Opinions

Moeilijk, moeilijk. Heb genoten van verschillende hilarische momenten, vooral die met Channing Tatum in de hoofdrol. En hoewel ik ook erg te porren ben voor een verhaal over de achterkant van (het oude) Hollywood, maakte Hail, Caesar! toch een povere indruk. De plot is gewoon niet coherent en mist elke vorm van urgentie. Dus ja, ik heb links en rechts genoten van de heerlijk absurde scènes, maar als geheel schiet het tekort. Qua score kom ik daarom in het midden uit.

Wat een waanzinnige ervaring! De makers waren zich gelukkig heel erg bewust van de valkuilen die deze manier van filmen met zich meebrengt. In plaats van de voor de hand liggende parallellen met games te ontwijken, zoomt Hardcore Henry er vol op in. De film gaat dan ook talloze keren schaamteloos over de top en is vaak hilarisch in zijn gore en bespottelijke actiescènes. Ook de rollen van Copley zijn erg grappig. De gimmick van first person wordt volop benut.

Het duurde bij mij zeker een minuut of twintig voordat ik echt gewend was aan de manier van filmen. Maar daarna heb ik volop genoten van deze achtbaanrit. Sowieso een van de meest intense bioscoopervaringen die ik ook heb gehad. Of het ook een goede film was? Geen idee eigenlijk. Maar man wat was het lachen!

Ik ben een Tarantino-fan van het eerste uur, maar ik hield mijn hart vast voor The Hateful Eight. Telde ik bij Inglourious Basterds en Django Unchained de dagen tot de première af, hier had ik niet zo'n haast. Daar zorgden de tendentieuze speelduur en de opzichtig bijdehante titel wel voor. Mijn verwachtingen waren dus niet bijzonder hoog. En nog zijn ze niet ingelost.

Om maar te beginnen met die speelduur. The Hateful Eight duurt zeker anderhalf uur te lang voor het summiere verhaal dat Tarantino te vertellen heeft. Er wordt eindeloos en nodeloos gerekt. Van de shots van landschappen tot de vreemde slow-mo's. Dat hoeft niet erg te zijn als de plaatjes sfeervol zijn en de film spannend. Maar dat was niet het geval.

Veel erger is echter de schaamteloosheid waarmee QT hier doorslaat in zijn drang naar zelfbewuste knipoogjes. Verzamelde hij vroeger nog ingrediënten van obscure films om ze op te dienen met zijn eigen unieke saus, nu doet hij niet eens meer een poging wat unieks toe te voegen. Ik heb werkelijk niets nieuws in The Hateful Eight gezien. De plot komt van The Thing en Reservoir Dogs, sommige shots rechtstreeks uit Inglourious Basterds, de gore van Django en ga zo maar door. Zelfs zijn dialogen waren aanzienlijk minder scherp dan gebruikelijk. En dat voor een film die het vooral daarvan moet hebben. Op den duur stoorde ik me dan ook aan werkelijk alles. Van de onnatuurlijke overbelichting tot de nodeloze, zelf ingesproken voice-over.

Het enige aan the Hateful Eight dat wel in orde is, is het acteerwerk. Vooral de monoloog die Sam Jackson halverwege houdt is weergaloos en het enige moment in bijna drie uur waarvan ik enthousiast werd. Ook Walton Goggins en Kurt Russel zijn vermakelijk.

Had een mindere regisseur achter de camera gestaan en had het anderhalf uur korter geduurd, dan had ik me er waarschijnlijk prima mee vermaakt. Maar dat is niet het geval. Tarantino moet snel iemand vinden die hem een klein beetje tegengas geeft. Voor mij is The Hateful Eight namelijk de film waarmee hij zijn hoofd definitief in zijn eigen reet heeft begraven.

Fijne moderne western. Spannend als misdaadfilm terwijl de makers onderweg ook nog wat zinnigs te melden hebben over (familie)bezit en de economische crisis. Puik acteerwerk ook, zelfs van Chris Pine die ik nooit zo hoog had zitten.

Verhaal dat het natuurlijk verdient om verteld te worden, maar mijn hemel wat gaat het allemaal volgens het boekje. Was eerlijk gezegd verbaasd dat de film uit 1999 kwam. Het oogt zo flets en ontwikkelt zich zo voorspelbaar dat ik dacht dat de film ouder was. Een biografie op zijn saaist dit

Aardig drama dat te lang nodig heeft om op gang te komen. Het verhaal is redelijk summier en daarom lijkt er aan de 2.5 uur geen einde te komen. En dat is jammer, omdat de film tegen het einde toe steeds boeiender werd.