Opinions

Meesterlijk, Jim Henson zou apetrots zijn. In het begin moest ik er toch wat meer inkomen maar met name de laatste afleveringen vlogen voorbij. Het is al met al een sublieme serie geworden met prachtige beelden en muziek, zonder dat het duistere verloren is gegaan. En dat het verhaal een stuk minder zou zijn (wat de VPRO site beweert) is onzin, hier en daar zitten er misschien wat gaten (ik snapte bijvoorbeeld de terugkeer van Aughra in aflevering 10 niet) maar het is zeker onderhoudend. Naarmate je de serie langer volgt herken je de verschillende kleurrijke Skeksis en hun namen ook beter en vanwege het stemmenwerk daarvan genoot ik toch het meest van deze monsterlijke vogels, waarbij vooral de manipulaties van de smiechterige Chamberlain voor de meeste dynamiek in het verhaal zorgen. De stemmen van de meeste poppen bevatten zat bekende acteursnamen maar ze zijn amper te herkennen. Dat is misschien wel een kracht maar toch vind ik het vaak wel leuk als ik stemmen kan herkennen.

De vele verschillende levensvormen zijn allemaal schitterend ontworpen. Hier en daar wordt er beweerd dat de serie het thema racisme behandelt (en dat dit nu in de hele wereld enorm veel erger geworden is, want Trump, ja natuurlijk *zucht*). Gelukkig viel het allemaal reuze mee met politiek correct gevingerwapper want als ik ergens aan de dunne spuitpoep van raak is het dat wel. Het enige wat je ziet is dat er gewoon verschillende Gelfling volkeren zijn met verschillende gebruiken en dat ze elkaar niet allemaal moeten. Met het slavenvolk, de Podlings, krijg je nog het meest te doen en de even dappere als aandoenlijke Hup verwerft daarmee de meeste charmepunten. Het is alles bij elkaar een overtuigende en soms behoorlijk harde en duistere fantasiewereld waarnaar je volledig wordt getransporteerd.

De sets zijn magnifiek. CGI is tot een minimum beperkt, het blijft een groot poppenfeest. De soundtrack maakt het geheel af met een mooie middeleeuwse instrumentatie.

Ik hoop dat dit net zo'n hit wordt als Stranger Things want het verdient een groot publiek.

Als Nina Brink een Amerikaanse dochter had...die nooit mee op de wintersport ging...

dan had dat de bleke Elizabeth Holmes kunnen zijn, een wat eigenaardig starend meisje dat het miljoenenbedrijf Theranos uit de grond stampte.

Een boeiend verhaal dat smeekte om verfilming. Er had wel iets meer in gezeten, als ze wat nader in gingen hoe Holmes zo snel haar startup kon financieren (met miljoenen dollars!) De grote kracht van Holmes, zeg maar het media magnetische van haar (piepjonge mooie meid, ambitieus, met grote dromen, die een enorm concern opzet), wordt wel te weinig belicht. Terwijl dat toch de reden moet zijn geweest dat werkelijk iedereen er in trapte. Men wilde het gewoon te graag geloven. Bijzonder is ook de rol van haar geliefde Sunny. Iemand die zich ontpopt tot tiran, maar ook gewoon Elizabeth wil helpen.

Helemaal vat op Holmes krijg je nooit. Is ze een sociopaat of psychopaat? Ze liegt maar heeft van bepaalde zaken gewoon geen actieve herinnering, u kent het wel. Je ziet verder het soort-zoekt-soort effect, in een aantal scenes wordt ze de hemel in geprezen door zowel Bill Clinton als Joe Biden, toch wel ervaringsdeskundigen op het gebied van liegen en bedriegen. Iedereen loopt trouwens weg met Holmes, ze wordt een soort rock star. Andersom zie je ook dat Holmes (met dat turtleneck coltruitje) op haar beurt weer een soort Steve Jobs kloon wil zijn. Het is dus ook iets cultureels en Holmes kan niet los gezien worden van haar tijdperk.

Een typetje wordt ze gelukkig nooit, ondanks dat ze duidelijk Zuckerberg trekjes heeft (geen echte vrienden, ze probeert mensengedrag oppervlakkig te imiteren). Misschien is dat de reden waarom ze in de miniserie niet de hele tijd die lage stem (communiceert macht) die ze begon te cultiveren dik uitbuiten maar ik had toch gehoopt hier meer aandacht voor te zien vanwege het toch wel komische ervan. Slechts 1 keer krijgt ze een opmerking erover (of ze verkouden is).

Het verhaal van Holmes is van de American Dream in turbo. Ze trekt graag grote zevenmijlslaarzen aan en dat begint al met haar dropout uit Stanford. Verder blijft het adagium vooral fake it until you make it. Het laatste lukt niet omdat wat ze wilde helemaal niet kon. Maar uiteraard waren haar critici allemaal seksistische varkens. Op het einde zie je duidelijk een narcist.

De moeilijke positie van de klokkenluiders krijgt genoeg aandacht. Daar wil je echt niet mee ruilen. Er zitten veel bekende acteurs in de serie maar sommigen zoals Michael Ironside hebben maar een klein rolletje. William H Macy en Alan Ruck al iets meer. Vooral Amanda Seyfried kan schijnen als de toch wat enigmatische Holmes, die ergens altijd een kind is gebleven. Verder ook prima acteerwerk.

Dialogen hadden puntiger gekund. Iets te vaak strooien ze gemakzuchtig met de f-word. Mooi vond ik wel de uitval van Sunny tegen Holmes op het einde.

Wat je ook wel ziet is dat ze bepaalde dingen toch uit hun duim zuigen of overdrijven om het allemaal wat meer jus te geven. Want het gaat om het (natuurlijk niet altijd spectaculaire) zakenleven.

Soundtrack is hit or miss. Paar goeie indie songs maar ook vreselijk irritante pop hier en daar. Verder wat synth klanken. Dramatisch effect blijft beperkt dus een heel versterkende factor is het niet.

Al met al onderhoudend.