Opinions

Best goed.

Onderhoudende Kafkaesque serie die commentaar lijkt te leveren op de moderne kantoorslavernij. Het werkt lijkt zinloos, vooral de innies, de mensen die hun werk niet mogen onthouden als ze het kantoor verlaten en ook geen idee hebben wie ze prive zijn, doen bullshit jobs, maar het is de leiding wel duidelijk ernst dat iedereen binnen de lijntjes blijft kleuren en dat maakt het beklemmend. De mensen die severed zijn, dus hun prive en werk qua herinneringen perfect gescheiden hebben door een operatie, worden heel langzaam afgepeld. Zo leren we aanvankelijk niet bijster veel over Mark, iemand die duidelijk weinig leidinggevende kwaliteiten heeft en als een natte krant door het leven dweilt om dit zo pijnloos mogelijk te kunnen doorstaan. De scenes buiten het kantoor zijn wel steevast minder boeiend, laten weinig zien en dat maakt het veel minder pijnlijk dat de innies er geen weet van hebben. En de serie heeft soms moeite te kiezen tussen koddige absurditeit en spanning.

Fijne acteurs, met aan de top Adam Scott (ik kende hem al uit een klein, fijn rolletje in de onderschatte film Art School Confidential en ook had hij een goeie rol in Big Little Lies). Britt Lower is een lekker pittig roodharig ding. Patricia Arquette is net iets te lichtgewicht in de rol van bazin (behalve lichamelijk dan, ze was vroeger een stuk dunner). Walken en Turturro zijn zo goed als je kan verwachten, maar hun karakters boeiden me minder.

Dit is een serie waarvan de uiteindelijke afwikkeling tegen kan gaan vallen wat de gehele serie onderuit zou halen. Maar vooralsnog blijft er in ieder geval genoeg mysterie over om te ontrafelen en is het leuk theorietjes er op los te laten.

Mijn theorie: alles lijkt op 1 groot experiment waarin moderne slavernij wordt uitgetest: mensen die niet teveel vragen stellen en ook minder identiteit hebben, als de replicants in Blade Runner.

Teleurstellend.

Een zeer lang uitgesponnen versie van de oude miniserie. En de finale voelt helemaal niet finaal.

Qua verhaal wijkt toch ook het nodige af. En hoe prima Cosmo Jarvis ook acteert, hij kan helaas qua charisma niet tippen aan Richard Chamberlain. Daar staat dan wel weer een overtuigende rol tegenover van Hiroyuki Sanada als de bedreigde lokale vorst Toragana, omdat hij voldoende gewicht toont als leider maar ook duidelijk worstelt met moeilijke keuzes. En vrouwe Mariko is ook goed gecast.

Het voornaamste probleem van de serie is een gebrek aan tempo. Verder heeft de serie een bepaalde monotonie. We zien niet een erg kleurrijk Japan, alles oogt donker en sombertjes. De dialogen hebben vaak wat formeels zoals je kunt verwachten. Het rauwe Game Of Thrones achtige valt mee, het is niet zo dat je om de zoveel afleveringen weer een paar borsten op bestelling krijgt inclusief tamppartij. Bloederig is het slechts bij vlagen. De nadruk ligt op intrige en machtsspel, naast de moeilijke positie van Blackthorne die zijn leven nooit helemaal zeker is. Het is vooral veel praten.

Ik ben niet jubelend na dit (kennelijk enige) seizoen. Het was van tijd tot tijd onderhoudend en leek daarom de moeite waard om te blijven kijken, maar het mist gewoon vaart en engagement, naast visuele flair, ondanks kostumering en een flinke dosis computeranimatie.

Het einde is echt een complete teleurstelling, wat een onbevredigend einde, echt een sof met zo'n slappe afwikkeling van het verhaal.

Naast X-Files, Millennium en Star Trek The Next Generation was dit mijn favoriete serie in de jaren 90 en net als die andere vind ik deze de moeite om binnenkort nog eens te gaan bekijken. Wat ik nu gevonden heb is jammergenoeg niet in de top beeldkwaliteit die het verdient. Dit gebeurt helaas maar al te vaak met oudere tv-series die liefdeloos op dvd geprakt worden. Misschien is ergens nog een waardigere transfer te zien.

Beste aflevering was Who Monitors the Birds, een cinematografisch hoogstandje waarbij vooral beelden en muziek het verhaal vertellen, met voortreffelijk weinig woorden. Maar de aflevering Eyes is ook geweldig, met de samenzweringen door een onbetrouwbaar regime op aarde, met de onvergetelijke slotzin "I'd rather have the truth than a medal".

De casting van deze serie is gewoon geweldig. Met Rodney Rowland als absolute uitschieter in de rol van de in-Vitro Hawkes, een sociaal onhandige supersoldaat. Kristen Cloke was stoer en sexy maar gelukkig ook menselijk genoeg. De La Fuente is lekker luchtig en zorgt voor wat humor maar heeft in Man in the High Castle als meedogenloze Japanse politiecommissaris ook laten zien dat hij veel bereik heeft als acteur. Morgan Weissner's iets te zachte karakter werd niet door iedereen gewaardeerd maar ook zijn acteren staat voor mij buiten kijf.

Enorm verrast was ik toch door hoe goed de verhalen van deze reeks was. Ik besloot als fan van TNG, DS9 en Enterprise eindelijk te gaan kijken naar de originele serie toen ik de prachtig geremasterde scenes zag. Waar vroeger een modelbouw vliegtuigje aan een touwtje bungelde zie je nu volwaardige cgi met een prachtige space achtergrond met planeten. Natuurlijk had ik vroeger wel een aantal afleveringen gezien en ook veel speelfilms.

Opvallend was voor mij ook hoeveel verhalen hergebruikt zijn in latere series. Zo zien we al een voorloper van Q. Duidelijk is er een stokpaardje bij Gene Roddenberry aanwezig: godachtige wezens met superkrachten. Zijn (toen zeer bevallige) vrouw zat ook in deze serie als karakter en deed verder de stem van de computer van de Enterprise. Verder opvallend is de minimode. Het is nog steeds een stijlvolle, kleurrijke, gevarieerde en verassende serie met mooie studio sets en meer humor dan je verwacht. Vaak komt die van de driehoek Spock, McCoy en Kirk. Minder uitgediept zijn helaas Scotty en Uhura. Sulu is al volwaardig crewlid maar Chekov ontbreekt nog.

Voor iedereen die twijfelt of bang is voor ouwe meuk of een te hoog "saai faai" technisch gehalte: zet je eroverheen en ga kijken. In veel opzichten is de ouwe Star Trek nog steeds superieur door de kracht van de interessante verhalen. En de mens staat daarin altijd centraal, niet de techniek. De remastering is daarbij de kers op een toch al heel smakelijke taart.

Lekker handig om een vrouwelijk hoofdpersoon Michael te noemen. Nog handiger om daar als enige aandacht aan te besteden en de rest zo'n beetje als decorum te hanteren. Totaal geen verdieping in karakters en vooral actie, die niet eens bijzonder opwindend is om naar te kijken. Voeg daarbij toe de afzichtelijke Klingons-nieuwe stijl en het Star Trek gevoel is vakkundig verwijderd, met bijna chirurgische precisie. Wat politiek correct gedoe met twee verliefde poepstampers in engineering helpt dan ook niet en wat overblijft is een zielloze huls van een ooit geliefde franchise, die vaak nog pijn aan de ogen doet ook. Ik heb het een kans gegeven en dat volledige eerste seizoen afgekeken, maar mijn geduld werd amper beloond. Aan de acteurs lag het overigens niet.

OK, het hele seizoen afgekeken vorige week. Er is veel kritiek op geweest, zie oa Critical Drinker en Angry Joe op YouTube. Ik ben het er wel mee eens. Soms zijn het kleine dingen, soms grote fouten:

-Picard heeft te weinig te doen;

-personages blijven vlak (Soji) of zijn ronduit irritant (die wetenschapster);

-ze doen niet waar hun karakter ze stuurt maar waar de plot om vraagt;

-er wordt gevloekt door hooggeplaatsten in de Federation terwijl Star Trek altijd een optimistische toekomst wilde laten zien van een beschaafdere mensheid;

-een plot dat gejat is van Mass Effect;

-een zuipende en zure Seven of Nine bekoorde me ook niet echt;

-Riker die na decennia pensioen opeens even de baas mag spelen over de hele Federation vloot, mijn reet!

-een slappe ontknoping die als volgt samen te vatten is: Soji drukt eerst op knop A om het onheil te ontketenen, vervolgens op knop B om het ongedaan te maken.

Pluspuntje was in ieder geval de gespannen, giftige relatie tussen de Romulaanse spion en zijn zus. Het zag er verder beter uit dan Discovery maar dat deed dan ook pijn aan de ogen. En het plot was interessanter maar uiteindelijk eindigde het dus met een sof.

Zo slecht als het eerste seizoen was (en dat tweede schijnt ook bar weinig soeps te zijn) zo steengoed is dit 3e en kennelijk laatste seizoen van Picard. Alle registers worden opengetrokken. Het ziet er niet alleen piekfijn uit allemaal maar de acteurs zijn enthousiast en het script is verassend goed nu. Aardige toevoegingen zijn het snoepje dat de dochter van La Forge speelt en vooral de uitstekend acterende en charmante Ed Speleers. Verdimme ik had niet eens door dat ik hem ooit zag in Eragon. Hij is enorm gegroeid als acteur!

En wie had gedacht dat dit seizoen eventjes een masterclass script schrijven ten beste zou geven. Het roer is duidelijk met vaste hand overgenomen van de prutsers die de eerste twee verkwanseld hadden. De karakters hebben allemaal genoeg "agency" (zeg maar genoeg te doen) inclusief Picard zelf, er is humor, vaart en zat actie en spanning.

De enige minpuntjes zijn:

-dat er nog steeds gevloekt wordt, is gewoon niet Star Trek;

-de cliche's: uiteraard moet alles en iedereen weer uit de mottenballen worden gehaald en de wereld moet weer worden gered.

Al met al een zeer waardige afsluiter, mocht dit echt de laatste keer zijn om die Next Generation crew uit de jaren 90 te zien want ja ze zijn toch echt wel in de zestig allemaal, minstens...

Star Trek leek morsdood toen de filmreeks van JJ Abrams twee matige vervolgen uitbracht na een leuke start. Star Trek Discovery en de eerste twee seizoenen van Picard waren nog meer teleurstellend. Ze voelden te weinig als Star Trek aan en zagen er niet goed uit. Discovery richtte zich te veel op 1 karakter en Picard liet Jean Luc Picard juist veel te weinig doen. Het uitstekende derde seizoen van Picard leek mij een uitzondering die de regel bevestigde. Maar toen wees iemand me op Strange New Worlds. Die heb ik een kans gegeven en dat gokje werd beloond.

De serie ziet er verbluffend uit. De sets zijn ongelooflijk mooi gemaakt. De minirokjes zijn wel afgeschaft. Waarschijnlijk vonden de makers dit teveel een jaren 60 ding.

Qua verhalen is het meestal simpel maar onderhoudend in het eerste seizoen. Het wordt niet al te gek gemaakt met technobabble. Dialogen zijn redelijk.

Captain Pike beviel me prima. De rest van de crew varieert in hoe goed ze geschreven zijn maar stoort zelden. Die meid met dat opgeschoren korte haar spreekt me niet zo aan. Maar de dokter wel en het toevoegen van de jonge Uhura en Spock was ook een goede zet. De casting van Ethan Peck als Spock was een slimme keuze. Ze hadden misschien best Zachary Quinto kunnen nemen maar Peck doet het heel goed. En eindelijk heeft hij een respectabele rol. In films zoals Tron Legacy speelde hij een sullig figuur. Rebecca Romijn (Mystique in de oude X Men films) had ik al een tijd niet meer gezien. Waarom ze tussen alle ander brunettes donker geverfd haar moet hebben snap ik dan weer niet, is toch ook niet divers, maar ja. Ze heeft wel een aardig achtergrond verhaal, wat bij sommige karakters nog wat mist.

Er zitten soms wat erg flauwe afleveringen tussen. Die met die koning was een grote verkleedpartij ik heb die niet eens afgekeken. Maar het merendeel is prima vermakelijk.

Dan de woke factor...dit valt dus echt super mee. Wie ernaar zoekt zal wel wat vinden. Je hebt bijvoorbeeld wat meer vrouwen in de crew dan mannen, maar in andere series had je weer meer mannen. Bij Starfleet gaat het ook niet om spierkracht maar de grijze cellen. Er wordt niet gepredikt. De toon is wellicht iets te luchtig juist en de Star Fleet regels lijken vooral te bestaan om de billen mee af te vegen. Ik begrijp dat fans wat vrees hebben na wat we bij de genoemde eerdere series voorgeschoteld kregen. Misschien holp het dat deze serie niet van Paramount was, maar van CBS.

Gewoon een leuke en mooie serie. Niet zo goed als Enterprise, maar toch zeker wel nivo Voyager. Star Trek fans kunnen ietwat opgelucht weer ademhalen. There's life, Jim.

Met dit tweede seizoen heb ik me misschien nog wel meer vermaakt dan het eerste. Ik kan me voorstellen dat sommigen hier die deels geanimeerde aflevering over willen slaan. Toch vond ik die soms best grappig ("wat praatten de mensen langzaam toen!"). En dan is er nog een musical aflevering. Ik ben positief erover, het was best goed uitgevoerd en gedurfd, daar hou ik wel van. Natuurlijk wel met een behoorlijke dosis autotune ingezongen maar alla. Dat soort afleveringen zijn qua toon niet serieus genoeg voor sommigen maar die zullen het eerste seizoen dan ook niet pruimen.

Eigenlijk wordt er moeiteloos heen en weer genavigeerd tussen duistere thema's (die over die Klingon met oorlogsmisdaden was geweldig) en zeer luchtige meer komische gekkigheid. Geen enkel personage heeft enorme plot armor afgezien van S[ock en Uhura en de personages hebben allemaal hun zwakheden.

De productiewaarde blijft fenomenaal en de cast zeer enthousiast. Daarnaast volop creativiteit toch bij de schrijvers en dat maakt het toch het beste sinds Enterprise, met wat meer durf nog. Ik kijk alvast uit naar het derde seizoen dat deze zomer van start gaat.

Beetje laat om na 10 jaar een recensie te geven maar ik heb hem destijds 2x gezien zo leuk vond ik hem. Nog steeds het beste seizoen van Stranger Things, oorspronkelijk ook bedoeld als enige en daarna kwam het melkkoe effect met rekwerk en expansie met meer karakters, hoewel het plezier genoeg behouden bleef voor mij.

Het staat bol van de verwijzingen naar de jaren 80, zowel qua muziek als films. Neem de letters van de vette synthesizer intro: dezelfde font als vele Stephen King romans. Die in die tijd ook veel verfilmd werd met bijv Silver Bullet, Christine en Cujo. Vergelijkbaar ook met intro's als die van Terminator of The Running Man.

De personages zijn zo goed vormgegeven dat je zelfs gaat geven om marginale karakters zoals Barb, vriendin van Nancy. Ook dat is overgenomen van Stephen King: je leert de lokale gemeenschap goed kennen. Die basis is de kracht van Stranger Things.

Doe er nog een scheut Eerie Indiana bij (leuke serie uit de jaren 90, toevallig in ook zo'n klein slaapstadje), E.T., The Goonies, veel nerd verwijzingen (Star Wars, Dungeons & Dragons) en je krijgt een aardig beeld. Goede kind acteurs ook. Winona Ryder was al een tijd vergeten maar nog steeds een schatje, die lijkt bijna eeuwig jong.

De serie werd razendpopulair, misschien wel ietsje te (de Duffer broers, die het bedachten, leken af en toe te zwichten onder hun eigen succes, door het melkkoe effect en toenemende slordigheden), maar heeft dat enorme succes wel verdiend naar mijn mening.

Aardig vervolg met genoeg vermaak.

In dit seizoen werd wel Max geintroduceerd en ik kon haar arrogantie in het begin (die in latere seizoenen getemperd is) helaas niet uitstaan. Wel zie je dat het met haar broer bepaald niet botert wat niet perse aan haar ligt. Het gaat een tijdje duren voordat Max wat beter uit te staan is maar de manier waarop ze effect heeft op de vriendengroep is wel weer vermakelijk.

Een tip is verder om je niet te veel te wagen aan het computerspel Dragon's Lair met Dirk The Daring wat hier in de Arcade wordt gespeeld want dat is echt een verschrikking, misschien wel de meest frustrerende game ooit en nou niet bepaald leuk. Wel mooi getekend en menigeen zal de nodige guldens/dollars eraan verspild hebben.

Traditie werd zo'n beetje om bijna elk seizoen een bekend acteur uit de jaren 80 uit de mottenballen te halen, in seizoen 1 was het Matthew Modine (Birdy), nu werd dat Paul Reiser (Aliens, Mad About You). Daarnaast zien we nog Sean Astin, Sam in Lord of the Rings.

Prima 3e seizoen dat zich kan meten met het tweede en genoeg twists en vernieuwingen introduceert. De karakters blijven het sterkste punt van de serie, stuk voor stuk kan ik genoeg om ze geven, met uitzondering van de onuitstaanbare Erica, het bijdehante zusje van Lucas. Daar staat wel een beter uitgewerkte Robin, de collega van vetkuif Steve, tegenover. Veel humor verder en natuurlijk de nodige retro muziek, producten, mode en films uit de 80s. Minpuntjes zijn de vele deus ex machina-momenten met El en het te vaak ontbreken van de imposante Mindflayer die wel heel vaak van de aardbodem verdwenen lijkt. Verder vond ik het plot wat minder strak, er worden veel ballen in de lucht gehouden maar ik begreep niet altijd wat het plan was van zowel de pro-als antagonisten. Zo zegt Jonathan dat ze alleen de remkabel van een auto nodig hebben maar werd het mij nooit duidelijk waarvoor.

Blijf verder kijken tot na de credits. Zonder meer 1 van mijn favoriete series. Toch jammer dat er nog maar 1 seizoen komt, maar de jochies worden oud natuurlijk en de Duffer broertjes willen het terecht niet teveel uitmelken.

Stranger Things was langzaam aan het inkakken met elke keer net wat mindere vervolgseizoenen na een ijzersterk eerste seizoen. Niet heel vreemd omdat de oorspronkelijke opzet gewoon was om een korte serie te maken zonder die vervolgen. Maar het publiek was verknocht geraakt aan deze kids, net als ik! En toen zijn de bedenkers de serie toch wat op gaan rekken. COVID lijkt een zegen te zijn geweest. De Duffer brothers kregen hierdoor extra veel tijd voor een 4e seizoen en dat was te merken. Het oude nivo van seizoen 1 is hier weer terug. Verder worden de verhaallijnen van de eerdere seizoenen ook netjes samengeknoopt tot een logisch geheel.

De muziek is altijd uitstekend geweest en een bijzondere rol is dit keer weggelegd voor "Running up that hill" van Kate Bush, zelf fan van de serie!

Minpuntjes waren voor mij de overdaad aan sobby "I love you too" scenes en het plotgat w.b. het inkopen van het arsenaal aan wapens: wie heeft die betaald? Het stelen van die camper vond ik ook minder maar ja het was voor de goede zaak.

Verder heb ik er enorm van genoten. De laatste 2 afleveringen waren ook zalig lang van duur.

Een prima afsluitend seizoen met een finale die niet de opbouw heeft die je verwacht maar wel bevredigt.

Wel met wat kanttekeningen die de lagere waardering verklaren.

Persoonlijk vond ik met name dit seizoen veel dingen wel erg snel gaan met de vele karakters die op verschillende locaties iets moeten doen en kon ik het niet altijd bijbenen. Hoe kwamen ze nu hier en daar en wat gingen ze ook al weer doen. Daar wordt soms ook wel snel overheen gestapt door cuts die flinke sprongen maken.

Het tenenkrommende clichezinnetje we've got company wordt ook ongeveer elke aflevering twee keer gebruikt...alsjeblieft toch beste script schrijvers verzin eens wat anders! Ook de Duffer Brothers kunnen beter.

Maar het is allemaal best vermakelijk verder tot eind aflevering zeven Will op eens een huilie huilie moment heeft met alle vrienden dat werkelijk compleet uit de lucht komt vallen en nergens op slaat. Een soort verlate, stinkende, natte woke scheet die er opeens keihard uit komt knallen. Slecht geschreven ook.

Maar dat wil niet zeggen dat het hele seizoen slecht is ik heb me prima vermaakt en vond bijv. kinderlokker MrWhatsit (wederom Stephen King invloeden...IT!) een goede vondst naast de introductie van de jonge zus van Mike.

En let goed op de aftiteling...die D&D plaatjes, prachtig en dan nog even een reprise met een lange versie van die dikke synthesizer soundtrack bij de eind credits. Toch met liefde gemaakt allemaal, zei het soms met wel heel slordige uithalen.

Ijzersterk en vooral erg grappig. De karakters zijn zo goed geschreven en geacteerd dat je ze nooit helemaal kunt haten, ondanks al hun spelletjes. Het enige wat ik minder geloofwaardig vond was Shiv's tijdelijke aanval op haar vader, ik miste motivatie. Erg veel dialogen en grappen onder de gordel, het is allemaal vrij grof in taalgebruik, met veel fucks, maar evengoed scherp en vlot. Maar er zitten dan weer niet van die standaard seksscenes in. En het heeft allemaal toch iets van een Griekse tragedie. De acteurs zijn ontzettend goed gecast. Kieran Culkin en vooral Jeremy Strong (Kendall) zijn mijn favorieten. Zeer verslavend en bingebaar ook, ik heb seizoen 1 toch wel in 2 lange avonden afgekeken.

Deze vond ik het minste van alle 4 seizoenen. Soms erg moeilijk te volgen, er worden veel zaken gedaan en de manier waarop ze daarover praten was voor mij niet altijd helder. Wat hier wat meer mist is een soort spanningsboog. Na de heerlijke knaller waarmee seizoen 2 eindigde was dit een wat lauwe aftermath met een hoop gedraaikont en gekonkel van wie kiest wiens partij.

Gewoon een prima afsluiter van een sterke serie, waarin zowel muzikaal als emotioneel het crescendo lekker aanzwelt tot de onvermijdelijke confrontaties en drama's binnen de dysfunctionele Logan familie. Mooi is dat elk karakter wat menselijker geworden is na het einde van dit seizoen. Terwijl je toch 4 seizoenen lang naar een stelletje maffe en vooral kille kloteklappers hebt zitten kijken. Kan er niet veel meer over zeggen omdat je al zo snel in spoiler territorium komt. Ben het eens dat het acteerwerk echt heel goed is en dat dit seizoen toch wel het hoogtepunt hierin laat zien.