Opinions

Met een Coenfilm weet je vooraf al dat je iets krijgt wat afwijkend is.

Vooral qua karakters. Noem bijvoorbeeld eens een film op met iemand zoals The Dude. Wat mij betreft heeft hij weinig concurrentie. Natuurlijk zie ik vaak genoeg bizarre figuren in een film, alleen de Coens zijn 1 van de weinige die er zo'n geslaagd geheel van kunnen maken.

Coen films komen vaak aan op drama met komedie. Burn After Reading en Fargo zijn best zwaarmoedig bijvoorbeeld, maar ik vind het knap dat de komedie zo mooi samensmelt met het drama.

Daarbij weten ze altijd de acteurs zo ver te krijgen dat ze altijd perfect in hun rol zitten. Dat allemaal in combinatie met een leuk, origineel en interessant verloop van het verhaal, mooi camerawerk en een vaak een prima soundtrack.

O Brother, Where Art Thou? ligt het dichts in buurt bij een komedie vind ik. Big Lebowski ook, maar deze net iets meer. Toch hebben alle films een serieuze ondertoon, alleen bij de 1 (qua film) valt het wat meer op dan bij de ander.

O Brother, Where Art Thou?

Een dikke 3,5*

Oculus is voor mij wel een ouderwets geslaagde horrorfilm met een beklemmend sfeertje en bijpassende muziek ter ondersteuning. Gooi ook nog wat goede acteurs in de mix en je hebt een topfilm. Nee helaas niet. Om te beginnen jammer dat de eerste 45 min net iets te loom waren.
Ten tweede had het toch wel ietsje enger gemogen met meer schrikeffecten. En eigenlijk is die Kaylie maar een irritant wijf. Vooral wanneer ze die videoboodschappen opneemt. Toen dacht ik, hou alsjeblieft je muil en doe iets nuttigs.

In veel (horror)films krijg je voldoende achtergrondinformatie zodat je weet hoe of wat. Oculus is wel heel erg mysterieus wat dat betreft. Een bezeten spiegel en klaar. Ik stel mezelf dan de vraag: waarom is de spiegel bezeten? Wie is de entiteit in de spiegel? Wat wil zij? Wat is er gebeurd? Aan de ene kant wil ik dit dus erg graag weten, maar aan de andere kant is het vaak weer zo'n clichégeval. Vrouw krijgt spiegel cadeau van haar man, vrouw wordt vermoord door haar man, vrouw besluit daarom als gekwelde ziel de spiegel in te nemen omdat ze boos en verdrietig is. Vervolgens voelt ze zich geroepen om iedereen die in het bezet van de spiegel is, het leven zuur te maken. Oké, laat in dat geval de achtergrondinfo maar achterwege.

Oculus weet met een (relatief) klein budget overtuigende effecten te tonen. The Conjuring is in vergelijking met deze film heel duur. Oculus had een budget van 5 miljoen en The Conjuring 20 miljoen. Sinister deed het helemaal netjes met maar 3 miljoen. Helaas vind ik Sinister dan niet zo goed. Ik lees dat veel mensen Oculus niet eng genoeg vinden en hoewel ik het zelf iets enger had willen zien, was het voor mij wel eng genoeg om te kunnen zeggen dat het best een enge film is. Oja, en nog een pluimpje voor de kinderen. Ze acteerde beide erg sterk!

Oculus is een spannende film met een fantastische laatste +/-30 min. Net iets minder dan The Conjuring en net iets beter dan Mirrors.

Inmiddels de film laten bezinken en mijn 2,5* blijft.

Quentin Tarantino geeft de kijker iets bijzonders, maar bijzonder is niet altijd goed genoeg. Het was een enigszins verwarrende kijkervaring. Opnieuw zit iedereen sterk in zijn rol, het is opvallend overtuigend, maar tegelijk vind ik het allemaal maar bullshit. En ik kon bijvoorbeeld helemaal niet lachen tijdens de Bruce Lee scène. Het verhaal van Sharon Tate kende ik al en las er vorige week nog een uitgebreid stuk over het Veronica magazine. Er is mij bijzonder weinig bijgebleven, dus dat zegt voor mij wel genoeg. Vooral omdat het zo'n lange film is. Meestal bij een QT film genoeg memorabele momenten, maar niet dus.

Once upon a Time in Hollywood is een film geworden die mij eigenlijk niet prikkelt. Het is saai/langdradig, te weinig suspense en niet grappig genoeg. Goede acteurs en aankleding kunnen de film niet redden. Zoals we weleens zeggen: van een mooi bordje kan je niet eten. En wat Q.T. doet in Inglourious Basterds (de geschiedenis herschrijven) doet hij hier dunnetjes over. Maar deze keer doet het mij helemaal niets! 1 pluspunt is dat het vanaf nu alleen maar weer goed kan worden. Al wordt het dan wel zijn laatste film. En ik kan mij niet voorstellen dat het weer zo matig wordt zoals OuaTiH

Leuk geprobeerd Q.T., maar ik trap er niet nog een keer in. (wat betreft het laatste kwartier)

1. Pulp Fiction.
2. Inglourious Basterds
3. Kill Bill Vol. 1 (Vol. 2 een stuk minder!)
4. Reservoir Dogs
5. The Hateful Eight
6. Django Unchained
7. Jackie Brown
8. Once upon a Time in Hollywood
9. Death Proof is een officiële Quentin Tarantino?

2,5*

Totaal anders dan deel 1. Zo speelt deel 1 zich af in het heden en deze in de 15e eeuw. Ook is deze film een stuk serieuzer dan deel 1. Grappig ook dat ze daadwerkelijk ook allemaal een slecht gebit hebben, want ze hadden in die tijd natuurlijk ook helemaal geen tandenborstels en Zendium. Wel erg realistisch vind ik, want denk maar niet dat je ooit Ben Affleck met rotte tanden zal tegenkomen in een film. Nee, zoiets mag natuurlijk echt niet. Maar in Ong-Bak 2 heeft Tony Jaa gewoon keurig netjes ook vieze tanden. En met dit soort films maakt het allemaal niet zoveel uit. Hoe gekker hoe beter. Geen zeurende studio die zegt wat wel en wat niet mag. Hier zijn Tony Jaa en Panna Rittikrai de baas en botvieren hun fantasie.

Een knokfilm met een diepgaand verhaal is bijna hetzelfde als een pornofilm met een diepgaand verhaal. In een porno gaat het dan vaak ook wel diep, maar dat is dan toch weer net even anders. In Ong-Bak 2 draait het voor 80% om schoppen, trappen, rennen, vliegen, vechten. Ik moet zeggen dat Tony Jaa in deze film meer van zijn kunnen laat zien dan in deel 1. In deze film rent en springt hij bijvoorbeeld van de ene naar de andere rug op een kudde rennende Olifanten. Een levensgevaarlijke stunt als je het mij vraagt. Maar ook de gevechten zijn perfect gechoreografeerd met goede slowmo. Ook maakt hij gebruik van wapens zoals zwaarden, touwen en een 3-delige Nunchaku. En daar kan hij een stuk beter mee overweg dan bijvoorbeeld de Ninja Turtles.

Ong-Bak 2 is uiteindelijk wel net iets minder dan deel 1. Deel 2 heeft iets vies over zich op de één of andere manier en dat stoorde me wel een beetje. Verder is Tony Jaa gewoon één van de beste vechters van de wereld en dat kan je zien. Er is misschien 1 iemand die het van hem kan winnen en dat is Agent Smith, maar omdat Smith geen mens is, mag ik hem eigenlijk niet meerekenen. Tony Jaa is de beste!

3 rotte tanden voor deze film.

Na het toch wat teleurstellende Ninja Assassin, heb ik mij gewaagd aan Ong-Bak. Geen trailers bekeken en geen reviews gelezen op MM. Het enige waar ik aan moest denken was dat iemand uit mijn vriendenkring een keer vroeg: Heb jij Ong-Bak wel eens gezien? Het antwoord was nee.

Het enige wat ik sowieso natuurlijk verwachtte was een dikke Thaise knokfilm. En wat blijkt nou: De film bevat een flinke portie geslaagde humor en veel zaken in de film komen wat amateuristisch over. Qua acteren en vooral de muziek. De humor beviel mij gelukkig wel, maar een aantal acteurs dan weer niet. Een goed uitgewerkt diepzinnig verhaal had natuurlijk heel erg welkom geweest, maar het verhaal is iets wat bij Ong-Bak totaal niet boeit. Verder is het personage van Tony Jaa echt zo'n typisch cliché underdog figuur. Al vond ik dat nou niet bijzonder storend.

Het vechten daarentegen is juist weer wel heel erg professioneel gedaan. Wat kan die gozer (Tony Jaa) strak en efficiënt vechten zeg! Er zitten werkelijk fantastische gevechten in met hele goede choreografie. We komen lekkere maffe en over de top vechters tegen. Ja, daar heb ik zeker wel van genoten. Jammer dat veel spectaculaire momenten soms wel 3x herhaald worden. Dat werd wel een beetje vervelend hoor.

Dus laat ik zeggen dat mede door de indrukwekkende manier van vechten en bepaalde humor, deze film een ruime 3,5* scoort!

Lange leven de Koningin!

Eigenlijk bekroop mij al vanaf de eerste minuten van de film het gevoel dat het ging tegenvallen. Een soort toekomstvisioen. De eerste 15-20 min zijn enorm zweverig en hoewel er wel een duidelijke lijn inkomt, wordt de film in mijn beleving steeds onderbroken door dromerige beelden. Ik dacht dat wanneer Crystal arriveert het minder zou worden, maar niets is minder waar. De trage dromerige stukken blijven en deze vind ik storend.

De personages. Het meeste intrigerende personage is Chang. Chang lijkt te werk te gaan als een soort aanklager tevens scherprechter en hij was ooit de grote Muay thai kampioen en hij lijkt nogal emotieloos. Met de zwijgzame Julian heb ik weinig in tegenstelling tot Driver waarin hij ook het zwijgzame type speelt. Crystal voelde eigenlijk ook wat overbodig. Het lijkt een beetje alsof NWR zijn inspiratie uit een handjevol films heeft gehaald, maar het resultaat niet echt een mooi solide geheel vormt. Mai interesseerde mij overigens ook helemaal niets.

Pluspunten. Sfeervol, toch wel een beklemmende soundtrack, visueel indrukwekkend, soms intens en gelukkig ook prima acteerwerk. Maar dit is de minste van NWR. Ik verwachte op voorhand al geen standaard wraakfilm vol actie. Ik verwachte diepzinnigheid en beeldspraak en ja, dat vind je in deze film, maar het beviel me niet. Ik geef de film uiteraard nog een tweede kans. Tot die tijd. 2,5*

Echt weer zo'n typische 2,5* horrorfilm. De moeite waard om te kijken, maar daarna weer gauw vergeten.

De film gaat over een groepje Amerikaanse surfende studenten in Spanje. 1 van hem krijgt een mysterieus bordspel in handen, genaamd Mamba en natuurlijk gaan ze het uitproberen. Alleen na het spelen vinden er gebeurtenissen plaats die het spel al voorspelde. Klinkt spannend, maar dat is het natuurlijk niet.

Het eerste slachtoffer komt vrij leuk om het leven, maar wat er aan vooraf gaat, is verschrikkelijk. Hij rijdt midden in de nacht in zijn auto, maar stopt even om te urineren bij een afgrond. Vervolgens word hij aangevallen door een Libelle en valt naar beneden. Hij kon zich nog wel even vasthouden aan wat prikkeldraad, maar helaas.... Eenmaal beneden word hij te grazen genomen door een stel moordlustige Krabben!

Maar er zit er nog 1 bij die ik nog veel erger vind. Een jongen bij een houtzagerij krijgt plotseling te maken met giftige slangen. (Black Mamba's) Hij gaat er als een haas vandoor, wat best slim is. Alleen ja, hij komt een aantal seconde later op het idee om toch maar via een berg met gestapelde boomstammen naar boven te klimmen. Wat is er mis met gewoon wegrennen?? Ok, en boven word hij natuurlijk aan het schrikken gemaakt door een Black Mamba, die natuurlijk allang wist dat hij naar boven zou klimmen.

Gelukkig valt het verder nog wel mee. Het einde van de film is inmiddels ook niet meer origineel. Wie recentelijk Triangle heeft gezien, snapt denk ik wel wat ik bedoel.

2,5* voor wat standaard vermaak.

Dit vervolg is wederom gebaseerd op mensen die vrij kansloos in het water dobberen. Hoewel vrij veel mensen (waaronder ik zelf) zich gek zullen maken om de achterlijke handelingen die de drenkelingen uithalen, vind ik dit best een goede film.

De eerste minuten na het ontdekken van het probleem zijn cruciaal. Maak jezelf niet te moe en denk goed na. Helaas gaat het eigenlijk al meteen mis. Er wordt niet echt goed nagedacht en ze maken zich meteen al te druk en te moe. Anderzijds ben ik niet zo'n ''oooh my god, we are all gonna die'' Amerikaan, dus misschien ligt het daaraan. Die Amerikanen zijn gewoon wat paniekerig van aard, dus hoe kwalijk kan ik ze het nemen?

Er zijn in ieder geval minstens 2 goede uitvoerbare manieren om dat jacht op te komen en geen van beide wordt toegepast. Heel schrijnend!

Ik vond het allemaal niet zo spannend en interessant. En dat komt vooral omdat het horror en thriller gedeelte erg tegenviel. Als de film zich inderdaad wat meer of beter op het drama had gericht, dan had het mij wel kunnen bekoren denk ik. Toevallig vorige week het drama Fish Tank gezien en daar kwam het wel goed tot zijn recht. Maar bij deze,... nee. Ik zat er bij en ik keek er naar en deze film weet mij niet al teveel voldoening te geven.

Ik geef Orfanato wel een voldoende omdat het verder allemaal wel in orde was.

Vaak genoeg enge en vervelende kinderen gezien in films, maar Esther spant wel redelijk de kroon op het moment. Daarom mijn complimenten naar Isabelle Fuhrman. Ik ben erg benieuwd of zij als actrice gaat doorbreken. Neem nu bijvoorbeeld Haley Joel Osment en Jake Lloyd. Nou, die Haley Joel Osment is een erg talentvol mannetje, maar na A.I. is het eigenlijk bergafwaarts gegaan. En Jake Lloyd is toch wel de ultieme 1dags vlieg. Maar over talent kunnen we bij hem niet echt spreken.

Sterretjes als Kirsten Dunst en Drew Barrymore zijn er na hun kinderrollen beter vanaf gekomen. Dus ben benieuwd wat er van Isabelle Fuhrman terecht gaat komen.

Orphan viel me toch een beetje tegen. Maar als eerst de pluspunten. Met erg vlakke personages hebben we in deze film niet te maken. Er wordt o.a. gerookt, gevloekt en dat is minstens realistisch. Maar ook emoties, persoonlijke problemen en ruzies passeren de revue. Gelukkig, want zo kan ik meeleven met een personage. Ik kreeg zowel voor Vera als Peter sympathie. Verder een erg leuk debuut voor Aryana Engineer die het dove dochtertje speelt van Vera en Peter.

De kracht van de film zit hem vooral in de personages. Natuurlijk tilt Isabelle Fuhrman de film ook naar een hoger niveau. En de spychologische spanning tussen Esther en Vera is ook echt waarneembaar.

Nadelen zijn wellicht toch dat Esther te lang als onschuldig wordt gezien. Ik bedoel, een slimme vent als peter kan toch niet zo naïef zijn. Natuurlijk geloof ik best in manipulatie, maar ik vind deze film daar toch net even te ver in gaan. Maar natuurlijk ook inderdaad het moment ‘’I'm not your fucking mommy!’’ vind ik minder geslaagd. Past niet in het geheel. En verder heeft de film zo af en toe zijn dode momenten en zo ontzettend spannend wordt het eigenlijk haast nergens.

Ik zet hem op een 3,5*

Wel geinig dat computergames steeds meer om films zijn gaan lijken, maar inmiddels is het bijna andersom, met de nadruk op bijna. En dan doel ik even niet op de game Wolfenstein. Eerder zag ik bijvoorbeeld ook de trailer van Hunter Killer. Wat ik zag was een typische studiofilm met prominente computereffecten. Het was net een computerspelletje. Maar ik heb de film gezien en het eindresultaat is gelukkig goed. De trailer van Overlord precies hetzelfde. In dit geval alsof ik de trailer zie van videogame Wolfenstein. Maar ook al bestond Wolfenstein niet, de trailer is net een computergame. Maar gelukkig, ook voor Overlord geldt, de film is beter dan de trailer.

Ik heb een leuke avond gehad met deze film. Het begint al meteen goed met een indrukwekkende openingsscène. Helaas wordt er vervolgens flink gas teruggenomen en gebeurd er weinig bijzonders. Saai vond ik het dan weer niet, want het is sowieso een verademing dat de Nazi's zowaar de Duitse taal spreken. Hierdoor bleef ik wel geboeid. Al is bijvoorbeeld de acteur die het Duitse personage Wafner speelt een Deen. Het acteren vind ik overigens bovengemiddeld goed. En Korporaal Ford kwam mij bekend voor en dat blijkt de zoon van Kurt Russel te zijn. Ze hebben echt precies dezelfde ogen. Hij speelt zijn personage goed en is voor mij dan ook een persoonlijke favoriet van de film. Verder vond ik de soundeffects erg overtuigend.

Minpuntjes.. De film had een kwartiertje korter gemogen. Het had allemaal wel wat gekker gekund. Uiteindelijk blijft het iets te bescheiden en dat is een gemiste kans voor een film die gaat over een geflipte wetenschapper die experimenten uitvoert op mensen om vervolgens supersoldaten te maken. Het wordt al door meerdere mensen aangegeven, hier ontbreekt het gewoon aan. Het zit zeker wel in de film, maar ze hadden er meer uit moeten halen. En tot slot, zo'n jochie van 6 jaar oud ofzo. Totaal niet van toegevoegde waarde zoiets.

Goede film, maar het had allemaal dus wel wat gekker en meer over de top gemogen.

3,5*

4 jaar lang schitterende Sam Raimi van afwezigheid als regisseur en is nu eindelijk weer is terug met een film. Jammer dat ie dan met een film als dit komt aanzetten dacht ik, maar heel soms is het ook weleens fijn om er helemaal naast te zitten. Deze film is leuk. Iedere volwassen persoon heeft ergens nog wel dat kind in zich, al is het voor sommige volwassenen al te laat en zijn al in het stadium van stoffige zuurpruim.

Deze film biedt qua verhaal weinig verrassingen en het gaat allemaal zoals je verwacht dat het gaat. Maar dat hoeft niet altijd hinderlijk te zijn. Een overtuigende cast, bijpassende muziek van Danny Elfman, het land van Oz komt prachtig in beeld en de humor beviel mij ook goed. En voor de Sam Raimi liefhebbers is het altijd weer leuk om zijn vast mensen te spotten, al is dat natuurlijk nooit heel erg moeilijk. Zo zien we natuurlijk Bruce Campbell en de broer van Sam, Ted Raimi. Nog geen halve minuut in beeld, maar ze zitten erin.

Oz the Great and Powerful is af en toe wat zoet, maar ze slaan er niet in door en zo heb ik ook van de zoete momenten kunnen genieten. James Franco doet het super en alle acteurs hebben waarschijnlijk met enorm plezier meegewerkt aan deze film en dat merk je wel. Groot pluspunt is dat het nergens over de top wordt.

Net geen 4,0 sterren.