Opinions

We're English! English, do you understand? This is Australia, yes? Where is Adelaide?

Walkabout is een film die zich laat omschrijven als een soort cultuurclash tussen het moderne Australië van de jaren '70 en het leven van aboriginals in de Australische outback. Hoofdrolspelers daarbij zijn een jongetje met zijn zus aan de ene kant en een aboriginal tijdens zijn walkabout (of afzondering) aan de andere kant. Deze vinden elkaar en een band ontstaat. Maar wat deze speciaal maakt is niet het verhaal, dat op zich niet zo veel voorstelt, maar de surrealistische sfeer, de beelden en de soundtrack. Prachtige beelden van een dor landschap worden afgewisseld met walgelijke beelden van insecten en gevaarlijke schorpioenen tot slangen die in een boom boven de hoofden van de hoofdrolspelers kronkelen. Nicolas Roeg maakt duidelijk dat in de outback het gevaar om elke hoek loert. Verwacht je dus niet enkel aan mooie natuurbeelden maar meer aan een natuurgetrouwe weergave van het Australische binnenland. Surreëel zijn vaak de contrasterende beelden van hoe iets in de moderne maatschappij gedaan wordt en hoe iets door de Aboriginals gedaan wordt, zoals bijv. de scène met het snijden van het vlees. Verder blijf je na het kijken van deze film ook met enkele vraagtekens zitten, hoe zit het namelijk met de aboriginal die zich ophing aan een boom? Walkabout is een speciale film, meer een ervaring dan een spannend plot maar dan wel eentje die niet verveelt. Deze film blijkt vooral beroemd te zijn omwille van actrice Jenny Agutter die haar schooluniform uittrekt om naakt te zwemmen. Verder werd het jongetje gespeeld door Luc Roeg, zoon van regisseur Nicolas Roeg.

4.0 sterren

Ijzersterk tv-drama zoals alleen de Britten ze kunnen maken. Philip Davis en James Nesbitt (die ook de hoofdrol speelt in Bloody Sunday van Paul Greengrass) zetten een geweldige acteerprestatie neer als resp. de rechercheur en de vader van het vermoorde kind. Aangrijpende film die verdiend een 3,5 krijgt.

3.5 sterren

Weer typisch zo'n Amerikaanse Hollywoodproductie die bedoelt is om big-time geld binnen te rijven door middel van een overdosis special effects, een goedkoop verhaal en een paar bekende acteurs/actrices. Ik ben aan deze film begonnen met lage verwachtingen in de hoop nog eens verrast te worden en zelfs die heeft deze film niet kunnen waarmaken. Het verhaal blijkt niet meer te zijn dan een kopie van de gemiddelde Marvel-film, Morgan Freeman overtuigde me niet als 'badguy' en James McAvoy vond ik een weinig memorabel hoofdpersonage neerzetten. Alleen de coole shoot-out op het einde weet deze film nog een beetje te redden.

1.5 sterren

Redelijk spannende film over de Vietnamoorlog en dan meer specifiek de veldslag uitgevoerd door 'the 7th Cavalry' in de 'Valley of the Death', toch zijn er een aantal zaken aan te merken. Iets wat ik nogal vaak doe voordat ik aan een film begin is kijken wie de hoofdrollen speelt. Vooral bij oorlogsfilms heb ik die gewoonte aangezien die films meestal een enorme cast hebben aan bekende Hollywoodacteurs, kijk maar naar films als Apocalypse Now (Marlon Brando, Robert Duvall, Dennis Hopper, Martin Sheen, ...) en Saving Private Ryan (Tom Hanks, Matt Damon, Vin Diesel, Tom Sizemore, ...). Bij We Were Soldiers viel het me op dat er slechts één grote naam was, namelijk Mel Gibson. Die vormt ook wel meteen het grootste probleem aan deze film want het personage dat hij neerzet is wel heel braafjes neergezet. Verder vond ik al dat katholiek en pro-Amerikaans geneuzel ook wat irritant worden, na een tijd weet je immers wel dat het Amerikanen zijn die voor hun land vechten. Verder vond ik dat er veel te veel gefocust werd op het personage dat Gibson speelde (Hal Moore) waardoor de andere personages weinig te betekenen hadden. Een beetje jammer wel want Sam Elliott en Chris Klein zetten bijvoorbeeld zeer goede personages neer die helaas nogal weinig toe te voegen hadden aan het verhaal aangezien Mel Gibson een één-mans-show opvoert.

Om die redenen kon ik het niet verhelpen dat de film me soms nogal hard aan Braveheart deed denken, Mel Gibson speelt nu eenmaal wel meer dergelijke katholieke leidersrollen. Verder heb ik me wat gestoord aan het feit dat dergelijke Hollywoodproducties altijd weer wat sentimentele en voorspelbare scènes moet hebben, blijkbaar valt het Amerikaanse publiek daar wel voor: een katholieke hoofdrolspeler die nogal chauvinistisch ingesteld is, een vrouw en vijf kinderen heeft en ten strijde trekt voor de US-and-A. En natuurlijk, zoals het Hollywoodfilmpjes beaamt, zit er ook nog eens een oversentimenteel einde in.

Maar de film is niet helemaal slecht te noemen, in feite vond ik het zelfs nog best een spannende zit. Mede doordat de waanzin van de Vietnamoorlog redelijk in beeld gebracht is, doordat het camerawerk verre van slecht is en doordat het verhaal interessant genoeg was om te volgen.

2.0 sterren

Little boy you're a man, little man you're a king.

West Side Story, zo één van die films die menig filmliefhebber gezien hoort te hebben maar waarvan ik zelf mijn kijkbeurt keer op keer uitstelde. Dat heeft vooral te maken met het gegeven dat dit een musical betreft en ik musicals nog iets te hard link aan moderne misbaksels als High School Musical. Gelukkig is West Side Story een vakkundige film en wist het me ervan te overtuigen dat niet alle musicals slecht zijn.

Het plot is nochtans simpel: het klassieke verhaal van Romeo en Julia verpakt in een 20e eeuws jasje waarbij de twee geliefden pogen om de onderlinge rivaliteit tussen de jeugdbendes waartoe ze behoren te bedaren. Het verloop van het verhaal kent bijgevolg weinig verassingen en blijft - op het einde na - behoorlijk voorspelbaar. Wat deze film zijn klassiekerstatus geeft zijn de voortreffelijke choreografieën van de dansen in deze film en de memorabele muziek. Zelfs wanneer je de film nooit gezien hebt ken je liedjes als 'I like to be in America'. Maar eigenlijk was heel de soundtrack van hoog niveau. Ook het acteerwerk was behoorlijk, af en toe een beetje over the top maar dat zal dan weer horen bij een musical. Spijtig alleen van de keuze van Richard Beymer voor de hoofdrol van Tony. Ik las namelijk dat Elvis bijna de hoofdrol had gespeeld... had zijn manager er niet tussengekomen. Niet dat Beymer het er heel slecht vanaf brengt, maar toch. Ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat hij wat weggespeeld werd door hoofdrolspeelster Natalie Wood. Een ander puntje van kritiek is dat de film wat mij betreft een half uur had ingekort kunnen worden, 150 minuten voor dit relatief eenvoudige verhaal is toch een beetje overdreven.

Typisch zo'n film die je gezien moet hebben, al is het maar omwille van de prachtige muziek.

3.5 sterren

Big Ed, Great... Big... Ed. Know why they call him that? Because his ideas are big. Someday he's gonna get a really big one, about me. It'll be his last.

Na het zien van deze film vroeg ik me af waarom er tegenwoordig zo weinig films gemaakt worden als deze, de sfeer van het film-noir genre uit de jaren '40 en '50 wordt in de Hollywoodfilms van tegenwoordig nooit overtroffen of zelfs niet eens geëvenaard. Duidelijk een film die zijn top 250 positie waard is..

James Cagney kende ik al van Angels with Dirty Faces en The Public Enemy. Tot nu toe vond ik hem het beste acteren in de eerst genoemde film, hij zette er een memorabel personage en een uitstekende acteerprestatie neer en doet dat nog eens gladjes over in White Heat. Ik heb overigens ook geen moment moeten denken aan Joe Pesci, ondanks dat ik nog pas Goodfellas gezien heb. Dat zal er wel mee te maken hebben doordat ik James Cagney een veel betere acteur vind dan Pesci, hoewel Pesci ook niet slecht is, maar ik kan de vergelijking nog wel enigszins begrijpen. Op de andere bijrollen was ook niets aan te merken en ze moesten zelfs niet zoveel onder doen voor Cagney (vooral Jarret's moeder speelde haar rol met veel overtuiging). Verder was dit gewoon een heerlijke misdaadklassieker die het genre alle eer aandoet met een uitstekende spanningsopbouw, goede dialogen en alles wat je van een dergelijke film kunt verwachten.

4.0 sterren