Opinions

Voor mij is Gervais eveneens een grote held, maar dit was inderdaad een dieptepunt. Vraag me dan ook af of Ricky dit soort films doet om met de opbrengst eigenzinnigere projecten te financieren.

Net als bij z'n vorige Hollywood-uitstapje is het basisidee te onnozel voor woorden en weet je al op voorhand dat het moeilijk wordt er nog iets van te maken. Waar dat in Ghost Town een beetje werd gecompenseerd door een aantal komische momenten, is The Invention Of Lying een oversentimentele prent geworden waarbij er amper kan worden gelachen.

Ook al omdat de hoofdrolspeler in gein-modus maar wat oude grappen staat te recycleren, terwijl hij op dramatisch vlak (hoeveel keer heeft hij tijdens deze film de tranen in de ogen?) compleet teleurstelt. De rest van de cast komt zoals te verwachten nog een pak zwakker voor de dag en de vele cameo's zijn er maar met de haren bijgesleurd.

Hier en daar toch eens kunnen lachen, maar met het veel te kunstmatige uitgangspunt had The Invention Of Lying eigenlijk nooit een kans...

Vorig jaar was er Das Weisse Band, nu dus Io Sono L'Amore. Prenten die wel uit een ander tijdperk lijken te komen, in dit geval uit de Italiaanse cinema van weleer.

Zo doen zowel de muziek als de bombastische visuele stijl klassiek aan in dit intrigerende melodrama. Ook de elegantie van Swinton roept herinneringen op aan lang vervlogen tijden. De Schotse polyglot is uitstekend als koele vrouw van een aristocraat die langzaam ontdooit.

Niet het soort film waar ik normaal gezien wild van word, maar ik heb wel 2 uur lang met ingehouden adem zitten kijken. 3,5*

De invloed van Woody Allen is wel érg duidelijk voelbaar in deze New Yorkse relatiekomedie, maar een topper heeft dat wat mij betreft niet opgeleverd.

Daarvoor is Ira & Abby een beetje te overdreven neurotisch en zijn de echt grappige momenten te schaars. Het geheel voelt ook te veel aan als een mallemolen om op emotioneel vlak wat teweeg te brengen of iets wezenlijks te vertellen te hebben over relaties.

Weinig opzienbarende cinema, maar 't keek allemaal nog redelijk vlotjes weg. 2,5*

Net als deel 1 vond ik het weer nogal een rommelig gebeuren. Het verhaal is naar mijn mening pover, maar gelukkig zijn er wel een aantal leuke personages. Vooral Stark zelf dan, maar ook de rollen van Rockwell en Johansson mogen er zijn.

Jammer wel van de in mijn ogen onnozele actiescènes en de compleet idiote rol van Rourke.

De Iron Man films mogen er best wezen, maar de hype begrijp ik nu ook niet.

Nog maar eens herbekeken en Irréversible blijft een verwoéstende ervaring. Keer op keer kom ik er compleet uitgeteld uit. Visueel waarschijnlijk ook de strafste film die ik al heb gezien. Het instinctieve camerawerk van Noé is verbluffend, maar Debie evenaart hem met zijn briljante belichting. Ook de ontregelende score past perfect.

Verder werd alles hier al uitvoerig besproken. De structuur is voor mij wel degelijk meer dan een gimmick waardoor het authentieke, romantische slot toch een enorm nare smaak achterlaat. Er wordt ook prima geacteerd, vooral Cassel staat in de fik.

Die scène in Le Rectum moet zowat het meest koortsachtig stukje cinema zijn dat er bestaat, denk ik. Echt een intens meesterwerk. Toch een minpuntje? Nee.

5*

‘k Had het toch veel geestiger verwacht, zeker omdat de naam Ricky Gervais er hier al werd bijgesleept. Echt lachen geblazen was er dus nergens bij voor mij, gewoon ’n ietwat vreemde prent die wel makkelijk wegkijkt.

Aardig, maar toch wat een teleurstelling na de vorige films van Fleck/Boden. Geweldig begonnen met Half Nelson, een knappe opvolger gemaakt met Sugar en dan deze It's Kind Of A Funny Story... Voor mij wordt het per film altijd wat minder. Op zich kijkt hun laatste worp wel nog aangenaam weg, maar waar is de sfeer?

Grijs en saai. Da's de look van deze prent (hoort waarschijnlijk wel bij zo'n instelling) maar ook een beetje het gevoel dat de film bij mij oproept. Er zit geen leven in. De muziek is oké, maar kan niet echt zoden aan de dijk zetten.

En ook de acteerprestaties vind ik weinig bijzonder. Emma Roberts heeft erg veel uitstraling, maar ook zij kan niet echt schitteren in wat soms een beetje als een jeugdfilm aandoet. De hoofdrol van Keir Gilchrist zei me dan weer niets. In vergelijking met bijvoorbeeld Shareeka Epps uit Half Nelson is dit een complete zoutzak.

Klinkt allemaal nogal streng, maar da's omdat ik bij dit regisseursduo gehoopt had op iets bijzonders. Zoals gezegd kijkt It's Kind Of A Funny Story vlot weg, maar meer dan een standaard werkje is het voor mij niet geworden. 3*