Opinions

Ik had behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, ten eerste omdat de film in de top 250 staat en ten tweede, omdat die kerel bij FRS een hele uitleg van een kwartier zat te geven over hoe geweldig hij de film wel niet vond. Normaal vind ik een speelduur van 170 minuten nog niet zó extreem lang, zeker niet voor een oorlogsfilm aangezien dat bijna een standaard is voor het genre. Toch vond ik de film een bijzonder lange zit, maar het mag gezegd worden dat het wel de moeite waard was.

Het verhaal was heerlijk absurd, in het eerste uur van de film vond ik het zelfs wat té absurd, inclusief de humor. Mijn eerste reactie was dan ook niet helemaal positief, zo leek de humor niet aan mij besteed te zijn en begon ik me wat te ergeren aan de hoofdpersonages die geen 5 seconden hun mond wisten te houden. Al heb ik in die beginscènes toch wel enkele keren goed moeten lachen, wanneer Blacky daar op dat plein zat, een kat bij haar nekvel nam en daarmee zijn schoenen afveegde om die kat vervolgens terug weg te gooien. Ook die scène in dat theatergebouw met die dialoog tussen Natalija en die andere acteur, waarbij de Duitsers de hele tijd hun hoofden mee bewogen met de acteurs.

Het tweede deel was gelukkig van een veel hoger niveau, ik kreeg zelfs het idee dat van dan af het verhaal pas echt begon. Zo maakt de film een tijdsprong en zie je hoe Blacky en anderen in een kelder leven terwijl ze voorgelogen worden door hun beste vriend Marko. Vanaf dat stuk begint ook het dramagedeelte wat meer de overhand te nemen, hoewel Kusturica het niet kon laten om hier en daar toch nog een geslaagde grap te gebruiken. Humor en Drama wordt zelfs op een meesterlijke wijze vermengd met elkaar, ook in het derde en laatste stuk van de film. Zoals dat stuk waarbij Marko samen met Natalija verbrand werd in die rolstoel. Grappig daarbij was dat die rolstoel al brandend heel de tijd rondjes bleef rijden terwijl Blacky het vuur nog wou doven met zijn jas. Heerlijk sadistische scène.

Er zitten duidelijk een hele hoop leuke vondsten in deze film, ook wat montage betreft scoort deze film goed. Zo krijg je geregeld een zwart scherm voor je neus met een tekst erop, omringd door een sierlijke kader. Dit diende er vooral voor om de hoofdstukken van elkaar te scheiden of om er wat onzinnige uitleg in te zetten. Ook het gebruik van archiefbeelden (van WOII) om massataferelen aan te geven was een goede vinding. De personages waren (zoals ik eerder al aanhaalde) in het eerste stuk nogal vervelend doordat ze geen moment konden zwijgen, terwijl dat later in het verhaal aanzienlijk verbeterde. Wat deze film verder nog speciaal maakt is de soundtrack die voor het grootste deel uit het vrolijke getrompetter van een orkestje bestond...

Uitstekende, absurde film, jammer van dat eerste hoofdstuk..

4.0 sterren

Eindelijk heb ik nog eens de kans gekregen om deze film te zien, de laatste keer dat ik de film zag was ik nog te klein om het verhaal helemaal te begrijpen, dus wist ik nog maar vaag waarover de film ging, al kon ik me nog wel een aantal scènes goed herrineren, waaronder die van Falkor.

De wereld die Wolfgang Petersen crëert spreekt tot de verbeelding, al voelt de fantasiewereld Fantasia soms wat 'decor'-achtig aan, toch is het allemaal knap in beeld gebracht voor een tijd waarin er nog niet echt gebruik gemaakt werd van cgi. Het verhaal is gewoon zeer mooi en het principe van een krijger die op een queste gaat is al eeuwenoud. Als kind zal het verhaal natuurlijk wel spannender en enger overkomen dan als een volwassen mens die al redelijk wat films gezien heeft, en toch blijft het één van de beste fantasiefilms. De film had overigens van mij ook een beetje langer mogen duren, anderhalf uur is nogal kort voor een verhaal als dit. Verder vond ik de soundtrack (dat vrolijk openingslied) ook leuk klinken en opvallend goed bij de film passen, toch weer eens een heel andere soundtrack dan bij de meeste andere films binnen het genre. Als laatste vond ik dat dat jongetje Sebastian zijn rol goed speelde. Dik 4 sterren..

4.0 sterren

How do you shoot the Devil in the back?

Typisch zo'n film waar niet veel op aan te merken valt maar die me net niet voldoende vermaakt heeft om er meer dan vier sterren aan te geven. Weliswaar was dit een intelligente en vermakelijke film noir die me best goed beviel.

Het verhaal zit gewoon zeer goed in elkaar, zeker die plottwist op het einde zag ik niet meteen aankomen, maar al vanaf de intro wist ik dat ik te maken had met een uiterst kwalitatieve misdaadfilm die me deed denken aan de film noirs van 60 jaar terug. Niet alleen vanwege de goede dialogen en simpele opbouw van het verhaal maar ook vanwege het feit dat dit nog eens een film is waarbij maar weinig sprake is van special effects maar wel van acteerwerk wat in deze film ook van een hoog niveau was. De acteurs zetten namelijk stuk voor stuk een zeer goed personage neer, daarbij viel niet alleen Kevin Spacey op maar ook Gabriel Byrne die zijn rol opvallend goed speelde. Maar eigenlijk was de hele cast wel enorm goed want ook Stephen Baldwin en Benicio del Toro speelden schitterend, alleen Kevin Pollack vond ik iets minder memorabel. Wel een film waarbij je je aandacht moet houden..

4.0 sterren