Opinions

Prima onderhoudende serie. Typisch Amerikaans in de zin dat het enkele individu het karwei moet klaren door zijn superieure (in dit geval militaire) krijgkunst. Niet teveel poespas en een goede aanvulling vormt de enkele integere journaliste die ze nog ergens op aarde hebben weten te vinden. De actie zit goed in elkaar, toch wel anders bij veel producties maar dit is van oorsprong dan ook door een ex militair geschreven. En het wantrouwen in Uncle Sam en diens louche, corrupte deals schemert duidelijk door.

Critici beschouwen het als een walgelijke abjecte reactionaire wraakfantasie met iemand die het recht in eigen hand neemt. Die kunnen misschien beter naar een fantasieserie kijken waarin elk probleem met praten op wordt gelost.

Gemiste kans!

Na vele matige vervolgen op de eerste (en nog best leuke) Transformer film leek het niet zo'n slecht idee: een computeranimatieserie met de reuzenrobots. Maar juist datgene wat deze keuze slim had gemaakt ontbreekt: overtuigende transformaties. En als we die al zien, gaan ze veel te snel (de Bay films kenden helaas hetzelfde euvel), met het bekende bloep-blap-bliep geluidje. De achtergronden zijn ook vrij saai. Ik kreeg toch het idee dat Netflix er weinig geld ingestopt heeft. De robots zijn wel goed getekend en de licht-effecten zijn verder prachtig.

De stemmen zijn redelijk maar je mist het charisma van de stem die Optimus Prime vertolkte in de films (ook de tekenfilm). Ook zijn aartsvijand Megatron wil maar niet tot leven komen. Bumblebee (die in de eerste film en daarnaast zijn eigen spin-off film veel meer tot leven kwam) is ook veel te vlak.

De fembots (of hoe moet ik ze noemen?) lijken een nieuw idee maar die zijn iig in de oudere (en veel kleurrijkere) tekenfilm Transformers The Movie ook al te zien. Het verhaal is verdienstelijk maar kan nooit echt boeien, het ontgint geen nieuw terrein. Het gaat weer eens om oude, opnieuw ontdekte technologie waarmee de macht verworven kan worden. Heel veel actie is er ook niet, er wordt meer gepraat.

Al met al best aardig als tussendoortje, met een krappe voldoende, maar zeer vergeetbaar.

Tikje overgewaardeerd en bijzonder sloom van opzet. Om die laatste reden kon ik er aanvankelijk, jaren terug, niet inkomen. Heeft ook met de structuur te maken. Veel uitweidingen in achteraf gesprekken over allerlei randzaken waardoor het erg lang duurt totdat men tot de kern komt. De serie is vooral ontzettend goed in het neerzetten van de twee agenten, geweldige rollen van Harrelson en McConauwhey zeer verschillende persoonlijkheden waartussen het niet bijzonder botert maar waar een wederzijds respect geldt en een bijzonder sterk geweten richting de eigen roeping. Wat ietwat tegenvalt is dat de heidense cult die ontdekt wordt nooit echt voldoende geduid wordt, zodat het vaag blijft wat het idee erachter is.

Gemiddeld een hele punt minder dan seizoen 1 en terecht. Erg moeilijk te volgen allemaal. Veel te veel namen en (deels zakelijke) verwikkelingen omtrent een vermoorde hoge pief. Erg goed wel zijn de karakterschetsen, mede door de inkijk in hun priveleven. Uitsteker was voor mij Colin Farell. De scenes met zijn zoon...schrijnend. De vader die contact probeert te maken met zijn angstige zoon. Met het stoere meid karakter Rachel Adams (zij tegen de rest van de wereld) had ik weinig. Taylor Kitsch sprak wel aan als veelbelovende agent met duister militair verleden en Vaughn ook als voormalige gangster die zijn verleden niet los kan laten. Grimmig vooral, met genoeg depri muziek gelardeerd maar ik had daar helemaal niets mee. Het lijkt een soort LA Confidential of Chinatown soms, met grote projecten en belangen in het geding, enorm veel corruptie en uiteindelijk een flinke berg lijken. Maar ik kon er meestal weinig touw aan vast knopen.

Op het einde heeft die roodharige vrouw van Vaughn een baby...maar ze kon niet zwanger worden, hoe zat dat?

Het sloomste True Detective seizoen tot nu toe en poeh dat zegt wel veel. Traag als stroop. Maar toch intrigerend. En wederom zijn de karakters heel erg sterk geschreven en gespeeld.

Het enige wat me dwars zat op het einde was een onbeantwoorde vraag:

had die vader nu zelfmoord gepleegd of had Harris, die dikbetaalde beveiliging voor Hoyt ging doen, hem vermoord toen hij die rose kamer ontdekt had?

Met afstand het zwakste seizoen van True Detective. Er zit een horrortintje aan, maar dat is ook omdat je nogal vaak tegen de kop van Kali Reis moet aankijken, inclusief wangpiercings. Niet dat de rest van de locals in de serie, een soort eskimovolk, als moeders mooiste mag gelden. En dan wordt je ook nog "getrakteerd" op een ketsscene met Kali (gelukkig maar eentje), alsmede eentje met oude fiets Foster.

Het lijkt daarom wel alsof ze hun best hebben gedaan om de lelijkste serie ooit te maken. Want de setting moge dan wel interessant zijn door het isolement, maar mooi is ook daar iets heel anders. Een hoop duisternis en sneeuw.

De ontknoping leent zich niet echt voor een kritische analyse, dan kun je er veel teveel gaten in schieten. Wel is het gelukkig niet zo opgerekt zoals seizoen 3. En je blijft in ieder geval gissen.

Wederom is de muziekkeuze vrij slecht, ik had er helemaal niets mee.

Hoezeer het ook zijn best doet zich te onderscheiden, al met al is het matige kost, goed voor een krappe voldoende. Het hele formuletje (stoute agenten die wat erg korte bochten nemen zullen we maar zeggen) doet nu ook al sleets aan.