Opinions

Sterk aangezette maar zeer vermakelijke serie over de Lakers. Voornaamste minpunt: te weinig basketball. Het geneuzel rondom het zakendoen en de soap achtige ontwikkelingen op de achtergrond van met name Jerry Buss zijn namelijk bij lange na niet zo interessant. Daar staat veel moois tegenover zoals enkel HBO het kan produceren. Bijvoorbeeld korte maar prachtige beelden van het Indiana waar Larry Bird opgroeit. Maar verder vooral natuurlijk de enerverende Showtime Lakers met een nog piepjonge Magic en alle perikelen erom heen.

Fantastische casting met een overtuigende Magic Johnson, altijd de charmeur, zen meester Kareem Abdul Jabbar en een hier wel erg norse maar lekker intense Larry Bird. Brody lijkt te weinig op Pat Riley maar hij maakt van Pat een interessante en complexe man om naar te kijken. Jason Clarke is zeer vermakelijk als driftkikker Jerry West hoewel die in het echt toch een stuk rustiger was. Allemaal voorbeelden van "hoe stoppen we er nog meer drama in". Ietsje meer aandacht had Paula Abdul toch wel mogen krijgen als leider van de cheerleaders. Die meiden gaven de hele tent een paal. En in welke stad kon showtime beter opnieuw worden uitgevonden voor het basketball dan LA?

Wat de fourth wall betreft: deze wordt veel meer (en veel te veel) gebruikt in het eerste seizoen. Ook wordt daar hier en daar onnodig politiek bij gehaald (met bijvoorbeeld een sneer naar de Donald of over de onderdrukking van zwart door blank, best ironisch als je ziet hoeveel miljoenen deze donkere kerels binnenharken terwijl het weinig had gescheeld of Jerry Buss was helemaal blut geworden).

Dit seizoen eindigt met de finale in 1980 tegen de Sixers van Doctor J, Julius Erving. Een indrukwekkend stuk basketballgeschiedenis.

Een wat korter seizoen maar beter dan het eerste. Hier wordt het namelijk interessanter door bijv. conflicten met coach Paul Westhead. Hij wil het team teveel in een systeem duwen en Magic kan pas echt schijnen als er minder voorspelbaar en meer adaptief gespeeld wordt. Veel (bijzonder grote) ego's worden beschadigd en je ziet hoe klein grootheden kunnen zijn. Elk karakter heeft duidelijk zijn gebreken.

De gehele serie is genoeg leuke muziek te horen. Zo heb ik een paar oudere en nieuwere hiphop juweeltjes ontdekt:

-The World Famous Supreme Team - Hey DJ

-Kurupt - Kurupt'n Los Angeles

en natuurlijk de track in de opening credits van The Coup, My Favorite Mutiny.

Alles met al weer zeer smakelijk. En hoe beter te eindigen dan een confrontatie in de finale van 1982 met "the hick from French Lick", Larry Bird, nog net niet de bad guy van de serie. Later zouden Magic en Larry vrienden worden, maar Magic haatte hem toen nog. Helaas is de serie nooit verder gegaan dan deze finale. Hoe de dynastie van de Lakers voort werd gezet wordt nog even snel verteld aan het einde. Vond ik toch wel zonde en dat spreekt voor de serie.

Prima eerste seizoen dat zich vooral richt op het gewelddadige dealerbestaan in de meer ongure wijken van New York. Je vraagt je wel af waarom ze perse moeten dealen maar het levert meer op dan een baantje en blijkbaar nemen ze de risico's op de koop toe. De serie richt zich vooral op RZA, Robert Diggs/Bobby Digital, het grote meesterbrein achter de legendarische groep. Die hier nog helemaal niet bestaat, rap is een hobby voor een aantal en vooral Bobby is veel meer creatief bezig met het maken van beats. Goede acteurs en productie. Het meeste aandacht krijgt verder de heetgebakerde Ghostface Killah, die hier nog aartsvijand is van Raekwon. Method Man komt ook af en toe aan bod en Ol Dirty Bastard zien we al flink de mafkees uithangen. In de latere seizoenen zien we wat meer van Ugod en GZA maar gek genoeg nooit Capadonna.

In dit tweede seizoen volgen we de verdere reis van RZA in de muziekwereld die begint met een persona die niet zo bij hem past, Rakeem, het lijkt wel of ze een soort ladies man willen maken van hem. Dit is aardig om te zien omdat je ziet hoe de muziekindustrie te weinig oog heeft voor iemands authenticiteit en veel te veel vinkjes wil zetten die bedacht zijn door mannen in pakken. Het is ook dom want dat werkt natuurlijk ook niet.

Hierna gaat hij de Wu-Tang clan formeren en wordt het geschil bijgelegd tussen Raekwon en Ghostface. RZA maakt er werk van zo onafhankelijk mogelijk te blijven en de harmonie te bewaren. De rijzenis naar de top wordt getoond, beginnende met veel succes van met name Method Man. Eigenlijk was dit tweede seizoen een prima afsluiting geweest maar men vond het nodig nog een derde te maken waarin een aantal rare, toch wat mislukte afleveringen zijn gemaakt met de bedoeling de sfeer op te roepen van een aantal solo albums.