Opinions

Typische bij Van Sant's films is dat ik na afloop van zijn films mezelf altijd afvraag wat ik er nu echt van vond. Audiovisueel zijn zijn films best in orde met soms wel zeer mooie, dynamische camerabewegingen of een ambiente soundtrack. Daar staat dan wel tegenover dat de verhalen in zijn arthouse-trilogie over de dood flinterdun en zelfs redelijk saai zijn. Vooral bij Gerry had ik dat probleem, Elephant en Paranoid Park kwamen er nog mee door (hoewel de laatste misschien niet echt tot die trilogie behoort). Zijn films moeten het dus overwegend van de sfeer hebben en als je niet meegetrokken word door die sfeer kunnen Van Sant's films best wel een lange zit worden. Op dat vlak was deze nog een meevaller, want hoewel er weer niet veel gebeurde in deze film wist Gus Van Sant wel de juiste sfeer te scheppen. De troosteloze, eenzame en uitzichtloze sfeer deed me zelfs denken aan die uit Offret, een meesterwerk van Andrei Tarkovsky. Het enige verschil is dat Tarkovsky zich bezighoud met de filosofie achter de dood en de eenzaamheid door middel van dialoog terwijl Van Sant dat meer doet d.m.v. de juiste settings en misschien nog belangrijker, de handelingen van het hoofdpersonage dat zich isoleert van de buitenwereld. Het valt dan ook op dat er net als in Gerry en Elephant weinig dialoog in Last Days terug te vinden is. Persoonlijk vond ik de film bij momenten redelijk sterk, al zat ik het grootste deel van de tijd verveeld naar het beeld te staren. Neem daar ook nog eens de stereotype en uiterst irritante rock-vrienden bij en ik vind dit weeral een matige Van Sant. Toch nog een paar sterren vanwege die (bijna geniale) sfeerschepping.

2.0 sterren

Matige Scorsese met een hoop onzinnig en saai geleuter over waar het Christendom voor zou staan enz. Het grootste deel van de film zat ik naar de tijd te gapen in de hoop dat de film spoedig gedaan zou zijn want dit was gewoon een verschrikkelijk lange zit.

Aanvankelijk vond ik Willem Dafoe een complete miscasting als Jezus, zijn speeches kwamen verre van overtuigend over en hij zag er helemaal niet uit als een Jezus-figuur, het had alleszins door vele acteurs beter gedaan kunnen worden. Pas in het laatste uur bij de kruisiging kreeg ik wat sterker acteerwerk te zien van Dafoe. Harvey Keitel zette ook al niet een al te beste acteerprestatie neer en de rest van de cast kan ik me zelfs al niet meer herrineren. De soundtrack was ook al niet bijzonder maar dat geldt wel voor meerdere films van Scorsese. Aan het verhaal is dan weer duidelijk te zien dat het niet helemaal overeenkomt met de Bijbel, zeker vanaf het gedeelte met de kruisiging neemt het verhaal een heel andere wending. Duidelijk een mindere film van Scorsese..

2.0 sterren

Niet bepaald de meest enge film die ik ooit zag (daar lijkt de film ook niet echt naartoe te willen gaan) maar wel een heel grimmige. Het duistere sfeertje lijkt over de hele film aanwezig te zijn, ook bij de scènes tijdens daglicht. Het verhaal is nog eens origineel en interessant en veel beter (zoals hier al door veel mensen aangehaald is) dan de meeste Hollywoodbagger die ik tegenwoordig iets te vaak zie. De band tussen Oskar, een jongen uit een arme wijk van wie de ouders gescheiden zijn, en Eli, een meisje dat verdacht veel kenmerken van een vampier heeft, is boeiend om te volgen en vormt samen met de pestkoppen het hoofdverhaal. Dat hoofdverhaal wordt dan ook nog eens in combinatie gebracht met een dramatische soundtrack die goed bij de film past. Overigens wil ik er ook nog aan toevoegen dat het Zweedse taaltje zich uitstekend laat lenen voor een 'vampierdrama' als dit.

4.0 sterren

Moeilijk om deze film te beoordelen aangezien ik langs de ene kant overdonderd was door het avontuur en de visuele pracht van deze film. Langs de andere kant waren er wel enkele manco's aan deze film.

Technisch gezien is dit misschien wel het mooiste epos ooit gemaakt, zeker als je het jaar waarin deze film gemaakt is in rekenschap neemt. Zo is alles zeer mooi en vakkundig in beeld gebracht, zelfs de woestijnomgevingen zijn een streling voor het oog door het enorm knappe camerawerk. Die beelden worden aangevuld met een treffende soundtrack die heerlijk memorabel is en goed past bij een avonturenepos over Arabieren en oorlog. De soundtrack is trouwens één van de mooiste ooit gemaakt. Het zijn de technische hulpmiddelen die het verhaal zo boeiend maken om naar te kijken want als men de soundtrack zou wegnemen en het camerawerk ook minder zou zijn dan zou de film een enorm stuk saaier zijn.

Maar het verhaal was wel leuk om te volgen, bij tijd en wijlen kwamen er wel wat langdradige scènes in voor maar die zijn eerder verwaarloosbaar dan de norm. Met zijn 217 minuten was dit ook een heel lange zit, maar als je zin hebt in een lang avontuur is deze film geschikt kijkvoer want deze film verveelt niet overdreven vaak. De personages waren behoorlijk memorabel, al steeg het hoofdpersonage Lawrence, gespeeld door Peter O'Toole er wel bovenuit. Ik vond het ook jammer dat het verhaal wat onderuitzakte naar het einde toe, toch zeker in de laatste drie kwartier wanneer de Arabieren in Madagascar zijn. Zo kreeg de film een negatievere ondertoon en vond ik het acteerwerk van Peter O'Toole wat verzwakken. Houdt niet tegen dat dit verplicht kijkvoer is voor iedereen die wel eens van een avonturenfilm houdt.

4.0 sterren

Zwakke horrorfilm die stiekem meelift met het succes van Child's Play, al haalt de film het niveau niet. Stiekem vond ik de Leprechaun met zijn zinnetje 'I want me gold' wel grappig en lekker sadistisch, maar tegelijk ook totaal niet eng genoeg. Dat de film niet eng is ligt zeker niet alleen aan de Leprechaun maar ook aan de ongeloofelijk slechte soundtrack, zwak acteerwerk (al is het wel altijd leuk om Jennifer Aniston te zien), de neppe jaren '90 effecten en de lachwekkende handelingen van sommige personages. Ik had gehoopt op een goede, sadistische horrorfilm met een paar enge scènes en schrikmomenten maar daar was helaas in deze film totaal geen sprake van..

1.5 sterren

Cliché popcornfilmpje dat meelift met het succes van andere avonturenfilms als The Mummy en Indiana Jones. De film wordt helaas gedomineerd door voorspelbaarheid, zwakke actiescènes, lelijke special effects en een goedkope soundtrack zoals je die alleen maar tegenkomt in zwakke B-films. Maar daarom was het nog geen complete mislukking, het verhaal was nog redelijk vermakelijk en de acteurs waren best goed gecast voor hun rollen. Noah Wyle speelt zijn rol met veel enthousiasme maar slaagt er niet in om de rol van 'nerd die in een held verandert' overtuigend neer te zetten.

1.5 sterren

Wat heb ik genoten van dit sterk staaltje Britse humor. Ik was nog nooit eerder in aanraking gekomen met één van de Monty Python-films, dit was dus mijn eerste. Het is geleden van het derde deel uit de Scary Movie reeks dat ik nog eens zo hard heb moeten lachen bij een komedie als deze, al werkte deze film nog een stuk aanstekelijker op mijn lachspieren dan de eerste Scary Movies deden. Maar Britse humor is dan ook stukken beter dan Amerikaanse.

De film was één aaneenschakeling van heerlijke humor die een alternatieve geschiedenis weergeeft van de lijdenstocht van Jezus, al volgt het verhaal niet Jezus maar een fictief iemand die op dezelfde tijd geboren is, namelijk Brian. De typetjes werden gewoon schitterend neergezet door o.a. John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones en Michael Palin. De film kende echt schitterende momenten met als hoogtepunten: de steniging waarbij alleen mannen toegelaten werden, die zelfmoordgroep die opvallend veel trekjes vertoonden van de Nazi's en natuurlijk het Always Look on the Bright Side waarbij alle 'gekruisigden' begonnen mee te zingen.

Ik moet als de bliksem achter de andere Monty Pythons aan..

3.5 sterren

Een film die me een beetje aan Christiane F. deed denken, al ging het hier eerder om armoede en bij Christiane F. om verslaving. De hoofdreden waarom ik beide films wat op elkaar vind lijken is omdat ze beide triestige, weinig kleurrijke settings hebben en omdat je in beide films gewoon hard op de feiten gedrukt word. De sfeer is hier dan ook bijzonder uitzichtloos, een beetje alsof het hoofdpersonage Lilja werkelijk geen enkele kans heeft om uit de armoede te geraken. De film begon al verrassend wanneer je Rammstein te horen kreeg met Mein Herz Brennt. Maar de meest beklemmende scène blijft toch wanneer Lilja's moeder naar Amerika vertrekt en Lilja achterlaat, je ziet dan hoe Lilja zo snel mogelijk (maar in slow motion) haar moeder achterna loopt en het uitschreeuwt, zeer meelijwekkende scène. Vanaf dat punt zie je ook hoe snel het achteruitgaat met Lilja, en hoe ze uiteindelijk verliefd wordt op een gast met slechte bedoelingen. Als kijker heb je natuurlijk meteen door dat er iets niet klopt en dat Lilja wel erg naïef is in haar beslissing om hem te vertrouwen maar toch hoop je als kijker dat je ernaast zit.

De film speelde zich af in de deprimerende achterbuurten van de ex-Sovjet-Unie, alles zag er dan ook nogal armoedig en grijs uit. Dat werd dan ook enkele keren in contrast gebracht met kleurrijke discotheken of spelletjeshallen waarbij je goedkope, Russisch gedubte popliedjes te horen kreeg. Het tempo van het verhaal was vrij hoog maar dat werkte ook wel opvallend goed, je krijgt als kijker niet meer te zien dan echt nodig is.

Ik vond ook de vriendschap tussen het jongetje dat toekomstloos door de straten zwerft en Lilja zeer mooi. Beide zitten ze aan de grond vanwege onbekwame ouders die in de eerste plaats aan zichzelf denken. Vooral het einde was bijzonder mooi, wanneer er droomsequenties in de film voorkomen waarbij Lilja conversaties voert met het jongetje. Als laatste wil ik er nog aan toevoegen dat het acteerwerk van zowel Oksana Akinshina (Lilja) als Artyom Bogucharsky (Volodya, het jongetje) opvallend goed was.

4.0 sterren

Om heel eerlijk te zijn waren mijn verwachtingen voor deze film redelijk laag, Guy Ritchie is nu niet bepaald mijn favo regisseur, zeker niet na het zien van Revolver, een film die ik na een half uur afzette. Deze film daarentegen was een meevaller, meer zelfs, ik vond deze film best wel cool. Het verhaaltje was lekker vaag en door elkaar geschud maar wel goed te volgen. Het acteerwerk van zowat alle acteurs was gewoon vermakelijk, niemand leek zijn rol te serieus te nemen en maar goed ook.. Guy Ritchie heeft ook een beetje zijn eigen stijl dus ik snap de link met Tarantino niet helemaal, verhaaltechnisch horen de films thuis binnen hetzelfde genre maar visueel bekeken zijn het toch heel andere films. Aanrader als je eens zin hebt in een leuke, Britse actiekomedie maar een top 250 positie is misschien toch wel wat teveel voor deze film..

3.5 sterren

Op vlak van films heeft ons kleine landje weinig te betekenen, sterker nog, de enige keer dat we ook maar in de buurt van een oscarnominatie voor beste buitenlandse film kwamen is alweer een jaar of 5 geleden met De Zaak Alzheimer. Helaas was de concurrentie dat jaar te sterk en werd de oscar terecht binnengehaald door onze oosterburen met Der Untergang. Anno. 2008 is ons land teruggekomen met een bioscoophit die films als De Zaak Alzheimer en Ben X ver achter zich laat. Loft wist zelfs meer bioscoopbezoekers te lokken dan de voormalige recordhouder voor een Vlaamse film dat op naam stond van Koko Flanel.

Loft is een originele misdaad-thriller met oogstrelend camerawerk en dito lokaties. De film toont zeer modern en abstract met een kille, grauwe sfeer en een briljante dreigende soundtrack, waardoor deze film op visueel vlak dus een pareltje is. Het verhaal is niet lineair opgebouwd en in het begin van de film leek het er nog op dat de flash-forwards slecht zouden uitpakken omdat dat de toestand in het verleden minder spannend maakte. Gelukkig kent de film genoeg diverse plottwisten die het verhaal een nieuwe wending geeft waardoor je als kijker toch vaak genoeg verrast wordt. Misschien was dat ook wel het grootste probleem aan deze film: een overdaad aan wendingen en handelingen die niet altijd even logisch lijken, ook was er weinig sprake van karakteruitdieping en het hoe of waarom van bepaalde handelingen leek ook te ontbreken. Maar ik heb me werkelijk geen moment verveelt met het verhaal, ook al vanwege de simpele maar originele opzet van de film: vijf vrienden die een lijk aantreffen in een loft die ze delen en één van de vijf heeft haar vermoord. Het acteerwerk was naar mijn mening niet altijd even sterk, alleen Koen De Bouw springt er wat bovenuit, verder heeft Jan Decleir hier een opvallend kleine bijrol.

Afgezien van een paar kleine minpuntjes waar ik niet over struikel was dit een zeer goede film. We mogen best trots zijn op films uit ons landje, ook al lijken ze minderwaardig te zijn aan Amerikaanse producties, sterker nog, ik kan hier zelfs meer van genieten dan van de meeste cgi-films met monsterbudget of het zoveelste Saw-deeltje dat weer van over de oceaan naar ons toekomt..

4.0 sterren

Uiterst boeiende en interessante reconstructie van D-Day waarbij je onder meer de invasie langs de stranden van Normandië te zien krijgt, de parachutelandingen nabij en zelfs op Sainte-Mère-Église en nog veel meer. De film is eigenlijk een nauwgezette reconstructie van één dag uit de tweede wereldoorlog, de belangrijkste dag, één van de belangrijkste uit de geschiedenis.

Wat me vooral opviel aan deze film is dat men het verhaal langs twee kanten bekijkt, langs de ene kant krijg je het verhaal te zien van de Duitsers en langs de andere kant dat van de geallieerden, opvallend daarbij is dat de Duitsers niet aanzien worden als het 'kwaad'. Ze worden niet stereotyp afgebeeld als in de meeste andere oorlogsfilms, ze worden afgebeeld als mensen, wat voor een film uit 1962 bijzonder te noemen is. Hierdoor krijg je ook wel wat sympathie naar de Duitsers toe. Dat wordt ook nog maar eens duidelijk gemaakt op het einde wanneer twee soldaten tegen een muurtje zitten en de ene aan de andere de vraag stelt wie de oorlog nu juist gewonnen heeft. Wat verder ook opvalt aan deze film is het zwart/wit gebruik, in een tijd dat kleurenfilms de overhand begonnen te nemen. Verder was ook het taalgebruik op z'n minst opmerkelijk te noemen, zo spraken de Duitsers ook echt Duits, de Amerikanen en de Engelsen echt Engels en de Fransen echt Frans, bewijst maar weer eens de diversiteit aan nationaliteiten die deze prachtige topcast vormden. Feitelijk wel een opmerkelijke sterrencast als je even naar de namen kijkt, zo blijken Henry Fonda, John Wayne en Sean Connery hun inbreng te hebben in deze film

Wat ik eerder als negatief ervoer was de overdaad aan kleine randverhaaltjes en personages. Een grote hoeveelheid personages laat zich misschien wel goed lenen voor een boek van enkele honderden pagina's, maar voor een film van enkele uren stoorde het wel een beetje dat je als kijker elke 5 minuten weer voorgesteld wordt aan een ander personage met een ander verhaal, waardoor je niet echt de tijd had om dat personage als kijker beter te leren kennen, hierdoor raakte de film me niet altijd. Maar dat was verder ook wel één van de enige negatieve punten aan deze film want het camerawerk en de soundtrack waren dik in orde. Alleen Saving Private Ryan geeft een geslaagdere weergave van de slachting op de stranden van Normandië. Maar zoals gezegd: het camerawerk mocht er wel wezen, als kijker wordt je vaak getrakteerd op beelden vanuit luchtperspectief, waardoor het geheel van de invasie wel mooi overzichtelijk was.

4.0 sterren

Een bijna geniale film met een verhaal dat pure eenvoud uitstraalt en een intense, vreemde sfeer van het vertoeven in een totaal andere cultuur. Eenvoud is misschien niet het juiste woord om het verhaal te omschrijven aangezien er wel iets diepers schuilgaat achter de op-het-eerste-zicht vreemde vriendschap tussen een al wat oudere acteur en een jonge vrouw die nog niet goed beseft wat het leven haar gaat brengen. De twee hoofdrollen worden in dat verhaaltje over slapeloze nachten en vriendschap uitstekend neergezet door Bill Murray en Scarlett Johansson. Ik noem het verhaal nogal simpel omdat het verhaal alleen maar gaat over de vriendschap die twee mensen bij elkaar vinden. Toch is deze film geniaal te noemen vanwege de aanleiding tot de vreemde vriendschap en belangrijker: vanwege de indrukwekkende sfeer van een neon verlicht Tokyo waar de mentaliteit van mensen heel anders is dan in onze Westerse wereld. Je krijgt in het begin van de film prachtige sfeershots te zien van het straatbeeld van Tokyo terwijl Bob Harris (Bill Murray) in een wagen zit, later in de film wordt je als kijker verwend met beelden van Japanse restaurants, het uitgaansleven, gok -en spelhallen enzovoort.. Interessante mix van drama en komische elementen.

4.0 sterren

Leuk stukje filmgeschiedenis, meer niet. Het probleem bij een film als deze is dat het niet meer echt genietbaar is aangezien de film met zijn 85-jarige leeftijd zo overgedateerd is als wat. Meestal vormt zo'n gigantische leeftijd geen probleem, was het niet dat de film een poging doet om dinosaurussen na te bootsen. Op zich is dat aardig gelukt voor de middelen die men in die tijd had, al zien de dinosaurussen eruit als plastic dinopoppen. Maar ze zijn er wel redelijk in geslaagd om er wat beweging in te brengen, en in die tijd moeten die bewegende dino's een hele evolutie betekend hebben. Het acteerwerk was zoals je dat kunt verwachten van een film uit de jaren '20, iets meer overacting en mimiek dan in de films met geluid maar het was niet slecht, het had ook wel best een zeer goede cast. Verder was de pianomuziek ook wel leuk.

2.5 sterren