Opinions

China op z'n warrigst.

Men is in China duidelijk nog steeds op zoek naar een zekere stijlvastheid, al begint het zich langzaam wel te vormen. Enerzijds de blitse hippe stadsfilms, anderzijds dit soort plattelandsfilms waar het contrast tussen oud en nieuw eerder centraal staat.

Toch is het niet al armoede wat de klok slaat in deze film. Bij momenten erg leuk in beeld gebracht, vaak ook erg sfeervol. Maar nooit heel erg lang. Chinezen hebben iets met schelle instrumenten en die suona kan tellen. Die scenes worden vaak erg abrupt getoond en weer afgebroken, dus vanuit het niks begint het meestal te schallen. Vond het na een tijdje wat vervelend worden.

Acteerwerk is wel goed, zeker de vader zet een erg mooie rol neer. Vriendschap tussen de kapster en de zoon was ook de moeite, al bleef dat deel wel een beetje oppervlakkig. Einde is vooral vreemd, met een soort van The Voice-achtige finale. Maar ook dat heb ik eigenlijk al meerdere keren zien opduiken in Chinese films.

Op zich wel een aardige film met een paar mooie momenten, maar in z'n geheel wat warrig. Ik ben ook wel een beetje moe aan het worden van die eeuwige oud vs nieuws/stad vs plattelands thematiek die steeds weer in dit soort filmpjes geduwd moet worden.

3.0*

Lief en vlot filmpje.

Drie liefdesverhaaltjes. Eéntje in de ruimte, eentje over een meisje met smetvrees en één over de slechtste actrise van Hong Kong. Deze film had eigenlijk een omnibus project moeten zijn, maar de regisseurs kiezen voor een andere opzet.

Door de film met elkaar te vermengen verpesten ze het jammer genoeg zelf een beetje. Omdat de opzet en structuur van de drie verhalen hetzelfde is, zit je eigenlijk steeds naar hetzelfde verhaal in drievoud te kijken. Telkens springt de film gewoon verder naar de afzonderlijke verhalen.

Had volgens mij veel beter gewerkt wanneer elk verhaal gewoon apart verteld werd. Jammer, want visueel vaak erg mooi. Warme kleuren en mooi camerawerk. Ook het acteerwerk is meer dan behoorlijk en de verhaaltjes zijn elk erg lief en aandoenlijk.

3.5*

Gewoon eenvoudigweg slecht.

Zeer overbodige remake, maar als het enkel dat was dan had het mij niet eens zo gestoord. Jammer genoeg is er weinig overeind gebleven van de sfeer van het origineel. Voor het overgrote deel is Quarantine saai. Ouch?

Film gaat er zowat op elk vlak op achteruit. Acteerwerk is matig tot mak, visueel een stuk minder intens, met veel minder aandacht voor belichting en camerawerk. Zeker de soundtrack moet sterk inboeten, waarmee een hoop spanning verloren gaat, en zelfs de geinfecteerden zien er een stuk duffer uit.

Quarantine lijkt niet zozeer op een duurdere versie van [REC], maar op een snel inelkaargedraaide remake om snel centjes te cashen. De toegevoegde scenes brengen niks extras en maken de film enkel maar banaler.

Het middendeel komt nog enigszins in de buurt van het origineel, waardoor het toch nog lekker gespannen wegkijkt, maar het einde gaat finaal onderuit.

Prulremake die het daglicht nooit had mogen zien. Wel leuk voor de makers van het origineel en mensen die op zoek zijn naar voorbeelden waaruit blijkt dat een 1 op 1 remake neiet meteen een gelijkwaardige film oplevert. Ondermaats filmwerk dit.

1*

Geen dramatische kennismaking met Truffaut.

De film kent zeker zijn momenten, al zat de beste scene meteen al helemaal in het begin. De rit door Parijs, met steeds de Eiffeltoren in zicht wat sfeervol. Beetje jammer dat sommige beelden iets te gretig overplakt werden met lettertjes, maar het sleept je wel mee in de film.

Voor even dan toch, want als de film begint schiet het twee versnellingen achteruit. De klasscenes waren mij iets te flauw, de scenes buiten de klas zijn een stuk boeiender.

Visueel niet echt mooi, al is de donkergrijze waas die over de film lijkt te hangen wel effectief. Een keer een goed voorbeeld van mooi niet-contrasterend zwart/wit gebruik. Minder interessant de soundtrack, die veel te blij en opgewekt klonk in sommige scenes. Verder ook niet zo weg van het camerawerk, dat best goed uitgedacht leek maar vaak erg slordig uitgevoerd werd.

Jammer genoeg verloor ik halverwege de interesse. Doinel vond ik iets te jong voor het kattekwaad wat hij uithaalde, zeker ook de desinteresse waarmee hij alles tegemoetzag, de vader die zoonlief aan de politie overlevert geloofde ik ook niet zo. Het hele tweede deel slentert dan maar een beetje nodeloos voort op niet-werkend drama.

Laatste scene (de loopscene) was nog wel mooi, apart dat dit soort scenes blijkbaar wel de kracht bezitten om onthouden te worden (Tokyo.Sora, Gerry, The Cranes Are Flying). Al vond ik het allerlaatste stukje op het stand niet zo geslaagd, zeker die freeze frame was knullig.

Beetje jammer dat het drama niet echt werkte, verder wel een aardig filmpje dat gelukkig ook niet te lang duurt. Maar echt veel boeiends heb ik niet gezien.

2.0*

Cheesy vampieren.

Een film die je zou kunnen verwachten van MTV ofzo. Vampieren en goth/nu-metal cross-over, met een Anne Rice personage dat zich plots ontpopt tot rockster. Het slaat echt helemaal nergens op, maar net dat maakt dat het ook nog wel een beetje kijkbaar is.

Verder valt er niet zoveel te beleven. Het was Aaliyah's laatste film geloof ik, maar ze komt er amper in voor. Acteerwerk is verder ook niet bijster goed, de effecten ogen goedkoop en regie is tam. En dan is er uiteraard dat plot, een mengelmoes van verhaallijntjes die eigenlijk nergens heengaan.

De cheese zorgt er voor dat het nog enigszins makkelijk wegkijkt, maar dat is het dan ook echt wel zo'n beetje. Veel kwaliteit hoef je hier niet te verwachten. Ik ben ook absoluut geen Interview with the Vampire fan verder, maar ik kan me wel inbeelden dat de liefhebbers van die film (en de boeken van Rice) serieus teleurgesteld waren met deze film

1.5*

Queen.

Na de film eerder deze week nu ook maar eens een docu. Zoveel extra biedt deze Days of our Lives echter niet. Wat meer de puntjes op de i qua data enzo, dat wel, maar verder is het een nogal kale en lange registratie van het verloop van de band.

Netjes in chronologische volgorde worden alle albums afgegaan. Wat sterke verhaaltjes hier en daar, waarbij je nooit 100% zeker weet of ze daadwerkelijk zo smakelijk waren, verder vooral géén kritiek en een hoop muziek die voorbijkomt.

Ook wat "verloren" beeldmateriaal, dat uiteraard amper aan te gluren valt aangezien het geschoten is in de jaren '80 en allicht slecht bewaard is gebleven. Ondanks dat de docu over Queen gaat is het toch vooral Mercury die de spotlights opeist, maar ook zijn persoon wordt niet meteen helderder na het zien van deze docu.

Geen idee wat hier dan zo speciaal aan is, vind het redelijk in lijn met andere band documentaires. Leuk voor fans enzo, maar nooit echt boeiend voor de rest.

1.5*

Ach.

Deze Raimi lang links laten liggen. Ben al geen al te grote Raimi fan en het Western genre zegt me ook niet veel. Al had ik deze film vroeger wel al eens gezien en vond ik het toen best wel oké. Daarom toch nog maar eens de gok gewaagd.

Vooral erg cartoonesque, da's waarschijnlijk de reden waarom ik het toen wel aardig vond. Ondertussen 5000+ films meer gezien en veel doet het me niet meer. Al moet ik zeggen dat het Western sfeertje hierdoor wel iets minder irritant is. Het is allemaal iets kleurrijk (de personages dan toch).

Film duurt wat lang, zeker gezien het simpele concept. Vaart gaat er ook al snel uit en het is tijdens het middendeel vooral lang wachten op het einde. Beetje lame background story die alles aan elkaar moet knopen, weet niet omdat het komt omdat ik hem al ooit gezien had maar deed vooral erg stoffig aan.

De cast vond ik trouwens ook niks. De jonge DiCaprio sprong er dan nog positief uit, maar Crowe, Hackman, Stone, Sinise, Bell ... wat een saaie bende. Ik kan er nog steeds weinig tot niks mee. De hele Western sfeer spreekt me gewoon niet aan, ook een ietwat cartoony versie helpt daar niet echt bij.

1.5*

Jammer dat hier horror bovenstaat.

Want eigenlijk is het dat gewoon niet. De film bevatten fantastische verhaaltjes die eigenlijk voor grappig en campy zijn. Ik geloof geen seconde dat Garris ook maar enige intentie had om dit eng of spannend te maken. Wel een stevige dosis vermakelijke onzin.

Nu vind ik King daar nog wel enigszins geschikt voor, Barker is nu niet echt het kaliber voor dit soort ongein. Het verhaaltje met de handjes is dan ook duidelijk het minst, al is het verder wel hilarisch hoe die vingertjes tegen elkaar lopen spreken. Het verhaaltje met het gebit vond ik best aardig en vermakelijk. Het bereikt nooit de status "goed" ofzo, maar ik had geen problemen om de lol van het geheel in te zien.

Vermakelijk voor een keertje, maar daar houd het ook wel bij op. 2*

Zeer gewoontjes.

Zoals wel vaker hebben de films van Noyce wel potentieel, maar komt het er nooit echt uit. Ook deze film schuifelt langzaam voorbij, daar waar je bij een film met Vietnam als achtergrond toch wel iets broeienders verwacht.

Caine is fijn maar heeft al betere rollen gehad, Fraser is echt een vreselijke miscast. Ook Yen vond ik tegenvallen, misschien had Noyce eerst bij Tran langs moeten gaan voor het casten van zo'n personage, die had heb vast wat betere tips kunnen geven.

Vietnam als achtergrond kan maar weinig toevoegen aan een verder plat liefdesverhaaltje dat symbool staat voor de politieke situatie in Vietnam toenertijd. Noyce weet er gewoon nooit echt iets boeiends van te maken. Slecht is het nergens, maar het is allemaal erg kleurloos, braaf en zoutloos. Het is dat het niet al te lang duurt, dit had ook makkelijk een film van 120+ minuten kunnen zijn, dan had ik m'n score zeker nog wat naar omlaag bijgesteld.

Een mager tussendoortje dus. Niet compleet brak, maar morgen alweer vergeten.

2.0*

Hammer.

Van de oude films ken ik er geen enkele denk ik, van het nieuwe een paar, maar genoeg om te weten wat ik kan verwachten. Dat is meestal veel degelijkheid, zoals ook hier het geval is.

Een verkeerde horror film is The Quiet Ones niet. Degelijk in beeld gebracht, rustig opgebouwd, aardig geacteerd. In ieder geval niet zo'n semi-amateuristisch geval dat zich beter probeert te presenteren dan het eigenlijk is (al is ook hier de poster wel dé trekpleister).

Echt goed is het geluid. En dan bedoel ik niet de overdreven schrikeffecten, maar de dreigende, pompende en opbouwende creepy muziek die onder de film zit. Komt énorm veel sfeer en dreiging vanaf.

De rest is té klassiek voor mij. Allemaal wel aardig, maar eng, spannend of creepy wordt het niet. Weer dezelfde motieven die degelijk maar braaf uitgewerkt worden en elk op hun typische moment geïntroduceerd worden. Voor de Hammer fans waarschijnlijk genieten, ik vind het vooral een beetje saai.

Niet verkeerd wat mij betreft, maar ook niet eentje die me lang zal bijblijven, of mijn visie op de Hammer films sterk zal bijstellen.

2.5*

Fijne film, met enkele schoonheidsfoutjes.

Het uitgangspunt spreekt aan. Een "stille" film maken is niet eenvoudig, zeker niet binnen het horror genre. Stilte, geluid en contrast zijn veelgebruikte stijlmiddelen binnen het genre, maar het de hele tijd stil houden vereist toch enig geduld en aandacht, iets wat niet meteen strookt met het doorsnee horrorpubliek.

Krasinski komt ook echt wel een eind. Hij weet een fijne spanningsboog op te bouwen, hij weet nuance aan te brengen binnen de stiltes (mensen die proberen stil zijn vs het lage gebrom bij het dove meisje), zadelt de kijker op met redelijk effectieve wezens en zorgt ervoor dat het nergens saai wordt, ondanks dat de film verder redelijk primair is.

Maar op elk punt mist de film ook net dat klein beetje genialiteit om het tot een echt hoog niveau te tillen. De wezens zijn net niet eng genoeg, daarvoor weegt hun handicap iets te hard door en ogen ze vaak net wat te dom, wat een beetje van de spanning wegneemt. Na een half uur wordt de film toch ook wat luider, waardoor het concept net niet strak genoeg aangehouden wordt.

De geloofwaardigheid krijgt ook wat deukjes, vooral omdat de familie na 450+ (-1 eigenlijk) dagen vlotte stilte toch écht wel een hoop lawaai maakt op die ene dag dat we ze volgen. Net iets teveel keuzes die leiden tot spannende momenten, eerder dan dat deze op een natuurlijkere manier naar voren komen. En uiteraard het einde, waar de oplossing net wat té makkelijk aangeboden wordt. Veel van die zaken zijn op zichzelf niet ernstig genoeg om een film als deze af te waarderen, maar alles over de gehele lijn zorgt er toch voor dat dit niet het kleine meesterwerk is wat het had kunnen zijn.

Krasinski heeft verder wel talent, de film is erg solide en een bioscoop bezoekje meer dan waard. Maar de koning van de horror is Krasinski absoluut nog niet, daarvoor mag er net iets meer gedaan worden met de premisse (nu is er enkel de zwangerschap die als blijde verwachting leuk gecontrasteerd wordt met een naderend doemmoment) en mogen de horror elementen net wat scherper uitgewerkt worden.

Maar een nieuwe poging verdient hij absoluut, fijn filmpje.

3.5*

Erg leuke film.

Matsuo groeit stilaan als filmmaker. Deze film is een verbetering op elk vlak ivm z'n voorgaande films. Grappiger, mooier, beter acteerwerk en een vlottere mix van comedy and drama.

Begint allemaal zeer luchtig maar naar het einde toe komt er toch een bitter onderlaagje, zonder dat de humor daarvoor hoeft te verdwijnen of weggecijferd te worden.

Duidelijk niet voor iedereen, de mix van comedy en drama is ook niet zo evident maar de sterke visuele kant, het mooie onderliggende drama en de lollige humor moet toch een aantal mensen trekken.

4.0* en een uitgebreide review

Ben het volledig eens met killalot. Ook ik zat niet zo te wachten op deze film, zeker na Blood And Bones gezien te hebben, maar Sai weet toch te overtuigen.

Een erg mooie dierenfilm inderdaad, moet zowat de eerste zijn die ik kan pruimen. Misschien ook wel omdat het drama niet geschuwd wordt, en dat zoals vaak in Japanse films toch wat subtieler weergegeven wordt. De film speelt echter wel vol op de emoties, maar met zo'n schattig hondje en die geinige vader werkt het gewoon wel.

Hoe het hondje kijkt naar z'n eigen neus als er een rups opzit, dan smelt zelf ik . 3.5*

Dit is vooral een verouderde film, lijkt me.

Een geactualiseerd verhaal zou beter op z'n plaats zijn, want wat geblaat over een tepel, venusheuvels en lichte martelingen, daar krijg je nog maar weinig mensen mee op hun paard.

Het vergt dan ook een boel inlevingsvermogen om te zien hoe godsgruwelijk de Sade's geschriften dan wel niet zijn, wordt het verder ook niet echt beloond. Best lelijke film, onopvallende score en een les in matigheid. Enige positieve is dat de film van begin tot einde de aandacht vasthoudt.

Daarvoor 2*

Vermaak.

Eerste deel is zelfs erg leuk. Atsma past perfect in z'n rol als klier, Bokma zie ik ook eindelijk eens in een leuke rol. Het ligt er allemaal érg dik op (al helemaal die Italiaanse maitre), maar dat zorgt net voor het leuke, licht absurde toontje van deze film.

Wel met de rest eens dat het laatste half uur redelijk ontspoort. Zolang ze in het restaurant zitten is alles goed, maar eens buiten deze locatie vervalt de film snel. De eigenlijke ontknoping in het ziekenhuis zorgt voor een kleine opleving, maar het hele gezemel errond (dronken z'n kindje doodrijden) komt vooral over als een gebrek aan inspiratie voor een goed, passend einde.

Jammer want op basis van het eerste uur had is er 3.5* aan kwijtgekund. Vond het héél wat beter dan Sint, vooral omdat alles binnen de locatie van het restaurant wel klopte. Wanneer Maas het wat ruimer trekt vervalt dat sfeertje en is het vooral een standaardverloopje volgen dat jammer genoeg niet weet te overtuigen.

Nipte 3.0*

Aardig.

De oude Sammo Hung is aardig legendarisch. Niet zozeer als regisseur, daar laat hij vaak wat steekjes vallen, maar als martial arts acteur is hij compleet uniek. Het blijft me verbazen hoe lenig en snel die man is met zo'n figuur.

Het hoogtepunt is het gevecht met de casinobaas (een bekend gezicht maar kan zo meteen niet op de naam komen, volgens mij een overblijfsel van de Shaw Bros stal), verder zitten er nog een aantal mooie gevechten in maar had graag iets meer actie gehad doorheen de film. Qua drama valt het een beetje tegen en ook de humor heb ik al veel beter gezien. De film zakt dan ook een aantal keer in, zeker wanneer er even niet geknokt wordt.

Als regisseur weet Hung het hier dus weer niet klaar te maken. Typisch HK werkje verder dat er jammer genoeg iets te weinig uitspringt. Gave gevechten redden de film echt, daar kan je bij Hung eigenlijk altijd wel van op aan. (Bijna) Nooit vervelend dit soort filmpjes, maar doe mij toch maar een Hark of Woo-ping Yuen.

3.0*