Opinions

Tegenvaller

Had behoorlijk hoge verwachtingen en ben ook fan van Wright, maar dit was niet best. De openingsscene is nog wel aardig, maar daarna wordt het al snel doorsnee en zelfs saai. De plot is onthutsend zwak en rechtlijnig, de personages behoorlijk eendimensionaal. Ook de toonwisselingen voelen onnatuurlijk. Met het belachelijke einde als dieptepunt. Wat dan overblijft is een gemiddelde heistfilm met een bovengemiddelde soundtrack. Want om nou te zeggen dat die nummers écht zoveel prominenter aanwezig zijn dan in een willekeurige andere hippe film...

Eeuwig zonde van de sterke cast en het originele uitgangspunt.

Precies waar ik bang voor was. Begint mysterieus en mooi, maar stort als een pudding in elkaar zodra de kaarten op tafel moeten komen. Wordt daarom tegen het einde steeds vervelender. Met irritante personages, vergezochte wendingen en nodeloos geweld. Helaas alleen stijl en geen inhoud.

Ik kan me de negatieve reacties heel goed voorstellen, maar toch overheerst bij mij het positieve. Dat komt vooral door de ijzersterke eerste helft van Batman v Superman. Natuurlijk is de plot niet geweldig, maar voor een superheldenfilm vond ik het heel behoorlijk. De verwijzingen naar mythologie, de religieuze thema's, de helden die worstelen met hun rol binnen de wereld: ik vond het prima. En nee, de vete tussen de twee titelhelden is misschien niet geweldig uitgewerkt, maar daar kon ik me niet aan storen.

In de tweede helft verandert Batman v Superman helaas veel te veel in een opstap naar volgende Justice League-afleveringen en is het zodoende amper meer een opzichzelfstaande film. De bad guy die van stal wordt gehaald is bespottelijk en doet ontzettend afbreuk aan het realisme dat in de eerste anderhalf uur werd nagestreefd. De andere superhelden die op dat moment te voorschijn worden getoverd vond ik ook erg vervelend. Batman wordt daardoor een bijrolspeler in zijn eigen film.

En dat is extra jammer omdat het nou net Batman was die tot dan toe de show stal. Affleck is fantastisch als wraakzuchtige, boze, teleurgestelde en oudere Batman. Wat mij betreft by far de beste vertolking die we tot nu toe in de bioscoop zagen. Zijn introductiescène alleen al was briljant. De aangekondigde stand-alone-films rondom zijn personage ga ik dan ook zeker kijken. De sci-fi-extravanga die de volgende Justice League-films dreigen te worden, sla ik maar over. Niet in de laatste plaats vanwege de onuitstaanbare Lex Luthor. Heb niets tegen Jesse Eisenberg maar hij is compleet ongeschikt voor deze rol. In plaats van intimiderend en intelligent vond ik hem vooral bloed- en bloedirritant.

En toch overheerst dus het positieve. Dat komt voor een groot deel door de incarnatie van Batman. En ook door de visuele flair van Snyder en het ontzettend vermakelijke eerste deel. Met wat minder bullshit tegen het einde en een sterker plot had dit een fantastische film kunnen zijn. Nu is het hooguit een bovengemiddelde.

Aardige film, die nergens de indruk wekt echt wat bijzonders te willen doen. Tim Burton is al jaren niet meer in goede doen, en dat verandert niet met Big Eyes. Christoph Waltz is charmant als altijd, maar deze film komt nergens boven de middelmaat uit. Al kijkt het bijzonder gemakkelijk weg, niet in de laatste plaats vanwege het mooie kleurgebruik.

Leuke animatiefilm die het vooral moet hebben van de grappige en aandoenlijke eerste helft, waarin robot Baymax de show steelt. Tegen het einde wordt Big Hero 6 een wat standaard superheldenfilm, die niet zoveel nieuws te melden heeft.

Dappere film Van McKay, die voorheen vooral komedies deed. Hij probeert een taai onderwerp interessant te maken voor een breed publiek. Onder meer door de vierde muur te doorbreken en geinige uitlegrondjes van bekende sterren. Misschien wat gekunsteld, maar het werkt.

Wat je wel merkt is dat McKay niet echt richting kon geven aan zijn film. De vier verhaallijnen lopen door elkaar, maar versterken elkaar niet echt. Tijdens de hele film is The Wolf of Wallstreet nooit ver weg, door hetzelfde bankers are wankers-thema, de flitsende montage en Margot Robbie. Maar die film zit een heel stuk beter in elkaar. Met veel meer humor, focus en power. Daardoor is het niet alleen een leukere film, maar komt de boodschap ook veel beter aan.

Aardig, maar niet zo goed als de cast en score doen vermoeden

Vermakelijk, maar ik had er na alle hype toch wel wat meer van verwacht.

Eerste kwartier draait heel erg om het verlangen om echt met een ander in contact te komen, echte liefde te voelen. Had daardoor stiekeme hoop dat de blinddoeken een metafoor zouden zijn voor de afstand tussen mensen. Dat we elkaar (dankzij social media) niet meer echt zien en begrijpen. Maar als regisseur Bier dat punt al wilde aanstippen, dan was het héél erg aan de oppervlakte. Want voor het overgrote deel is het een rechttoe-rechtaan survivalfilm zoals we die al talloze malen hebben gezien, vooral in het zombie-subgenre. Met een groep mensen die aan elkaar is overgeleverd, elkaar wantrouwt en op zoek moet naar eten. Zonde, eigenlijk.

Net niet het meesterwerk waar ik op hoopte, maar wel een geweldige film. Visueel zeer indrukwekkend. De beeldvoering, de kleuren, prachtig. Fantastische acteurs ook, waarvan de belangrijkste een karikatuur op zichzelf spelen. Mooie parodie ook op zowel de massa-hysterie rond blockbusters en Twitter als op arty farty zeikerds die zich verheven voelen boven alles en iedereen.

Een film waar dus heel veel in zit. Mag van mij een heel resem Oscars winnen. Vooral voor Keaton, Norton en het camerawerk.

Heel matig. Vind het dapper van Marvel dat ze all the way durven gaan in hun eerste écht zwarte superheldenfilm. Die krijgt bovendien een thema mee dat behoorlijk actueel en interessant is. Namelijk over de verdeling van welvaart in de wereld. Extra jammer daarom dat daar snel aan voorbij wordt gegaan voor een paar potjes knokken met lelijke cgi-effecten. Zo wint de sci-fi mumbo-jumbo het van het verhaal. Ook jammer dat de film wél sterke donkere mannen en vrouwen neerzet maar níet zo ver durft te gaan om de heilige huisjes van eeuwenoude tradities omver te trappen. Vond het meer in lijn met de film als de personages hadden besloten te stoppen met blinde volgzaamheid aan de troon, stammenstrijd en meer van zulks.

Lastig. Aan de ene kant erg genoten van de inktzwarte komedie en de pijnlijk scherpe verwijzingen naar het heden. Anderzijds heb ik na afloop niet echt het idee dat we wat nieuws gehoord hebben of dat de personages een belangrijke ontwikkeling hebben doorgemaakt. Toch overheerst het positieve. Dat komt vooral door de magistrale scene tegen het einde waarin de bijeenkomst met black power en white power door elkaar worden gemonteerd. Vond ik het meest krachtige statement van de hele film.

Heb het grootse deel van 2049 met open mond zitten kijken naar de waanzinnig mooie beelden. Zitten zeker twee, drie scènes in die tot de mooiste behoren die ik ooit heb gezien. Dat de film wel erg lang duurde en wel erg zwaarmoedig was, vergeef ik hem daarom graag. Plot deed me behalve aan het origineel bij vlagen trouwens denken aan Her en Children of Men

Aardig, maar te vrijblijvend om echt te beklijven. Blanchet acteert sterk maar speelt een onuitstaanbare opportunist waarmee het onmogelijk meeleven is.

Fijne muziek, fijne cameo's, maar als film welbeschouwd helemaal niks. Rommelig plot, kinderachtige humor en heel repetitief. Snap de legendarische status ergens best wel, maar ben er allerminst kapot van.

Mager beestje. Het leven van Mercury biedt 101 aanknopingspunten voor een interessante biopic, maar deze film grijpt er niet één aan. In plaats daarvan krijgen we een 134 minuten durende reclamespot voor de band Queen. Dat May en Taylor betrokken waren bij de productie is veel te goed merkbaar. Die eerste komt als het (muzikale) genie naar voren, die tweede als de ultieme rokkenjager. En samen zijn ze zo'n beetje de twee enige stabiele krachten in het leven van de frontman. Vermakelijk om op deze manier even onderdeel te zijn van een van de grootste bands van de vorige eeuw. Maar als biopic van een van de meest legendarische artiesten aller tijden absoluut mislukt.

Ik kon hier niet zo veel mee. Het eerste uur had een paar briljante, heftige momenten en deed me bij vlagen denken aan High and Low. Maar vanaf de dood van het ontvoerde meisje zakte de film wat mij betreft weg. Vond dat te ongeloofwaardig, zeker ook door de aanwezigheid van die freak. Daarna verwordt de film tot een bloederige aaneenschakeling van wraakacties.

Zoals ik een paar reacties hierboven al terecht iemand zag opmerken: de film is één brok degelijkheid. Zowel qua productie als acteerwerk als regie valt er bijzonder weinig aan te merken op Bridge of Spies. Maar de film mist wel spanning, humor en vooral tempo. Het punt dat Spielberg hier wil maken is nog wel te pruimen. Dat we allemaal mensen zijn en moeite zouden moeten doen om ons in elkaar te verplaatsen. Maar waren daar nou echt 141 minuten voor nodig? De makers gaan ook wel erg makkelijk voorbij aan het feit dat het personage van Hanks speelt met vuur door zijn eigen principes er door te drukken. Nu gaat het goed en is hij een held. Als zijn ego-plannetje was mislukt, was er misschien een oorlog uitgebroken. Maar dat past natuurlijk niet binnen het feel-good plaatje.

Bridge of Spies is precies de zondagavond RTL4-film waarvan ik hoopte dat-ie het niet zou zijn. De enige reden om toch te gaan kijken: het fenomenale acteerwerk van Mark Rylance.

Goed, maar ik had er een klein beetje meer van verwacht. Vond de structuur, maatschappelijke relevantie en het acteerwerk uitstekend. Brimstone heeft ook een aantal ijzersterke momenten, maar mist over de hele breedte een beetje sfeer. Zeker het derde hoofstuk vond ik te veel neigen naar arthouse. Het veel levendigere tweede hoofstuk voelt het meest als een echte western en dat lijkt me op het oog ook het deel waar Koolhoven met het meeste plezier achter de camera stond. Het einde vond ik daarna wat onbevredigend en de epiloog overbodig.

De positieve punten winnen het overigens makkelijk van de negatieve. Want Brimstone voelt verder volstrekt uniek en urgent. Heel veel ontzag voor het vakmanschap en ook het geduld van Koolhoven.

Gaaf. Kon me niet echt storen aan het wat sentimentele einde dat sommigen hierboven laken. Vond het niet te overdreven. De maatschappelijke ondertoon vond ik zelfs erg sterk. Met zombies als metafoor voor egocentrisme.