Opinions

Nu al voor de derde keer gezien en het kijkt weg als een trein. Prachtig in beeld gebracht, mooi aangekleed, bovendien sfeervol in geluid en sterk geacteerd door met name Dancy en Fishburne. Het tempo ligt qua moorden wel veel te hoog in dit eerste seizoen, waardoor we niet dezelfde diepgang in de zieke geesten van de daders krijgen als in Red Dragon of Silence of the Lambs. Maar de nadruk ligt meer op Will Graham (glansrol van Dancy) en de manipulaties op de achtergrond van Hannibal, die langzaamaan duidelijker worden. Hij heeft alles te zoeken in deze serie maar zijn betekenis lijkt in het begin veel kleiner dan later blijkt. Abigail Hobb is ook een sterke rol, maar helaas wordt tabloid reporter Freddie Lounds (hier een zeer fraaie verschijning) niet geraffineerd genoeg gespeeld.

Hoewel Mikkelsen verdienstelijk is als de ondoorgrondelijke wolf in schaapskleren Hannibal, mis je wel de spanning die zijn dialogen met Clarice Starling en Will Graham in de films, mede door het veel geavanceerdere spel van Hopkins, wel hadden. Het is vooral Will die de serie overeind houdt.

Psychologie speelt een zeer grote rol in de serie, ondanks de exploitatie (je krijgt de meest bizarre crime scenes te zien) daarnaast is er opvallend veel culinaire pornografie te genieten. De dialogen zijn intelligent geschreven. Voor sommigen zal het evengoed te bloederig zijn en vooral te vergezocht gezien de bizarre taferelen soms. Realisme lijkt zeker niet het hoofddoel: er zijn relatief eigenlijk maar heel weinig seriemoordenaars en profilers als Will bestaan eigenlijk niet. Neemt niet weg dat het boeiend is om naar te kijken, een guilty pleasure met nivo. Vele malen meer dan het slaapverwekkende Mindhunters.

Het nivo is iets minder ten op zichte van het (toch net wat onderhoudendere) eerste seizoen. Verhaaltechnisch is het afgezien van de finale wel in orde en de dialogen blijven sterk, hoewel wat gekunsteld intellectueel (niemand praat in het echt zoals sommige karakters hier). Een verbetering is nog dat er nu niet meer zo consequent elke aflevering een compleet bizarre crimescene te zien is, hoewel dit wel een aantal keer voorkomt. Het gaat nu nog wat meer om de manipulaties door meerdere karakters, met name Hannibal natuurlijk maar ook Will, die afglijdt en Jack, die geen middel schuwt.

Een ander verschil is de komische noot door de (voor de kijker prettig) gestoorde Jason Verger, erg leuk gespeeld door Joe Anderson. Zijn zus is ook sterk gecast. Gillian Anderson (Scully uit X Files) speelt daarentegen helaas veel te mechanisch, er lijkt totaal geen leven in te zitten. Verder bevat dit seizoen veel minder sfeer en daar kunnen de visuele hoogstandjes helaas niet aan helpen.

De bijzondere relatie tussen Hannibal en Will blijft net iets te onbereikbaar voor de kijker. Ik kreeg nu ook wat meer het idee dat de bedenkers steeds geforceerder willen bloedvergieten bij gebrek aan echt sterke nieuwe ideeen, waardoor het meer een slasher wordt.

Voor mij is aan de hand van alle bewerkingen wel duidelijk dat Red Dragon en Silence of the Lambs de enige echt voortreffelijke Hannibal-boeken van Thomas Harris zijn. De moordenaar uit Red Dragon is weggelaten maar verder komt van dat verhaal veel terug in seizoen 1 en 2. Van Silence houden ze maar wijselijk hun handjes af, die film is toch niet te overtreffen. De serie verdiend wel lof voor het effectief en onderhoudend opvoeren van de Vergers, wat in de Hannibal film van Ridley Scott (1 van zijn matigste films) toch wat pover was gedaan.

Het eerste deel van het seizoen draait vooral om het te pakken krijgen van Hannibal, door de vele vijanden die hij gemaakt heeft. Heel losjes gebaseerd op het boek Hannibal van Thomas Harris. Will Graham neemt hier de plaats in van Clarice Starling, weliswaar met een heel andere insteek: hij is de enige die Hannibal begrijpt en heeft daardoor met hem een pervers en vergiftigd soort vriendschap, ondanks zijn dorst naar wraak.



Ondanks een magnifieke setting in Italië ziet het er minder fraai uit dan de vorige seizoenen. Veel beelden zijn te donker en Canadese regisseur Natali (die ik erg hoog heb zitten door fantastische films als Cypher, Cube en Nothing) vergrijpt zich teveel aan psychedelische beelden.

Verder lijdt de serie aan traagheid, soms op het wezenloze af, alsmede een gebrek aan nieuwe ideeën, waardoor er naast rekwerk soms steeds gekkere ontwikkelingen geforceerd worden. 



De boel komt in het tweede deel van het seizoen wel weer wat op stroomversnelling door het eerste Hannibal boek van Harris, Red Dragon, te bewerken. De rollen van getroebleerde psycho Francis Dollarhyde en de blinde Reba worden daarbij prima ingevuld en geacteerd en doen niet onder voor die in de gelijknamige speelfilm.



Het einde van het seizoen voelt helaas weer geforceerd aan.


Komt er toch nog een vierde seizoen (waar al jaren over gespeculeerd wordt) dan ga ik kijken, maar het is anders ook wel goed zo. De problemen zijn nu dat de giftige maar onweerstaanbare relatie tussen Hannibal en Will toch wel uitgemolken is onderhand en dat Silence of the Lambs toch niet overtroffen kan worden.

Het beste seizoen. Karakters die geintroduceerd worden behouden een vaste aanwezigheid en de zaken worden niet te ingewikkeld gemaakt met elke keer een nieuwe, veranderde toekomst waarin de mensheid bedreigd wordt. Cheerleader Claire Bennett blijft het zalige middelpunt en zelfs de slogan van het seizoen: save the cheerleader, save the world!

Een veel korter seizoen, halve lengte eigenlijk. Het wordt al wat rommeliger en die chaos is wat de serie uiteindelijk nekte. Het beste is Kristen Bell als de ondeugende Elle Bishop, de hete bliksem, oioioi wat een lekkertje, die overtroeft zelfs Claire met kleine marge.

Het voelt als twee seizoenen en wordt ook zo gebracht. Chapter 3 en 4. Nog steeds de moeite waard maar je vraagt je hier echt af wie nog meedoet en waar bepaalde karakters nou gebleven zijn door de losse eindjes. De serie had er een handje van om de basis cast "plot armor" te geven (die mogen nooit dood gaan) maar zo'n beetje iedereen daaromheen, de nieuwe karakters met krachten, die legden vaak het loodje. Natuurlijk ook omdat Sylar wel erg wordt uitgemolken. Helaas was dit ook het laatste seizoen met Kristen Bell. Maar Claire ziet er weer extra lekker uit.

Je ziet ook dat karakters die gemist worden zoals Isaac Mendez vervangen worden door nieuwe die eigenlijk dezelfde kracht hebben. Verder duidelijk een zucht om bestaande karakters sterker te maken met extra krachten en zelfs Ando blijkt wat te kunnen.

Er zitten leuke stukjes in zoals die stripwinkel waar Seth Green werkt, Claire ook even een baantje krijgt en goed bekijks heeft van alle nerds die in de zaak staan. Qua humor blijven Ando en Hiro het belangrijkste component.

Ik heb me zelf vermaakt met dit laatste seizoen van Heroes. Niet iedereen kon het reizende carnaval waarderen maar ik vond het best een aardig idee, mensen met krachten buiten deze uit met freak shows en hebben een gemeenschap gevormd. De verhaallijn met Hiro en Ando is weer tragikomisch. Sylar als superschurk begint wat sleets te worden. De fouten in Heroes blijven dezelfde: het gaat alle kanten op, rommelt teveel met de tijdlijn en karakters komen en gaan zonder al te veel afwerking of uitleg.

Prima eerste seizoen met de hoge productiewaarde zoals je die van HBO mag verwachten, net als een ijzersterke cast die het uitstekend doet en de serie flink omhoog tilt. Ook is het goed geschreven, maar heeft het geheel een hoog toneelgehalte: er is weinig actie en veel afleveringen gebeurt er weinig meer dan gevoerde gesprekken rondom de hofhouding en diens intriges en qua locatie is er dientengevolge niet bijster veel variatie. Wat op den duur ook de keel uithangt is de zoveelste bevalling. Neemt niet weg dat de serie door interessante karakters gedragen wordt en minder rotzakken kent dan Game Of Thrones, hoewel de ambitie om de troon op te volgen er niet minder om is.

Lichtelijk verwarrend is vooral het eerste sprongetje in de tijd waarin twee belangrijke karakters zijn vervangen door actrices die amper ouder lijken. Er wordt verderop nog zo'n sprongetje gemaakt.

Ik snap het als men Game of Thrones vooralsnog beter vindt. Daar gebeurde meer en op veel meer verschillende plekken. Elk karakter maakte daarin een reis en sommige van die reizen bleken al snel een enkeltje. De body count in House of the Dragons ligt iets lager, het is een wat rustiger serie met minder schok effecten.

Neemt niet weg dat House of the Dragons weet te onderhouden. Voor wie fantasy leip is valt er eigenlijk, net als in GoT, niet bijster veel te beleven. Er zijn draken, zo hee. Magie, vreemde rassen, niks ervan. De kracht zit hem vooral in de diepgang van de karakters. Er is verdorvenheid alom maar je kunt niemand aanwijzen als door en door slecht. En je ziet aanvankelijk nobele ridders ook corrumperen.

Af en toe heeft House of the Dragons een zeer bruut, gewelddadig moment of gaat er weer iemand bloot. Het kan soms gratuit aanvoelen omdat de serie deze momenten niet echt nodig heeft. Hopelijk gaat de serie niet teveel van de rails aangezien men kennelijk wil afwijken van de boeken (waarvan er nu pas eentje is en er nog twee moeten komen). Wat namelijk vrij desastreus was bij de laatste twee seizoenen van Game of Thrones.