Opinions

Sterke serie die grotendeels overeind blijft staan. Toch zijn er zeker minpuntjes ten opzichte van hedendaagse series:

-laag tempo

-wat clichematig gezinsleven van Frank Black. Vrouwlief en kind zijn wel erg engelachtig.

-problematisch is vaak een hier en daar onbevredigend einde.

-de met name aanvankelijk nogal episodische opzet houdt de verhaallijntjes wat vlak.

De serie wordt beter en het laatste seizoen is toch wel het beste.

De serie spreidt zijn vleugels meer in dit seizoen, die de beste afleveringen bevat van heel de serie. Zo is er eindelijk een wat minder ernstige, erg grappige aflevering, Jose Chung's Doomsday Defense. Die nog wordt overtroffen door het hilarische Somehow Satan Got Behind Me.

De rol van de Millennium group (en daarmee ook die van Terrry O'Quinn) wordt in dit seizoen wat twijfelachtiger, waardoor de serie meer een spanningsboog krijgt om de afleveringen heen. De toevoeging van Kristen Cloke (van Space: Above en Beyond) is ook een goede zet.

A Room With A View is met afstand de sterkste aflevering van het seizoen, geweldig. De duivel neemt hier de gedaante aan van een aantrekkelijke vrouw, Lucy Butler, die bijzonder getalenteerde jongeren aanmoedigt tot middelmaat, ondersteund door het eindeloos herhaalde muziekstuk Love Is Blue van Paul Mauriat.

Door de samenwerking met Emma Hollis, mooie rol van Klea Scott, het naderende onheil, en het ontbreken van het gebruikelijke erg eendimensionaal warme gezinnetje van Frank Black is dit mogelijk toch wel het beste seizoen. Het is alleen jammer dat de stekker eruit ging.

Geniaal eerste seizoen met geweldige synth muziek, droog acteerwerk van Malek, een origineel gegeven, behoorlijk accurate technologische elementen (zelfs de Unix scriptjes kloppen) en een fijn sfeertje van paranoia. Door de aparte personages zoals de Wellicks (Tyrell is pervers, maar zijn Angelina Jolie lookalike vrouw is ook apart), de zus van Elliott, zijn vader, complexe relaties daartussen en een oppermachtig E-Corp en daarnaast nog een Dark Army is er genoeg gaande. Het Guy Falkes achtige verzet via de F-society tegen het establishment spreekt ook aan. Helaas zouden de volgende seizoen steeds vager, matiger en slaapverwekkender worden. Het begin van seizoen 4 voelde voor mij definitief als de spreekwoordelijke nachtkaars die uitging.

Totaal anders dan het eerste seizoen. Dat hoeft niet erg te zijn, maar nergens scenes of muziek die zo memorabel zijn als in het eerste. Het beetje aparte humor dat seizoen 1 nog had is ook compleet verdwenen. Het verhaal boeit ook stukken minder en aan het einde van dit nogal vage seizoen wordt er ook nog een twist gebracht die eerder een nare bijsmaak nalaat dan echt bevredigt.

Alles wat Mr Robot echt boeiend maakte (maatschappijkritiek, humor, overtuigende paranoia, autisme, een flink tempo) is in dit seizoen allang weg. Het enige dat nog een beetje intrigeert zijn de Dark Army, Whiterose en de maffe Bobby Cannavale. Slaapwandelend sukkelt het seizoen voort met veel een-tweetjes tussen Mr Robot en Elliot, en het is nog net door te komen, maar de plotjes beklijven niet ondanks de slachtoffers die vallen en bepaalde leden van de cast zoals Grace Gummer hebben gewoon te weinig uitstraling. Dynamiek ontbreekt totaal, veel scenes spelen zich gewoon af in 1 ruimte met een hoop gepraat. Visueel is er ook weinig interessants meer te ontdekken.

Je krijgt toch het idee dat de serie gelanceerd is met sterke ideeen voor enkel een eerste seizoen maar dat de koek flink is opgeraakt. Men probeert nieuwe lagen in de machtsstructuur bloot te leggen (oppermachtig geleken bazen blijken een marionet) om een gebrek aan diepgang en intrige te verbloemen. Jammer. Maar zo gaat dat met series. Soms blijven ze boeiend maar gaat de stekker eruit. En soms blijven de series bestaan maar boeien ze totaal niet meer. Ik ben na de eerste aflevering van seizoen 4 nog net niet in slaap gevallen, maar wel definitief afgehaakt.