Goed, maar niet geweldig. Geforceerde schrikmomenten en domme dingen. Bijvoorbeeld een jongetje van 4 die begrijpt hoe een speelgoedraket op batterijen (Plus en min) werkt. Daar is overigens niets mis mee. Maar hij heeft overduidelijk in de gaten dat hij stil moet zijn, anders zou dat jong wel continu praten. Daarom erg vreemd dat hij dan toch die spaceshuttle aanzet en dus ook de batterijen er weer correct heeft ingedaan. Terwijl het hem echt wel duidelijk is gemaakt dat hij stil moet zijn en dat dus ook was. En waarom wil je in deze wereld nog een kind ter wereld brengen? Ze hebben nog 2 kinderen over, dus waarom alsnog een derde? Met al die risico's! En waarom waarschuwt ze haar kinderen niet voor die uitstekende spijker waar ze eerder zelf instapte?
Tot zover mijn negativiteit. A Quiet Place zet een overtuigende/geloofwaardige wereld neer waarin er kennelijk wezens op aarde zijn gekomen die niet erg vreedzaam zijn en dus alles kapot maken wat geluid maakt. En dat we heel erg bang voor ze moeten zijn wordt al vrij snel duidelijk! We volgen een kwetsbaar gezin en ik kon mezelf er eigenlijk al meteen mee identificeren. En telkens wanneer ik dacht er mag wel weer iets spannends gebeuren, dan gebeurde dat ook. De wezens zijn erg goed gemaakt gelukkig en ik had echt het gevoel dat ze daar daadwerkelijk waren! De film is voor 95% zonder dialoog en dat is erg treffend. En je wordt als kijker midden in een situatie gegooid en je hebt eigenlijk geen idee wie, wat, waar, waarom? Dat werkt goed!
De film doet mij denken aan It Comes at Night (2017). Gek genoeg heeft deze film een matig gemiddelde. Liever enge monsters dan een psychologische film. Voor mij blijkbaar wel, want ik geef It Comes at Night 3 sterren en A Quiet Place 3,5.