films), Ann Sheridan en The Dead End Kids. De film behandelt op een uitgebreide manier een aantal morele waarden door het contrast tussen een pastoor en een crimineel. Beide oefenen ze hun invloed uit op een groepje tieners. De pastoor (Connolly) wilt de minderjarigen van straat hebben om hen te laten basketten, terwijl de crimineel (Rocky) de kinderen op een negatieve manier beïnvloed. Wat het nog interessanter maakt is het feit dat Connolly en Rocky van kinds af aan bevriend zijn met elkaar.

Een klein meesterwerkje in het misdaadgenre dat toch echt een plek verdient in de top 250.

4.5 sterren

Gisteren was het dan zover, ik heb Apocalypse Now voor het eerst mogen aanschouwen op Blu-Ray. Dé film waarbij ik het meest uitkeek naar een Blu-Ray release. Ik heb speciaal gewacht tot de omstandigheden goed waren om volop van deze surrealistische ervaring te mogen genieten. Zo was ik gisteren eens een avond alleen thuis zodat ik niet gestoord zou worden, was het regenachtig buiten, heb ik net een grotere Full HD - televisie gekocht met een 5.1 surround setje en was het alweer bijna twee jaar geleden dat ik de Redux-versie voor het laatst zag. Ik heb in tussentijd alleen de bioscoopversie nog twee keer gezien, één keer op VHS en een andere keer in de bioscoop (Cinematek in Brussel).

Maar voor ik begon aan mijn herziening van deze film, heb ik ook nog de film The Doors gezien van Oliver Stone. Reden daarvoor is dat Jim Morrison's leven wel paste bij deze film. Morrison maakte met zijn band The Doors psychedelische blues/rockmuziek in een tijd dat de Vietnamoorlog al enkele jaren bezig was en dat de meningen van de Amerikaanse bevolking erover verdeeld geraakte. Mensen begonnen in te zien dat het voeren van een oorlog op een voor hun totaal onbekend terrein totale waanzin was. Verder waren The Doors (net als The Rolling Stones en Jimi Hendrickx) ook populair bij de Amerikaanse soldaten die vochten in de V'namoorlog. Er bestaat ook geen muziek die beter de wanorde van deze oorlog beschrijft dan die van The Doors. Francis Ford Coppola heeft dit natuurlijk goed opgemerkt en dan ook enkele van hun bekendere hits gebruikt om de absurde sfeer in de film sterk te benadrukken. Iets anders wat Morrison's leven en deze film gemeen hebben is het poëtische. Morrison heeft niet alleen sterke, surreële lyrics geschreven voor de muziek van The Doors, hij heeft ook enkele gedichtenbundels uitgebracht. Daarnaast was Morrison ook geniaal in het improviseren van gedichten en het spelen met taal. Het poëtische in Apocalypse Now zit 'm in het personage dat Marlon Brando speelt, namelijk Kolonel Walter E. Kurtz. Een fictief personage dat op vlak van oorlogvoering veel betekent heeft voor zijn land en daarvoor ook veel decoraties gekregen heeft, maar de Vietnamoorlog heeft van hem een andere mens gemaakt. Kurtz verandert in een persoon die zijn dagen doorbrengt met het vertellen van waanzinnige verhalen en gedichten die zeer filosofisch getint zijn, op een plek diep in de jungle nabij Cambodia waar hij vele volgelingen heeft uit de lokale bevolking.

Na het zien van The Doors heb ik mezelf een glas whiskey ingeschonken en de Blu-Ray opgezet om te genieten van één van men favoriete films in high definition. Apocalypse Now begint met de psychedelische plaat The End en het geluid van overvliegende helikopters. Tijdens die intro zie je vanop een kleine afstand de wouden van Vietnam in slow-motion gebombardeerd worden zonder dat de camera beweegt. Die eerste drie minuten van de film zijn dan ook zo sfeergevend dat je al meteen in de film gezogen wordt. Wat volgt is de overgang naar het centrale personage in het verhaal, Captain Benjamin Willard, gespeeld door Martin Sheen die zich tijdens R&R in een goedkoop hotelletje in Saigon bevind. Al snel wordt duidelijk gemaakt dat Willard iemand is die vanalles al meegemaakt heeft in de oorlog. De scène waarin hij overmatig cognac drinkt in de hotelkamer schijnt (volgens de docu: Hearts of Darkness) niet gespeeld te zijn, Martin Sheen scheen echt stomdronken te zijn. Na deze introductie wordt Captain Willard meegenomen door twee soldaten naar Nha Trang waar hij een missie voorgeschoteld krijgt, een ongebruikelijke missie zo blijkt al snel. Willard krijgt namelijk opdracht om een Amerikaanse kolonel uit te schakelen die niet meer bij zijn gezond verstand is. Wat daarna volgt is een surrealistische trip langs de Nung-rivier naar het hart van de jungle, waar Kurtz zich zou schuilhouden. Captain Willard maakt die trip niet alleen, hij krijgt daarbij de hulp van een paar soldaten: Lance, Clean, Chef en Chief. Tijdens hun trip komen ze langs een aantal locaties die de waanzin van de Vietnamoorlog alleen maar benadrukken, het hoogtepunt is wel de laatste Amerikaanse post on de Nung-rivier waar er complete chaos en er geen commanding officer is.

Eén van mijn favoriete scène's begint nochtans voor dat de missie echt van start gaat, namelijk de ontmoeting tussen Captain Willard en Kolonel Bill Kilgore en de daarop volgende helikopteraanval. Bill Kilgore is één van de meest memorabele personages uit de film, hij heeft een obsessie voor surfen en deinst er niet voor terug om tijdens een luchtaanval op een door 'Charlie' (Vietcong) ingenomen dorp zijn soldaten te laten surfen. Hij heeft bij de ontmoeting met Willard dan ook meer oog voor Lance aangezien Lance een bekende surfer is uit Californië. Verder is Kilgore typisch zo'n personage dat zeer zelfverzekerd overkomt en waarbij je weet dat er hem niets zal overkomen. De helikopteraanval is voor mij wel één van de hoogtepunten van deze film. De muziek die je op de achtergrond hoort met een oranje gekleurde lucht dat klinkt als een luchtalarm dat heel langzaam afgaat is bijzonder sfeervol. Wanneer de helikopters het kustdorpje bereiken gaat de muziek over naar de Walkürenrit (Ride of the Valkyries) van Wagner. De helikopters lijken daarbij de valkyries uit Wagners muziek te symboliseren. Eén van de bekendste one-liners uit de filmgeschiedenis bevind zich in de scènes waarin Willard, Kilgore en Lance geland zijn met hun helikopter en Kilgore op een gegeven moment zegt: Napalm, son. Nothing else in the world smells like that... I love the smell of napalm in the morning..

De film heeft dus het meeste weg van een surrealistische roadtrip met de Vietnamoorlog als setting. Het is een beetje zoals Willard op een gegeven moment zelf zegt in een voice-over: I was going to the worst place in the world and I didn't even know it yet. Weeks away and hundreds of miles up a river that snaked through the war like a main circuit cable plugged straight into Kurtz.. De film laat ook zien hoe de Amerikaanse soldaten ontsnapte aan de heimwee naar het thuisfront en de waanzin van de oorlog, zo zegt Lance op een gegeven moment dat hij acid genomen heeft en zie je hoe ze een joint delen met elkaar. Ook proberen ze zich zo goed mogelijk thuis te voelen door bijvoorbeeld het geven van een strand-barbecue. Een indrukwekkende surrealistische scène is wanneer Clean naar een tape luistert van het thuisfront, waarop te horen is dat zijn moeder en de rest van de familie, trots op hem zijn. Tijdens het luisteren naar de boodschap wordt Clean zonder genade doodgeschoten..

De cameravoering is prachtig, zo zijn de helikopterscène's enorm fraai in beeld gebracht en is de aanval op het Vietcongdorpje zeer overzichtelijk. Ook het camerawerk tijdens de dialogen en die op de Nung-rivier is zeer goed, Coppola heeft duidelijk oog voor hoe hij een bepaalde scène in beeld wil krijgen. Ook ben ik nog steeds onder de indruk van het kleurgebruik (dat vooral in de Blu-Ray goed te merken was) en het schaduwspel tijdens het meer filosofische gedeelte met Kurtz. Verder ben ik ook vol lof over het acteerwerk, met name Martin Sheen zet voor mij een uitstekende prestatie neer. Zijn rol van iemand die al een aantal zaken meegemaakt heeft en daardoor zelf niet meer zo stabiel overkomt is schitterend gespeeld. De voice-overs waren ook wel schitterend, ik ben sowieso wel te vinden voor voice-overs die een beetje cynisch klinken (doet me ook wat denken aan het film-noir genre waar dit soort voice-overs vaak in voorkomt). Marlon Brando was ook heel goed als Kolonel Kurtz, veel van wat hij zegt schijnt trouwens geïmproviseerd te zijn. Indrukwekkend vond ik vooral het verhaal over de afgehakte armen van kinderen die ingeënt waren. Droevig verhaal, maar ook de poëtische, filosofische monologen waren bij momenten indrukwekkend. Robert Duvall bewees verder ook waarom hij een uitstekend acteur is. Hetzelfde kan gezegd worden over de vele bijrollen: de genietbare rollen van Frederic Forrest en Sam Bottoms als resp. Chef en Lance. Laurence Fishburne, Harrison Ford en Dennis Hopper zijn ook nog het vermelden waard.

Apocalypse Now is een ervaring, een film die met elke herziening alleen maar beter lijkt te worden. Ook heb ik me nu in de 'Redux'-versie minder gestoord aan de toegevoegde scène's met de Playboy-bunnies en de Franse plantage. In tegendeel zelfs, ik vond het een goede toevoeging, de scène's met de Franse plantage liet ook goed zien wat de mening van buitenstaanders was op de oorlog. Verder ben ik ook van mening dat je deze film in goede omstandigheden moet zien (dus best niet op tv met om de 15 minuten een reclameblok).

5.0 sterren

Blijkbaar heeft ook het fantasiegenre last van clichés want zowat alles wat er in deze film gebeurde is al eens eerder gedaan geweest. Of het nu gaat over een slecht wezen van wie je de naam niet mag uitspreken of een held van buitenaf, alle typische fantasiepersonages zijn ook hier weer van de partij en natuurlijk hoort daar ook nog een slechte 'ouders-zoon' relatie bij. Verder zag het er allemaal wel behoorlijk kleurrijk uit, alsof Tim Burton op de regiestoel zat, alleen de animatie kan er niet meer mee door. De cast viel me redelijk tegen, ik had de stemmen van Madonna en Bowie dan ook niet herkend, Freddie Highmore daarentegen bewijst opnieuw dat hij over het nodige acteertalent beschikt. Wat de soundtrack betreft zit er overigens nog een (kleine) verwijzing in naar Pulp Fiction. Duidelijk een film voor de kleinsten.

2.0 sterren

People are being cheated, robbed, murdered, raped. And that goes on 24 hours a day, every day in the year. And that's not exceptional, that's usual. It's the same in every city in the modern world. But suppose we had no police force, good or bad. Suppose we had... just silence. Nobody to listen, nobody to answer. The battle's finished. The jungle wins. The predatory beasts take over.

John Huston is zo'n typische regisseur die bijna alleen maar films produceert die ik maar matig en overgewaardeerd vind. Films als Key Largo, The Maltese Falcon en The African Queen vond ik nog redelijk genietbaar maar daar was dan ook alles mee gezegd, The Treassure of the Sierra Madre was dan weer een verbetering. The Asphalt Jungle is de eerste film van John Huston die me meer dan zeer goed bevallen is.

Het verhaal gaat over een diamantroof georganiseerd door een professionele inbreker van Duitse afkomst die zeven jaar lang heeft nagedacht over de perfecte inbraak. Na zijn vrijlating vind hij al vrij snel een groepje van perfect gecaste criminelen die hun deel in de roof willen hebben. Vooral Sterling Hayden vond ik opvallend goed in zijn rol zitten, hij speelde de rol van een 'hooligan' die verliefd wordt op een vrouw die hem uit de nood helpt na zelf iets voor haar gedaan te hebben. Ook Angela (gespeeld door Marilyn Monroe) was een leuke, opvallende verschijning als het vriendinnetje van de veel oudere en rijke Allonzo Emmerich (Louis Calhern) die zijn vrouw bedroog voor haar. Verder vond ik ook Sam Jaffe een memorabel personage neerzetten als Doc, het personage dat de roof bedacht. De overige personages waren ook stuk voor stuk goed neergezet..

Het tempo van het verhaal was uitstekend, de film had met zijn twee uurs de perfecte speelduur waardoor het allemaal goed te volgen was. Neem daar ook nog zeer goede dialogen bij en een hoop goede one-liners en het mag duidelijk zijn dat The Asphalt Jungle een zeer vermakelijk heistfilmpje is..

4.0 sterren

Redelijke teleurstelling. De film doet nochtans een aantal zaken zeer goed, waaronder de prachtige fotografie van polderlandschappen en omgevingen. Die prachtige beelden werden ondersteund door een rustige soundtrack wat toch wel behoorlijk sfeerscheppend was, zeker ook omdat het tempo van het verhaal ook al niet zo hoog lag. Het toekomstbeeld wordt dus somber en afstandelijk geschetst, mensen leven in een - door de overheid gestuurde - maatschappij waarbij er niet mag gekeken worden naar het verleden. De makers van deze film maken het zich trouwens wel gemakkelijk door niet te veel technologische toestandjes in beeld te brengen (gsm's, auto's, ...). Op die manier blijft de kijker in het ongewisse over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, alleen de handscanners en de e-books maken duidelijk dat het gaat om een nabije toekomst. Het acteerwerk was tenenkrommend slecht, de acteurs wisten niet wat te doen met hun rol en kwamen weinig zelfzeker over. De filosofisch getinte dialogen en monologen kwamen dan ook niet echt overtuigend over. Verder leek het scenario platter te zijn dan een bierviltje, de film duurt dan misschien wel maar 80 minuten maar zelfs dan gebeurt er bitter weinig om je aandacht erbij te houden.

2.0 sterren

Een sentimentele, maar ongeloofwaardige film à la Oliver Twist over een weeskind dat zijn ouders probeert terug te vinden door middel van muziek. Over de ongeloofwaardig- heid struikel ik bij deze film niet zo hard aangezien het een drama is dat gewoon de bedoeling heeft om ontroerend te zijn.

Verder vond ik het verhaal af en toe een snelvaart nemen, zo sprong men nogal snel over van scène naar scène, bijvoorbeeld wanneer August op de muziekacademie zit lijkt hij er maar twee dagen les te volgen voordat de schooldirectie beslist om hem een symfonie te laten opvoeren voor duizenden mensen. Maar om een of andere reden paste het snelle tempo goed bij de film.

Al was de film hier en daar wat ongeloofwaardig, toch vind ik August Rush een spannend verhaal met een paar ontroerende scènes (wanneer August per toeval in aanraking komt met zijn vader en ze spelen samen gitaar) en memorabele personages (Robin Williams speelde met overtuiging zijn rol).

3,5 sterren

Fucking mind blowing!

Ik heb speciaal gewacht met Avatar te zien tot de hele heisa rond deze film een beetje over is, al blijken de meningen hier op de site nog steeds binnen te stromen (ik hoopte hier de 100ste mening te kunnen neerzetten ) en wordt er hier nog elke dag hevig gediscussieerd over de kwestie of Avatar een meesterwerk is of niet. Ik weet nu al dat ik mensen tegen de 'schenen ga schoppen' door te zeggen dat het toch maar een matige bedoening was. En het feit dat ik de film 'matig' noem heeft eerder te maken met het zwakke, clichématige verhaal dan de sublieme filmtechnische elementen die letterlijk 'one of a kind' zijn.

Laat ik eerst negatief beginnen zodat dat er al uit is, het verhaal waar ik eigenlijk al lage verwachtigen voor had stelde nogal teleur, het gaat hier eerder om een goedkope kopie van films als Pocahantas en Dances with Wolves dan om een origineel geheel, bijzonder jammer want met een uitstekend (en geloofwaardiger) verhaal had de film ook stukken hoger kunnen scoren, nu prijst er een teleurstellende '2.5 sterren' dat de film bijna alleen maar verkregen heeft door de verbluffende cgi en de bizar mooie landschappen van Pandora, zonder die effecten had ik hier een dikke onvoldoende gegeven. Maar zoals gezegd was het een verbluffende ervaring, soms leek het zelfs alsof je door het raam van een voertuig keek dat op die planeet aanwezig was. Verder was ook de actie overzichtelijk, is de wereld die Cameron schiep van een enorm mooie pracht, een mooi, kleurrijk geheel waarbij op de kleinste details gelet is. Zo oogt alles 3D, van de grote schepen tot de kleinste insecten. Het viel me ook op dat het contrast echt wel een verbetering is tegenover de vele 3D voorgangers, zoals Beowulf en My Bloody Valentine. Films die er nogal grauw en grijs uitzagen, Avatar is anders, het is de eerste film waarbij het me opviel dat de kleuren niet zoveel verschilden van een normale twee dimensionele film. Cameron is er dus uitstekend in geslaagd om de filmliefhebbers terug naar de bioscopen te lokken, in een tijd dat er illegaal gedownload word en dat mensen voor hun televisie een filmpje opzetten.

Deze film heeft filmtechnisch de verwachtingen dan ook helemaal ingelost. Ik durf zelfs stellen dat Cameron op vlak van driedimensionele effecten de grenzen weer aanzienlijk verlegd heeft. Van het panoramische camerawerk tot het uitstekende contrast, Cameron heeft er alles aan gedaan om de bioscoopbezoeker een unieke filmervaring mee te geven. Als ik alleen op de effecten zou beoordelen, dan zou ik hier een dikke 5 sterren aan geven. Maar als ik alleen op het verhaal beoordeel (wat voor mij toch nog altijd een stuk belangrijker is) kan ik er niet meer dan 1 ster aan uitdelen. Een compromis is dus de score hieronder.

2.5 sterren