Opinions

De prachtige, hallucinante stijl van Refn blijf onovertroffen. En die ene keer dat hij dat wist te combineren met sterke personages en een onderhoudend plot, resulteerde het direct in een van mijn favoriete films aller tijden. Die vlieger gaat zeker niet op voor The Neon Demon. Dat ligt uiteraard niet aan de plaatjes, die zijn poëtisch en beeldschoon als altijd. De personages zijn echter van bordkarton en er valt amper mee te identificeren. Tel daarbij op dat het tempo zeker in het eerste deel extreem laag ligt, en je krijgt een film waarbij de verleiding erg groot is om er halverwege mee te stoppen. Ik ben overigens blij dat ik dat niet gedaan heb, want het einde vond ik vrij sterk.

Het zou goed zijn als Refn, net als bijvoorbeeld Tarantino, een groepje mensen om zich heen zou verzamelen dat wat tegengas biedt. De Deen heeft zijn hoofd inmiddels zó diep in zijn eigen kont zitten dat het een klein wonder is dat hij überhaupt nog aan het werk is. Het begint al met zijn pretentieuze initialen op de openingstitels. Daarna is het ook vooral choqueren om het choqueren. En het trucje met de keiharde, pulserende soundtrack heb ik inmiddels ook wel gehoord.

Ik zou het daarom zeer toejuichen als Refn zich de volgende keer weer baseert op het werk van iemand anders. Hij heeft voor mij inmiddels wel bewezen dat hij geen volwaardige personages of een coherent plot kan pennen. Dat is op zich niet erg, zelfs de grote Hitchcock kon dat niet. Voeg Refns prachtige stijl en bezwerende symboliek toe aan een sterk verhaal, en je krijgt de mooiste films.

Erg geestig. De meeste grappen raken hun doel, waardoor je de film zijn soms ook wat kinderachtige geintjes best kun vergeven. Daarnaast is het altijd een genot om Gosling aan het werk te zien. Heel leuk tussendoortje.

Fijn, maar ik had er nog een tikje meer van verwacht. De thematiek over schuld, spijt en het worden wie je niet wilt zijn vond ik sterk, net als de tegenstellingen waar Ford continu mee speelt. Maar de diepere laag en inventieve vertelstijl waarop ik had gehoopt, ontbreekt. Ik voelde me zelfs een beetje gepiepeld toen aan het eind van de plotlijn in het boek geen onthulling zat. We hebben al die tijd eigenlijk naar beelden zitten kijken die er voor de plot geen bal toe doen. Ik begrijp dat de moord op zijn vrouw en dochter symbool staan voor de gebeurtenissen in het 'echte' leven van Gyllenhaal, maar de verdere afwikkeling doet er niet toe voor zijn wraakplannetje of het proces van spijt waar Adams doorheen moet.

Onvergefelijk vind ik dat echter niet, zeker ook omdat de gebeurtenissen in Texas spannend in beeld gebracht zijn. Tel daar het sterke spel, de mooie plaatjes en het poëtische einde bij op, en je hebt nog steeds een film die ver boven de middelmaat uitstijgt.