Opinions

Op enkele schoonheidsfouten en een vrij saai middenstuk na is dit best wel een geslaagde film.

Het gebeuren rondom rivaliserende schoolbendes die elkaar de harses inslaan is fijn om te zien, al heb ik niemand dood zien gaan... De film heeft wel wat weg van Aoi Haru (2001), alleen vind ik Aoi Haru net iets beter geslaagd.

Want waar Kurôzu Zero geslaagd is in de vele harde vechtscènes en om uiteraard het epische eindgevecht in de regen niet te vergeten, slaat het hier en daar de plank mis met de (absurde) humor, hierbij refereer aan ik: de scène met het bowlen en de gangster die spontaan begint klaar te komen als hij contact maakt met een meisje. Maar dat hoort denk ik wel bij het stijltje van Takashi Miike.

Daarnaast het middenstuk waar vrijwel niks interessants gebeurd, op wat komische situaties en conversaties na. Het had beter geweest als de film compacter was gemaakt tot 90 minuten en dit gewoon eruit gehaald was.

Desondanks kijkt het wel aardig weg en de soundtrack mag er ook wel zijn.

3,5 Sterren.

Solide detective.

Voor een goede ervaring toch maar in de bios meegepakt en het is me niet tegengevallen moet ik zeggen.

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar de film lijkt op een uitgerekte aflevering van een - nieuwe - misdaadserie; het zou in ieder geval als pilot kunnen dienen. Daarbij komen de gebruikelijke clichés al gauw om de hoek kijken. Maar het deerde me niet echt, omdat het geheel prima in elkaar zit, ondanks dat sommige dingen lichtelijk vergezocht zijn. Hierbij vormen Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares een prima duo dat tegen wil en dank samen moet werken.

Daarnaast is de sfeer geweldig te noemen. Het ziet er lekker duister uit met veel regenval en een bepaald gevoel van melancholie. Doordat de film verteld wordt d.m.v. heden en flashbacks die elkaar afwisselen, komt het beter over. Wat dat betreft is de flashback naar het auto-ongeluk uitstekend weergegeven.

Al met al een heerlijke thriller om in ondergedompeld te raken. Overigens las ik dat deel twee dit jaar nog moet verschijnen onder de titel 'Fasandræberne'. Ik kijk er naar uit.

3,5 Sterren.

Deze film doet me wat betreft de opzet het meest denken aan Speed (1994), alleen dan met een motor.

Qua verhaal is het dan ook redelijk simpel gehouden, met op het einde toch wel een verrassende plotwending. Kwik moet het meer hebben van de over-the-top actie die in een flinke vaart over het beeldscherm raast. Iets wat ik niet zo snel had verwacht bij een Zuid-Koreaanse productie, omdat ik meer bekend ben met hun gestileerde misdaadfilms. Maar de manier waarop alles zo overdreven wordt gebracht kan ik wel waarderen.

Daarnaast zit er een flinke scheut humor in de film. Dit is voornamelijk afkomstig van de hoofdrolspelers. Ye-won Kang zet een sterk staaltje overacting neer met haar personage Chun-shim (soms aangeduid als Ah-rom). Maar met name om Myung-shik ging ik echt goed stuk. De manier waarop hij als een sul overkomt en op momenten in de meest gestoorde situaties terecht komt, is goed voor de lachspieren.

Al met al een erg vermakelijke film die er goed in slaagt om actie en comedy met elkaar te vermengen. Gewoon niet al te serieus nemen en je komt hier geheid de avond mee door. Het geheel had wel iets ingekort kunnen worden om het spectaculairder te laten zijn.

Dikke 3,5 sterren.

Erg vage film om te zien, soms erg saai trouwens vooral in het begin. Ik ben dan ook half in slaap gevallen. Later werd het op zich nog wel interessant, met het incest enz. Grootste manco vind ik alleen dat nergens echt duidelijk wordt wat het motief van de ouders zijn en het open einde helpt ook niet echt mee.

Eigenlijk was dit best een lamp film.

2,0 Sterren.

Ik ben wel redelijk bekend met J-sploitation, heb zelf wat jaren terug Tôkyô Zankoku Keisatsu en Kataude Mashin Gâru gezien. Die bevielen me op zich wel.

En op de één of andere manier had ik weer zin in zo een filmpje, dus was de keuze op Kyûketsu Shôjo tai Shôjo Furanken al snel gevallen.

Uiteraard verwachtte ik weer een hele hoop over de top gore en humor en dat is wel redelijk uitgekomen.

Met name om de wrist cutters club heb ik echt krom gelegen, wat me trouwens wel een beetje deed denken aan de reclames die te zien waren in Tôkyô Zankoku Keisatsu.

De Ganguro Girls vond ik dan zelf weer wat minder.

En dan is er uiteraard nog het hele liefdesverhaal gebeuren wat voor mij ook iets teveel van het goede was, ik had in plaats daarvan gewoon meer actie gezien.

Maar de actie en gore die er was, werd dan weer lekker overdreven in beeld gebracht. Alleen vond ik het creatuur waarin die Frankensteingirl later veranderde wel minder.

Al met al was het op zich wel redelijk, maar mede door het domme liefdesverhaal wordt nergens het niveau van Tôkyô Zankoku Keisatsu gehaald.

Kleine 2,5 sterren.