Opinions

Enorm all over the place.

Het heeft aanvankelijk nog best een aardige opzet, maar hoe langer het duurt hoe meer de film uiteenvalt in wisselvalligheid. Soms scènes of grappen die oprecht leuk zijn, vaker dingen waar totaal niks aan is. Tom Cruise bijvoorbeeld. Leuk hoor, om hem eens in zo'n rol te zien, alleen zijn veel scènes met hem zo traag en best vervelend dat ze eigenlijk de film alleen nog maar verder ophouden (maar wel weer gelachen om sommige dingen, dat hij bijvoorbeeld elke vrouw bij haar borst pakt).

En veel te veel liedjes ter onderbreking. Ik heb normaal gesproken niets tegen musicals, maar in deze film is het gewoon niet zo leuk en echt too much.

Maar goed, het is soms dus wel grappig, Russell Brandt's rol is constant wel vermakelijk en ook Paul Giamatti is altijd goed, waardoor het geen totale ramp is, maar verder heb ik dit soms op anderhalve snelheid moeten kijken omdat er anders geen doorkomen aan was.

2,25*

Ik wist niet heel veel van Elton John (of zijn muziek, afgezien van de bekendste nummers), en dat is met dit soort films denk ik wel een voordeel, omdat je je dan minder stoort aan alles wat niet naar je zin is verfilmd.

Prima film, wel vrij standaard in het genre, ook qua rise and fall. Ik hou er wel van, en heb me er wel mee vermaakt, hoewel ik me voor kan stellen dat dit niet voor iedereen is. Het is qua uitwerking best wel musical, met mensen die op een musical-wijze in zingen uitbarsten (heb ik nooit moeite mee, maar schijnt voor veel mensen de hel te zijn, zucht), en die scène op het einde met zijn jongere zelf en zijn familieleden leek ook zo weggelopen uit een stage-musical. Wel zijn de meeste muzieknummers flitsend en leuk gedaan, en dus prima vermaak.

Het is qua sentiment misschien wat voorspelbaar uitgewerkt en op een gegeven moment wat veel van hetzelfde, maar wel ook met scènes die oprecht weten te raken, zoals die met het bezoek aan zijn vader op volwassen leeftijd en zijn 'zelfmoord' in het zwembad.

3,5*

De muziek is oké, het open ‘transsexual’ sfeertje ook wel (zeker voor die tijd denk ik wel een ding) en Tim Curry zet daarmee een memorabele rol neer, maar verder ging dit me op den duur nogal vervelen. Ben geen enorme liefhebber van dingen die wat aparter zijn of cult, dus op een gegeven moment had ik het wel gezien, ook omdat er nu niet echt een heel boeiend plot in zit.

Ik kan me verder wel voorstellen dat het de status en cultfollowing heeft die het heeft. Qua stijl, thema en extravagantie zal het vast een groep mensen aanspreken die er mee los kunnen gaan.

Werkt misschien ook wel beter als stage-musical.

3*

Belachelijke film, met veel te veel personages. De ene is nog vervelender dan de andere, en alles is enorm all over the place.

Aan de meeste acteurs ligt het niet per se, het is alleen het vreselijke materiaal waar ze mee moeten werken dat het gewoon een aanfluiting maakt.

Maarja, ik geef toe dat ik films van dit heerschap alleen maar kijk als ik weer eens iets slechts wil zien, en dat is met deze film zeker gelukt.

Ik geef niet snel een 0,5*, maar hier stond me zoveel aan tegen (bijvoorbeeld die opzichtige Lexa-reclame, de belachelijk onnatuurlijke teksten, het personage van Jim Bakkum en die rare alto en andere random rare gebeurtenissen) dat de film voor mij ook geen greintje gunfactor had en hij gewoon lekker het laagste van het laagste krijgt.

Toch mooie film. Ik vreesde van tevoren een beetje voor de lengte en het registrerende karakter (zeker als de begintiteling al minutenlang duurt en de scène daarop ook een lang shot is van slechts een binnenplaatsje met wat vogels) maar uiteindelijk weet de film toch om de zoveel tijd wel met een interessante, amusante, of schokkende scene te komen (die baby zag ik even niet aankomen) die je in de film houdt.

Qua cinematografie weet ik het niet helemaal. Cúaron heeft natuurlijk wel een naam hoog te houden, en saai of standaard is het zeker niet en het is ongetwijfeld allemaal knapper dan het op het eerste gezicht lijkt, maar het viel me minder direct op dan in sommige van zijn andere films (behalve dan het weerspiegelende vliegtuig direct in het begin, dat was leuk). Weet niet helemaal wat ik van het zwart-wit vind. Van mij had het net zo goed in kleur mogen zijn, zeker omdat het zonnig Mexico in de 70's is, maar dan had je waarschijnlijk toch een heel ander soort film gekregen, dus vooruit.

Kleine 4*

Een veel heftiger film dan ik van tevoren had verwacht. Of in ieder geval de eerste helft. De scene met de ontsnapping van Jack in de auto is een van de spannendste scenes die ik de laatste tijd heb gezien. Ik hoopte dat het zou lukken, alleen al om te vermijden dat het een eindeloze ontsnappings-thriller zou worden die alleen zou draaien om het ontsnappen uit Room.

Gelukkig speelt het zich inderdaad niet alleen af in Room, en eindigt het niet bij de ontsnapping en de hereniging van Jack en zijn moeder. Ik ben bij dit soort verhalen toch juist altijd benieuwd hoe het verder gaat. Zeker met zo'n ventje dat nog nooit de buitenwereld heeft gezien.

In die zin dus wel een bevredigende film, alleen jammer dat vanaf het deel bij Grandma thuis de pit er een beetje uitraakt. Ik had wel meer willen zien van Jacks ontdekking van de wereld. Er had met dat uur een stuk meer gedaan kunnen worden. Niet dat er veel overbodigs inzit (nou ja, afgezien van Macy's rol, wat was dat nou weer?), maar het had hier en daar best sneller gekund.

Prima prestaties van het ventje, toch best knap dat een kind op deze leeftijd een film min of meer weet te dragen. Ook Brie Larson is prima, en haar Oscarwinst is op zich wel terecht. De Oscarnominatie voor beste film sowieso.

dikke 4*

Warrige film, met sporadisch dingen die wel grappig gevonden zijn, maar die voor het grootste deel echt autisten- (of hoogbegaafden-) materiaal is. Met het meeste kon ik vrij weinig, en dan was het ook nog eens irritant langzaam verteld.

De boel had een stuk gestructureerder gekund, nu had ik het grootste deel van de tijd eigenlijk geen idee wat de vertellers precies wilden bewijzen.

Niet heel erg mijn cup of tea dit, maar voor andere mensen misschien hartstikke boeiend.

2*

Jammer dat deze film niet meer stemmen heeft, want laten we wel wezen, deze verdient een nummer 1 positie in de flop top 100.

Het is bijna knap om zo'n slecht script te schrijven, en zo'n slecht ''''verhaal'''' te bedenken. Wat zeg ik, er is geen verhaal, heel de film hangt van random scenes aan elkaar.

Lisa's moeder die tussen neus en lippen door vermelt dat ze borstkanker heeft, en Lisa's absurde 'don't worry about it', Danny die ineens door een gangster bedreigd wordt, waarna er nooit meer een woord aan vuil gemaakt wordt, de belachelijke en talrijke seksscenes, het telkens suffe overgooien met de rugbybal, de ''psycholoog'' die op het dak aangevallen wordt door Mark, waarna er niks meer aan de hand is, en zo kan ik nog wel even doorgaan. En dan Tommy's absurd slechte vertolking. Ongelooflijk dat je zo'n film kan maken.

Heus wel gelachen hoor, op momenten, maar ook weer niet zo hilarisch dat ik hem vaker zal gaan kijken.

0,5*

Lastig. De eerste helft of driekwart vond ik wat aan de saaie moeizame kant. Op zich is alles wat er gebeurt en hoe Leon zich voelt wel realistisch gedaan (het zal wel niet voor me pleiten, maar ik herkende me nogal in zijn buitenstaandergevoelens en gedrag), maar het zorgt niet echt voor een leuke kijkervaring.

Ik vroeg me ook af waar de film nog naartoe ging aangezien de brand helemaal geen rol leek te spelen in het geheel.

Op het laatst ‘doet’ de film dan eindelijk wat meer, en wordt het wat interessanter, maar heb er alsnog wat gemengde gevoelens bij. Niet slecht, maar ook niet leuk, zeg maar. Door de overtuigende psychologie van de personages en de scherpe observaties over hoe mensen bedoeld en onbedoeld met elkaar omgaan krijgt het net het voordeel van de twijfel.

3,25*

Dit kon makkelijk de andere kant op vallen; een epische over de top Tollywoodfilm van drie uur, de kans bestond dat ik dit alleen maar heel vermoeiend zou gaan vinden, zeker gezien de speelduur. Maar nee, ik vond dit echt geweldig.

De hoofdpersonen zijn een soort superhelden met bovenmenselijke capaciteiten, de actie en editing (met veel slowmotion) is over de top, de thema’s en emoties zijn groots, maar als je meteen aan het begin van de film weet te accepteren dat dat nu eenmaal de stijl is, is het gewoon een fantastische kijkervaring.
En ook al is het (weer) niet subtiel, vond ook het hele verhaal tussen de twee mannen, allebei met hun eigen missie, eerst vijanden, daarna vrienden, daarna weer vijanden, en daarna elkaars leven redden gewoon heerlijk om te zien.

Prima muziek, goede soundtrack, knotsgekke actie, een interessante achtergrond zo met die Engelse overheersing. Heel de speelduur vermaak door de consequente stijl.

Enige minpunt is dat de CGI van de dieren niet altijd top is (hoewel dat ook slechter had gekund) en dat 3 uur natuurlijk eigenlijk te lang is, maar verder heb ik eigenlijk geen redenen waarom ik niet meteen 5* zou geven. Laat ik beginnen met 4,5*.

Geen idee of dit exemplarisch is voor Tollywood/Bollywoodfilms? Heb er eigenlijk zelden een gezien, maar begin nu te denken dat ik er misschien maar meer moet gaan proberen.

Een nieuwe film van de makers van Little Miss Sunshine, mét Paul Dano en Zoe Kazan, die ik zelf erg leuk vond in Happythankyoumoreplease van Josh Radnor (en het tot mijn grote verbazing, zo zag ik bij de aftiteling, geschreven heeft!); daar had ik zin in! Ik ben op zulke momenten blij met MovieMeter, die hem op de frontpage had staan, anders was ik er vast pas jaren later achtergekomen.

Weer een film over een 'quirky meisje wiens problemen en tekortkomingingen haar juist leuk maken', zoals er al zoveel indiefilms zijn, maar het verfrissende is dat de film daar zelf kritiek op levert met een opmerking van Calvins broer: 'They're not real'.

Ik vond Calvin meteen zo'n likeable personage en alles was zo goed geacteerd, dat ik al geemotioneerd raakte op een half uur in de film, toen hij wist dat ze echt was. Toch best knap dat een film dat weet te bereiken. Sowieso vind ik Paul Dano geweldig in deze rol.

Alles kijkt vervolgens heerlijk weg (behalve het tripje naar de ouders), het hele gegeven dat hij haar gemaakt heeft wordt prima benut, wat een hele hoop leuke scenes oplevert, maar de bijna thrillerachtige scene tegen het einde gaat er niet helemaal in bij me. Ik vind het nogal lastig te plaatsen waarom hij ineens doordraait en haar vanalles laat doen. Uiteindelijk wringt er toch iets, vind ik het hele gegeven niet helemaal 100% uitgewerkt. Ben het ook wel eens met sommigen hier dat het sombere soms teveel gaat overheersen.
Het einde is voorspelbaar, maar wel op een heerlijke manier, je hoopt stiekem al dat het zo eindigt.

Lang niet zo'n leuke film gezien. Hoop op nog meer pareltjes van deze twee regisseurs, wat kunnen zij goed uit de voeten met het scheppen van personages en het creeëren van een lichte en dramatische sfeer ineen.

Dikke 4*, met groeipotentieel.

Ik ben deze gaan kijken omdat ik geen zin had in een langere film, en blij dat ik dat gedaan heb want dit is (weer) een Japans pareltje. Ben het eigenlijk grotendeels eens met de recensie van mjk87, vooral het alledaagse is zoals vaker erg mooi en ontroerend gedaan. Ik dacht, hoe mooi of bijzonder kan zo'n korte animatie over (strip)tekenen nu helemaal worden, maar het is weer schitterend gedaan, ook met gebruik van de natuur, seizoenen en het weer.

Verder ook eens dat het laatste half uur dan toch net iets minder is, fantasie en werkelijkheid gaat dan wat door elkaar lopen en daar kan ik ook minder mee.

Uiteindelijk kom ik nog wel hoger uit qua cijfer, erg mooi dit, zowel inhoud als visueel.

4,25*

Het wordt nooit superleuk, ook nooit superstom. Het kabbelt wat door, het verhaal en de gebeurtenissen zijn meestal wat apart, de relaties tussen de personen zijn meestal wat vergezocht, en alles heeft eigenlijk nogal een rommelige en 'slordige' feel over zich. Het is allemaal nog niet zo (storend) excentriek als in zijn latere films, wel weet het maar te boeien tot ongeveer de helft, daarna zakt het allemaal dermate in dat het nog een lange zit naar het einde wordt.

Mijn vierde en laatste probeersel van Anderson was dit. Niet mijn regisseur.

2,5*