Opinions

Ik heb zelden iemand zo zelfzeker zien acteren als Edward G. Robinson deed in deze film. De man wist werkelijk bij elke vraag wel het gepaste antwoord te geven, van zijn korte interview met een journalist tot zijn riskante ondernemingen in de rechtzaal. Jayne Mansfield had van mij dan weer wat meer screentijd mogen krijgen, zeer knappe vrouw. De rest van de cast deed het trouwens ook niet slecht, Nina Foch, Albert Dekker en Ellen Corby speelden hun rollen bijzonder goed. Onderhoudende en spannende Noir met een even spannende en verrassende ontknoping.

3.5 sterren

Dreams feel real while we're in them. It's only when we wake up that we realize something was actually strange.

Ik heb altijd gemengde gevoelens na het kijken van een Christopher Nolan-film. Aan de ene kant zijn zijn films altijd fascinerend genoeg om te blijven boeien, ondanks de nogal lange speelduur. Anderzijds zit ik met het gevoel dat er toch meer had ingezeten. Vooral de droomwerelden komen nogal saai en simpel over (ook de wereld die Cobb en Mal gecreëerd hebben), ik had de droomlocaties althans nog surrealistischer verwacht. Alleen de droomlocatie die Cobb en Ariadne maken aan het begin van de film waarbij ze met de natuurwetten spelen en het aardoppervlak als het ware buigt was wel bijzonder boeiend. Complex vond ik deze film alles behalve, enkel in het eerste uur moet je af en toe je aandacht erbij houden om de vreemde theoriën rond het dromen te begrijpen. Het einde daarentegen was makkelijk te volgen, vooral omdat de droomwerelden binnen de droomwerelden zeer verschillend waren. Maar het verhaal boeide wel: weinig tot geen overbodige dialogen, miljoenen dollars die geïnvesteerd zijn in CGI, interessant concept, interessante personages... Met een cast als die van Inception kun je verder ook moeilijk over slecht acteerwerk spreken, alleen Ellen Page leek me wat vreemd gecast. Wederom geen slechte film van Nolan maar ook weer geen meesterwerk.

3.5 sterren

Lang geleden dat ik deze nog gezien heb, dus heb ik maar de moeite gedaan om 'm nog eens te herzien.

Typisch voor films van Michael Bay en Roland Emmerich is dat de clichés, het Amerikaanse heroïsme en het sentiment vingerdik aanwezig zijn, alsof de Amerikanen de enigen zijn die deze planeet van een ramp kan helpen. De personages en de situaties waren ook lachwekkend, zo leek Bill Pullman in de verste verte niet geschikt voor de rol van president en leken de aliens zich alleen in de VS te bevinden, ook grappig dat de president niets van Area 51 afwist. Naast het verhaal krijg je voortdurend explosies en effecten te zien afgewisseld met stereotyp ogende aliens en een komische Will Smith die de over-zelfverzekerde piloot speelt. Jeff Goldblum speelt de rol die hij in veel films speelt, een ietwat eigenaardige wetenschapper (al is hij in de film gewoon een extreem slimme kabelexpert). Ook moeten de 'helden' een vrouw en een kind hebben om voor de nodige sentiment te zorgen. Het komt er uiteindelijk op neer dat de geloofwaardigheid van het verhaal na 20 minuten al weg is.

Maar het stoorde me eigenlijk allemaal niet, in tegendeel zelfs, ik heb best wel genoten van deze typische Hollywoodfilm en daarom geef ik de film toch nog een milde score, al is het niet zeker of ik de score nog gaan laten dalen:

2.5 sterren

My name is Lt. Aldo Raine and I need me eight soldiers. Eight Jewish-American soldiers. Now, y'all might of heard rumors about the armada happening soon. Well, we'll be leaving a little earlier. We're gonna be dropped into France, dressed as civilians. And once we're in enemy territory, as a bushwackin' guerrilla army, we're gonna be doing one thing and one thing only... killing Nazis.

Ik moet toegeven dat ik, voordat deze film uitkwam, nogal hoge verwachtingen had. Allereerst omdat Quentin Tarantino nog iets goed te maken had na het iets mindere Death Proof en ten tweede, omdat de reacties uit Cannes nogal redelijk positief waren. Dat verwachtingspatroon is behoorlijk naar omlaag gehaald door een aantal tegenargumenten op deze site, zo zou de film 'te praterig' zijn of 'teveel overbodige scènes bevatten'. Je zou jezelf uiteindelijk ook de vraag kunnen stellen in hoeverre het nog objectief is om een gehypte film van een bekende regisseur te beoordelen, aangezien je in zo'n geval altijd een verwachtingspatroon krijgt, of die nu negatief of positief is. De film zou waarschijnlijk ook door velen hier heel anders beoordeeld geweest zijn als dit het werk was van een onbekend regisseur.

Ik zal meteen beginnen met de sterkste kanten uit deze film en dat zijn de memorabele personages. Zowel Brad Pitt als Christoph Waltz schitterden in wat misschien wel één van hun betere rollen ooit beschouwd mag worden. Brad Pitt bewees zijn veelzijdigheid als acteur nóg maar eens en speelde de Amerikaanse luitenant met een soortgelijk accent met als enige doel om zoveel mogelijk Nazi's om te brengen. Christoph Waltz, een acteur die bij mij geen belletje deed rinkelen moest absoluut niet onderdoen voor Brad Pitt en zette zijn rol als 'Jewhunter' schitterend neer. Verder was ook het acteerwerk van de andere (bij-)rollen enorm genietbaar, zo vond ik Eli Roth gewoon goed als Donny Donnowitz, daarmee bewijst hij dat hij wel iets meer kan dan alleen regisseren. Verder nog goede rollen voor Mélanie Laurent, Michael Fassbender, Diane Kruger enzovoort. Tarantino bewijst in elk geval weer dat hij enorm veel uit zijn acteurs kan halen.

Het verhaal was gelukkig zeer vermakelijk, al kan ik de teleurstelling van sommige mensen nog wel begrijpen. Mensen die verwacht hadden dat de film terug een hoop nietszeggende dialogen zou bevatten worden teleurgesteld. Alle dialogen in deze film zijn van belang voor het verhaal, al zijn ze natuurlijk ook hier weer wat overbodig uitgesponnen door Tarantino wat ik als positief ervaar. Mensen die beweren dat de meeste scènes overbodig zijn kan ik minder goed begrijpen, aangezien ze allemaal toch van belang zijn voor de verschillende subverhalen. In eerste instantie kende de film een aantal spannende momenten, al zal later in de film duidelijk worden dat het verhaal het meer moet hebben van zijn over-the-top momenten dan van zijn spanning. Ook bevatte de film weer een dosis typisch humor die onmiskenbaar van Tarantino komt, zo bracht de film me toch dikwijls aan het lachen, zeker bij de stukken op het einde in die cinema: waarbij Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) Italiaans probeerde te praten en dat combineerde met zijn Amerikaans accent

De soundtrack vond ik naar maatstaven van een Tarantino-film al eerder neigen naar de zwakke kant al is het nog altijd wel dik in orde als je wegdenkt dat de film geregisseerd is door Tarantino, zo is de soundtrack nogal weinig memorabel. Ook is alles weer erg fraai in beeld gebracht, zo laten de straatjes van het Parijs uit de vroege jaren '40 zich goed lenen voor het grote doek of maakt Tarantino gebruik van aardige close-ups en luchtperspectieven. Cinematografisch was de film ook dik in orde, waarschijnlijk zijn er heel wat zaken uit de settings van de film historisch inaccuraat maar zo zijn de gebeurtenissen dus storen deed het niet. De film is dan ook duidelijk gemaakt met de bedoeling van vermakelijk te zijn, de kijker een leuke beleving te geven en daar is deze film dan ook bijzonder in geslaagd. Op zich dus niet veel hoogstaands maar wel bijzonder vermakelijk, in elk geval heerlijk over-the-top (binnen zijn context dan) kijkvoer.

4.0 sterren

Normaal gezien heb ik niets met animatie en al helemaal niets met Japanse Anime want dat is gewoonlijk bijzonder lelijk getekend. Voor deze 'film' toch maar een uitzondering gemaakt omdat het eigenlijk gewoon een aaneenschakeling is van de beste liedjes van Daft Punk. Ik ben niet bepaald fan van Daft Punk maar ze hebben wel enkele originele liedjes. De negatieve punten aan deze film is het verhaal dat nogal aan de eenvoudige kant is en de animatie die redelijk lelijk oogt. Wel leuk dat je op deze manier het hele album van Daft Punk ('Alive' geloof ik) kunt beluisteren, zouden meer artiesten moeten doen. Opvallend is wel dat de beste liedjes ook als eerste komen, zo krijg je in het begin onder meer 'One More Time', 'Aerodynamic', 'Digital Love' en 'Harder, Better, Faster, Stronger' te horen.

2.5 sterren

En wederom een leuke monsterfilm uit de vroege jaren '30.

Na eerder ook al de eerste versies van Frankenstein, The Mummy en Dracula gezien te hebben werd het tijd voor deze filmklassieker die me meer beviel dan de drie eerder genoemde films. Iets wat deze films gemeen hebben is zeer slecht acteerwerk, vooral The Mummy was niet om aan te zien.

Het verhaal vond ik nog eens heerlijk origineel, een professor die zichzelf onzichtbaar gemaakt heeft en misbruik maakt van die macht. Al ligt de echte kracht van deze horrorklassieker niet bij het verhaal maar bij het gezellig sfeertje van besneeuwde landschappen en pitoreske dorpjes. De effecten zijn ook spectaculair naar maatstaven voor een film uit die tijd, zo was het allemaal heel slim getrukeerd, de voetstappen die opeens in de sneeuw verschenen, het onzichtbare personage dat zich uitkleedde om helemaal onzichtbaar te zijn enz. Uiteindelijk wel eens leuk om gezien te hebben.

3.0 sterren

Duidelijk een film die laat zien waar we in dit decennium tot in staat zijn. Ik had de film op Blu-Ray gezien in full hd en ik moet zeggen dat dit één van de prachtigste, zo niet dé prachtigste effectenfilm is die ik tot nu toe zag. Dan heb ik het niet over het verhaal (want dat was waardeloos) maar over de special effects waarbij je haast niet meer kan zien dat ze uit de computer zijn gerold. Alles in deze film was van haarscherpe beeldkwaliteit, een spektakel dat ik nog niet vaak gezien heb.

Natuurlijk beoordeel je een film niet alleen op de cgi die erin gebruikt wordt, het verhaal is altijd belangrijker en dan moet ik veel negatiever zijn want zoals ik al eerder aanhaalde was dat in deze film behoorlijk waardeloos. Zo bevatte de film weer alle clichés die je van een Marvel-film kunt verwachten. Een normale mens die door één of andere evolutie veranderd in een superheld met een saaie nickname en in conflict komt met een badguy waarmee hij ooit bevriend was (hoewel dat laatste niet altijd). Alles in deze film was dan ook buitengewoon voorspelbaar afgezien van de beslissing die Tony Stark nam bij zijn eerste persconferentie. Ook moet er natuurlijk weer een smal, onuitgewerkt liefdesverhaaltje in betrokken worden en het einde is natuurlijk ook weer van het niveau Hollywood. Anderzijds bekeken had de film wel iets vermakelijks, al heeft dat dan meer te maken met de knappe special effects en de mooie omgevingen (dat pretpark vanuit de lucht of die woestijnomgevingen).

Soundtrack viel nog net mee, het begon alleszins goed met Back in Black van AC/DC, daarna wordt er weer een standaard soundtrack gebruikt die niet memorabel is om vervolgens te eindigen in opnieuw aardige rockmuziek. Van de acteerprestaties was ik ook al niet echt onder de indruk, allemaal nogal braafjes met niet al te veel emotie. Alleen Robert Downey Jr. en Jeff Bridges konden me nog redelijk overtuigen. Een aanrader als je eens wilt zien in hoeverre cgi vandaag de dag gebruikt wordt in films, verder niet echt een aanrader. Ik twijfel tussen een 2.0 en een 2.5 maar ik zal het dan toch het voordeel van de twijfel geven.

2.5 sterren

Als mensen me zouden vragen wat ik de meest bijzondere scène van Irréversible vond zou ik niet weten wat te antwoorden aangezien de hele film een bizarre stijloefening was. Dynamisch camerawerk, lange shots, prachtig kleurgebruik, controversiële scène's (de beruchte verkrachtingsscène), ... het zit allemaal in Irréversible, vooral de laatste scène behoort nu al tot één van mijn favoriete filmscène's. Heel dat laatste stuk is trouwens een rechtstreekse eerbetoon aan Stanley Kubrick, zo zie je hoe Marcus, gespeeld door Vincent Cassel, een platenspeler aanzet (A Clockwork Orange) en een veel duidelijkere verwijzing is natuurlijk de poster van 2001: A Space Oddysey die er mooi in beeld komt. Zeker de combinatie van felle kleuren met de muziek van Beethoven maakt het geheel helemaal af tot een scène van intense sfeer, zeker als je daar ook nog eens de stroboscopische flitsen aan bijvoegt helemaal op het einde. De muziek van Ludwig von Beethoven is trouwens nog iets wat A Clockwork Orange en Irréversible gemeen hebben met elkaar. Het verhaal had helaas nogal weinig inhoud en kwam gesofisticeerder over dan het eigenlijk was. Ook het feit dat je al op voorhand wist wat er zou gaan gebeuren, doordat de verhaalvertelling van achter naar voor verliep zorgde ervoor dat er een deel van de spanning verloren ging. Toch wist het verhaal mijn aandacht erbij te houden, al kwam dat meer vanwege de speciale stijl die Gaspar Noé hanteerde dan vanwege het simplistische verhaal.

4.0 sterren

Ik had zin in een prachtig feel-good filmpje dus leek het tijd om deze nog eens te herzien. Laat ik eerst en vooral al beginnen met mensen te waarschuwen die van plan zijn om deze film te zien. Als je een hekel hebt aan sentimentele kerstfilms of Kerstmis in het algemeen kun je beter naar het 'Nightmare on Elm Street' -of het 'Halloween'-topic gaan. Als je niet graag feel-good films ziet, ben je waarschijnlijk beter af op het 'Requiem for a Dream' -of het 'Amores Perros'-topic. Als je wel van een sentimentele, feel-good kerstfilm houdt is deze film misschien wél geschikt om te zien.

Deze film laat me ook na de tweede kijkbeurt weer met een vrolijk gevoel achter, Frank Capra slaagt er keer op keer in (Mr. Smith Goes to Washington en A Hole in the Head) om voor een uiterst bevredigend einde te zorgen. Vooral omdat de eindes die hij gebruikt voor zijn films steeds opnieuw na een dramatische wending komen die op het laatste nippertje goed afloopt. Meestal heb ik een hekel aan dat soort happy ends was het niet dat Capra's films veel sfeervoller zijn dan de huidige generatie films binnen het genre. Neem daarbij het overtuigende en zeer genietbare acteerwerk van James Stewart en Donna Reed en verder ook nog eens de memorabele randpersonages (Mr. Potter, Martini, Violet, ...)en ik vind dit weer een geslaagd meesterwerkje. Verder getuigde het verhaal wel van originaliteit, je moet er immers maar opkomen om een film te maken over een suïcidaal personage dat aan de afgrond staat omdat het hem (ondanks zijn hulp aan minderbedeelden) niet meezit, om vervolgens een beschermengel te krijgen die een alternatief, minder vrolijk heden voorschoteld..

4.5 sterren

Hallucinerende film die alle andere oorlogsdrama's in één slag doet vergeten... Ondertussen heb ik al vier films van Andrei Tarkovsky gezien en dit was de eerste die ik zag en nu terug herzien heb. Deze film is trouwens veel toegankelijker dan de meeste andere films van Tarkovsky, alleen zijn eindexamenproject Katok i skripka ofwel The Steamroller and the Violin was luchtiger.

Het verhaal gaat over de kindertijd van een jong kereltje genaamd Ivan die voor de Russen spioneert tijdens WOII. Zijn kindertijd bestaat niet meer dan uit een berg opgestapelde drama's, verbittering, verdriet en alle zaken die een 12-jarige nog niet meegemaakt hoort te hebben. Langs de ene kant zie je hoe Ivan door woede en verdriet wraak wilt nemen op de Duitsers en zich bijna volwassen opstelt, langs de andere kant zie je dan weer hoe Ivan een toevlucht neemt in zijn droomwereld naar de kindertijd die hij niet (meer) heeft.

Wat ik keer op keer zo boeiend vind aan films van Andrei Tarkovsky is het schitterende, vakkundige camerawerk die van films als deze een ongezien meesterwerk maakt. Deze film beschikt over de meest prachtige en verfrissende camerashots die ik ooit zag, zelfs na 45 (!) jaar. Vooral de beelden van dat bos, het winterse landschap en het strand zijn van een adembenemende pracht. Maar wat deze film nog net doet onderscheiden van andere Tarkovsky's zijn de surrealistische beelden die je soms te zien krijgt en dan doel ik vooral op de dromen die Ivan heeft over o.a. zijn doodgeschoten moeder die nog voortleeft in zijn dromen. Ook de scène waarbij hij met zijn zusje (die ook door de Nazi's doodgeschoten is) op de door-appels-volgeladen kar zit is van grote waarde.

4.5 sterren