Log

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

"Andreia, blijf van de klanten af."
We zitten aan de bar van Café le Cirque. De bazen zitten in hun vaste hoekje, wezenloos in dezelfde kop koffie te roeren, een doorzichtig voorwendsel om een oogje in het zeil te kunnen houden.
"Maar we zijn vrienden!" kirt Andreia het uit met haar dik Braziliaans dialect.
Pousse café au Cirque na de vertoning van la Cérémonie in Cinema Palace. Een afgeladen zaal 1, de ouverture van het Summer Screens programma. Je moet het die Dardenne broers maar meegeven, een aantal jaar geleden leek het heropenen van de Pathé Palace maar een megalomane grap, ondertussen halen ze betere bezoekcijfers dan de UGC. Van La Cérémonie – een Chabrol film uit de 90s – zijn er nog een stuk of twintig vertonen gepland, als dat geen flex is.
Ik kan niet zeggen dat ik echt zat te popelen om nog maar eens een Chabrol te kijken, maar La Cérémonie bleek de meest immersieve filmervaring in tijden. Waar mijn geest normaal in cirkels tolt met internationale zwendels, diplomatieke schandalen, verboden liefdes, de lokroep van de onderwereld, de neonrode zinsverbijstering, een glimlach uit het oosten... wist Chabrol mij met deze thriller gewoon ouderwets in de film te zuigen, alsof ik nog steeds gewoon een onbezorgde tiener was met niets anders aan mijn hoofd dan keurig door de filmcanon te trotten. Wanneer we in de laatste scène Bonnaire op de gekende dissonante klanken door het duistere landgoed zien dralen, appelleert Chabrol mij bijna psychoanalytisch, alsof deze huis-tuin-en-keuken thriller mijn verleden, onverwerkte trauma's en diepste verlangens ontmaskert, maar tegelijkertijd ook geneest.
Na de vertoning vertelt mijn metgezel mij dat hij dat hij het lot van het personage van Virginie Ledoyen te wreed vond. Zij was toch een oprecht lief persoon; hoewel geprivilegieerd? Dat betwist ik hoegenaamd niet, maar toch voel ik een complicité met Bonnaire. De scène waar Ledoyen ontdekt dat Bonnaire analfabeet is, is echt een sleutelscène. Bonnaire begint haar plots allerlei verwijten naar het hoofd te smijten en probeert haar zelfs te chanteren. Dit is de laatste druppel van de welwillendheid van de familie. Ergens is het ook gewoon tragisch, wanneer je inziet dat het ritueel van 'constructief feedback geven' ook maar een geplogenheid van de elite is. Zo'n Bonnaire slaat maar wild om zich heen.
Plots komt er een sjofele buurman Café le Cirque binnen. Hij bespreekt iets met de bazen en kruipt dan achter de toog om een vuilniszak te nemen. Nog voor hij hem kan meegrissen, trekt Andreia de vuilniszak angstig naar zich toe.
"Geef de man de vuilniszak, Andreia." zucht de bazin van aan haar tafeltje.
"Het is de laatste, ik heb 'm nodig."
De bazin kijkt op haar uurwerk. "Je shift zit er zelfs op, wat kan het jou nog schelen?"
"Ja, maar als ik morgenvroeg aankom, wil ik meteen het restafval buiten zetten."
"Ga naar huis, Andreia."