Opinions

Alle seizoenen apart reviewen gaat me nu te ver ik volg de serie al jaren en nu is het na de laatste aflevering tijd om alles op een rijtje te zetten.

Better Call Saul is een bijzondere serie die amper onder doet voor Breaking Bad maar tegelijkertijd veel fans van die serie toch zal afschrikken vanwege het lagere tempo en de nadruk op de advocatuur, hoewel parallel het verhaal van Mike Ehrmantraut, ex agent, ervaren rechterhand van criminele chicken man Gus Fring en ultieme Ijzeren Hein, ook wordt verteld. Wat BCS gemeen heeft met BB is de geweldige karakterontwikkeling van de belangrijkste personages. En zelfs de kleinere rollen hebben veel nuance en zijn uitstekend geacteerd, ik noem maar "Nacho" Ignacio bijvoorbeeld. Lalo Salamanca is ook een onvergetelijk karakter. Zelfs de aanvankelijk onuitstaanbare gladjanus Howard Hamlin wordt steeds menselijker.

De hoofdrolspelers leveren in acterend opzicht vuurwerk, met Bob Odenkirk (Saul) als absolute uitblinker. Opvallend is ook hoe goed de stoicijnse Jonathan Banks (Mike) is, als je die in oudere rollen ziet zoals Freejack, dan is het een zoveel betere acteur geworden. Rhea Seahorn (Kim) is aan de oppervlakte gewoon een degelijke, integere advocate die zich zelden laat kennen maar krijgt later in de serie ook meer lagen en blijkt net zo'n complex persoon.

En net als in BB is in BCS trots de grootste zwakte van zijn hoofdpersoon. Saul Goodman was zo'n geweldig personage in BB dat hij zijn eigen serie verdiende. En waar hij in BB nog karikaturaal was zien we hier een compleet mens, maar nog steeds met veel humor en geweldige teksten. Zijn grootste wapen is immer zijn mond. Toch wordt hij nooit voor vol aangezien, omdat hij een boefje blijft.

Nog een overeenkomst met BB is het narcotische effect van laten we zeggen stout zijn, "bad". We zien Kim Wexler hier ook gretig aan meedoen op den duur. En pas later snappen we beter hoe dit komt en wie deze persoon ooit was.

Omdat Mike toch wel voor 1/3 tot de helft onderdeel uitmaakt van de serie, vaak niet eens in relatie tot Saul maar gewoon als aparte verhaallijn, moet ook zijn conflict genoemd worden. Hier staat de onderhuidse spanning tussen de Salamanca's met baas Don Eladio en de bijna obsessief nette drugshandelaar Gus Fring vaak centraal. Waar Saul er vooral uit is om op onorthodoxe wijze zijn geprezen broer voorbij te streven qua succes als briljante advocaat, is de vaak praktische Mike vooral uit op het minimaliseren van bloedvergieten en andere ellende. Beide doelstellingen lopen vaak ergens tegen een soort onzichtbare muur aan.

De laatste afleveringen zijn zeer onderhoudend maar neigen ook naar een behoorlijk deprimerende finale die op het einde toch nog wel de brilliance laat zien van Saul. Interessant is om te zien hoe Kim een leven heeft gekozen van vertrutting. Ik vond Walter White en vooral Jesse weinig toevoegen in deze afleveringen.

Absoluut de moeite waard allemaal maar je moet er echt voor gaan zitten. BCS scoort niet zo snel als BB maar meestal is er om de zoveel afleveringen een schokkende wending in het plot die je weg kan blazen. En tot die tijd wordt elke keer heel rustig en gerafinneerd naar zo'n moment toegewerkt.

Bijna hetzelfde nivo als seizoen 1, met als belangrijkste verandering de toevoeging van Meryl Streep. En voor wie dan gillend weg wil rennen is het wellicht een troost dat ze wel heel goed een onuitstaanbaar mens speelt. Zeker de moeite waard. Bepaalde zaken die in seizoen 1 nogal veel impact hadden schudden nu nog behoorlijk na.

Niet het beste seizoen, maar weer erg degelijk en onderhoudend. De serie mag nog lang blijven lopen van mij.

Prima vervolg op de Bosch serie, waarin Bosch als prive detective gaat werken en weer veel met advocate Honey Chandler samenwerkt. Ik was ietwat gematigd in mijn verwachtingen aangezien de kwaliteit van die serie schatplichtig is geweest aan Michael Connelly's boeken, waar deze serie nu op eigen voet verder gaat, weliswaar nog steeds met inbreng van Connelly. Sommigen zullen met name de collega van Bosch, J Edgar, missen. Anderen zijn niet perse blij met de beperkte acteercapaciteiten van dochter Madison Lintz, die een grotere rol heeft, of het wat dikkere actiesausje in deze serie waarbij Bosch nogal eens stout moet doen om iets als prive detective te kunnen achterhalen en daarbij soms de geloofwaardigheid tekort doet. Sommige critici sloegen ook het woke alarm maar gelukkig valt dit alleszins mee. Mimi Rogers en Titus Welliver zijn nog altijd zeer genietbaar in hun rollen en de verhalen zijn onderhoudend als vanouds. Het tempo blijft ook relaxed. Zeker voor een Amerikaanse serie. Eigenlijk de detective serie voor mensen die normaal niet van politie-of detective series houden.

Iets minder zoekend dan het eerste seizoen naar een nieuwe balans. Het blijft een obstructie voor het plot om Bosch als prive detective te laten werken want hij mag natuurlijk eigenlijk helemaal niks en daar wordt op allerlei manieren omheengegleden. Evengoed vermaak van nivo dat slechts ietsje onder de oorspronkelijke Bosch serie ligt. Opvallend blijft bij alles dat je je echt in LA waant, het zijn zelden generieke locaties, met fraaie shots en de vaste hand van Connelly blijft ook zichtbaar omdat er nergens teveel gerommeld wordt in het plot.

Kijkt weer lekker weg, zeer bingebaar. Er lopen verschillende kortere verhaallijnen langs elkaar die worden afgewikkeld. Bosch blijft uitsteken als beste serie maar Legacy is een zeer verdienstelijk vervolg. Het meest ongeloofwaardige blijft hoe makkelijk Bosch zonder badge toch van alles voor mekaar krijgt qua onderzoek. Uiteraard elke keer met aan hem verschuldigde gunsten. Waarbij het meest ongeloofwaardig de twee gepensioneerde agenten blijven. Een goede tweede is de superhacker Mo, hoewel dat een leuk gespeelde rol is. De dochter van Bosch teveel screentime geven werkt nog steeds niet. Waar het chagrijn van Bosch zelf als een handschoen past irriteert het eerder bij Madeline.

Binnen een aantal dagen de hele serie uitgekeken en genoten. Echt geweldig:

-ijzersterke cast. Misschien heeft Elizabeth Shue nog wel de meeste indruk gemaakt als queen bitch maar eigenlijk zijn veel acteurs erg overtuigend in een gelaagde rol die nooi zwart-wit goed of slecht is. De lui die je in het begin een verschrikkelijke rotzak vind, ga je in andere scenes weer aandoenlijk vinden;

-tof verhaal, een coole twist op iets wat in andere opzichten snel standaard had kunnen worden;

-productiewaarde is top, het ziet er allemaal geweldig uit;

-veel humor. Goede satire op de gemaaktheid van de PR-kant van commercie. Verder wel te vaak onder de gordel en soms ronduit ziek maar meestal goed voor een dikke grijns. Hou er wel rekening mee dat hier meer nadruk op ligt dan op actie of spanning. Maar het is zo goed geschreven dat dit geen enkel probleem is.

Enige minpuntje vond ik die Aziatische griet verder (voegt te weinig toe), verder ben ik ook niet zo'n fan van Frenchie maar ala.

Voor wie nog niet zeker weet wat te verwachten, ik heb de serie ontdekt via

The Drinker Recommends... The Boys - YouTube

en daarin wordt (met een nog vetter accent dan dat van Butcher) goed uiteengezet waarom deze echt de moeite waard is.

Laat maar komen dat 2e seizoen!

We did tons of butt stuff...Just kidding!

Ok die schuine bak van Starlight daar kon ik wel om lachen. Maar ik ben verder klaar met de serie na de 5e aflevering van dit seizoen. Ik heb het echt een kans gegeven. Maar het nivo is sinds het leuke eerste seizoen teveel gedaald. Er gebeuren te weinig boeiende dingen en tot overmaat van ramp is de serie ook meer racistische wokeness gaan preken, nog meer dan seizoen 2. Er is een dun vernislaagje van satire maar het valt steeds meer op dat elke keer 1 extreme kant van het politieke spectrum nergens bespot wordt en de andere kant elke keer juist in het extreme wordt getrokken. Politiek in je serie stoppen is sowieso een slecht idee, weet Vince Gilligan ook en mede dat draagt bij aan een veel hoger nivo van zijn series.

Maar bij The Boys zijn de ideeen ook allang op. En dit wordt dan uit armoede gecompenseerd door een aaneenschakeling van gorigheid waar het grappige niet meer de overhand heeft en (altijd storend): gepredik. In de wereld van The Boys is racisme iets wat uitsluitend blanken doen. En het aanpakken van misdaad in zwarte buurten is ook al racistisch, net als iemand die All Lives Matter zegt en daarna natuurlijk snel evil moet worden gemaakt door hem even snel wat burgers te laten vermoorden. Legaal wapenbezit was ook al iets voor racistische rednecks. Ook laten ze uitgerekend Homelander zich uitspreken tegen de main stream media en Cancel Culture alsof hun verstikkende grip iets heel positiefs is.

De neutrale satirische schijn kan dus niet meer op worden gehouden. Als je satirisch tekeer wilt gaan moet je niemand sparen en ook politiek incorrect durven zijn en BLM en antifa op hun nummer zetten. Kijk maar hoe Team America dit deed: zowel de wereldpolitie, de schurken waar ze tegen vochten als de wereldvreemde acteurs werden in de zeik genomen.

In het tweede seizoen was al duidelijk hoe ver de serie los stond van de realiteit. En soms was dat nog wel leuk, de nazi's werden er toen maar weer bijgehaald, tsja de favoriete bad guys, het blijft strip achtig.

Maar waar dat seizoen al erg vergezocht was, lijken ze nu echt restjes uit de bodem te willen schrapen. Het is een povere bedoening. Zoals hierboven al wordt beaamd, flinterdun en elke aflevering zit je te denken OK waar kan ik nog naar uitkijken, wat is het doel? Ja, we weten dat Homelander een psycho is. Ja, we weten dat Vought een ziek bedrijf is en dat de supes zo gemaakt zijn en niet zo geboren. Doe daar dan iets interessants mee.

De personages krijgen ook niks extra's mee en blijven van bordkarton. Frenchie blijft die gast met Frans accent. Karl Urban blijft die gast met cockney accent. Onzekere nerd blijft onzekere nerd. Zelfs de tics van Homelander voelen nu als teveel routine.

Voor de tweede keer bekeken. Persoonlijk vind ik dit een prima eerste seizoen en heb ik geen enkel probleem gehad met het tempo. Het is nu eenmaal geen actieserie. De spanning neemt natuurlijk in de volgende seizoenen enorm toe maar hier zie je toch al eerste flinke aanzetten, doordat zaken gedaan worden met de compleet onvoorspelbare psychopaat Tuco Salamanca.

Met name de eerste aflevering is een kunststukje. Eigenlijk komt alles wat Breaking Bad zo goed maakt hier al naar voren: een bizarre opening waarna je gedurende de aflevering te weten komt hoe zo iets raars heeft kunnen gebeuren. De nodige visuele details, originele vondsten en humor en het rauwe realisme dat gecombineerd wordt met het excentrieke maken een unieke serie. Het acteerwerk is heel constant en degelijk. Aaron Paul was naast Bryan Cranston een geweldige vondst. Een beetje een mongolenkop maar zo goed voor de rol van Jesse. De prachtige zuidelijke omgeving en het uitstekende camerawerk, naast een spaarzaam ingezette, maar effectieve soundtrack, maken het verder af.

Het enige wat ik minder geloofwaardig vind zijn de motivaties van Walter om meth te gaan produceren. Hij kon gewoon geld krijgen van die voormalige studiegenoot die behoorlijk vermogend geworden is. Trots, het gevoel dat hij zelf als kostwinner moet voorzien en verder een wat wazige historie met zijn voormalige zakenpartner die Grey Matter opgericht heeft, is Walter toen vreemdgegaan met diens vrouw? Het lijkt verder een ego kwestie, omdat hij ergens altijd een sul gebleven is en nu de kans ziet een baas te worden. Hoe dan ook, het voelt teveel als speculatie toch, ergens snap ik de man niet, hij blijft deels ondoorgrondelijk. Is het niet gewoon toch vooral een mooi plot vehikel om een spannende serie omheen te bouwen? Maar waarom dan die studiegenoot introduceren, dat gooi je toch de glazen van je eigen plot in (want geld, veel geld nodig hebben, was een prima motivatie die daarmee wegviel)?

Verder verbaas ik me over de negativiteit van fans richting Skyler. Walter is geen held, vertelt zijn vrouw amper iets of liegt dat hij barst. Zij reageert daar vrij normaal op vind ik.

Dan de kleptomane zus van Skyler. Het is typisch Breaking Bad om allerlei van dit soort vreemde trekjes bij zo'n beetje elk karakter te zien, zonder dat ze perse allemaal uitgewerkt hoeven te worden. De grap is natuurlijk ook dat haar man politieagent is. Misschien had daar mee kunnen worden gedaan maar de focus blijft natuurlijk huize White. En we weten ook niet hoe Jesse zo'n lowlife geworden is maar dat geeft niet.

Breaking Bad is hier al zo constant van hoog nivo dat ik het moeilijk vind om van sec dit seizoen een heel nauwkeurig cijfer te geven. Het meest briljant zijn hier de introducties van toch wel zeer bijzondere personages, zoals Saul en Gus. En in dit opzicht is bedenker Vince Gilligan in zeer positieve zin the gift that keeps giving. De tragedie van de vader van Jane (en de impact op Jesse) maakte ook indruk.

Ik ben het niet eens met de kritiek op Skyler. Sommige kijkers identificeren zich misschien teveel met liegebeest Walter. Zij voelt nu eenmaal aan dat hij liegt dat hij barst, hij is er ook niet bijzonder goed in (eigenlijk erg goed geacteerd door Cranston, een beetje dat onbeholpene). En daarmee is haar passief aggressieve gedrag vrij begrijpelijk.

Dit seizoen valt extra op door een groot aantal bijzondere intro's met lekker bizarre taferelen, die vaak later pas duidelijk worden gemaakt voor de kijker. Die stuiterende lowrider van Jesse wordt op hilarische wijze ingezet bijvoorbeeld.

De serie blijft een unieke combinatie van soms droge, soms absurde humor met drama, spanning, kleurrijke personages en een prachtige woeste setting. Ik ben nu voor de tweede keer de hele serie aan het kijken en kan echt nog genieten. Niets voelt aan als vulling of wezenloos geleuter. Breaking Bad verdient alle pluimen die het krijgt.

Fantastisch. Mogelijk het beste seizoen. Lekker veel genieten van alle kleurrijke personages. De keurige maar steeds engere Gus. Zijn stoicijnse klusjesman, droogkloot Mike. De louche, lekker foute advocaat Saul Goodman met steevast de grappigste teksten. De even dodelijke als zwijgzame zonen van Hector Salamanca. Een ongelofelijk goede, bloedstollende scene waarin die twee de confrontatie aangaan met Hank, die daarvoor al steeds meer aan de stress onderdoor gaat. Geweldig acteerwerk van al deze toppers ook.

En je weet dat Gus geen enkele reden heeft Walt te laten leven na zijn grote klus, toch wordt het nergens uitgesproken, pas op het einde van het seizoen, wanneer de spanning een hoogtepunt bereikt. Ook komt het probleem van witwassen aan de orde. Het blijft een intelligente serie. Er zijn geen makkelijke wegen te bewandelen voor wie zich inlaat met de georganiseerde misdaad. Je kunt nog zo slim zijn, zoals Walter, het blijft allemaal verdraait link.

Dit seizoen draait nog wat meer om Gus Fring, zijn verleden, zijn wrok met Salamanca/Don Eladio en de oplopende spanning tussen hem en Walter. Al met al een ontzettend spannend seizoen dat langzaam opbouwt naar een paar climactische momenten.

Ik ben het absoluut niet eens met opmerkingen over de "saaie" afleveringen. Blijkbaar te weinig pief paf poef maar de dialogen en het acteerwerk blijven ijzersterk, net als de af en toe bizarre humor. Het plot blijft interessante wendingen nemen en hoewel ik me steeds minder kan identificeren met Walter is er altijd wel weer een nieuw conflict te zien dat goed onderbouwd is.

Hoewel de nieuwe zakenpartner van Walter en co niet in de schaduw kan staan van Gus Fring brengt dit extra lange en laatste seizoen weer genoeg vermaak, spanning en het nodige heftige drama.

Uitschieters qua acteerwerk komen van Aaron Paul (Jesse wordt echt tot het uiterste getergd in dit seizoen) en vooral Dean Norris in de rol van Hank (alleen al die ogen als hij Walter eenmaal door heeft...). Leuk is ook de prominentere rol van de nogal overspannen Lydia. Knap is dat je ook nog steeds genoeg mee kunt leven met Walter, hoe duister hij ook geworden is, hij doet alles om (naar hij denkt) zijn leven te beschermen. En het geld doet er niet meer zo toe, maar hij voelt zich echt iets voorstellen, zich echt leven, als Heisenberg.

Een geweldige laatste aflevering, met toch wel genoeg verassing, zorgt voor een bitter maar bevredigend einde.